tag:blogger.com,1999:blog-33561437931303554522011-10-10T06:34:19.562-07:00စာဖတ္ လည္လာ မိတ္သဟာ ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ ျမဲပါေစ .................... (ရန္ကုန္သား)yangontharhttp://www.blogger.com/profile/09758261007394190013noreply@blogger.comBlogger481100tag:blogger.com,1999:blog-3356143793130355452.post-46270649374270191252010-01-03T13:22:00.000-08:002010-01-03T14:28:08.846-08:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.gettyimages.com/detail/sb10061986a-001/The-Image-Bank"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/S0ER9Ogd5WI/AAAAAAAAATw/_X3zGI6j2vc/s320/sb10061986a-001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5422635169894753634" border="0" /></a>ခုတေလာမွာ အေတြးတစ္ခု ကုိ ခ်ဲ ့ထြင္ျပီးေတြးမိေနပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဘာေတြးမိေနသလဲဆုိတာေလး တင္ျပ ခ်င္စိတ္ကေလး ျဖစ္လာတာနဲ ့ ဒီေဆာင္းပါးကုိ ေရးျဖစ္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ေတြ မိေဝးဘေဝး ႏိုင္ငံေဝး နဲ ့ ပညာသင္ တဲ့ သူကသင္၊ ေငြရွာတဲ့သူကရွာနဲ ့ ႏုိင္ငံရပ္ျခားမွာ ေအးေအးပူပူ ေကာင္းေကာင္းဆုိးဆုိး ေနထုိင္ ေန ၾက ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အေတြးက ဒီကေနစပါတယ္။ ကုသုိလ္ ပညာ ဥစၥာ ေတြ ရဖုိ ့ သင့္ေတာ္တဲ့ အရပ္ေဒသ မွာ အခုိက္ အတန္ ျဖစ္ေစ အျမဲျဖစ္ ေစ မိေဝးဖေဝး ေဆြေဝးမ်ဳိးေဝးနဲ ့တပါးေသာတုိင္းျပည္မွာ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ ဘယ္လုိ ေနထုိင္ေနၾကပါသလဲ။ လြမ္းရတာေတြလည္း ရွိတာေပါ့၊ ေဆြးရတာ ေတြက လည္း ဒုနဲ ့ေဒး၊ အားမတန္ လုိ ့မာန္ေလ်ာ့ မခ်ိျပဳံးျပဳံးခဲ့ရတာေတြကလည္း အၾကိမ္ၾကမ္၊ ဒုကၡေတြေတြ ့ရလုိ ့ဆင္းရဲ ေတြ နဲ ့ၾကဳံရလုိ ့ ဝမ္းနည္း အားငယ္ခဲ့ရတာလည္း အခါခါ၊ စသျဖင့္၊ ျခဳံေျပာရရင္ အဆင္မေျပမွုေတြၾကားမွာပဲ ေပ်ာ္ ေအာင္ေနေန ၾကရပါ တယ္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />ဒီအခါမွာ ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိလာေလးက <span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">adaptation</span> ဆုိတဲ့စကားလုံးေလးပါ။ အဘိဓါန္မွာေတာ့ သင့္ေလ်ာ္ ေအာင္ စီစဉ္ျခင္း။ ဆေလ်ာ္ေအာင္ ျပဳျပင္ျခင္း။ (ဇီဝေဗဒအနက္) သပၸါယ ျဖစ္ျခင္း။ သပၸါယျပဳျခင္း။ (ဥပေဒစကား ရပ္မ်ား) အစားထိုး ေျပာင္းလဲျခင္း။ .... စသည္ စသည္ျဖင့္ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ပါတယ္။ ျမန္မာလုိ တုိတုိလုိရင္း ေျပာရ ရင္ ေတာ့ မွ်တေအာင္သင့္ေလ်ာ္ေအာင္ အဆင္ေျပေအာင္ေနတယ္ေပါ့။ ေနာက္တစ္ခုက<span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;"> compensation </span>ဆုိတဲ့ စကားပါ။ ဒီစကားလုံးမွာ အဓိပၸါယ္အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္တဲ့ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ “something that makes you feel better when you have suffered something bad" လုိ ့ ကမ္းဘရစ္ခ်္ အဂၤလိပ္-အဂၤလိပ္ အဘိဓာန္က အနက္ ဖြင့္ပါတယ္။ တစ္ခုခု စိတ္ထဲ မေကာင္းျဖစ္ေနရင္ ေကာင္းသြားေအာင္ ခံစားေနရတာေတြ ကုိ ေနသာသြားေအာင္လုပ္ျခင္းေပါ့။ ဒီေတာ့က ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ေတြ ရဲ ့ ႏြမ္းေန လြမ္းေနတဲ့ စိတ္ကေလးေတြ ၾကမ္းေန ပန္းေနတဲ့ ေန ့ရက္ခ်ိန္ခါေတြမွာ နည္းမ်ဳိး လမ္းစုံနဲ ့ ဒီအရာေတြ ကုိေျဖ ေဖ်ာက္ခဲ့ၾကရတယ္။ ေပ်ာက္ တာ ေတြ လည္း ရွိပါတယ္၊ မေပ်ာက္ေသာ္လည္း မတတ္ႏုိင္တဲ့အဆုံး မွိတ္ျပီး ေန လုိက္ရတဲ့အခါေတြလည္း ရွိမွာ ပါ။ ကြ်န္ေတာ္စကားခ်ီးေတြ မ်ားေနတာနဲ ့တင္ လုိရာမေရာက္ျဖစ္ေတာ့မယ္။ ကြ်န္ ေတာ့္အေတြးက ဒီျပႆနာ မဟုတ္ပါ။ စာရွုသူ ျမင္သာ သိသာမယ့္ ထင္ရွားတဲ့ ဥပမာကေလး ထုတ္ ႏွုတ္ တင္ျပလုိက္ျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္။<br /><br />လူေတြမွာ ျပဳျပင္လုိ ့ရတဲ့အားနည္းခ်က္ေတြ ရွိပါတယ္။ ဆုိပါေတာ့ စကား ကုိ နားမခံသာေအာင္ က်ယ္က်ယ္ ေလာင္ေလာင္ ေျပာတတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ဟာ ပုံမွန္ေလသံနဲ ့ေျပာတတ္ဖုိ ့က်င့္ယူလုိ ့ရပါတယ္။ အေျပးေႏွး တဲ့သူ ဟာ လည္း ျမန္လာေအာင္ေလ့က်င့္ယူလုိ ့ရပါတယ္။ အဆုံးစြန္ဆုံးေျပာရရင္ မုိက္ေနတဲ့သူကုိေတာင္ လိမၼာေရးျခားရွိလာေအာင္ သြန္သင္လုိ ့ရပါတယ္။ ဒါလုိဆုိ ျပင္လုိ ့မရတဲ့အားနည္းခ်က္ေတြကဘာေတြလဲ။ ကြ်န္ ေတာ္လွည့္ပတ္ေတြး ၾကည့္ပါတယ္။ ေခါင္းထဲမွာလည္း ကြ်န္ေတာ့အျမင္ကုိ ဆန္ ့ က်င္တဲ့ အေတြးေတြက ေခ်ပ လာ ျပန္တယ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ အင္မတန္ အရုပ္ဆုိးတယ္ ဆုိၾကပါစုိ ့။ ဟုိး အရင့္ အရင္အခ်ိန္ကာလေတြ က ေတာ့ ဒါဟာ ျပင္လုိ ့မရတဲ့ ခြ်တ္ယြင္း ခ်က္ ျဖစ္ခဲ့မွာပါ။ ေဟာခု တကယ္သာ ဆႏၵ ရွိခဲ့ရင္ ေခ်ာသြားေအာင္ လွသြားေအာင္ ျပင္လုိ ့ရေနျပီ။ ကုိးရီးယား ႏုိင္ငံက မင္းသား မင္းသမီးေတြက သက္ေသပါပဲ။ ဒီလို ဆင္ေျခတက္ တဲ့ အေတြးမ်ဳိးပါ။<br /><br />ကဲဒါဆုိရင္ ကြ်န္ေတာ္ဘာေတြးပါသလဲ။ လူဟာ ကုိယ့္မွာ ဘာခြ်တ္ယြင္းေနသလဲဆုိတာကုိ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား က သိထား ၾကပါတယ္။ (မသိေသးရင္လည္း သိထားဖုိ ့သင့္လွတယ္လုိ ့ဆုိခ်င္ပါတယ္။) သိထားၾကလုိ ့လဲ ဦးျဖဴ ၊ ေဒၚမဲ၊ ဦးျပာ ၊ေဒၚနီ စသျဖင့္ ကြဲလြဲကုန္ၾကတာပါ။ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာထက္ စိတ္ေနသေဘာထားကုိ ဆုိခ်င္ျခင္း ျဖစ္ ပါတယ္။ ဒီလူကေတာ့ စိတ္ေကာင္းရွိတယ္ သူကေတာ့ စိတ္ယုတ္တယ္ မေကာင္းဘူး စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ဒီလုိ စိတ္ ေကာင္းရွိတယ္ဆုိတဲ့ မေကာင္းဘူးေတာ္ေတာ္ဆုိးတယ္ဆုိတဲ့ နာမဝိေသသန ေတြ ဘယ္လုိ ျဖစ္လာရသလဲ။ ဒီ ေနရာမွာ ဆက္ေတြးၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ဘာေတြက အဲဒီလူေတြကုိ စိတ္ေကာင္းရွိေစ တာလဲ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ ျဖစ္ ေစတာလဲ ဆုိတာ ေတြးစရာျဖစ္လာပါတယ္။ သူတုိ ့မွာ ခြ်တ္ယြင္းခ်က္ေတြ ရွိေနလို ့ဒီလုိအမ်ဳိးမ်ဳိး အစား စား ကြဲျပားသြားတာျဖစ္တယ္လုိ ့ထင္မိပါတယ္။ ဒါနဲ ့ဘယ္လုိခြ်တ္ယြင္းခ်က္ေတြ ေၾကာင့္ဒီလုိ ကြဲသြားၾကသလဲ။ ဒီေန ရာမွာ ေတာ္ေတာ္ ကေလး ဝိေရာဓိ ျဖစ္စရာျဖစ္လာပါတယ္။<br /><br />ဒီေတာ့ ဥပမာေလး ေတြ ရွာၾကည့္မိတယ္။ ဆုိၾကပါစုိ ့ ေမာင္ျဖဴဟာ အင္မတန္ အရုပ္ဆုိးပါတယ္ ဒါေပမယ့္ အင္မ တန္ စိတ္ထားေကာင္းတယ္။ ေနာက္ ေမာင္ညဳိကလည္း အင္မတန္ အရုပ္ဆုိးတာပဲ။ ဒါေပမယ့္သူက်ျပန္ေတာ့ စိတ္ထား မေကာင္းဘူး၊ ေကာက္က်စ္ခ်င္တယ္ ညစ္ပတ္ခ်င္တယ္။ ဒါဆုိ အရုပ္ဆုိးသူခ်င္းတူတူ ဘာလုိ ့မတူရ သလဲ။ ခပ္ကပ္ကပ္ေျဖရင္ေတာ့ဆက္ေတြးဖုိ ့မလုိဘူးေပါ့။ “ဟ လူခ်င္းမွ မတူတာ အသက္ရွဴကြဲ တာေပါ့ကြာ” လုိ ့ေျပာတာနဲ ့ျပတ္ခ်င္ ျပတ္ပါလိမ့္မယ္။ ကြ်န္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ ေမာင္ျဖဴက အရုပ္ဆုိးေပမယ့္ “ငါ အရုပ္ ဆုိးတာ ငါ့ကံ ငါ့ အေၾကာင္းပဲ စိတ္ေကာင္းဖုိ ့က အေရးၾကီးတယ္ ”လုိ ့ေတြးခ်င္ေတြးမေပါ့။ ေမာင္ညဳိက်ျပန္ေတာ့ “ငါ အရုပ္ဆုိးတယ္ ကြာ အရုပ္ေခ်ာတဲ့လူေတြ ေတြ ့ရင္ တြယ္လုိက္ဦးမယ္ကြာ၊ ႏွိပ္ကြပ္လုိက္ဦးမယ္ကြာ၊ ဆုိတဲ့ စိတ္ရွိလုိ ့ လူေတြကသူ ့ကုိ စိတ္မေကာင္းဘူး ညစ္ပတ္တယ္ လုိ ့ေျပာၾကတာေကာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလား။ ဒီေတာ့ ေမာင္ျဖဴက သူ ့ကုိယ္သူ adaptation လုပ္ႏုိင္တဲ့ သူျဖစ္တယ္။ “ငါေကာင္းရင္ေတာ့ ငါ့အရုပ္ဆုိးတာ ကြယ္ ေလာက္ တယ္။ ေမွးမိွန္သြားေလာက္တယ္။ ငါ ေကာင္းေအာင္၊ အသုံးဝင္တဲ့သူတစ္ေယာက္ အဆင္းမရွိေပမယ့္ အခ်င္းရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေအာင္၊ေနမွပဲ ”ဆုိျပီးေတြးလုိ ့ေပါ့။ ဒီေတာ့သူက ၾကဳိးစား လာရတယ္။ အသိ ပညာ နဲ ့ျပည့္စုံေအာင္ လူ ့ေလာကမွာ သူဟာ အသုံးဝင္တဲ့ သူ ျဖစ္ေအာင္ ၾကဳိးစားတယ္ အားထုတ္တယ္။ ဒီ ေတာ့ သူဟာ မွန္ကန္တဲ့ compensation တစ္နည္းအားျဖင့္ adaptation လုပ္တာပဲ။ သူဟာ ထင္ေပၚေက်ာ္ ၾကားလာမယ္ ေအာင္ျမင္မွုေတြရလာမယ္။ သူ ့ထက္ အရုပ္ေခ်ာသူေတြကလည္း သူ ့ကုိရုိေသလာမယ္။ အဲဒီလူ ေတြ ထက္လည္း ပညာတတ္လာမယ္။ မိမိရဲ ့ခြ်တ္ယြင္းမွု တစ္ခု အတြက္ စိတ္ပ်က္အားငယ္ ေနလုိ ့အက်ဳိးမရွိႏိုင္ ဘူးလုိ ့ ဒီေနရာမွာ ေလးထားျပီးဆုိလုိခ်င္တာပါ။ ေမာင္ညဳိ ့အေၾကာင္းကုိခ်ဲ ့ကားေျပာစရာမလုိေတာ့ဟု ထင္ပါ တယ္။<br /><br />ဒီေတာ့ အထက္မွာ ဥပမာနဲ ့စပ္လ်င္းျပီး တင္ျပထားတဲ့ adaptation နဲ ့compensation ဆုိတဲ့စကားမွာ ကြ်န္ ေတာ္က compensation ကုိသုံးရင္ေနရာပုိက်လိမ့္မယ္လုိ ့ထင္ပါတယ္။ (အဓိပၸါယ္ခ်င္းေတာ့ ခပ္ဆင္ဆင္ တူပါတယ္) ဆုိေတာ့က လူတစ္ေယာက္ ေကာင္း တယ္ ဆုိး တယ္ဆုိတာ သူ ဘယ္လုိ ခံစားတယ္ (ဘယ္လို compensate လုပ္တယ္) ဆုိတဲ့ အေပၚမွာ မူတည္ပါ တယ္။ ဒီေတာ့ compensation ဟာ သူ ့ရဲ ့အေတြး အျမင္ျဖစ္လာပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္သူ ့အေတြး အျမင္မွန္လာရင္ compensation လုပ္ႏိုင္လာမယ္။ မိမိစိတ္ကုိ ထိန္းညွိျခင္းဟာ လူတစ္ေယာက္ အတြက္ အင္မတန္ အေရးၾကီးပါလားဆုိတာကြ်န္ေတာ္ လင္းလင္းၾကီးေတြ ့မိတယ္။ အင္မတန္ ခက္ပါလားလုိ ့လည္း ျမင္မိတယ္။<br /><br />ဒီေတာ့ ျပဳျပင္လုိ ့မရတဲ့ ခြ်တ္ယြင္းခ်က္ ေတြရွိေနတဲ့ လူသားတစ္ေယာက္ အေနနဲ ့ မွန္ကန္တဲ့ အေတြးရွိဖုိ ့ မွန္ ကန္တဲ့ compensation ရွိဖုိ ့အင္မတန္အေရးၾကီးပါတယ္။ (၃၈) ျဖာမဂၤလာတရားေတာ္မွာလည္း အတၱသမာ ပဏိဒိစ- မိမိ ကုိယ္ကုိ ေကာင္းစြာ ေဆာက္တည္ျခင္း ဆုိတာရွိပါတယ္။ ဒီေတာ့ မွန္ကန္တဲ့ compensation ဟာ လည္း ဒီမဂၤလာ တရားေတာ္ရဲ ့အစိတ္အပုိင္းျဖစ္ေကာင္းတယ္လုိ ့ ယူဆမိပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဘယ္နယ္ပယ္ မွာ ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကမာၻေက်ာ္ႏိုင္ငံေက်ာ္ပုဂၢဳိလ္ေတြဟာ ငယ္ဘဝက ဆင္းရဲ မြဲေတသူေတြ ခြ်တ္ယြင္းခ်က္အမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိခဲ့ သူေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္ ဆုိတာ သူတုိ ့ရဲ ့အတၳဳပၸတၱိေတြမွာ အထင္အရွားေတြ ့ႏုိင္ပါတယ္။ သူတုိ ့ဟာ မွန္ကန္တဲ့ compensation ရွိခဲ့ၾကလုိ ့ပဲလုိ ့ဆုိႏုိင္မယ္ထင္ပါတယ္။ သူတုိ ့ရဲ ့ကံတရား အပါအဝင္ ရုပ္ပုိင္းဆုိင္ရာ အားနည္းမွု ေၾကာင့္ ရရွိလာတဲ့ ျပင္းရွတဲ့ ခံစားမွုေတြ ကုိ အားအျဖစ္ေျပာင္းလဲ တတ္ဖုိ ့ သိပ္ အေရးၾကီးတာကုိ ေတြ ့ရမွာျဖစ္ ပါတယ္။<br /><br />တစ္ခါတစ္ရံမွာ အဲဒီလုိ အားငယ္မွုေတြ နာက်င္မွုေတြ ေၾကာင့္လူေတြဟာ ဘာသာေရးအဆုံးအမေတြ၊ လူၾကီး သူမ ေတြရဲ ့ အဆုံး အမေတြ၊ သဘာဝရဲ ့သေဘာ တရားေတြ နဲ ့လြတ္ျပီး ေတြးေခၚမိတဲ့အခါ တရားလက္လြတ္ ေတြ ျဖစ္ကုန္တတ္ပါတယ္။ အျပစ္ရွာမရေတာ့ တဲ့အခါ ကံဆုိးလုိက္ ေလျခင္းဆုိျပီး ကုိယ့္ကံၾကမၼာကုိ အျပစ္ရွာ ၾက တယ္။ ေနာက္ ဒီအေပၚမွာ အားငယ္စိတ္ေတြ တစ္ေလွၾကီးဝင္လာၾက၊ စိတ္ဖိစီးမွုခံစားလာရ ျဖစ္လာၾက တယ္။ ေၾကာက္ရြံ ့ တုန္လွုပ္လာၾကတယ္။ ေဒါသေတြ ျဖစ္လာၾကတယ္။ အဲဒီေနရာ မွာ စတင္မွားၾက ေတာ့တာ ပါပဲ။ ေပါက္ကြဲလာၾကတယ္။ မိမိကုိယ္ကုိ အျပင္ ပတ္ဝန္း က်င္ကုိလည္း ႏွိပ္စက္လာၾကတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ကုိ ျပန္လည္ တုိက္ခုိက္လာၾကတယ္။ သူ ဟာ အသုံးဝင္တဲ့သူ အေရးပါတဲ့သူ အရည္ အခ်င္းရွိတယ္ သူျဖစ္တယ္ ဆုိ တာ မွားယြင္းတဲ့နည္းလမ္းေတြနဲ ့ျပသလာၾကတယ္။ ဒီအရာ ေတြ အားလုံးဟာ မွားယြင္းတဲ့ compensation လုိ ့ဆုိခ်င္ပါတယ္။<br /><br />စိတ္ကုိ ထားတတ္ဖုိ ့ အင္မတန္အေရးၾကီး ပါ တယ္။ စိတ္ထားတတ္တဲ့သူဟာ ဘယ္ေလာက္ ဆုိးရြားတဲ့ အေျခ အေနမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ compensate လုပ္ႏုိင္ပါ တယ္။ ဒီလုိ လုပ္ႏုိင္ရင္ နည္းလမ္းဆုိတာ ေပၚလာတာပါပဲ။ မိမိရဲ ့ ဆႏၵ လက္ေတြ ့ဘဝမွာ ျဖစ္ထြန္းေပၚေပါက္ လာ ဖုိ ့“နည္းလမ္းေကာင္း” ေရြးခ်ယ္တတ္ဖုိ ့လုိပါတယ္။ ဆုိးရြားေန တဲ့ ျဖစ္တည္မွု သုိ ့မဟုတ္ အေျခအေနတစ္ခုခုက ရလာတဲ့ ခံစားမွုကုိ အားအျဖစ္ဖန္တီးႏုိင္ဖုိ ့လုိပါတယ္။ စိတ္ဆုိ တာ မထားတတ္ရင္ compensation မလုပ္ႏုိင္ရင္ မွ်တစြာ မေတြးတတ္ရင္ မခ်မ္းသာပါ ဘူး။ ထို ့အတူပဲ မိမိ ကုိယ္တုိင္ (စိတ္) ခ်မ္းသာမွု မရွိတဲ့သူဟာ တပါးသူအေပၚ ေကာင္းက်ဳိးခ်မ္းသာ ျပဳႏိုင္ဖုိ ့မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ ကု သုိလ္ ပညာ ဥစၥာေတြ ရဖုိ ့ မေပ်ာ္ေပမယ့္ ေတာ္ရာ အရပ္မွာေန ၾကရလုိ ့ ေပ်ာ္ေအာင္ တစ္နည္း အားျဖင့္ မေပ်ာ္ ေသာ္ မွ ေနသာေအာင္ compensate လုပ္ ျပီးေနၾကရသလုိ မိမိကုိယ္မွာ ရွိေနတဲ့ မျပည့္စုံမွု ခြ်တ္ယြင္းမွုေတြေၾကာင့္ နင့္နင့္သည္းသည္း နာနာက်င္က်င္ ခံစားရတဲ့အခါမွာလည္း compensate လုပ္ႏိုင္ဖုိ ့အေရးၾကီးပါတယ္။ စိတ္ ရွည္ သည္းခံဖုိ ့အေရးၾကီးပါတယ္ စိတ္ထားတတ္ဖုိ ့အေရးၾကီးပါတယ္။ ကုိယ့္လုိ လူေတြ ဘယ္လုိ ေနေနၾကရသ လဲ ဆုိတာမ်ဳိး ေလ့လာတတ္ဖုိ ့လုိပါတယ္။<br /><br />ဘာျဖစ္လုိ ့ကြ်န္ေတာ္ အထပ္ထပ္ ေတြးမိေနလဲဆုိေတာ့ တခ်ဳိ ့ကိစၥ ေတြဟာ ဘယ္သူမွ မသိႏုိင္ေပမယ့္ ကုိယ္ တစ္ေယာက္တည္း ၾကိတ္ျပီးခံစားေနရတာမ်ဳိးေတြ ရွိတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ပါ။ လွ်ဳိ ့ဝွက္အပ္တဲ့ လူသိမခံႏိုင္တဲ့ အားနည္းခ်က္ေတြဟာ လူတစ္ေယာက္ရဲ ့အေတြးအေခၚကုိ မ်ားစြာေျပာင္းလဲေစတတ္ လုိ ့ျဖစ္ပါတယ္။ လူတုိင္း မွာ ဒီလုိ ယြင္းခြ်တ္မွုေတြ ရွိေနမွာ မလြဲတဲ့အတြက္ လူတုိင္း လူတုိင္းဆင္ျခင္သင့္လွတယ္လုိ ့ေတြးမိပါ တယ္။ ဒီ စာေလးဖတ္ျပီး ေတြးစရာေလးေတြ ရသြားလိမ့္မယ္လုိ ့လည္းေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ ျပဳျပင္လုိ ့မရတဲ့ အားနည္း ခ်က္ မ်ားအတြက္ မွန္ကန္ ေကာင္းမြန္တဲ့ compensation တစ္နည္းအားျဖင့္ သင့္တင့္မွ်တေအာင္ ေတြးေခၚယူဆျခင္း သည္ မ်ားစြာလုိအပ္လွပါေၾကာင္း ေတြးမိတာေလး ေဖာက္သည္ခ်ရင္း တင္ျပလုိက္ရပါတယ္။<br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">စာဖတ္ လည္လာမိတ္သဟာ ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ျမဲပါေစ</span> <span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;"><br />ရန္ကုန္သား</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3356143793130355452-4627064937427019125?l=creationoflove2009.blogspot.com' alt='' /></div>yangontharhttp://www.blogger.com/profile/09758261007394190013noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-3356143793130355452.post-35130271551982790582010-01-01T12:27:00.000-08:002010-01-01T23:32:32.055-08:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.scsv.nevada.edu/%7Esusanb/jblog/archives/2005_01.html"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 291px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/Sz5hgnMdUnI/AAAAAAAAATc/0lhw0S8bo78/s320/regret.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421878214305600114" border="0" /></a>ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ရင္ခုန္ခဲ့ၾကရဲ ့လား။ ဒီေမးခြန္းသည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ ရယ္စရာ ဟာသ တစ္ခုျဖစ္ေနေပမည္။ ရင္ခုန္ မွန္း မသိ ခုန္ခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ ေဖြးေဖြးလွုပ္ေအာင္ျဖဴေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ႏွင္းခါးေတြကလည္း မင္း မူ ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ထဲမွာေတာ့ ကႏၱာရ တစ္ခုရဲ ့အထီးက်န္မွုမ်ဳိးက ေနရာယူ။ ေန ့ပင္မဟုတ္ ညခ်ည္းသက္သက္ သာ။ အလင္းေတြကလည္း ကင္းမဲ့လုိေနေလသည္။ ဟာသဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ ၾကည့္ေနေပမယ့္ ရယ္သြမ္းဖုိ ့ေမ့ ေလ်ာ့ ေနတဲ့ သူ၊ လြမ္းစရာဇာတ္ထုတ္ကုိ ၾကည့္ေနေပမယ့္ သက္ျပင္းဖြဖြပင္ မခ်မိသူ။ ဒီလုိ လူ တစ္ေယာက္ တည္း က်န္ ခဲ့တာလည္း ဆန္းေတာ့ မဆန္းလွ။ ခါးသက္တဲ့ အရသာ တစ္ခုကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္နဲ ့ အေတာ္ရင္း ႏွီး ကြ်မ္း ဝင္ေန ပါသည္။<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />အနားမွာ ဗုံးတစ္လုံးေပါက္ကြဲသြားသည္ ဆုိၾကပါစုိ ့။ ကြ်န္ေတာ့္ နားေတြကလည္းအူ အျမင္ေတြကလည္း ေဝဝါး အသိေတြကလည္း ေထြျပားေနခ်ိန္မွာ တစ္စုံတစ္ေယာက္က ေမးေသာ ေမးခြန္းကုိ ကြ်န္ေတာ္ေျဖႏုိင္ ၾကားႏိုင္ မည္ မဟုတ္ေပ။ ထုိ ့အတူ ကြ်န္ေတာ့္ ဦးေႏွာက္ကလည္း တုန္ ့ျပန္ႏုိင္မည္မဟုတ္ေပ။ ဒီလုိ ခံစားခ်က္မ်ဳိးျဖစ္ မည္။ သူနဲ ့ေနာက္ဆုံး စကားေျပာေသာေန ့က ကြ်န္ေတာ့္ တစ္ကုိယ္လုံး ထူပူလုိ ့ေနသည္။ သူ ့စကားေတြက လည္း နီးလုိက္ ေဝးလုိက္ ျဖစ္ေန ခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ပင္ မွန္မွန္ ခုန္ေနခဲ့ရဲ ့လားကြ်န္ေတာ္မသိ။ ဆုံးရွုံးရ ေတာ့ မည္ ဟူေသာ အသိက လူ ကုိ ထူအ သြားေစခဲ့သလားမဆုိႏုိင္ေပ။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">“နင္ေတာ္ေတာ္ ေနႏိုင္တာပဲ ”</span> လုိ ့ေျပာတဲ့သူ ့ကုိ ကြ်န္ေတာ္ ေငး၍သာၾကည့္ေနမိသည္။ ဆင္ေျခလည္းမေပးမိ ဝန္လဲမခံမိ။ ဘယ္လုိ လူလဲ။ သူ လည္း မခ်ိတင္ကဲ ျဖစ္ေနခဲ့မည္သာျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ တစ္စစီ ခ်ဳိးဖ့ဲ ျပစ္ ခ်င္ေန ခဲ့မည္သာျဖစ္သည္။ သူ ့ရဲ ့ေဝခြဲ မရျဖစ္ေနေသာ မ်က္ဝန္းညဳိညိဳေတြကုိသာ အဓိပၸါယ္မဲ့စြာ ေငးၾကည့္ ေန မိျပန္သည္။ မိန္းမတစ္ေယာက္သည္ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကို ဘယ္ေလာက္ထိ ပြင့္လင္းႏုိင္မည္နည္း။ တစ္သက္လုံး အတူ သိခဲ့ကြ်မ္းခဲ့သမွ် သူ သည္ ရုိးသားစြာပြင့္လင္းေသာ မိန္းကေလးတစ္ ေယာက္ျဖစ္ ပါသည္။ သုိ ့ေသာ္ <span style="color: rgb(51, 51, 255);">“နင္ငါ့ကုိ ခ်စ္လားဟင္”</span> ဆုိျပီး ေမးမည့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ေတာ့ မဟုတ္ေပ။ ဒါ့ ေၾကာင့္ လည္း ကြ်န္ေတာ္နဲ ့သူမ ထုိမွ် ၾကာရွည္စြာ ရင္းႏွီးခဲ့ျခင္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခုခု ေျပာခဲ့ဖုိ ့ေကာင္းသည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ ကြယ္ရာတြင္သာ လက္ဖြာဖြာႏွင့္စာေရးတတ္သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ေရွ ့တြင္ေတာ့ ေတမိလက္သစ္ ျဖစ္ေနေလသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ စကားေတြသည္ မွင္တံ ဖ်ားမွသာ ေၾကြက်ရုိး ျဖစ္ဟန္တူပါသည္။ သုတ္ကနဲ ဝင္တုိက္လာေသာေလက သူမ၏ ဆံႏြယ္စေတြကုိ ထုိးဖြ သြား သည္။ ကြ်န္ေတာ့ ႏွာဖ်ားတြင္ ရင္းႏွီးျပီးသား ရနံ တစ္ခု သင္းပ်ံ ့သြားသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ ေရွ ့တြင္ ေဒါသ ျဖစ္ခဲ့ သမွ် အံၾကိတ္ခဲ့ ရသမွ် ဖြင့္ဟကာ ငုိေၾကြးခဲ့ေသာ္လည္း ထုိေနက သူ ့မ်က္ဝန္းမွာ မ်က္ရည္စစ ပင္ မျမင္ ရခဲ့ပါ။ ကြ်န္ေတာ္ ဤမွ် ေၾကာင္ပါသည္။ သူ မ်က္ရည္က်ေတာ့ေကာ ဒီသံမဏိ အသည္းက ငုိပြဲ ဆင္မည္တဲ့လား။ သူသည္ ႏူးညံ့ေသာ္လည္း ေပ်ာ့ညံ့သူ တစ္ေယာက္ မဟုတ္ခဲ့ပါ။သူ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ တစ္လ တိတိ အခ်ိန္ေပးခဲ့ပါ သည္။ ကြ်န္ေတာ္ သူ ့ကုိ ခ်စ္ေၾကာင္းေျပာဖုိ ့တစ္လ တိတိ ျပင္ဆင္ခြင့္ရခဲ့ပါသည္။ သုိ ့ေသာ္ ဆယ္ႏွစ္လုံးလုံး အိပ္ေနတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ တစ္လ ဟူေသာ ကာလသည္ အိပ္ခ်င္မူးတူး ျဖစ္ယုံမွ်သာ ႏိုး ထလာခဲ့ဟန္ တူပါ သည္။<br /><br />တစ္ခုခု ကုိ ဆုံးရွုံးလုနီးလူတစ္ေယာက္သည္ အရူးအမူး ႏွေျမာတသ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ ငုိေၾကြးခ်င္ငိုေၾကြး ေပါက္ ကြဲခ်င္ ေပါက္ကြဲမည္။ တုံနိဘာေဝဆိတ္ဆိတ္ ေနျခင္းကေတာ့ သာမန္ လူတစ္ေယာက္ အတြက္ သဘာဝ မက် လွ။ သုိ ေၾကာင့္ <span style="color: rgb(51, 51, 255);">“ အသည္းႏွလုံး မရွိတဲ့လူ” </span>ဟုေသာ သူ ့ ကင္ပြန္းတပ္ျခင္းကုိ ျငိမ္သက္စြာခံခဲ့မိျခင္းျဖစ္ မည္။ သံ ေယာဇဥ္ၾကဳိးေတြ လြန္းတင္တုန္းက အမွုမဲ့အမွတ္မဲ့ ရွိေနခဲ့ေပမယ့္ လြတ္လပ္စြာ ေတြ ့ဆုံျခင္း အျပစ္မဲ့တဲ့ ေတြ ့ဆုံျခင္းတုိ ့နိဂုံးတုိင္ ခ်ိန္တြင္ေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေနလွ်င္လည္း ႏိုးထဖုိ ့ေကာင္းျပီ။ အိပ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရင္ လည္း ႏုိးသင့္ျပီ။ သုိ ့ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ ဆက္အိပ္ေနခဲ့မိသည္။ လူေပ ဆုိတာ ကြ်န္ေတာ္ျဖစ္မည္။ ေနပါေစ ဘာ ျဖစ္ျဖစ္ ေပခံမယ္ ဆုိတဲ့ လူမ်ိုဳး ျဖစ္သည္။<br /><br />ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ရဲ ့ေပေတမွုကုိ ကုိယ္တုိင္လြတ္လပ္စြာ ခံယူခြင့္ရွိေသာ္လည္း အေဖာ္အေပါင္းေတာ့ ေခၚမသြားခဲ့ သင့္ေပ။ သူ သည္ ကြ်န္ေတာ့္ <span style="color: rgb(51, 51, 255);">“ေပ”</span> မွု၏ တစ္နည္းအားျဖင့္ <span style="color: rgb(51, 51, 255);">“ေခါင္းမာမွု”</span> ၏ ေဘးထြက္ဆုိးက်ဳိး ကုိ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္အတူ ခံစားခဲ့ရရွာသည္။ တရားမွ်တမွုမရွိခဲ့၍ ကြ်န္ေတာ့္ကုိယ္ ကြ်န္ေတာ္ အလြန္ရွက္ရြံ ့မိပါသည္။ ဝမ္း နည္းေနရပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မွုသည္ ေနာင္တႏွင့္အတူ ကြ်န္ေတာ့ ေပေတေသာ ႏွလုံး သားကုိ တအားဝင္လုိ ့ေဆာင့္ခဲ့ပါျပီ။ ဆင္ေျခတစ္ခု ေပးမိသည္။ <span style="color: rgb(51, 51, 255);">“ငါ့မွာ ႏွလုံးသား ရွိတယ္”</span> ဒီစကား သူ ၾကား ရင္ ဒါမွ မဟုတ္ ဒီစာကုိ သူမ်ားဖတ္မိရင္ ဟားတုိက္ျပီး ရယ္လုိက္မည့္အျဖစ္ကုိ ျမင္ေယာင္မိသည္။ ရယ္လုိ က ရယ္ ေပေတာ့ ေလွာင္လုိက ေလွာင္ေပေတာ့။ အခ်စ္ဆုိတာ ဒီလို ခါးသက္သက္ ရွတတ ခံစားခ်က္မ်ဳိး ျဖစ္၏ ထင္ သည္။ ကြ်န္ေတာ့္၏ ေရသာခုိမွုသည္ ရွက္ရြံ ့မွုမ်ားႏွင့္သာ အဆုံးသတ္ခဲ့ရျပီ။ ကြ်န္ေတာ္ သိေတာ့သိခဲ့လိမ့္မည္။ သုိ ့ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ တန္ဖုိးမထားခဲ့ျခင္းကေတာ့ ျငင္းမရေပ။<br /><br />ကြ်န္ေတာ့္လုိ လူမ်ဳိးသည္ သူ ့လုိ မိန္းကေလးမ်ဳိးကုိမွ ခ်စ္သူအျဖစ္မရလွ်င္ ဇနီးအျဖစ္ မေပါင္းသင္းရလွ်င္ ဘယ္ ေတာ့မွ ရည္းစားကုိလည္းေကာင္း ဇနီးကုိလည္းေကာင္း ရေတာ့မည့္ လူစားမ်ဳိးမဟုတ္ေခ်။ အဘယ့္ေၾကာင့္ နည္း။ ရွင္းလွပါသည္ သူ သည္ ကြ်န္ေတာ့ကုိ ကြ်န္ေတာ့္ထက္ပင္ နားလည္ေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ တည္း။ ကြ်န္ေတာ့္စီးပုိးမွုေတြ ကေလးဆန္မွုေတြ ရက္စက္မွုေတြကုိ ခ်စ္စိတ္ .... (ကြ်န္ေတာ့္ အထင္) တစ္မ်ဳိး တည္းနဲ ့ သည္းခံခြင့္လႊတ္ေပးခဲ့သည္။ နားလည္ေပးခဲ့သည္။ သူဟာ ဘယ္လုိ မိန္းမလည္းဆုိတာ ကြ်န္ ေတာ္သိရက္နဲ ့ဒီလုိ ေပေနခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ “လူမုိက္” မွန္ပါသည္ ကြ်န္ေတာ္ လူေပ တစ္ျဖစ္လည္း လူမုိက္တစ္ ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။ သူ ့ကုိ အလြယ္တကူ လက္ေလ်ာ့ခဲ့သည့္အတြက္ ဘယ္မွ် ေဒါသျဖစ္လုိက္မည္နည္း။ ေသာကေတြေဝ ရတက္ေတြေပြ လုိက္မည္နည္း။ ႏူးညံ့ သေလာက္ ( အတြင္းစိတ္တြင္ လဲျပဳိေနသည့္တုိင္) မာန ကုိ ထိခုိက္ခံမည့္သူ မဟုတ္ေသာ ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ ေရွ ့တြင္ေတာ့ အျပဳံးစစနဲ ့ ထြက္ခြါသြားခဲ့ပါသည္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္သူ ့ကုိ မေျပာလုိက္ရေသာ စကားေတြ ရွိေနပါေသးသည္။ ဆုိခဲ့ျပီးသည့္အတုိင္း ကြ်န္ေတာ္သည္ ကြယ္ ရာ တြင္ လက္ဖြာတတ္ေသာ သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကုိယ္ ကြ်န္ေတာ္ မေဝခြဲႏုိင္ဘဲနဲ ့ကုိယ္မႏုိင္တဲ့ ဝန္ကုိ မထမ္းလိုလွေပ။ ထုိ ့အတူ ကြ်န္ေတာ့္ေၾကာင့္သူ မနာက်င္ရေစခ်င္ တစ္ခါ နာက်င္ျခင္းျဖင့္ သူ ့ ကုိ ကြ်န္ ေတာ့္ အနားမွ ထြက္ခြာသြားျခင္းသည္ အၾကိမ္ၾကိမ္နာက်င္ရျခင္းထက္ မ်ားစြာသက္သာေပလိမ့္ မည္။ ကြ်န္ေတာ့္ ႏွစ္သိမ့္မွု မပါပဲ သူသြားမည့္ ခရီးလမ္းကုိ လည္း ေျဖာင့္ျဖဴးေစခ်င္သည္။ သူတြဲ သည့္ လက္ေတြလည္း ျမဲေစခ်င္ သည္။ သူ ့ထီးကေလးကလည္း ဘဝ၏ေနေလျပင္းတုိ ့ဒဏ္မွ လုံျခဳံေအာင္ ကာကြယ္ ေပးေစခ်င္သည္။ သူ ့အရိပ္ ရွင္သည္ သူ ပင္ပန္းစဥ္ ေခြ်းစတိတ္ေအာင္ ေအးျငိမ္းႏုိင္ေစခ်င္သည္။ သူ ့အငုိ ေတြ တိတ္ေအာင္ အေခ်ာ့ေတး ကုိ ညည္း တတ္ေစခ်င္သည္။ သူ ေပ်ာ္ေနခ်ိန္ေသာအခါ အေသာညီေအာင္ ေရာကာ ရယ္တတ္ေစခ်င္သည္။ သူ အားနည္း ခ်ိန္ အားငယ္ေနခ်ိန္တြင္ သူ ့ရဲ ့မွီခုိရာ အားထားရာ ျဖစ္ေစခ်င္သည္။ ဘဝေဖာ္သည္ သူ ့ကုိ ဦးေဆာင္ သူ တစ္ ေယာက္ျဖစ္ေစခ်င္သည္ဟူေသာ သူ ့ဆႏၵျပည့္ဝေစခ်င္သည္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ့ သံေယာဇဥ္က မျပတ္ေသးပါ။ ႏွစ္ကူးမုိ ့အခ်စ္ေတြ ျမဴးသံၾကားရခ်ိန္တြင္ ခ်စ္ခဲ့ဖူးေသာ သူ ့ကုိ ... ကြ်န္ေတာ့္ရဲ ့ တစ္ဦးတည္းေသာ အခ်စ္ဦးကုိ.... သတိရေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ္ဝန္ခံပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ သူခုိး ေျပးမွ ထုိးကြင္းထ ဟု ကဲ့ရဲ ့ၾကေပမည္။ သုိ ့ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္လုိ ေပေပေတေတ မုိက္မုိက္ရဲဲရဲ လူတစ္ေယာက္ အ တြက္ ထုိသုိ ့ကဲ့ရဲ ့သည္မွာ ဘာမ်ား ထူးမည္နည္း။ ကြ်န္ေတာ္ ကြယ္ရာမွာ လက္ဖြာမိျပန္ေလျပီ။ ခ်စ္ခဲ့ဖူးသူ တစ္ ေယာက္ ႏွစ္သစ္ ကူး အခါသမယတြင္ အုိးအိမ္ အသစ္မွာ အစုိးရိမ္ကင္းကင္း ေၾကာင့္ၾက ကင္းကင္းနဲ ့ ခ်စ္ခ်င္း ကုိ ပုိင္ဆုိင္ ႏုိင္ပါေစလုိ ့ဆုေတာင္းလုိက္မိပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">စာဖတ္လည္လာ မိတ္သဟာ ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ျမဲပါေစ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">ရန္ကုန္သား :)</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3356143793130355452-3513027155198279058?l=creationoflove2009.blogspot.com' alt='' /></div>yangontharhttp://www.blogger.com/profile/09758261007394190013noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3356143793130355452.post-61799588886874198402009-12-06T13:06:00.000-08:002009-12-06T23:04:25.109-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://images.google.com/imgres?imgurl=http://farm4.static.flickr.com/3644/3389991715_61ac42be34.jpg&amp;imgrefurl=http://www.flickr.com/photos/sharif/3389991715/&amp;usg=__AF49gyD9Drpwh-p_nz_Z5mvErs0=&amp;h=500&amp;w=333&amp;sz=117&amp;hl=en&amp;start=2&amp;tbnid=umE-jzW-ap_azM:&amp;tbnh=130&amp;tbnw=87&amp;prev=/images%3Fq%3Dman%2Bon%2Bthe%2Broad%26gbv%3D1%26hl%3Den"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 213px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/SxwhmY1lNbI/AAAAAAAAATI/_fpIgrP6tu0/s320/3389991715_61ac42be34.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412237795578426802" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">“ဘဝမွာ မင္းဘာကုိ ယုံၾကည္လဲ ....”<br /><br />ေအာင္ေဇာ့္ အေမးေၾကာင့္ကြ်န္ေတာ္ေၾကာင္စီစီျဖစ္သြားမိသည္။ ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ၾကည့္ေနေသာ ကြ်န္ေတာ့္ ကုိ ေအာ္ေဇာ္က စူးစမ္းသလုိၾကည့္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ သူ ေမးတာကုိ နားမလည္ေၾကာင္း ေအာင္ေဇာ္သေဘာ ေပါက္ သြားဟန္တူသည္။<br /><br />“မင္းက ဘာကုိ ေမးတာလဲ ေအာင္ေဇာ္ရ ... အစမရွိအဆုံးမရွိနဲ ့ ....”<br /><br />“မင္းဘဝမွာ ဘာကုိ ယုံၾကည္လည္း မင္းယုံၾကည္တဲ့ ဒႆန တစ္ခု ကုိေျပာတာ ....”<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ ေခါင္းကုိ နည္းနည္း အလုပ္ေပးလုိက္ရသည္။ ဘဝမွာ ကုိယ္ယုံၾကည္တဲ့ ဒႆန တစ္ခု ....။ စဥ္းစား သည္ ဘာကုိ ယုံၾကည္ပါလိမ့္ ....။ ရုတ္တရက္ကြ်န္ေတာ္ စဥ္းစားလုိ ့မရ ...။ ေအာင္ေဇာ္က ကြ်န္ေတာ့္အေျဖကုိ ျငိမ္ သက္စြာထုိင္ျပီးေစာင့္ေနသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ဘာယုံၾကည္သလဲ .... ။<br /><br />“ အမွန္တရားကုိ ငါယုံတယ္ ”<br /><br />“မင္း အေျဖကေတာ္ေတာ္ ေယဘုယ်က်လြန္းတယ္ .... ”<br /><br />“မင္း ေမးတာၾကီးကလည္း အဲလုိၾကီးကုိကြ ငါက ဘယ္လုိ ေျဖရမွာလဲ ....”<br /><br />“အုိေက ဒါဆုိ မင္းကုိ တစ္ခုခ်င္းေမးမယ္ ...”<br /><br />ေအာင္ေဇာ္က ပညာရွိအသြင္နဲ ့ ေမးေစ့ပြတ္ မ်က္လုံးေလးစင္းျပီး သူ ့ေမးခြန္းကုိ စသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ကြ်န္ ေတာ္ တုိ ့သူငယ္ခ်င္းေတြၾကား ေအာင္ေဇာ့္ကုိ ပိဋကတ္အုိးကြဲဟု ေခၚေလ့ရွိသည္။ သုိ ့ေသာ္ ေအာင္ေဇာ့္အေတြး ေခၚေလးေတြကေတာ့ မဆုိးဟုေျပာရမည္။<br /><br />“ဘာသာေရးနဲ ့ပတ္သက္လုိ ့ေမးမယ္ကြာ မင္းအယုံၾကည္ဆုံး စကား ဒါမွမဟုတ္ အယူအဆတစ္ခုေပါ့ အဲဒီအ ခ်က္ ေၾကာင့္မင္းဟာ ဗုဒၶဘာသာ ျဖစ္ရပါတယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္းအရင္စေျပာ ......”ဒီေမးခြန္းကေတာ့ သိပ္မဆုိး။ ကြ်န္ေတာ္ေျဖႏိုင္ေလာက္သည္။<br /><br />“အင္း .... ငါ ျမတ္စြာဘုရားေျပာတဲ့စကား တစ္ခု မွတ္သားဖူးတယ္ .... <span style="color: rgb(51, 51, 255);">“ငါဘုရားကို သိခ်င္ရင္ ငါ ဘုရားေဟာတဲ့ တရား ကုိ အရင္သိေအာင္လုပ္ပါ ” </span>တဲ့။ ဒီစကားေၾကာင့္ ငါ ဗုဒၶဝါဒကုိ ယုံၾကည္တာ ....”<br /><br />“ဆုိလုိတာက .....”<br /><br />“ဒီလုိကြာ ...... မင္းကုိ တစ္ခု ေမးမယ္။ ဥပမာ စပ်စ္သီးခ်ဳိသလား ခ်ဥ္သလား။ ဘယ္လုိအရသာ ရွိလဲ သိ ခ်င္ ရင္ မင္းဘာလုပ္မလဲ ....။” ေအာင္ေဇာ့္ကုိ ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေမးၾကည့္လုိက္သည္။<br /><br />“စားၾကည့္မွာေပါ့ ....”<br /><br />“ေအးေပါ့ စားၾကည့္မွာေပါ့ ...။ ဒီလုိပဲ ဗုဒၶဝါဒ မွန္သလား မွားသလား သိခ်င္ရင္ ဗုဒၶေျပာတဲ့အတုိင္း လုပ္ၾကည့္ေပါ့ ....။ တကယ္အက်ဳိးရွိတယ္ဆုိတာ သိရင္ ဆက္လုပ္။ အက်ဳိးမရွိဘူး ဆုိရင္ မလုပ္နဲ ့မယုံနဲ ့ေပါ့ ....။ ငါဆုိလုိတာက ဒိျပင္ အခ်က္ေတြ ေတာ့ရွိေသးတာေပါ့ကြာ။ နည္းလမ္းျပေပးမယ့္ဆရာတုိ ့၊ အခ်ိန္ကာလတုိ ့....။ ဒါေပမယ့္ ဒီ စကားဟာ သဘာဝက်တယ္။ လက္ေတြ ့က်တယ္။ ဘယ္သူ ့အေပၚမွ အားမကုိးဘူး။ ကုိယ့္ဖာသာကုိယ္ သိ ေအာင္ လုပ္မယ္ ကုိယ့္အားကုိယ္ ကုိးမယ္ ....။ ကိုယ္တုိင္သိမွ ယုံမယ္ .....။ ျမတ္စြာဘုရား ေျပာတာ ဒီသေဘာပဲ လုိ ့ငါယူဆတယ္။ ဒီစကားေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားကုိ ငါၾကည္ညဳိတယ္။ သူ ့ရဲ ့ ကမၼဝါဒကုိ ငါ လက္ခံတယ္ ....”<br /><br />ေအာင္ေဇာ္ က ျပဳံးသည္။ “မင္းက ဘာျပဳံးတာလဲ ... ငါေျပာတာ ကုိ လက္မခံလုိ ့လား ....”<br /><br />“မဟုတ္ပါဘူး ငါသေဘာက်ပါတယ္ ...။ အုိေက ဒီတစ္ခ်က္ရျပီ ေနာက္တစ္ခု ငါဆက္ေမးမယ္ ....။ မင္းဘဝရဲ ့တုိး တက္ရာ တုိးတက္ေၾကာင္းနဲ ့ပတ္သက္ျပီးေတာ့ မင္းဘယ္လုိ ယုံၾကည္လဲ ....ဘာကုိ ယုံၾကည္လဲ မင္းရဲ ့ဘဝ ဒႆန ေလးတစ္ခုခုေပါ့ကြာ ......”<br /><br />ဘဝမွာ တုိးတက္ဖုိ ့ ေအာင္ျမင္ဖုိ ့ ဘာကုိယုံၾကည္လဲ .....။ ကြ်န္ေတာ္ ယုံၾကည္တာ ...။ လူေတြ က ကုိယ္ယုံၾကည္ ရာ ကုိယ္လုပ္ေနၾကသည္ ဆုိေသာ္လည္း ဘာကုိ ယုံၾကည္တာလဲ လုိ ့ေမးလုိက္တဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ့္လုိပဲ ဆြံ ့အ သြားမလား ဆုိတာ ကြ်န္ေတာ္သိခ်င္ေနမိသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ရုတ္တရက္မေျဖႏိုင္ပါ ....။ ဒီလုိ ေမးခြန္းမ်ဳိးကလည္း ေန ့တုိင္း မေတြးမိတာလဲ ပါမည္။ ကြ်န္ေတာ္ အမွန္အတုိင္းဝန္ခံရလွ်င္ သင္ၾကားခဲ့တဲ့ပညာ၊ လုပ္ေနတဲ့အလုပ္ ၊ က်င္လည္ေနတဲ့ ဘဝမွာ မူဝါဒ တစ္ခုကုိ ဆုပ္ကုိင္ျပီးလုပ္ဖုိ ့ဆုိသည္မွာ လက္ေတြ ့ဘဝနဲ ့မ်ားနည္းနည္း ေဝးေန မလား ဆုိတာကြ်န္ေတာ္ သံသယျဖစ္မိသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ကြ်န္ေတာ္အပါအဝင္ လူငယ္အမ်ား သည္ ယုံၾကည္တာကုိ တစ္မ်ဳိး လက္ေတြ ့ဘဝတြင္ ရွင္သန္ေနထုိင္ဖုိ ့လုပ္ကုိင္ေနရသည္က တစ္မ်ဳိး ျဖစ္ေန လိမ့္ မည္ဟု ထင္မိပါသည္။ ခုေတာ့ ေအာင္ေဇာ့္ေမးခြန္းကုိ ေျဖရေပဦးမည္။<br /><br />“ေလာကမွာ စင္းလုံးေခ်ာေကာင္းတဲ့သူရယ္လုိ ့ေတာ့မရွိဘူးလုိ ့ငါထင္တယ္ .... လူေတြက ကုိယ္ယုံၾကည္ရာ ကုိ လုပ္ေနၾကတာပဲမဟုတ္လား မင္းေမးသလုိ က်စ္က်စ္လစ္လစ္ၾကီးေတာ့ေျဖဖုိ ့ခက္တာအမွန္ပဲ .... ဒီေတာ့ ကုိယ္ ယုံၾကည္တာ မွန္ကန္တယ္ဆုိတာကုိ ဘာနဲ ့တုိင္းတာမလဲ ... ရလာဒ္နဲ ့တုိင္းတာမလား ... လူၾကဳိက္မ်ားတာ လူ ေတြ လက္ခံတာနဲ ့တုိင္းတာမလား .... အခ်ိန္နဲ ့တုိင္းတာမလား .... ဒါေတြလည္းပါမွ ျဖစ္မယ္ေလ ....”<br /><br />“အင္း လုပ္ပါဦး ငါ့ေမးခြန္းက ေတာ္ေတာ္တာသြားပါလား .... ”<br /><br />“ဆုိပါေတာ့ကြာ ..... မင္းေမးခြန္းကုိ စကားတစ္ခြန္း စာတစ္ေၾကာင္းေလးနဲ ့ေတာ့ ေျဖဖုိ ့ငါလည္း အဲဒီေလာက္ ပညာမရွိ ပါဘူး။ ငါ ေတြးတတ္သေလာက္ေပါ့ကြာ .....။ ဒီေတာ့ ငါလက္ေတြ ့လုပ္ေနတာနဲ ့လည္း အပ္က် မပ္က် တူမယ္လုိ ့လည္း မဆုိလုိဘူးေနာ္ .... ”<br /><br />“ဟုတ္ပါျပီ မင္းကလည္း ေျပာစမ္းပါ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ ..... ေတြးစရာရတာေပါ့.....။ ” ေအာင္ေဇာ္ကုိ စိတ္မရွည္ ဟန္ျဖင့္ စကားဆုိသည္။<br /><br />“အင္း ၾကဳိေျပာထားတာ ေတာ္ၾကာ ေစာဒက တက္စရာျဖစ္မွာစုိးလုိ ့ပါ ..... ငါ မွန္တယ္ လုိ ့ယုံၾကည္လက္ခံတဲ့ အေၾကာင္းက မွ်တျခင္းပဲ .... ငါ မွ်တျခင္းမွာ ယုံၾကည္တယ္ .... ဘာကုိမွ်တတာလဲ ဆုိရင္ ဥပမာ .. အတၱနဲ ့ပရ မွ်တရမယ္ ..... ေလာဘနဲ ့ေရာင့္ရဲျခင္းမွာ ေလာဘလည္းမၾကီးလြန္းရဘူး၊ ေရာင့္ရဲ လြန္းလုိ ့မၾကဳိးစားဘဲနဲ ့ပ်င္း၊ ဖ်င္းေနတာမ်ဳိးလည္း မျဖစ္ရဘူး ....။ ေနာက္ မွ်မွ် တတ ေတြးတတ္ဖုိ ့လုပ္တတ္ဖုိ ့ေျပာတတ္ဖုိ ့ စသျဖင့္ေပါ့ကြာ ငါဒီ ေလာက္ေျပာရင္ မင္းသေဘာေပါက္မွာပါ .....”<br /><br />ေအာင္ေဇာ့္မ်က္ႏွာက အေသအခ်ာေတြးေနပုံရသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ ဒႆနရဲ ့ အားနည္းခ်က္ကုိ အေျပးအလႊား လုိက္ရွာ ေနသလားဟုမဆုိႏိုင္။<br /><br />“ထားပါေလ ငါ့မွာ ေမးစရာေတြ ေတာ့ရွိတယ္ .... ဒါေပမယ့္ မင္းအေျဖက ေက်နပ္စရာေတာ့ရွိပါတယ္ .... ဒါေပ မယ့္ မင္းက အလည္အလတ္သမားပဲ ....”<br /><br />“အင္း ဟုတ္တယ္ လူတုိင္းေအာင္ျမင္ခ်င္ၾကတာ ပဲ ဒါေပမယ့္ လူတုိင္းမရွုံးခ်င္ၾကဘူးမလား ...။ ငါက သရဲေဘာ ေၾကာင္တယ္ ေပ်ာ့ညံ့တယ္ လုိ ့မင္းေျပာခ်င္ေျပာမယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါ့ဘဝကုိ ငါေက်နပ္တယ္။ ေအာင္ျမင္မွုအ တြက္ ေပးဆပ္ရတာေတြရွိတယ္ ဆုံးရွုံးလုိက္ရတာေတြ ရွိတယ္ ....။ ဒီေတာ့ ငါက ေအာင္ျမင္တဲ့သူတစ္ေယာက္ ေတာ့ ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ငါ မက်ရွုံးဘူးလုိ ့ယုံၾကည္တယ္ .....။ လူခ်င္းတူေပမယ့္ အသက္ ရွုကြဲတယ္ မလား ကြာ။ ဒီေတာ့ ယုံၾကည္မွု ေတြလည္း အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖစ္ေနတာပဲမဟုတ္လား ...။ ဒါေပမယ့္ ငါဆုိလုိတဲ့အထဲမွာ အခြင့္ရလုိ ့ၾကဳိးစားျပီးရုန္းကန္ဖုိ ့ျငင္းဆန္တာမ်ဳိးကုိ ေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္ ...။”<br /><br />“အင္း မင္းရဲ ့အေတြးအေခၚက ဘာသာတရားဘက္မ်ား နည္းနည္းႏြယ္သလားလုိ ့ .... ငါထင္တာေျပာပါတယ္ ”<br /><br />“ေအးကြ ငါတုိ ့ဘဝထဲကုိ ပထမဆုံး ေရာက္လာတဲ့ အေတြးအေခၚဟာ ဘာသာတရားနဲ ့ပတ္သက္တဲ့ အေတြး အေခၚေတြပဲမဟုတ္လား ..... ဘယ္ဘာသာဝင္မဆုိဒီလုိပဲျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ ့ငါထင္တယ္ .... ဒီေတာ့ လူတစ္ ေယာက္ ရဲ ့ အေတြး အေခၚကို ဘာသာေရးဆုိင္ရာ အေတြးအေခၚေတြက လႊမ္းမုိးမွုအမ်ားဆုံးပဲမဟုတ္လား ....”<br /><br />“အင္းေနာက္ေမးခြန္းတစ္ခုက ကြာ မင္းအေနနဲ ့မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြ နဲ ့ပတ္သက္ျပီး ေတာ့ ေကာ ဘယ္လုိ အျမင္ရွိလဲ။ <span style="color: rgb(51, 51, 255);">“မင္းသူငယ္ခ်င္းေတြ ဘယ္သူလဲေျပာပါ၊ မင္းဘယ္လုိလူလဲ ဆုိတာ ေျပာျပ မယ္”</span>ဆုိတဲ့စကားရွိတယ္ေလ ... အဲေတာ့မင္းရဲ ့ မိတ္ေဆြ ဒႆနေလးေကာ ဘယ္လုိ ရွိလဲ။ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းဆုိတာကလည္း ဘဝမွာ တစ္ေဒါင့္တစ္ေနရာမွာပါဝင္တယ္ေလ။ တခ်ဳိ ့ဆို ဘဝတစ္ခုလုံးကုိေတာင္ အဆုိးအေကာင္းေျပာင္းလဲ သြားေစႏုိင္တယ္မဟုတ္လား ....”<br /><br />မိတ္ေဆြ ... ကြ်န္ေတာ့္ မိတ္ေဆြေတြက ဘယ္သူေတြလည္း။ ဘယ္လုိ လူမ်ဳိးေတြလည္း။ ကြ်န္ေတာ္ မိတ္ေဆြ ေတြ ကုိ ေရြးမေပါင္းခဲ့ဖူးေပ။ ကြ်န္ေတာ္သူတုိ ့အေပၚ ဘယ္လုိ ဆက္ဆံလဲ သူတုိ ့ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ဘယ္လုိ ေပါင္း သင္း လဲ ဆုိတာေတြကသာ ထုိထုိေသာ သူေတြကုိ ကြ်န္ေတာ့္မိတ္ေဆြ အရင္းအျခာ ေတြ ျဖစ္လာေစခဲ့ျခင္း ျဖစ္ သည္။ ကြ်န္ေတာ့္တြင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားစြာမရွိပါ။ သုိ ့ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း လက္တစ္ဆုပ္စာသည္ ကြ်န္ ေတာ့္ကိုယ္ကုိ ထက္ပင္ယုံၾကည္ရေသာ သူမ်ားျဖစ္သည္။ ထုိသည္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ကံေကာင္း၍လည္း ျဖစ္ပါလိမ့္ မည္။<br /><br />“ လူကဲ ခတ္ရတာ အင္မတန္ခက္တယ္ေလ ...ဒီေတာ့ သူတုိ ့ေကာင္းမေကာင္းဆုိတာသိဖုိ ့အခ်ိန္လုိတယ္ အခါ လုိတယ္မဟုတ္လား ....။ ဒါေပမယ့္ ငါ့အေနနဲ ့ေတာ့ ကုိယ္က အေကာင္းဆုံးျဖစ္ေအာင္ ဆက္ဆံဖုိ ့ပဲ လုိမယ္ထင္ တယ္။ တကယ္ေတာ့ ကုိယ့္စရုိက္ နဲ ့မကုိက္တဲ့သူေတြနဲ ့က မင္းတုိ ့ငါတုိ ့မသိလုိက္ခင္မွာပဲ ေဝးသြားျပီေလ ...။ ငါကေတာ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ေမာင္ႏွမလုိပဲ သေဘာထားတယ္ .....။ ငါ့ဘက္က ခံစားမွုပဲျဖစ္ျဖစ္ ယုံၾကည္မွုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အတတ္ႏိုင္ဆုံး ရုိးရုိးသားသား ျဖဴျဖဴစင္စင္ရွိေအာင္ေနသင့္တယ္လုိ ့ယုံၾကည္တယ္ ....။ သူတုိ ့ဆီက အ မ်ားၾကီးမေမွ်ာ္လင့္နဲ ့( လူဆုိတာကေတာ့ ကုိယ္ေပးရရင္ အနည္းနဲ ့အမ်ားေတာ့ ျပန္ရဖုိ ့ေမွ်ာ္လင့္ၾကတာ သ ဘာဝပဲမဟုတ္လား ....။) ကုိယ္လုပ္ေပးႏုိင္တာ ကူညီႏုိင္တာရွိရင္ လက္မတြန္ ့နဲ ့ ...။”<br /><br />“ေနာက္ဆုံးတစ္ခုက လူတစ္ေယာက္ကုိ တခဏအျမင္နဲ ့ မဆုံးျဖတ္နဲ ့...။ ငါကေတာ့ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းဆုိ ေပါင္းၾကည့္တယ္ .... အဆင္မေျပတဲ့အခါ သူ ့အလုိလုိ ေဝးသြားတာပဲ ...။ ဒီလုိ တျဖည္းျဖည္းေဝးသြားတာဟာ ငါ့ ေၾကာင့္မျဖစ္ေအာင္ေတာ့ ငါအျမဲ ၾကဳိစားတယ္ ...။ ဒါ ငါ့ဒႆနပဲ ....ငါ့ယုံၾကည္မွုပဲ .....ဒီေတာ့ မင္းေျပာတဲ့ စကား လုိ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ကုိ ပဲၾကည့္ျပီး ငါဘယ္သူလဲလုိ ့ေျပာေျပာ၊ ငါဘယ္သူလဲလုိ ့ၾကည့္ျပီး ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘာေတြလဲ လုိ ့ေျပာေျပာ၊ ငါ့အတြက္ေတာ့ ဘာမွ မထူးဘူး အတူတူပဲ ...။ ငါဆုိလုိတာ ခ်မ္းသာတာ ဆင္းရဲတာ အမ်ဳိး နိမ့္တာ ျမင့္တာ မပါဘူးေနာ္ ေအာင္ေဇာ္ ....”<br /><br />“ငါမင္းကုိ ေမးခ်င္ေသးတယ္ ဒါေပမယ့္ ငါ့မွာ ေနာက္ဆုံး ေမးခြန္းတစ္ခု က်န္ေသးလုိ ့။ ဒါက တုိ ့လူငယ္ေတြ အ တြက္ အေရးၾကီးတယ္ .....ဒီေတာ့ ငါေမးခ်င္တာကုိ ေနာင္ ၾကဳံ ေတာ့မွ မင္းကုိ ေမးဦးမယ္ ....”<br /><br />“ဟဟဟ ေဟ့ေကာင္ မင္းဘာေမးခ်င္လဲ ဆုိတာငါရိပ္မိပါတယ္ .... တစ္ခါတစ္ရံမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၾကားက ခံ စား မွုကုိ စကားလုံးေတြနဲ ့ ေဖာ္ျပတာထက္ ပုိျပီး အဓိပၸါယ္ ျပည္စုံတဲ့ အရာေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္ ...။ မင္းေမး စရာ မလုိပါဘူး သူငယ္ခ်င္းရာ။ အခ်ိန္က်တဲ့အခါ ဘယ္သူက ဘာလဲဆုိတာ သိလာမွာပဲ ....။ ဒါေၾကာင့္ ငါက င့ါ ကုိယ္ငါ ယုံၾကည္ေအာင္ အျမဲၾကဳိစားတယ္ ...။ ဒါပဲ ကုိယ္ လုပ္လုိ ့ရတာေလ ....။ ကုိယ္သာ စိတ္ေကာင္းေကာင္း ထား ဖုိ ့ပဲ .... ။ ”<br /><br />“ကဲ ဟုတ္ပါျပီကြာ .... ဒီေတာ့မင္းကုိ ေနာက္ဆုံးေမးခ်င္တာက အခ်စ္နဲ ့ပတ္သက္တာ အိမ္ေထာင္ေရးနဲ ့ပတ္ သက္တာပဲ .....။ မင္းအဲဒီအေပၚမွာ ဘယ္လုိ သေဘာထားလဲ ဘာကုိ ယုံၾကည္လဲ မင္းဒႆန ကဘာလဲ ....။ ”<br />အခ်စ္ ...။ အိမ္ေထာင္ေရး ....။ ကြ်န္ေတာ့္ ခ်စ္သူ ဘဝလက္တြဲေဖာ္အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ဘယ္လုိ လူမ်ဳိးျဖစ္သလဲ။<br /><br />“ ငါသေဘာက်တဲ့ စကားတစ္ခြန္းရွိတယ္ <span style="color: rgb(51, 51, 255);">“မင္းက မင္းနဲ ့အတူေနႏိုင္တဲ ့သူနဲ ့လက္ထပ္တာ မဟုတ္ဘူး။ သူ မရွိရင္ မင္း မေန ႏိုင္ပါဘူး ဆုိတဲ ့သူနဲ ့သာ လက္ထပ္တာျဖစ္တယ္။”</span> ဒီစကားပဲ အခ်စ္ဆုိတဲ့စကားလုံးမပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ အခ်စ္ရဲ ့ အဓိပၸါယ္ေတြ အျပည့္ပါတယ္။ ဒါငါ့ဒႆနပဲ ကုိယ္ပုိင္ေတာ့မဟုတ္ဘူးေပါ့ကြာ။ ဒါေပမယ့္ ငါယုံၾကည္မွု ကေတာ့ ငါခ်စ္တဲ့သူနဲ ့ ငါလက္ထပ္ခ်င္တယ္။ သူ မရွိရင္ ငါ့ဘဝၾကီး ပက္ၾကားေတြအက္ ေျခာက္ ေသြ ့ေနရပါ့မယ္၊မုန္တုိင္းေတြ ထန္ျပီး အရာ ခပ္သိမ္းျပဳိလဲ ပ်က္စီးကုန္ရပါ့မယ္ ေပါ့ကြာ ....။ ဒါက အခ်စ္နဲ ့ပတ္ သက္တာ အိမ္ေထာင္မွု ဘဝရဲ ့အစေပါ့ကြာ ။ အဲ အိမ္ေထာင္ေရးမွာကေတာ့ ငါ့အထင္အေရးအၾကီးဆုံးက ဟာမုိ နီျဖစ္ဖုိ ့ပဲ ။ အင္း အေပးအယူမွ်ဖုိ ့ပဲဆုိပါေတာ့ ....။ ငါတုိ ့ကေယာက်္ားေတြ ဆုိေပမယ့္ ငါေယာက်္ားပဲ ဆုိျပီး သူ တလူ ငါတမင္း လုပ္ခ်င္တုိင္းလုပ္တာမ်ဳိး ငါမၾကဳိက္ဘူးကြ။ အဆင္မေျပတာရွိ ညွိႏွုိင္းယူမယ္ နားလည္ေပးမယ္။”<br /><br />“တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္ ဒီေလာက္ ျပည့္စုံတဲ့အိမ္ေထာင္ေရးေတာ့ ရွိေကာင္းမွ ရွိမွာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ လုိအပ္ခ်က္ေတြ ကုိ အခ်စ္နဲ ့ မြမ္းမံမယ္ကြာ ....။ ငါ ခ်စ္တဲ့လူနဲ ့ယူမွ အဆင္မေျပမွု အနည္းနည္း အက်ဥ္းရွိရင္ ငါကုိယ္တုိင္လည္း နားလည္ခြင့္လႊတ္ေပးႏုိင္ မယ္မဟုတ္လား ....။ ဒီေတာ့ ငါ့မိန္းမမွာလည္း ဒီလုိ အျမင္မ်ဳိးရွိလာေအာင္ လုပ္ဖုိ ့က ေတာ့ ငါ့အစြမ္းအစ ဘယ္ေလာက္ရွိတယ္ဆ။ုိတာေပၚ မူတည္မွာေပါ့ ... ေနာက္ ကံတရားကလည္း ရွိေသးတယ္ ေလ။”<br /><br />“အင္း အုိေက မင္းရဲ ့ယုံၾကည္မွုေတြ ကုိ နားေထာင္ရတာ ငါသေဘာလည္းက်တယ္။ ေက်းဇူးလည္း တင္ ပါ တယ္။ သူငယ္ခ်င္းခ်င္း ဒီစကားေျပာလုိ ့မင္းမရယ္နဲ ့ကြ......။ ငါက နည္းနည္း အေတြးေခါင္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ငါ နဲ ့ ရင္းႏီွး ဆုံးသူငယ္ခ်င္းက ဘယ္လုိ ေတြးသလဲ။ ဘာေတြ ယုံၾကည္သလဲ ဆုိတာ ငါသိခ်င္လာလုိ ့ပါ .....။ ဘဝ အေၾကာင္းတေစ့တေစာင္းေပါ့ ...” ေအာင္ေဇာ္က ျပဳံးျပဳံးၾကီးေျပာ၏။<br /><br />“ေအးပါ ငါလည္း ငါယုံၾကည္တာေတြ ေျပာရလုိ ့အားရပါတယ္ .... ကဲ လစ္မယ္ကြာ .... ညီေလးေရ ရွင္းမယ္ေဟ့ ....!!!!”လက္က်န္ လက္ဖက္ရည္ေလး ေမာ့ျပီး သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ဆုိင္မွ ထထြက္လာခဲ့သည္။<br /><br />ဘဝ ထဲက တခ်ဳိ ့အေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလုိ ယုံၾကည္ထားသလုိ ျဖစ္လာခဲသည္ကုိေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့နားလည္ျပီး ျဖစ္ပါသည္။ ရရွိလာေသာ အေျခအေနမည္သုိ ့ျဖစ္ေစကာမူ လူတုိင္းသည္ ကုိယ္ယုံ ၾကည္ရာကုိ စြဲျမဲလုပ္ကုိင္ေနၾကသည္မဟုတ္ပါလား။ သုိ ့ေသာ္ ကုိယ့္ အထင္ကုိယ့္အျမင္မွားယြင္းေနသည္ကုိ သိ ေသာအခါ လမ္းမွန္ေပၚေရာက္ေအာင္ ေတြး ေခၚဖုိ ့ဘဝ ခရီးကုိ အျမင္တစ္မ်ဳိး မူဝါဒ တစ္မ်ဳိးျဖင့္ ေလွ်ာက္လွမ္းရဲ ဖုိ ့သတၱိရွိဖုိ ့ေတာ့လိုေပလိမ့္မည္။ ဘဝနဲ ့ပတ္သက္ေသာ ယုံၾကည္မွုသည္ ဘဝအေပၚထားေသာ လူသားတစ္ဦး ၏ အျမင္ျဖစ္သည္။ ထုိ ့အတူ ထုိလူသား ေကာင္း၏ ဆုိး၏ ဟူသည္မွာလည္း သူ၏ ယုံၾကည္မွုေပၚတြင္မ်ားစြာ မူ တည္မည္ျဖစ္ေပေတာ့သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">စာဖတ္လည္လာ မိတ္သဟာ ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ျမဲပါေစ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">ရန္ကုန္သား</span><br /><br /><div style="text-align: center;">*****************<br /></div><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);"><a href="http://mydaydream.mmgenius.com/">“အိပ္မက္မ်ားနဲ ့ရွင္သန္ျခင္း”</a> ဘေလာ့ပုိင္ရွင္ သူငယ္ခ်င္း <a href="http://mydaydream.mmgenius.com/">ေန ့အိပ္မက္္</a> ေရ ... ေနာက္က်လြန္းေနျပီျဖစ္တဲ့ တက္ဂ္ ပုိ ့စ္ေလးကုိ ၾကဳိးစားျပီး အဆင္ေျပေအာင္ ေရး ျပီးပါျပီ။ ေနာက္က်သြားတဲ့ အတြက္ စိတ္မရွိပါနဲ ့လုိ ့အႏူးညြတ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ အဆင္မေျပတာ မ်ား ရွိ ခဲ့ ရင္လည္းခြင့္လႊတ္ပါဦးဗ်ာ ...။ ခင္မင္ရင္းႏွီးစြာနဲ ့ တက္ဂ္တဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ......။</span><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">(ခင္မင္လွ်က္ ရန္ကုန္သား)</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3356143793130355452-6179958888687419840?l=creationoflove2009.blogspot.com' alt='' /></div>yangontharhttp://www.blogger.com/profile/09758261007394190013noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-3356143793130355452.post-28900588509833726622009-12-02T12:43:00.000-08:002009-12-02T13:42:17.082-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://images.google.com/imgres?imgurl=http://www.millennium.gov.uk/projects/images/Changing_Places.JPG&amp;imgrefurl=http://www.millennium.gov.uk/cgi-site/awards.cgi%3Faction%%20%203Ddetail%26id%3D27%26t%3D2&amp;usg=__0d4AyKDuh_xy4bQMtflgADmPG1w=&amp;h=353&amp;w=353&amp;sz=31&amp;hl=en&amp;start=10&amp;tbnid=dGJIbUGvE2BvwM:&amp;tbnh=121&amp;tbnw=121&amp;prev=/images%%20%203Fq%3Dchanging%26gbv%3D1%26hl%3Den"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/SxbWSe5BobI/AAAAAAAAAS4/U-igBnPCyTg/s320/Changing_Places.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5410747615350464946" border="0" /></a>အိမ္ေဘးကုိ ငဲ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေျပာင္သလင္းခါေနသည္။ အိမ္ေဘးက ဗာဒံပင္ၾကီးသုံးပင္မရွိေတာ့......။ ေငး ၾကည့္ေနေသာ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ အိမ္ေပၚကုိ တက္မည္ျပင္ေနေသာ အေဖက ေတြ ့သည္။ တစ္သက္လုံး ရွိေနေသာ အဲဒီဗာဒံပင္ၾကီးသုံးပင္ .....။ ငယ္စဥ္က သူတုိ ့ဆီက ေၾကြတဲ့ အသီးေတြ ကုိအုတ္နီခဲနဲ ့ထုျပီးစားတာ ....သူတုိ ့ေတြ ရဲ ့အရိပ္ေအာက္မွာ ေဆာ့ကစားခဲ့တာေတြ တေရးေရးျမင္လာမိသည္။ အေဖက ျပဳံးသည္။<br /><div style="text-align: justify;"><br />“နာဂစ္စာ မိသြားတာေလကြာ .... ” ဒီလုိျမင္ကြင္း ေျပာင္ေျပာင္ ရွင္းရွင္းၾကီးက ကြ်န္ေတာ့စိတ္ကုိ ညစ္ညဴးသြား ေစသည္။ တစ္ခုခု ဟာသြားသလုိ။ မိတ္ေဆြေဟာင္းေတြ ေပ်ာက္ဆုံးသြားသလုိ ခံစားခ်က္မ်ဳိးျဖစ္မည္။ ဒီအခ်ိန္ ဆုိ သူတုိ ဆီက အရြက္ဝါဝါေတြ ေၾကြလုိ ့အဘုိးလုပ္သူက တဖ်စ္ေတာက္ေတာက္ေျပာျပီး အုန္းတံျမက္စည္း အ ရွည္ၾကီးနဲ ့လွည္းမည္။ ဗာဒံရြက္ ဝါဝါ ေရာ္ေရာ္ၾကီးေတြကို အပင္ေျခရင္းမွာ သင့္သလုိ ပုံ ေျခာက္သြားတဲ့အခါ မီး ခုိးတအူအူနဲ ့ မီး ပုံရွုိ ့.....။ ဒီအလုပ္ေတြကုိ ေျပာေျပာဆုိဆုိလုပ္ေနတတ္သူ အဘုိးကလည္း မရွိေတာ့ .....။ ဗာဒံပင္ သုံးပင္ကလည္း ထင္းျဖစ္ေလာက္ျပီ။ ပိန္ေညွာင္ေညွာင္ အပင္ေလးေတြ ျပန္စုိက္ထားသည္ကုိ ေတြ ့ရသည္။ အ ေဖ့ အသံက အိမ္ေပၚကေန လြင့္ ပ်ံလာသည္။<br /><br />“ခေရပင္ေပါက္ေလးေတြကြာ။ ကုိတင္ေမာင္ေအး တုိ ့ေပးတာနဲ ့ ငါလည္းစိုက္ထားတာ ..... အေဖသာ ရွိရင္ စိတ္ မေကာင္းျဖစ္ေနဦးမွာ .... ေျပာင္ေျပာင္ၾကီးထက္စာရင္ ဒီအပင္ေလးေတြ နဲ ့ဆုိေတာ့ ေတာ္ေသးတာေပါ့ ....။ ”<br /><br />အဲဒီအပင္ၾကီးသုံးပင္က ကြ်န္ေတာ့္ထက္ေတာင္ အသက္ၾကီးဦးမည္ထင္သည္။ ငယ္ငယ္ကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ဖက္လုိက္ရင္ ဖက္လုိက္တဲ့ လက္ႏွစ္ဖက္က ေကာင္းေကာင္း မထိခ်င္ ....။ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့အိမ္က လမ္းေဒါင့္ဆုံး အိမ္ျဖစ္၍ ေလ ျပင္းျပင္းက် မုိးသည္းသည္းရြာခ် လွ်င္ အိမ္ကုိ အဲဒီအပင္ၾကီးေတြက ေလမုိးဒဏ္က ေန ကာကြယ္ ေပးတတ္သည္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေလမုိးက်ခ်ိန္မွာ အိမ္မွာမရွိ .....။ သူတုိ ့က အိမ္ကုိ အကာအ ကြယ္ ေပးျပီး တုံးလုံးပက္လက္ လဲခဲ့ျပီ။<br /><br />အိမ္ေခါင္းရင္းခန္းမွာလည္း ရွင္းရွင္းၾကီးျဖစ္လုိ ့ေနသည္။ ကြ်ဲေကာ္ကုိင္း မ်က္မွန္ၾကီးတပ္ ကုလားထုိင္မွာ ခပ္ေျပ ေျပထုိင္ကာ သတင္းစာကုိ မ်က္ႏွာႏွင့္ထိလုမတတ္ ကပ္ ျပီးဖတ္ေနတတ္သည္မွာ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္ေသာ အဘုိး ျဖစ္သည္။ သူလည္း မရွိေတာ့ျပီ။ ကုလားထုိင္တြင္ထုိင္ျပီး အိမ္အမွုကိစၥေတြ ကုိ ေကာင္းသည္ ဆုိးသည္ ၾသဇာ ေပးတဲ့သူက အဲဒီအိမ္ေရွ ့ဘုရားစင္ေအာက္နားမွာပဲ ဟုတ္ကနဲ ဆုိသလုိေပ်ာက္သြားခဲ့ျပီ။ က်ဲေတာက္ေတာက္ ေနက အိမ္ေခါင္းရင္း ျပတင္းကုိ ျဖတ္ျပီး အဘုိးထုိင္ေနက် ေနရာသုိ ့အသာထုိးက်ေနသည္။ လွ်ာထုိး ပ်ဥ္းကတုိး သားေတြက အေမ့ အုံးခြံေျခာက္တန္ခုိးျဖင့္ ဖိတ္ဖိတ္ေတာက္စဲ။ အဘုိးကုလားထုိင္ကေတာ့ ဘုရားစင္ေအာက္ တြင္ ခပ္ယုိင္ယုိင္ ေထာင္လွ်က္သားရွိေနသည္။<br /><br />အဘုိးေသာက္ေနက် ေၾကြရည္သုပ္ ေရေႏြးခရားၾကီးဘယ္ေရာက္ေန သည္မသိ။ အေမက ေစ်းက အုန္းတံျမက္ စည္းမ်ားဝယ္လာလွ်င္ အိမ္ေရွ ့ခန္းက အဘုိးက အျမဲ ဆူေလ့ရွိသည္။ အရပ္ထဲက အုန္းပင္ ခုတ္လွ်င္ အုန္းလက္ ေတြ ကုိ သြားေတာင္းသည္။ အိမ္ေဘးတြင္ အသာပုံထားျပီး ေျခာက္တဲ့အခါ ဓါးပါးပါးနဲ ့သင္ျပီး ကုိယ္တုိင္ တံျမက္ စည္း လုပ္သည္။ ခုေတာ့ အဲဒီဓါးပါးပါးကုိ ဘုရားစင္ေအာက္ နံရံတြင္ အသာထုိးထားသည္။ သူ သခင္က ႏွုတ္ ဆက္ သြား ျပီျဖစ္သည္။ “ေဟ့ေကာင္ေလး ဟုိသြားစမ္း ဒီလာစမ္း ဒါမစမ္း ဟုိဟာကုိေတာ့ ဒီကုိယူလာစမ္း ” စသျဖင့္ ေလသံမာမာနဲ ့ခုိင္းတတ္ေသာ အဘုိး၏အသံက နားထဲတြင္ ျမည္ေနသည္။ အိမ္ေရွ ့ဝရံတာ အထြက္ တြင္ ကာထားေသာ အေမ့လက္ရာ လုိက္ကာ ဝါဝါေတြက ေလထဲတြင္ လူးလြန္ ့ကာ ယိမ္းႏြဲ ့ေနသည္။ ဒီအ ေျပာင္း အလဲမွာ ေနသားက်ဖို ့အခ်ိန္ယူရဦးမည္ျဖစ္သည္။<br /><br />ေနခင္းထမင္းစားျပီး ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ေကာက္ဖတ္ေနတုန္း စိတ္ထဲ တစ္ခုခု လုိသလုိျဖစ္တာနဲ ့စဥ္းစားမိသည္။ City FM ေရဒီယုိ ....။ ေခါင္းရင္းအိမ္က ဦးေလး ေမာင္ေသာင္းလည္းဆုံးျပီ။ ျမန္မာ့အသံ ေရဒီယုိ ေခတ္က မ နက္ မုိးလင္း ေရခင္းသံကေန ညကုိးနာရီ ထုိးတဲ့အထိ မနားမေန ဖြင့္ထားတတ္သည္။ City FM ေပၚလာေတာ့ လည္းသည္အတုိင္းမုိးလင္း မုိးခ်ဳပ္ မရပ္တမ္းမနားတမ္းဖြင့္သည္။ အဲဒီေရဒီယုိသံ ေပ်ာက္ဆုံးေနသည္။ ဦးေလး ေမာင္ေသာင္း က အိမ္က အဘုိးႏွင့္ေရွ ့ဆင့္ေနာက္ဆင့္ဆုံးသည္။ ေန ့ခင္းဖက္မ်ားတြင္ ေရဒီယုိသံ တိတ္ ကြ်န္ ေတာ္တုိ ့အိမ္ၾကီးလည္း ဆိတ္ေနသည္။ ငယ္ငယ္က ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ေမာင္ႏွမေတြ မနက္ခင္းေစာေစာ ဆုိလွ်င္ “ဂ်ဳိးသိန္းဆုိတဲ့ ေဆးေပါ့ လိပ္ဟာ ျမန္မာျပည္မွာ အေကာင္းဆုံးပါ ဗ်ာ .... ” ဆုိတဲ့ ေရဒီယုိက ေခတ္ဦးေၾကာ္ျငာ သီခ်င္းေလးနားေထာင္ အေမေၾကာ္ေပးတဲ့ စားေတာ္ပဲ ႏုိင္းခ်င္း ပဲငံျပာရည္နံ ့သင္းသင္းနဲ ့ထမင္းေၾကာ္ကုိ ျမိန္ျမိန္စားေနက်ျဖစ္သည္။<br /><br />အိမ့္မ်က္ေစာင္းထုိးက ဓနိမုိးနဲ ့ အေၾကာ္တဲေလးလည္း မရွိေတာ့ျပီ။ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ငယ္ငယ္ကတည္းက ေဒၚညဳိ ့ဆုိင္တြင္သာ အေၾကာ္ ဝယ္စားျမဲျဖစ္သည္။ ေဒၚညဳိက နံမည္နဲ ့လုိက္ေအာင္ ပိန္ပိန္ညဳိညဳိ ... ဆံပင္နီညဳိညဳိမွာ မုန္ ့ႏွစ္စေတြ ေပ ေနတတ္ေသးသည္။ သုိ ့ေသာ္ ေဒၚညဳိ ့အေၾကာ္က မနက္ကုိးနာရီဆုိ ကုန္လုျပီ။ အခ်ဥ္ေကာင္း ေကာင္း သန္ ့သန္ ့ႏွင့္ ေဒၚညဳိ ့အေၾကာ္ ပူပူ ေမႊးေမႊးသည္ မနက္ခင္း ထမင္းၾကမ္းနဲ ့လုိက္ဖက္သည္။ ခု ေဒၚညဳိ က ဝဝဖုိင့္ဖုိင့္ ... အိမ္ေဘး မွာ အဖီေလးထုိးလ်က္ ကုန္စုံဆုိင္ေလးျဖစ္ေနသည္။ ဆန္ဆီဆား ငရုတ္ၾကက္သြန္တုိ ့ျဖင့္ ေဒၚညဳိ တစ္ေယာက္ မိုးလင္းမုိးခ်ဳပ္ ငုတ္တုတ္ထုိင္ကာ ေစ်းေရာင္းေနတတ္သည္။ သားလုပ္သူေတြ သူ ့ပုိက္ ဆံအိပ္ ႏွိုက္တဲ့အခါ အသံစာစာေအာ္ျပီး ေတာင္းသမွ် ေပးေနျမဲေတာ့ျဖစ္သည္။ ေဒၚညဳိ ့အေၾကာ္မစားရတာ ဘယ္မွ်ၾကာျပီနည္း။<br /><br />အိမ္ပတ္ဝန္းက်င္မွ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ၾကီးအိမ္ငယ္တုိ ့တြင္ အခ်ဳိ ့တုိက္ခံအိမ္ျဖစ္ကုန္ၾကသည္ အခ်ဳိ ့က ကန္ထရုိက္ တုိက္ ျမင့္ျမင့္ၾကီးေတြျဖစ္ကုန္ၾကသည္။ မ်က္ႏွာစိမ္းမ်ား ရပ္ကြက္ထဲတြင္ တုိးပြားလာသည္။ လမ္းမေပၚတြင္ ည ေနခင္း ေနက်တုိင္း ေဘာလုံးကန္တဲ့ လူငယ္ေတြ မေတြ ့ရ။ ရုိးရာ ကစားနည္းေလးေတြကုိ စုစု ရုံးရုံး ကစားေန ေသာ ကေလးေတြ မေတြ ့ရ .... တီဗီဂိမ္းဆုိင္ေရာက္ေနၾကေရာ့ထင္သည္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့တုန္းကေတာ့ လမ္းမီး တုိင္အားကုိးျပီး အေတာ္အရြယ္ေရာက္သည္အထိ ညဦးပုိင္းတြင္ပင္ ေခြ်းတလုံးလုံးျဖင့္ ကစားေနၾကတုန္းျဖစ္ သည္။ ခုေတာ့ လမ္းမီးတုိင္ကလည္း မွိတ္ ကေလးသံေတြ ကစားသံေတြကလည္း ဆိတ္လုိ ့ေနျပန္သည္။ ကုိးရီး ယားကားေတြပဲၾကည့္ေနၾက လား ေက်ာင္းစာေတြပဲ ပိေနၾကသလား က်ဴရွင္မွာပဲ ေနၾကရသလားေတာ့ ကြ်န္ ေတာ္ လည္း တပ္အပ္မေျပာႏိုင္ေပ။<br /><br />အိမ္ေရွ ့အိမ္က ခင္ေလးငယ္ တစ္ေယာက္လည္း အရိပ္အေရာင္မေတြ ့။ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့လူပ်ဳိေပါက္အရြယ္ ခင္ ေလးက လည္း သက္တူရြယ္တူ။ သူက အသက္ၾကီးဟန္ျပဳကာ အပ်ဳိၾကီးလုိ ေန .... စာကုိ ေအာ္ေအာ္က်က္ ... ေရဒီယုိ ကမာရြတ္ဟုပင္ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့နာမည္ေပးထားၾကသည္။ ခင္ေလးက လွလည္းလွသည္။ ပဲလည္း မ်ား သည္။ စာလည္းေတာ္သည္။ ေသခ်ာပါသည္ မာနကလည္း ခပ္ၾကီးၾကီးျဖစ္သည္။ ခင္ေလးတုိ ့လမ္းသြားလွ်င္ တစ္ရပ္ကြက္လုံး သူ ့လုပ္စာစားေနသည့္ မ်က္ႏွာေပါက္မ်ဳိးျဖစ္သည္။ သုိ ့ေသာ္ ခင္ေလးက အေျပာေတာ့ ခ်ဳိ သည္။ ခင္မင္ရင္းရွိသူတုိ ့က သေဘာေကာင္းရွာပါတယ္ ဟု မွတ္ခ်က္ခ်တတ္၏။ သုိ ့ေသာ္ လူပ်ဳိေတြကေတာ့ ေရဒီယုိကမာရြတ္ဟုစျမဲျဖစ္သည္။ မာနခဲဟု ေနာက္ျမဲသာျဖစ္သည္။ ခင္ေလးကလည္း လမ္းထြက္လွ်င္ မာန တစ္ခြဲသားျဖင့္ ေလွ်ာက္ျမဲသာျဖစ္သည္။ သူ ့မ်က္ႏွာလွလွ ႏွင့္သူ အသံ ေသးေသးေလးက မလုိက္ဖက္လွ။ ခင္ေလး၏ စာက်က္သံေလးကုိ ၾကားေယာင္မိသည္။ ခုေကာ ခင္ေလးတစ္ေယာက္ ဘယ္ေရာက္ေနျပီလဲ။<br /><br />ေဒါက္တာမၾကီးျဖစ္ေလာက္ေရာေပါ့။ အိမ္ေထာင္မ်ားေကာ က်ေနျပီလား။ ကြ်န္ေတာ္ သ ေဘာ အက်ဆုံး မွာ ခင္ေလး၏ နက္ေမွာင္ေမွာင္ ဆံႏြယ္စတုိ ့ျဖစ္သည္။ သနပ္ခါးေရာင္ေတာက္ေနေသာ သူ ့အသား ဝါဝင္းဝင္း ႏွင့္ ဆုိ .... ခင္ေလးသည္ ကြ်န္ေတာ့္ အိပ္မက္နတ္သမီးျဖစ္ခဲ့ဖူးပါသည္။ ခင္ေလး အေၾကာင္းအေမ့ကုိ ေမးေတာ့ အေမက ျပဳံးသည္။ ျမစ္ၾကီးနားတြင္ တာဝန္က်ေနသည္ဟုဆုိသည္။ စစ္ဗုိလ္တစ္ေယာက္ႏွင့္ လက္ထပ္ေတာ့ မည္ဟုလည္း အရပ္စကားနဲ ့ သတင္းသုိးသုိး သန္ ့သန္ ့ၾကားသည္ဟု ေျပာသည္။ ေဒါက္တာမၾကီးခင္ေလး တစ္ ေယာက္ ဘာပုံေပါက္ေနျပီမသိ ... ကြ်န္ေတာ့္မ်က္လုံးထဲမေတာ့ ခင္ေလးရဲ ့ဝင္းဝင္း ဝါေသာ မာန မ်က္ႏွားေလး ကုိသာ ေျပးျမင္မိသည္။<br /><br />အရပ္ထဲလမ္းသြားေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ကုိ သိသူေတြက အၾကည့္တစ္မ်ဳိးနဲ ့ၾကည့္သည္။ တခ်ဳိ ့က ဒီေမာင္ ပုံစံေျပာင္း သြားတယ္ ဆုိတဲ့အၾကည့္မ်ဳိးနဲ ့ တခ်ဳိ ့က ျပဳံးခ်ဳိတဲ့ မ်က္ႏွာေတြနဲ ့ တခ်ဳိ ့က ခင္မင္ရင္းရွိလင့္ကစား အျပဳံးတစ္ဝက္ တစ္ ပ်က္နဲ ့ .... ေမးထူးေခၚေျပာသာရွိခဲ့ဖူးသူေတြက ဖက္လွဲတကင္းနဲ ့ ... မႏွစ္မ်ဳိ ့သူေတြက မ်က္ေစာင္းတခဲခဲနဲ ့ ... ရပ္ကြက္ထဲေနာက္မွ ေရာက္လာတဲ့သူေတြက ဘြားကနဲေပၚလာတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ စူးစမ္းတဲ့အၾကည့္နဲ ့ ၾကည့ ္ၾက သည္။ ဒီေမာင္ ဘယ္ကလဲ ဘယ္လုိလဲ ဆုိတာမ်ဳိးျဖစ္ဟန္တူသည္။ ေနဝင္လုိ ့ မုိးခ်ဳပ္ေတာ့ အိမ္ေရွ ့လမ္းမက တိတ္တိတ္ က်ဲက်ဲ .... ။ အိမ္မ်ားဆီမွ မီးေရာင္ ျဖဴေဖ်ာေဖ်ာ တုိ ့က ႏုိင္လြန္ကတၱရာလမ္းေပၚမွာ ပ်င္းေျခာက္ ေျခာက္ နဲ ့ဖ်ာက်လုိ ့ေနသည္။<br /><br />ေခါင္းရင္းတစ္အိမ္ေက်ာ္ က ငယ္သူငယ္ခ်င္းကုိ ေခၚျပီး လက္ဖက္ရည္ဆုိင္သြားမည္ဟု ရည္ရြယ္ျပီး သူ ့အိမ္နား ေရာက္သြားမိသည္။ သူငယ္ခ်င္း ထြန္းေအာင္ေမာ္ က မေဟသီကုိ လက္ခ်ိတ္ျပီး အိမ္ထဲမွ အေၾကာ့သားထြက္ လာ သည္။ ေၾသာ္ ... ေဂၚလီရုိက္ဖက္ ကစားေဖာ္ကစားဖက္ သူငယ္ခ်င္းေတာင္ အိမ္ေထာင္ရက္သား က်ေနျပီ ကုိး။ ေအာင္ေမာ္ မိန္းမ ရတာသိေသာ္လည္း ဒီအခ်ိန္မ်ဳိး အားမည္ထင္၍ အေခၚသြားခဲ့ေသာ္လည္း ေဘးက သူ ့ ့မိန္းမကုိ အားနာတာနဲ ့ျပဳံးျပႏွုတ္ဆက္ ျပီး ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ တစ္ေယာက္တည္း ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။<br /><br />ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္းဆီသြားဦးမွပဲဟု အေတြးေပါက္ကာ သီဟတုိ ့အိမ္ ဘက္ ထြက္ခဲ့သည္။ မေတြ ့တာ ႏွစ္ေတြၾကာျပီ။ ပပလွုိင္ကုိ ပုိးတုန္းက သီဟသာ မကူညီရင္ ကြ်န္ေတာ္နဲ ့ပပ သမီးရည္းစားျဖစ္မည္မဟုတ္။ သီဟ ေတာ့ အိမ္ေထာင္မက်ေသးဘူးဟု သိထားသည္။ သီဟတုိ ့အိမ္ေရွ ့ေရာက္ေတာ့ သူ ့အေမ အိမ္ထဲက ထြက္ လာတာနဲ ့အရံသင့္ေတြ ့သည္။ သီဟက အိမ္ထဲက မွုန္ကုတ္ကုတ္နဲ ့ထြက္လာသည္။ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ ေယာက္ အရင္ကလုိ ဟက္ဟက္ ပက္ပက္ မရွိၾကေတာ့။ စကားတစ္ခြန္းႏွင့္ တစ္ခြန္းၾကား ျခားလြန္းျပီး တိတ္ ဆိတ္ ေနသည္က မ်ားသည္။ အေတာ္ၾကာစကားေျပာျဖစ္ေတာ့ အေျခအေနကုိ ကြ်န္ေတာ္ ခန္ ့မွန္းမိ၏။ သူ ့အေတြးကုိယ့္အေတြးေတြက ေခ်ာ္ေနသည္။ အျမင္ေတြက လြဲေနသည္။ စကား လုံးေတြက တစိမ္းဆန္ ေန သည္။ေနာက္ရက္ေတြ ဆုိ သီဟကို လက္ဖက္ရည္ေသာက္ဖုိ ့ေခၚျဖစ္မည္မထင္။<br /><br />သီဟ က ပပ အေၾကာင္းေတာ့ ေျပာျပ ေဖာ္ ရသည္။ ပပအိမ္ေထာင္က်ခဲ့ျပီ။ ကေလးတစ္ေယာက္ပင္ ရေနျပီဟု ဆုိသည္။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္က ထ ကြ်န္ေတာ္ပူဆာလုိ ့ ပပတုိ ့အိမ္ဖက္ သီဟ ေပေစာင္းေစာင္းနဲ ့ပါလာသည္။ လမ္းတေလွ်ာက္လုံး သူငယ္ခ်င္း အရင္းေခါက္ေခါက္ေတြ ႏွုတ္ေတြဆိတ္ေနမိၾကသည္။ ပပ တုိ ့အိမ္ေရွ့ ကုိ ကြ်န္ ေတာ္ နဲ ့ သီ ဟ ေလွ်ာက္ျပန္ သံေပးတုိင္း သြားျဖဲျဖဲရယ္ျပတတ္ေသာ ပပ ေဖေဖ့ ေလးဘီးကားေလးကုိ မေတြ ့ရ။ အနည္းငယ္ မြမ္းမံထားပုံရေသာ ပပတုိ ့အိမ္ေရွ ့တြင္ အရပ္ျမင့္ျမင့္ကားတစ္စီး က ကြ်န္ေတာ့္တုိ ့ကုိ ႏွုတ္ဆက္ ေနက် ေလးဘီးျပာျပာ ေလး ေနရာတြင္ အစားရပ္ေနသည္။ မီးေရာင္ေအာက္တြင္ ငုတ္တုတ္ထုိင္၍ စကား ေျပာ ေနေသာ ပပ ဟု ထင္ရေသာ မိန္းမငယ္ကုိ ေတြ ့ရသည္။ ေထာင္ေထာင္ ေမာင္းေမာင္းနဲ ့ပပ အေဖ ၾကီးေတာ့ အရိပ္အေရာင္မေတြ ့ရ ။<br /><br />သူ ့ရဲ ့တစ္ဦးတည္းေသာ ခ်စ္သမီးကုိ အိပ္ဖန္ေစာင့္ရတဲ့ ကြ်န္ေတာ့္ မေတာ္လုိက္ရတဲ့ ေယာကၡမၾကီး ေပါ့။ ခါးၾကီးေထာက္ျပီး မ်က္ေထာင့္နီၾကီးနဲ ့မ်ားၾကည့္ရင္ သီဟနဲ ့ကြ်န္ေတာ္ ေရာင္ေပေပ လုပ္ရာက တခ်ဳိးထဲ လစ္ေျပးၾကရသည္။ ပပ ကုိ ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္ပါသည္။ ပပ သည္ ခင္ေလးေလာက္မလွပါ။ သုိ ့ေသာ္ ပပက ေဖာ္ေရြ သည္ ခ်စ္စရာေကာင္း သည္။ ေခတ္စကားနဲ ့ဆုိရလွ်င္ လန္းဆန္းသည္။ ေပါ့ပါးသည္။ ပပ ရယ္လွ်င္ ၾကယ္ေတြ ေတာင္ ေၾကြေလာက္ တယ္ လုိ ့ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာခဲ့ဖူးသည္။ သီဟက ခြီးကနဲဆဲေရးခဲ့ဘူးသည္။ ပပက လွုိက္ လွုိက္ကေလး ရယ္ခဲ့ဖူး သည္။ မွတ္မွတ္ရရ ပပ ေခါင္းေလး ကြ်န္ေတာ့ ပုခုံးေပၚတင္ျပီး စကားေတြ ေျပာခဲ့သည့္ ေန ့ကျဖစ္သည္။ သမီးကုိ စိတ္မခ်လုိ ့ပပ အေဖၾကီး ေနာက္ကလုိက္လာတဲ့အခါ အေမတေကာ ေျပးခဲ့ရ ေသး သည္။ အဲဒီ အခ်ိန္ တုန္းကေတာ့ ေပါ့ေပါ့ပါး ပါး ေမာရင္း ရယ္ရင္း ေပ်ာ္ရင္းျမဴးရင္း ၾကည္ႏူးခဲ့မိပါ သည္။<br /><br />ပပ မ်က္ႏွာေလး အုိသြားေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ သနားလုိက္သည့္ျဖစ္ခ်င္း။ သီဟကလည္း အျဖစ္သည္း သေလးဟု ဆဲလုိက္သည့္ျဖစ္ခ်င္း။ ခုေတာ့ ဒီအရာေတြအားလုံး တစ္ခမ္းရပ္ဇာတ္လုိ ျပီးဆုံးခဲ့ေလျပီ။ ပပ ကြ်န္ေတာ့ကုိေတြ<br />့ဟန္မတူပါ သီဟကလည္း ေဘးမွ ေခါင္းငုိက္စုိက္နဲ ့ေလွ်ာက္လုိက္လာသည္။ ပပ အိမ္ေထာင္ဖက္နဲ ့မွ ေပ်ာ္ရဲ ့ လား ..... ကြ်န္ေတာ္သိခ်င္မိသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ခြင္မွာေတာ့ ေမွးစက္မည့္သူ ကင္းေဝးလုိ ့ေနသည္။ ပပ ေနာက္တြင္ တစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္ ရွိခဲ့ေသးေသာ္လည္း ပပကုိ အရူးအမုိက္ ၾကဳိက္ခဲ့မိသည္ ဟု ကြ်န္ေတာ္ ဝန္ခံပါသည္။<br /><br />ပပသည္ ကြ်န္ေတာ့္ ဘဝျဖစ္ခဲ့သည္။ လက္ေတြ ့ဘဝတြင္ ျဖစ္ခ်င္တာေတြထက္ ျဖစ္သင့္တာေတြကုိ သာ လုပ္ ခြင့္ ရွိေသာ ကြ်န္ေတာ့္ လုိလူမ်ဳိးအတြက္ အခ်စ္နဲ ့အတူ ရူးခဲ့ရေသာ ေန ့ရက္ေတြသည္ ၾကယ္ေတြ ေၾကြသလုိ တ ျဖဳတ္ျဖဳတ္ေပ်ာက္ဆုံးခဲ့ရသည္။ ဒါေပမယ့္ ၾကယ္ေတြ ေၾကြတုိင္း ပပရဲ ့ရယ္သံလြင္လြင္ရယ္ အျပဳံးခ်ဳိခ်ဳိေတြ ရယ္ ကုိ ျမင္ေယာင္ ေနမိစဲသာျဖစ္သည္။<br /><br />သီဟနဲ ့လမ္းခြဲျပီး အိမ္ျပန္ခဲ့တဲ့ေနာက္ မရင္းႏွီးလွေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ႏွင့္ေတြ ့သည္။ သီဟထက္စာ လွ်င္ ထုိသူ ငယ္ ခ်င္းက စကားေျပာရ ပုိအဆင္ေျပသည္။ ထိုသူငယ္ခ်င္းကုိ ကြ်န္ေတာ္အမွတ္တရ မရွိခဲ့ ေပ။ သုိ ့ေသာ္ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ခင္မင္ရင္းရွိသည္။ ငယ္ငယ္က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ဘူးေသာ အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိ အမွတ္ တရရွိ သည္။ သူသည္လည္း ကြ်န္ေတာ့ ေနာက္မွ ပပ ကုိ ပိုးခဲ့ဖူးေၾကာင္း ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ရယ္ရင္းေမာရင္း ေျပာ ျဖစ္ခဲ့ၾက သည္။ ပပ အေၾကာင္းကုိ သီဟထက္ ထုိသူငယ္ခ်င္းထံမွ ပုိသိရ သည္။ တစ္ေယာက္၏ အေတြး အေခၚအယူအဆ ကုိ တစ္ေယာက္က အျပည့္အဝ လက္မခံေသာ္ျငားလည္း ထုိသူငယ္ခ်င္း၏ ေလသံ ထဲတြင္ ရင့္က်က္မွု ဆက္ဆံ ေရးေျပျပစ္မွု တုိ ့ကုိ ေတြ ့ရသည္။ အျမင္ခ်င္းမတူေသာ္လည္း ဖလွယ္လုိ ့ရသည္။ သီဟနဲ ့လို ေတာ့ ေျဖာင့္ ေျဖာင့္ ၾကီးမဆန္ ့က်င္။<br /><br />လူႏွစ္ေယာက္ စကားေျပာၾကည့္သည့္အခါတြင္ တစ္ဦးအေျခအေနကုိ တစ္ဦး စူးစမ္းပုံေလ့လာပုံေလးေတြ ထုိ သူငယ္ခ်င္း ဆီမွ အတုယူရသည္။ ညက္ေညာေသာ အေျပာအဆုိ ေလးနက္ေသာအေတြးအေခၚေတြကုိ ကြ်န္ ေတာ္ ေလးစား အားက်မိ သည္။ ကြ်န္ေတာ္ မွတ္မိသေလာက္ ေက်ာင္းသားဘဝတြင္ ကြ်န္ေတာ္ အထင္ၾကီးမိ ေသာ ေက်ာင္း သား ေတြထဲတြင္ ထုိသူ ငယ္ခ်င္းမပါခဲ့။ သို ့ေသာ္အခ်ိန္က အရာရာကုိ ေျပာင္းလဲသြားေစခဲ့ျပီ။ ဘဝသည္ လူသား မ်ားကုိ သင့္တင့္ေလ်ာက္ပတ္ေအာင္ ေတြးေခၚတတ္ဖုိ ့ ေန ့စဥ္အမွ် သင္ၾကားေပးေနသည္။ စာသင္ခန္းတစ္ခု တြင္ ဆရာ က တပည့္မ်ားစြာကုိ တေျပးညီသင္ေပးခဲ့ေသာ္လည္း သင္သမွ် ရပုံခ်င္း ကဲြတတ္ သလုိ ဘဝက သင္ ေပး ေသာ သင္ခန္းစာေတြကိုလည္း ေက်ညက္ပုံခ်င္း ကြာျခားလွသည္။<br /><br />ဆင္ျခင္ေမွ်ာ္ေတြးမွုဆိုတာကုိ ေလးေလးနက္နက္ မေတြးေခၚတဲ့သူဆီက ေန ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ေမွ်ာ္လင့္လုိ ့မရႏိုင္ ေပ။ ရုပ္ဝတၱဳပုိင္းဆုိင္ရာေတြ ေျပာင္းလဲလာသည္။လူသားေတြလည္းေျပာင္းလဲလာသည္။ အေတြးအျမင္ေတြ လည္း ေျပာင္းလဲလာသည္။ အသက္နည္းနည္းၾကီးလာတာနဲ ့အမွ် ဘဝအေပၚ အျမင္ကလည္း ေျပာင္းလဲလာ သည္။ အေတြးအေခၚအေၾကာင္းေတြ ဘဝအေၾကာင္းေတြ ေျပာခ်င္လာသည္။ ဘဝသင္ခန္းစာေတြကုိ ေဆြးေႏြး ခ်င္ လာသည္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့နံေဘးမွာ ရွိေနေသာ သူမ်ားမွာလည္း ဆုတ္ယုတ္၍ေသာ္လည္းေကာင္း တုိး တက္၍ေသာ္ လည္းေကာင္း ေျပာင္းလဲ ေနၾကေပသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကုိယ္တုိင္လည္း ဘယ္ပုံစံမ်ဳိးျဖင့္ ေျပာင္း လဲ ခဲ့ျပီလဲ။<br /><br />ကြ်န္ ေတာ့္ ေန ့စဥ္အမွ် ရင္းႏွီးခဲ့ရေသာ ပတ္ဝန္းက်င္သည္ ကြ်န္ေတာ္ေနထုိင္ခဲ့ေသာ ပတ္ဝန္းက်င္ေလာက္ အံ ဝင္ဂြင္က်မျဖစ္ခ်င္ေတာ့။ ကြ်န္ေတာ္ေမြးေသာ အရပ္ေဒသတြင္ပင္ အံဝင္ဂြက္က်မျဖစ္ျခင္းသည္ ရယ္စရာ ေတာ့ ေကာင္း သည္။ သုိ ့ေသာ္ အမ်ားကလည္း ္ ဒီေမာင္ေျပာင္းလဲသြားျပီဟု ေျပာေကာင္းေျပာၾကမည္။ မွတ္ခ်က္က အေကာင္းအဆုိးမ်ဳိးစုံျဖစ္ႏိုင္ေပသည္။ သုိ ့ေသာ္ မေျပာင္းလဲ ေသာ ေျပာင္းလဲမွုမ်ားတြင္ အံဝင္ဂြင္က် မျဖစ္ သည္မ်ား လည္း ရွိသည္၊ ျဖစ္သည္မ်ားလည္းရွိသည္။ အတတ္ႏိုင္ဆုံး အဆင္ေျပေအာင္ေနဖုိ ့သာရွိသည္။<br /><br />အရာတုိင္းဟာ ေျပာင္းလဲေနၾကသည္ဟု နားလည္ျခင္းသည္ အသားမက်ေသာ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုတြင္ ဆက္ လက္ အသက္ရွင္ရန္ အေကာင္းဆုံးအားေပးစကားျဖစ္မည္ဟု ကြ်န္ေတာ္ထင္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ အလုပ္ အ ေဟာင္းသုိ ့မနက္ျဖန္ ျပန္သြားရေပဦးမည္။ ေနသားက်ေနေသာ ပတ္ဝန္းက်င္မွလာေသာ ကြ်န္ေတာ့အတြက္ အလုပ္ေဟာင္းေနရာသည္ပင္ အသစ္လုံးလုံးျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေနမည္။ ေကာင္းသည္ ျဖစ္ေစ ဆုိးသည္ျဖစ္ေစ လက္ရွိေနသားက် ေနေသာ ေနရာမွ အျခားေနရာတစ္ခုသုိ ့မည္သူမွ မသြားခ်င္လွပါ။ သုိ ့ေသာ္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေတြ ဘဝရဲ ့လုိအပ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ အဲဒီေန ရာသစ္ဆီကုိ သုိ ့ေဝးကြာေနခဲ့ေသာ ေနရာေဟာင္းဆီသုိ ့ေလးေလး အီအီနဲ ့ သြားရေပဦးမည္။ ထုိေနရာတစ္ခု၌ မၾကာခင္ ေနသားတက်ျဖစ္ဖုိ ့သည္ ကြ်န္ေတာ္ ဘယ္လုိ လူျဖစ္ သ လဲ ဆုိတာေပၚသာ မူတည္ မည္ျဖစ္ေပသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">စာဖတ္လည္လာ မိတ္သဟာ ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ျမဲပါေစ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">ရန္ကုန္သား</span><br /><br /><div style="text-align: center;">***************<br /></div><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ဘေလာ့ကုိ ပစ္ထား .... မိတ္ေဆြေတြဆီလည္း သာေၾကာင္းမာေၾကာင္းေလးေတာင္ အေမး မေရာက္ႏိုင္ခဲ့ တဲ့ အတြက္ ခ်စ္ေသာ ေမာင္ႏွမမ်ားကို အနူးညြတ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ .....။ ခုေတာ့ စာေလး ပုံမွန္ေရးဖုိ ့ၾကဳိးစား ေနပါတယ္။ C-box ထဲမွာ လာေရာက္ႏွုတ္ဆက္ ၾကတဲ့ ခ်စ္ေသာ ေမာင္ႏွမအားလုံးကုိေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကြ်န္ ေတာ္ ခ်စ္တဲ့ ဒီရြာေလးနဲ ့ ေမာင္ႏွမေတြကုိ ေန ့တုိင္းသတိတရ ရွိေနပါတယ္ အားလုံး က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။ အစ္ကုိ ေအာင္ သာငယ္နဲ ့ ေန ့အိပ္မက္တုိ ့ကေတာ့ စိတ္မ်ား ခုေနေရာ့သလားမသိဘူးဗ်ာ။ အေၾကြးကုိ ၾကဳိးစား ျပီးဆပ္ပါ့ မယ္ စိတ္မရွိၾကပါနဲ ့ .... ေက်းဇူးတင္ ေလးစားလ်က္ :) ရန္ကုန္သား</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3356143793130355452-2890058850983372662?l=creationoflove2009.blogspot.com' alt='' /></div>yangontharhttp://www.blogger.com/profile/09758261007394190013noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-3356143793130355452.post-84692279147419405472009-10-28T14:24:00.000-07:002009-10-28T14:56:16.768-07:00<span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">What's your name</span><span style="font-weight: bold;">--------------------- <span style="color: rgb(153, 0, 0);">ရန္ကုန္သား</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">A four letter word</span><span style="font-weight: bold;">--------------------- <span style="color: rgb(153, 0, 0);">ရသာတဏွာ :)</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">A boy's name</span><span style="font-weight: bold;">-------------------------- <span style="color: rgb(153, 0, 0);">ရန္ရွင္း</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">A girl's name</span><span style="font-weight: bold;">-------------------------- <span style="color: rgb(153, 0, 0);">ရီႏြယ္</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">An occupation</span><span style="font-weight: bold;">------------------------- </span><span style="color: rgb(153, 0, 0); font-weight: bold;">ေရသည္ :)</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">A color</span><span style="font-weight: bold;">-------------------------------- <span style="color: rgb(153, 0, 0);">ေရႊေရာင္</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">something you'll wear</span><span style="font-weight: bold;">------------------<span style="color: rgb(153, 0, 0);">ရွပ္အက်ီ ၤ</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">A food</span><span style="font-weight: bold;">----------------------------------<span style="color: rgb(153, 0, 0);">ေရမုန္ ့</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">Something found in the bath room</span><span style="font-weight: bold;">------ <span style="color: rgb(153, 0, 0);">ေရ</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">A place</span><span style="font-weight: bold;">--------------------------------- <span style="color: rgb(153, 0, 0);">ရန္ကုန္</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">A reason for being late</span><span style="font-weight: bold;">------------------<span style="color: rgb(153, 0, 0);">ေရခ်ိန္ကုိက္သြားလို ့ဗ် :D</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">Something you should shout</span><span style="font-weight: bold;">------------<span style="color: rgb(153, 0, 0);">ေရမလာဘူးဗ်ဳိးးးးးးးးးးး</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">A movie title</span><span style="font-weight: bold;">--------------------------- <span style="color: rgb(153, 0, 0);">ရင္ခုန္မိတာအခ်စ္လား</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">Something you drink</span><span style="font-weight: bold;">-------------------<span style="color: rgb(153, 0, 0);">ေရႊရင္ေအး</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">A music group</span><span style="font-weight: bold;">--------------------------</span><span style="color: rgb(153, 0, 0);"> <span style="font-weight: bold;">ရွာတာႏွံ ့ေနေပမယ့္ သိတဲ့ အထဲေကာ ဂူဂဲမွာေကာ မေတြ ့လုိ့ ဒီတစ္ခုေတာ့ Forgive me please! ပါဗ်ာ</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);">An animal-</span><span style="font-weight: bold;">-----------------------------<span style="color: rgb(153, 0, 0);">ေရနဂါး</span></span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">A type of car</span><span style="font-weight: bold;">--------------------------- <span style="color: rgb(153, 0, 0);">ရိန္းဂ်ား(ကား)</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">A street name</span>-------------------------- <span style="color: rgb(153, 0, 0);">ေရႊလဝင္းလမ္း</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">The title of sound</span>----------------------- <span style="color: rgb(153, 0, 0);">ရန္ကုန္မုိး ရန္ကုန္သား</span></span><br /><br /><span style="font-weight: bold;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">A verb</span> --------------------------------- <span style="color: rgb(153, 0, 0);">ရူး</span></span><br /><br /><div style="text-align: justify;">တက္ဂ္တဲ့ မိတ္ေဆြေတြ စိတ္ဆုိးေနျပီးလားေတာင္မသိဘူး။ ေမ့ေမ်ာေနလို ့ေလ ..... ေနာက္က်တဲ့အတြက္ တက္ဂ္ပုိင္ရွင္မ်ားျဖစ္တဲ့ <a href="http://talanon2009.blogspot.com/">ကုိတလႏြန္</a>၊ <a href="http://chocothazin.blogspot.com/">အစ္မခ်ဳိကုိသဇင္</a> တုိ ့ကုိ အႏူးညြတ္ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ခင္မင္မွု နဲ ့ သတိတရ တက္ဂ္တဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ...... တဆက္တည္း ေန ့အိမ္မက္ နဲ ့ အစ္ကုိ ေအာင္သာငယ္ တုိ ့ကိုလည္း ဆက္တုိက္ အေၾကြးေတြ ဆပ္ပါ့မယ္လုိ ့ေျပာပါရေစ ..... သူငယ္ခ်င္း ေန ့အိပ္မက္က ဒီကေန ့ အေၾကြး စေတာင္းေနျပီမုိ ့ပါ ..... :D<br /></div><br /><div style="text-align: center;">***********************<br /></div><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">စာဖတ္လည္လာမိတ္သဟာ ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ျမဲပါေစ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ရန္ကုန္သား</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3356143793130355452-8469227914741940547?l=creationoflove2009.blogspot.com' alt='' /></div>yangontharhttp://www.blogger.com/profile/09758261007394190013noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-3356143793130355452.post-27468061623922848162009-10-25T14:26:00.000-07:002009-10-25T15:16:35.253-07:00<div style="text-align: justify;">ဖ်တ္ကနဲ လန္ ့ႏိုးလာသျဖင့္ ကုိယ္အိပ္စက္ေန ေသာေနရာကုိ ရုတ္တရက္ မမွတ္မိဘဲ အနည္းငယ္ ေၾကာင္ စီစီ ျဖစ္ေနမိသည္။ ပထမဆုံး သတိထားလိုက္မိသည္က သူ ့ေျခ စုံႏွင့္ ထိေတြ ့ေနေသာ အနည္းငယ္ ေအး ျမ ေန သည့္ သင္ျဖဴးဖ်ာ ျဖစ္သည္။ သူ ့ေပၚတြင္ ညဦးက ျခံဳထားဟန္ တူေသာေစာင္က ေဘး ၌ ပုံရက္ သား က်ေန သည္။ ပါးႏွင့္ထိေတြ ့ေနေသာ ႏူးညံ့ေသာ ေခါင္းအုံးမွ ပရုတ္လုံးနံ ့သင္းသင္းက မေမ့ႏိုင္ေသာ ရနံ ့တစ္ ခုအ ျဖစ္ သူ ့အသိကုိ ႏွဳိးွဆြလုိက္သည္။ အေမက ပရုတ္လုံးနံ ့သိပ္ၾကဳိက္သည္။ သူ အေမ့အိမ္တြင္ အိပ္ စက္ ေန ျခင္း ျဖစ္ သည္ကုိ သတိရလုိက္မိသည္။ သူ အုံးေနက် ေခါင္းအုံးသည္ ပရုတ္လုံးနံ ့သင္းပ်ံ ့ျခင္း မရွိပါ။<br /><br />မ်က္လုံးကုိ ဖြင့္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဘုရားပူေဇာ္ထားေသာ မီးသီးဝါဝါ ၏ အရိပ္ေအာက္တြင္ ေႏြးေႏြးေလး ရွိေန ေသာ အေမ့အိမ္ကုိ ဇာျခင္ေထာင္ ပါးပါးအျပင္၌ လွမ္းျမင္ေနရသည္။ အိပ္ရာေျပာင္း အိပ္လွ်င္ သူ ခ်က္ခ်င္း အိပ္ မေပ်ာ္တတ္သလုိ ပင္ပန္းလြန္း၍ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည့္တုိင္ ခုလုိ ခ်ိန္မ်ဳိးဆုိ ႏိုးႏိုးေနတတ္သည္။ တုိင္ကပ္ နာရီကုိ လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ နာရီျပန္ ႏွစ္ခ်က္။ တစ္အိမ္လုံး တိတ္ဆိပ္ျငိမ္သက္ေနသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">“သေဗၺ ……………… သုံးဆယ့္တစ္ျဖာ အဝိဇၨာထဲ ဤေမွာင္ထဲမွာ ကြ်တ္ခဲလွစြာ လူတုိ ့မွာမူ…… ဘယာဖိစီး ေမာဟ ၾကီး၍……… မွတ္ ဖြယ္ သတိအစဥ္ရွိေလာ ….. (…….. လမ္း)ေခၚ နိဗၺာန္ေဆာ္တုိ ့က….. ေအာ္ကာ ထုတ္ေလွ်ာက္ ေရာက္ ရ ေတာ့ သည္ …….. ”</span><br /><br />အေဝးမွ ၾကားလုိက္ရေသာ အသံတစ္ခုေၾကာင့္ သူ စိတ္ထဲမွပင္ လုိက္ရြတ္ေနမိသည္။ အသံက အေဝးမွ ျပန္ ့ လြင့္လာေသာ္လည္း ညလူေျခ တိတ္ခ်ိန္ျဖစ္၍ ၾကည္လင္ျပတ္သားေန၏။ ဒီ စာသားေတြ ကုိ သူ အလြတ္ ရ ေန ခဲ့သည္။ တျဖတ္နားတုိင္း ေနာက္လာမည့္ စာသားကုိ သူသိေနသည္။ ဒါ နိဗၺာန္ေဆာ္ေတြပဲ ။ ဒါဆုိ မနက္ျဖန္ ဥပုသ္ ေန ့ေပါ့။ သူ ဥပုသ္ေန ့ေတြကုိ ေမ့ေလ်ာ့ ေနခဲ့သည္မွာ ဘယ္မွ်ၾကာေနခဲ့ျပီလဲ။ ဥပုသ္ေန ့ဆုိ တာသိေသာ္ လည္း ၁၅ ရက္ဥပုသ္ေန ့လား လကြယ္ေန ့လား လျပည့္ေန ့လားဆုိတာ သူ မသိပါ။<br /><br />သူ ငယ္ငယ္က ဘြေႏာၱ သိပ္ေအာ္ခ်င္ခဲ့သည္။ ကုသုိလ္ထက္ ညီအစ္ကုိ အရြယ္လူငယ္ေတြ အမ်ားၾကီး ညလုံး ေပါက္မအိပ္ၾကပဲ ရုံးရုံး ရုံးရုံး နဲ ့စုေဝးကာ ဘြေႏာၱ ေအာ္ဖုိ ့ျပင္ဆင္ေနတတ္ၾကသည္။ အလွဴရွင္ေတြကလည္း နိဗၺာန္ ေဆာ္ အဖြဲ ့အတြက္ အျမဲရွိသည္။ ၾကာဇံ ေၾကာ္လား ေခါက္ဆြဲေၾကာ္လား ထမင္းေၾကာ္လား ၾကာဇံ ခ်က္ လား ၾကက္သားကာလသားခ်က္ နဲ ့ပဲဟင္း လား တစ္ခုခုေတာ့ စားရသည္။ ကေလး ပီပီ အေဖာ္ေကာင္း ေကာင္း ႏွင့္ ဘြေႏာၱ မေအာ္ခင္ ည သန္းေခါရံတြင္ စားၾကေသာက္ၾက တရုန္းရုန္းျဖင့္ အလြန္မွေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ေကာင္းပါ သည္။<br /><br />အရပ္ထဲမွာေတာ့ လြယ္လြယ္ကူကူ ဘြေႏာၱ ေအာ္သည္ဟု ေခၚၾကသည္။ ဘြေႏာၱ ေအာ္ခ်င္လြန္း၍ ထုိလကၤာကုိ အရူးအမူး က်က္ရသည္။ အေမ့ကုိ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ႏွင့္တုိက္ဆုိင္က သုိ ့မဟုတ္ ဥပုသ္ ေက်ာင္း ပိတ္ ရက္ ႏွင့္ တုိက္ဆုိင္က ဘြေႏာၱ လုိက္ေအာ္ခြင့္ျပဳဖုိ ့အျမဲခြင့္ေတာင္းရသည္။ အေမက ငယ္ေသး၍ ခြင့္မျပဳ ခ်င္။ ဆယ္ ့ႏွစ္ ႏွစ္သား သူ ကလည္း လူဖလံ ေသးေသးေလး။ အိပ္နားက ရပ္ေဆြရပ္မ်ဳိး အစ္ကုိၾကီး တစ္ ေယာက္က အာမခံ ျပီးေခၚမွ သူ လုိက္ခြင့္ရသည္။ အသက္နည္းနည္း ၾကီးလာေတာ့မွ အေမက ေကာင္း ေကာင္းခြင့္ျပဳသည္။ တစ္ ခါ တစ္ေလ ေတာ့လည္း ကုသုိလ္ေရး ဗန္းျပျပီး ေသာက္တာ စားတာေလးေတြ ပါတတ္ သည္ေၾကာင့္လည္း အေမ က စိတ္ပူျခင္းျဖစ္သည္။ လူငယ္ေတြ ခ်ည္းမုိ ့ လူ လည္း စုံ အက်င့္ကလည္း စုံဆုိေတာ ့ အေမ စိတ္မခ်တာ လည္း အျပစ္တင္ဖြယ္မရွိခဲ့ေပ။ အေဝးမွ နိဗၺာန္ေဆာ္တုိ ့ ၏ အသံ ျပန္ ့လြင့္လာျပန္သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">“ဘြေႏာၱ အုိ နာ ေသေဘး ဆင္းရဲေဘးမွ ကင္းေဝးလုိေၾကာင္း အုိသူေတာ္ေကာင္းအေပါင္းတုိ ့ ဣတေလာေက ဤ ေခတ္ဤခါ ဤ လူ ့ရြာ၌ ကုသလံ ဒါန သီလ အစျဖာသည္ ဘာဝနာပြားမ်ား ကုသုိလ္ တရားကုိ ဥဒၵိတြာ အမ်ား သူ ငါ ဆြမ္းခ်က္ကပ္ရန္ အဓိ႒ာန္ထား၍ လုိ ့မုိ ့နိဗၺာန္လမ္း တရားျပဳက်င့္ရန္ ထေတာ္မူၾကပါ ဘေႏၱာ . …. သပၸဳရိ သ အေပါင္း သူေတာ္ေကာင္းတုိ ့…………”</span><br /><br />ငယ္စဥ္ဘဝမွာ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလုိ ့ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အမွန္တကယ္ေစတနာ ပါ၍ ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီလုိကုသုိလ္ေကာင္းမွု ေတြ လုပ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ မွတ္မွတ္ရရ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းထြက္ေသာအခ်ိန္ကျဖစ္သည္။ ေနာက္တစ္ေန ့ မ နက္မွာ ဥပုသ္ေန ့ျဖစ္၍ အိမ္ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ဘြေႏၱာေအာ္မည့္ လူငယ္မ်ားကလည္း ရုတ္ရုတ္ ရုတ္ရုတ္ ေအာင္စာရင္း သြား ၾကည့္ဖုိ ့တာဆူေနေသာ ဆယ္တန္းေျဖဆုိထားသည့္ ေက်ာင္းသားမ်ားကလည္း ရုတ္ရုတ္ ရုတ္ရုတ္ျဖင့္ တစ္ညလုံးလုိလုိ ရပ္ကြက္ထဲ စည္စည္ကားကား ရွိေနခဲ့သည္။ စိန္ဂြ်မ္းေက်ာင္းတြင္ အေမနဲ ့ အတူ ေအာင္စာရင္းသြားၾကည့္ျပီး ျပန္အလာတြင္ အေပ်ာ္ေတြ ဗရပြနဲ ့ ဘေႏၱာလုိက္ေအာ္ျဖစ္ခဲ့ေသးသည္။<br /><br />ဆယ္တန္းေအာင္ျပီးေနာက္ပုိင္း ကုိယ္ေနထုိင္တဲ့ ရပ္ကြက္ အသုိင္းအဝုိင္းကေန တစတစ ေဝးကြာသြားခဲ့သည္။ ရပ္ကြက္အတြင္း အခါအားေလ်ာ္စြာ ျပဳလုပ္တတ္ေသာ လူမွုေရးအလုပ္ေတြနဲ ့ ေဝးကြာသြားခဲ့သည္။ ကုသုိလ္ အ ေရးေတြနဲ ့ လက္ပြန္းတတီးမရွိေတာ့ျပီ။ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းပညာသင္တုန္းကလည္း ထုိ ့အတူ၊ ေက်ာင္း ျပီး ၍ လုပ္ငန္းခြင္ေရာက္ေတာ့လည္း ထုိ ့အတူ။ သူ ကုသုိလ္ေရးေတြကုိ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့မိသည္။ ေသ လို ့ ကိုယ့္ ေနာက္ပါမည့္ အလုပ္ေတြထက္ စားဖုိ ့ေသာက္ဖုိ ့ေနထုိင္ဖုိ ့ေတြနဲ ့သာ အားသြန္ခြန္စုိက္ နိစၥဓူဝ လုံး ပန္း ေနခဲ့ သည္။ ပညာတတ္သြားလုိ ့လား၊ သူေရာက္သြားတဲ့ ဘဝကပဲ ကုသုိလ္ေရးေတြနဲ ့ေဝးေနလုိ ့ လား။ တကယ္ေတာ့ လည္း သူ တစ္ဦးတည္းနဲ ့သာ သက္ဆုိင္သည္သာျဖစ္သည္။ မိဘေတြနဲ ့လည္း မဆုိင္ မိတ္ ေဆြအေပါင္းအသင္း ေတြ နဲ ့လည္း တုိက္ရုိက္မပတ္သက္။ ေသခ်ာသည္ တစ္ခုကေတာ့ သူ ဘာသာေရးနဲ ့ ကုသိုလ္ေရးနဲ ့ ေဝးေန သည္ မွာ အေတာ္ၾကာျပီျဖစ္သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">“ဘြေႏၱာ…………. ကာမ ရူပ အရူပဟု… သုံးပါး ဝတ္ဘုံ မလြတ္တုံဘဲ…. ဆန္ စုန္ ေအာက္ထက္ သူ ေႏွာက္ ယွက္ ၍ ……ေယာက္ယက္ခတ္သူ….. အုိမ်ားဗိုလ္လူ ရန္သူဝတ္ၾကီးဆယ့္တစ္မီးအား …… ဖ်က္ဆီးဘုိ ့ရန္ ျမတ္ ဒါနျဖင့္ …….. သီလျဖဴစင္ ယူငင္ ဘဝ သမထ ဝိပႆနာ …..က်င့္သုံးျဖာျဖင့္ ျမန္စြာထရန္ ……….”</span><br /><br />အလုပ္ထဲ အဆင္မေျပျဖစ္မွာ ပုတီးကုိင္ကာ ဘုရားကုိ ဖင္ေထာင္ေအာင္ရွိုခုိးတာေတြ၊ ေဗဒင္ ဆရာေပါင္းစုံထံ သြား ကာ ယၾတာ မ်ဳိးစုံေခ်ရတာေတြသာ ရွိသည္။ အိမ္ေထာင္က်ျပန္ေတာ့လည္း သားမွုမယားမွု ေတြ ေနမွု ထုိင္ မွု ေတြ နဲ ့လုံးဟယ္ပန္းဟယ္ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့တာေတြကို ျပန္သတိရလာမိသည္။ သူ ေမြးခဲ့ေသာ ဤေဒသ သူ ၾကီး ျပင္း လာခဲ့ေသာ ဤ အရပ္တြင္ ထုိထုိေသာ ဓေလ့မ်ားျဖင့္ ၾကည္ႏူးသာယာဖြယ္ အလြန္ေကာင္းသည္။ ခု သူ သည္ ထုိအရပ္ေဒသတြင္ ဧည့္သည္ျဖစ္လုိ ့ေနျပီျဖစ္သည္။ ဤ နိဗၺာန္ေဆာ္တုိ ့၏ က်ဴးရင့္သံ ေဆာ္ၾသသံေတြ သည္ သူလုိ ့လူမ်ဳိးေတြအတြက္ အင္မတန္ တရားက်ဖြယ္ ေကာင္းသည္။ ကုသိုလ္ျပဳဖုိ ့အေရး ႏွုိးေဆာ္ေပး သည္ သုိ ့ ျဖစ္ သည္။<br /><br />ေမ့ေလ်ာ့ေနသည္မ်ားကုိ သတိရလာေစဖုိ ့မေၾကာက္မရြံ ့ရွိေနသည္မ်ားကုိ ေၾကာက္ ရြံ ့တတ္လာေစဖုိ ့သတိေပး ေန သည့္ႏွယ္ျဖစ္သည္။ ကုသုိလ္ျပဳဖုိ ့ေမ့ ေလ်ာ့ေနေသာ သူတုိ ့လုိလူမ်ဳိး ေတြအတြက္ နိဗၺာန္ေဆာ္မ်ား၏ အသံ သာသာ တုိ ့သည္ အင္မတန္ အက်ဳိးၾကီး မားေပလိမ့္မည္။ သူတို ့ျပဳ ေသာ ကုသုိလ္အမွုသည္ အဘယ္မွ် ျမင့္ျမတ္ ေလမည္နည္း။ ဥပုသ္ေန ့တုိင္း သူတုိ ့ တိုက္တြန္းႏွုိး ေဆာ္ ခဲ့၍ အိပ္ရာမွ ႏိုးထကာ ကုသိုလ္ေကာင္းမွု ျပဳခဲ့သူေတြ မည္မွ်ရွိခဲ့ေလျပီနည္း။ သူတို ့၏ ေဆာ္ၾသသံ ေတြ ၾကားလုိ ့ ကုသုိလ္ျပဳဖုိ ့သတိတရားရသြားသူေတြ မည္မွ်ရွိခဲ့ ေလျပီနည္း။<br /><br />ျမတ္စြာဘုရားရွင္လက္ ထက္ ေတာ္က သႏၱတိအမတ္ၾကီး၏ ျဖစ္စဥ္က သက္ေသထူသည္။ နိဗၺာန္ေဆာ္လုပ္ရင္း ရဟႏၱာျဖစ္ကာ လူဝတ္ေၾကာင္နဲ ့ပင္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳသြားခဲ့သည္။ နိဗၺာန္ေဆာ္အလုပ္သည္ ေပါ့ေသးေသး မဟုတ္ သူတစ္ပါ၏ စိတ္အတြင္းသ႑န္၌ ကုသုိလ္တရားျပဳလုပ္ဖုိ ့အသိတရားကုိေပၚလာေစပုံ၊ သံဃာေတာ္ မ်ား အား ဆြမ္းခ်က္ကပ္ဖုိ ့အတြက္ အိပ္ရာမွ ႏိုးေစပုံတုိ ့သည္ လြန္စြာမွ အၾကဳိးၾကီးမားလွေပသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">“မယားကုိခင္ သားေျမးကုိ ၾကင္ေသာ္ အစဥ္ မျပတ္ ေနထုိင္ၾက၍ ဘဝ ေနာင္ခါ သံသယာမွ ဖယ္ခြာ ထြက္ဆုတ္ နယ္ခလုတ္ကုိ ပယ္ျဖဳတ္ကာ ကြ်တ္ဆု ကုိပန္ရေအာင္ ဘုရား တရား သံဃာေတာ္ အရွင္ သူျမတ္တုိ ့အား ဆြမ္း ခ်က္ ကပ္ရန္ အဓိ႒ာန္ ထား၍ လုိမုိ ့နိဗၺာန္လမ္း တရားျပဳက်င့္ရန္ ထေတာ္ မူၾကပါ ….. ဘြန္………….. ေတာ (ဘေႏၱာ) သပၸဳရိသအေပါင္း ……… သူေတာ္ေကာင္းတုိ ့……… ………..”</span><br /><br />မ်က္လုံးက အေတြးေတြေၾကာင့္က်ယ္သည္ထက္ က်ယ္လာသည္။ နိဗၺာန္ေဆာ္လူငယ္ တုိ ့၏ အသံက နီးလာ လုိက္ေဝးသြားလုိက္ ေပ်က္သြားတစ္ခ်က္ ေပၚလာတစ္ခ်က္ျဖင့္ ရွိသည္။ ခဏၾကာေတာ့ အိမ္ေနာက္ေဖးမွ ခ်ဳိးခ်ဳိး ခြ်တ္ခြ်တ္ၾကားရသည္ မီးဖြင့္သံ မီးေမႊးဖုိ ့မီးဖုိရွင္းေနသံ ေတြ …..။ ေအာ္ အေမ …. အေမ ဆြမ္းခ်က္ဖုိ ့ ျပင္ ေန သည္ပဲ။ သူ ငယ္ငယ္က ဘေႏၱာေအာ္အျပီးျပန္လာေသာအခါ အေမကအိမ္တံခါးဆင္းဖြင့္ေပးသည္။ အေမ ဆြမ္း ေလာင္းျပီးမွ သူလည္း အိပ္ရာဝင္ေနက်ျဖစ္သည္။ မနက္ဆယ္နာရီ ဆယ့္တစ္နာရီအိပ္ယာႏိုးလွ်င္ သူ စား ဖုိ ့မ နက္စာကုိ အသင့္ျပင္ထားေပးသည္။<br /><br />ခုေတာ့ ဒါေတြနဲ ့ သူေဝးသြားသည္မွာ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခု ရွိခဲ့ေလျပီ။ ဘဝမွာ လုပ္ေနတာေတြဟာ တ ကယ္ ေတာ့ ဘာအဓိပၸါယ္ရွိလုိ ့လဲ ဟု သူေတြးမိသည။္ သုိ ့ေသာ္ အဲဒီ ဘဝ ၾကမ္းၾကမ္းၾကီးကုိပဲ ခုံမင္ႏွစ္သက္ ျပီး လက္ရွိလုပ္ ေနေသာ အလုပ္ေတြႏွင့္ လုပ္ကုိလုပ္ရမည့္အလုပ္ေတြအၾကား ခပ္ဝါးဝါးသာေတြးရင္း ရွိေနခဲ့ သည္။ အဲဒီ ဘဝ ထဲကုိ အေမ့အိမ္ကျပန္တဲ့အခါ သူ တစ္ေခါက္ ျပန္ေရာက္သြားဦးမည္ျဖစ္သည္။ ေမ့ေလ်ာ့ ျခင္းေတြ အဆုံး သတ္ ပါ့မလား ရယ္ သူ မသိပါေခ်။<br /><br />ေခါင္းထဲ ဝင္လာေသာ အေတြးေတြေၾကာင့္ အိပ္မရသည့္အဆုံး အိပ္ရာမွ ထကာ အေမ့ရွိရာမီးဖုိထဲသို ့ ထြက္ လာ ခဲ့သည္။ မီးခုိးေတြ အူေနေသာ မီးဖုိထဲတြင္ အေမတစ္ေယာက္ မီးေမႊးလ်က္ အလုပ္မ်ားေနသည္။ သူ ထလာ တာကုိေတြ ့ေတာ့ အေမက နဖူးေပၚလက္ ကေလးကာျပီးၾကည့္သည္။<br /><br />“ဟဲ ေကာင္ေလး … အေစာၾကီးရွိေသးတယ္ ရွဴးထေပါက္တာလား …..”<br /><br />“မဟုတ္ဘူး အေမ သားႏိုးေနတာ ဘေႏၱာေအာ္သံၾကားတာနဲ ့ေတာင္ေတြးေျမာက္ေတြး ေတြး ျပီး အိပ္မ ေပ်ာ္ ေတာ့လုိ ့ ….. ” အေမ့ကုိ ေျဖရင္း ဆန္ ထည့္ထားေသာ ထမင္းအုိးကုိမကာ ေဆးဖုိ ့ျပင္လုိက္သည္။ အေမက လွမ္းတားသည္။<br /><br />“အင္း မင္းငယ္ငယ္က အေမ့ကုိ ဘြေႏာၱ ေအာ္ခ်င္လုိ ့ အျမဲ ဂ်ီက်တာေလ …..ကဲ႔ပါ ထားထား အေမလုပ္မယ္ ရွဴးေလးဘာေလး ေပါက္ျပီး ျပန္အိပ္ေတာ့ေလ မနက္ ေစာေစာ ထရဦးမယ္မလား …. သြားသြား သား …..”<br /><br />“ရတယ္ အေမ သားအိပ္ေပ်ာ္မွာမဟုတ္ဘူး မ်က္လုံးလည္း နည္းနည္းေၾကာင္ေနလုိ ့ …သားေဆးလုိက္မယ္ …. ကုသုိလ္ရေအာင္ ….”<br /><br />အေမ က လက္ေဆးရင္းက ခပ္ညွင္းညွင္းရယ္သည္။ သူ ့မိန္းမ မနက္ေစာေစာ ထျပီး ဆြမ္းမေလာင္းတတ္ ဘူး ဆုိတာ အေမသိခ်င္သိမည္။ အလုပ္ေတြ သိပ္မ်ားေတာ့ လည္း မနက္ ေစာေစာဘယ္ထႏိုင္မလဲ ဟုအေမ တစ္ခါ ေျပာဖူးသည္ကုိ သတိရသည္။ မီးဖုိေပၚတြင္ မီးေသြးေတြက အရွိန္ေကာင္းေကာင္းႏွင့္ ေတာက္ေလာင္ ေနျပီျဖစ္ သည္။ အေမက ညေနခင္းက ခ်က္ထားေသာ ဆြမ္းဟင္းအုိးကုိ လွန္ေလွာၾကည့္ေနသည္။ အေမ့ အိမ္ေလးက<br />ေအးခ်မ္းစြာျငိမ္သက္ေန၏။ သူ တုိ ့သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေထြရာေလးပါ စကားေျပာရင္ ထမင္းအုိး အဆူေစာင့္ ေနၾကသည္။<br /><br />“သားလည္း ကုသုိလ္ေကာင္းမွုေတြနဲ ့ေဝးေနတယ္ အေမရယ္ ….. တစ္ေန ့တစ္ေန ့ အသည္းအသန္ စား ေသာက္ အလုပ္ကုိေျပး ဘုရားေတာင္ ဦးသုံးၾကိမ္မနည္းခ်ရတယ္ …. ညျပန္လာေတာ့လည္း ပင္ပင္ ပန္းပန္းနဲ ့ အိပ္ေပ်ာ္သြား ဒါနဲ ့ပဲ တစ္ေန ့တစ္ေန ့ လုံးလည္ခ်ာလည္လုိက္ေနတာ ….. သားစဥ္းစားမိတယ္ အသက္အ ရြယ္ ရလာျပီး ဘဝထဲ ေရာက္ေတာ့ ငယ္ငယ္ တုန္းက ကုိယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ ကုသုိလ္ေကာင္းမွုေလးေတြ ေတာင္မွ မလုပ္ျဖစ္ ေတာ့ဘူး …… သားတုိ ့ကုိက ေမ့ေလ်ာ့ေနတာထင္ပါရဲ ့အေမရာ ….” အေမက မီးဖုိေရွ ့ငုတ္တုတ္ေလးထုိင္ျပီး သူေျပာကုိ နားေထာင္ေနသည္။ လက္ထဲမွ ယပ္ေတာင္ျဖင့္လည္း မီးခပ္ေနေလ၏။<br /><br />“အင္း …. ဒီလုိေပါ့သားရယ္ …. တတ္ႏိုင္သမွ် လုပ္ဖုိ ့ၾကဳိးစားရမွာေပါ့ ပုိက္ဆံရွာတာလည္း ရွာ ကုသုိလ္ ေကာင္း မွုလုပ္တာလည္း လုပ္ေပါ့ ဘုရားတရား လုပ္ဖုိ ့အခ်ိန္ဆုိတာ ယူခ်င္စိတ္ရွိရင္ ရႏိုင္တာပဲမဟုတ္လား။ မင့္အေဖ ငယ္ငယ္ ကလည္း ဒီလုိေျပာဖူးတာပဲ ….. ဒီေန ့အေမနဲ ့အတူ ဆြမ္းေလာင္းေလ …. ခုေတာင္ မင္း ကုသုိလ္ေတြ ရေနျပီ ကုသုိလ္မလုပ္ႏိုင္တာမွမဟုတ္ဘဲကြယ္ ေနာက္ေတာ့ အခ်ိန္ေလး ရသမွ် ဘုရားတရားလုပ္ လွဴတာ တန္း တာ ေလးေတြ လုပ္ေပါ့ ….. မင္း ရွာထားေဖြထားတာေလး ေတြ ထဲက ဖယ္ျပီးစုထား လုံးလုံးခဲခဲ ေလးျဖစ္ လာ ေတာ့ လွဴေပါ့ …… ဘုရားတရား ေတာ့ မေမ့နဲ ့သားေရ …….”<br /><br />“ဟုတ္ပါတယ္ ... အသိေခါက္ခက္ အဝင္နက္ေနတာပါ အေမရာ .... လုပ္လုိ ့ရႏိုင္ရဲ ့သားနဲ ့ ကုိယ္ဟာကုိယ္ ဆင္ေျခေတြေပးေနတာက မ်ားတာ .... တကယ္ေတာ့ ဘာမွ အပန္းၾကီးတာ မဟုတ္ပါဘူး ေလ ....”<br /><br />“ေအးေပါ့သားရယ္ လူဆုိတာက မေကာင္းမွုမွာပဲ တာရွည္ေပ်ာ္ေမြ ့ၾကတာမလား .... ငါ့သားမွာ ဒီလုိ အေတြး ေလး ရွိတာပဲ အေမေက်နပ္ပါတယ္ ေနာက္ ေကာင္းမွုကုသုိလ္လုပ္ဖုိ ့ဆင္ေျခေတြေပးမေန နဲ ့ဟုတ္လား သား ”<br /><br />အေမ့အျပဳံးက သူ ့ရင္ကုိ ေႏြးေထြးေစသည္။ အေမက သူ ့ကုိ အားေပးသည္။ သူ သက္ျပင္းကုိ အသာခ်လုိက္ သည္။ ဒီလုိ ခံစားခ်က္မ်ဳိး ဟာ ေနာင္တမဟုတ္ေသာ္လည္း စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမွု တစ္မ်ိဳး ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။ နိဗၺာန္ေဆာ္ ေတြရဲ ့ ေဆာ္ၾသသံေတြသည္ လူတုိင္း၏ရင္တြင္ အသိတရားေလးေတြ ငုတ္ရာက ေပၚလာျပီး ေမ့ ေလ်ာ့ေနရာက သတိတရားေတြ ရေစသည္ဟု သူ ျမင္သည္။ သူတုိ ့ေတြအတြက္ အက်ဳိးအလြန္ျဖစ္မည္ဟုလည္း သူ ယုံၾကည္မိသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">“ေပေပ ရကုန္ ၾကဳံ ေတြ ဆုံကြဲ ရွင္ေသ တည္ပ်က္ ျမင္မွက္ ေတြးယွက္မရွိေတာင္းတ ရွိေၾကာင့္ၾက ဤကဲ ့သုိ ့ျပဆုိ ေသာေၾကာင့္ သုံးျပည္ဘဝ သုံးေလာက၍ သားလင္မယား မိဘမ်ားေၾကာင့္ ငုိေကြ်းျမည္တမ္း ပင္ပန္းဆင္းရဲ ရ တာလဲ အၾကိမ္ၾကိမ္ …… အုိနာေသေရ ဆင္းရဲေဘးေၾကာင့္ သခ်ိဳ ၤင္းသုိ ့ေရာက္ရ တာလည္း အခါခါ ……သုိ ့ျဖစ္ ပါေသာေၾကာင့္ ဘဂါဝ ပရေမ တစ္ဆူ ဘုရားအား သတၱဝါေတြ လူအမ်ားတုိ ့က ဆြမ္းခ်က္ကပ္ရန္ အဓိ႒ာန္ ထား ၍ လုိ ့မို ့နိဗၺာန္လမ္း တရား ျပဳက်င့္ရန္ ထေတာ္ မူၾကပါ ………..ဘြေႏၱာ...... သပၸဳရိသ အေပါင္း သူေတာ္ ေကာင္း တုိ ့ …. ”</span><br /><br />ေၾကးစည္သံႏွင့္အတူ နိဗၺာန္ေဆာ္အမ်ား၏အသံလည္း တုိးသက္ ရာမွ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ မီးဖုိထဲတြင္ ဆြမ္းဟင္းနံ ့ျဖင့္ ေမႊးၾကဳိင္ေနသည္။ အာရုံဆြမ္းခံၾကြလာေသာ သံဃာေတာ္မ်ား၏ ေရွ ့ေျပး ဘုန္းၾကီး ေက်ာင္း သား ေလးမ်ား၏ ေၾကးစည္သံစာစာ ကတျဖည္းျဖည္းနီးလာသည္။ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ဆြမ္း၊ ဆြမ္း ဟင္းကုိယ္ စီ ျဖင့္ အိမ္ေအာက္သုိ ့ဆင္းကာ ဆြမ္းခံလာ သံဃာမ်ားကုိ ေစာင့္ဆုိင္းေနသည္။ အိမ္နီးနားျခင္း တခ်ဳိ ့လည္း ဆြမ္းေလာင္း ရန္ အသင့္ျဖစ္ေနၾကျပီျဖစ္သည္။ အေရွ ့အရပ္မွ ေရာင္နီစတုိ ပ်ဳိ ့အန္က်လာသည္။ အာရုံဦးနံနက္ ခင္း သည္ မဂၤလာအေပါင္းႏွင့္ျပည္စုံစြာ က်က္သေရ ရွိလို ့ေနေလ၏ ….။<br /><br /><div style="text-align: center;">******************<br /></div><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဒီဝတၱဳတုိေလးကုိ ေရးဖုိ ့စိတ္ကူးရေတာ့ ခ်စ္ခင္ေလးစားရတဲ့ မၾကီးဝါကုိ ေျပးသတိရမိပါတယ္ မၾကီးက တရားနာ ဖို ့လွဴဖုိ ့တန္းဖို ့အျမဲလုိလုိ သတိေပး အသိေပးေနက်ျဖစ္လုိ ့ပါ။ မၾကီးက သူ ကုိယ္တုိင္လည္း အလွဴအတန္း သိပ္ ဝါသနာပါသလုိ တစ္ပါးသူေတြကုိလည္း လွဴျဖစ္ေအာင္ တုိက္တြန္းျပီး လွဴျဖစ္ဖုိ ့လည္း အျမဲ ကူညီတတ္ပါတယ္။ ၂၇.၁၀.၀၉ ရက္ ေန ့ဟာ မၾကီးရဲ ့ေမြးေန ့ျဖစ္ပါတယ္။ အဲတာေၾကာင့္ ဒီဝတၱဳတုိေလးကုိ မၾကီးဝါကုိ လက္ေဆာင္ ေပး လုိပါတယ္။ အမွတ္တရ လည္းျဖစ္ မၾကီး မျမဲ ျပဳလုပ္ေနတဲ ့ကုသုိလ္ေကာင္းမွုေတြ အတြက္ လည္း သာဓု ေခၚဂုဏ္ျပဳ ရင္းပါ မၾကီးေရ။ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ ့ဒီဝတၱဳေလးကုိ ေမြးေန ့လက္ေဆာင္ေပးပါတယ္ ........။</span><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/SuTKH3USXoI/AAAAAAAAASw/BtwfGnnka9g/s1600-h/YellowBirthdayCakePinata1.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 300px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/SuTKH3USXoI/AAAAAAAAASw/BtwfGnnka9g/s320/YellowBirthdayCakePinata1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5396660489953631874" border="0" /></a><br /></div><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ကြ်န္ေတာ့္ <a href="http://warwarkhaingmin.blogspot.com/">အစ္မၾကီး ဝါဝါခုိင္မင္း (အမွတ္တရေလးမ်ား)</a> ရဲ ့ ေအာက္တုိဘာလ ၂၇ ရက္ေန ့မွာ က်ေရာက္မယ့္ ေမြးေန ့မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း မ်ားစြာနဲ ့ျပည့္စုံပါေစ။ ခ်စ္ေသာ ခင္ပြန္းသည္၊ ခ်စ္သမီးေလး တုိ ့နဲ ့အတူ ေမြးေန ့ေပါင္း မ်ားစြာေပ်ာ္ရႊင္စြာက်င္းပႏိုင္ပါေစ...။ မၾကီး ျပဳေနက်ျဖစ္တဲ့ ေကာင္းမွုကုသုိလ္ေတြကုိလည္း ဆထက္ ထမ္းပုိး ျပဳ လုပ္ႏိုင္ျပီး စိတ္၏ ခ်မ္းသာျခင္း ကုိယ္၏ က်န္းမာျခင္းတုိ ့နဲ ့သာ ျပည့္စုံပါေစ ....... (ကြ်န္ေတာ့္လက္ေဆာင္ေလး က ေသးမႊားေနလုိ ့မၾကီးကုိ အားနာပါတယ္။ ခြင့္လႊတ္ပါဦး မၾကီးေရ .... :D )</span><br /><br /><div style="text-align: center;">***************<br /><div style="text-align: left;">စာဖတ္လည္လာ မိတ္သဟာ ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ျမဲပါေစ<br />ရန္ကုန္သား</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3356143793130355452-2746806162392284816?l=creationoflove2009.blogspot.com' alt='' /></div>yangontharhttp://www.blogger.com/profile/09758261007394190013noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-3356143793130355452.post-50798855068214698142009-10-18T13:00:00.000-07:002009-10-19T00:22:41.080-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://images.google.com/imgres?imgurl=http://artgenius.net/images/LoversPortraitSizedWeb.jpg&amp;imgrefurl=http://artgenius.net/BigPicPages/GiftsArt_LoversPortrait.htm&amp;usg=__9S_S--8Uz8LfxE8Ri-gfN0itRlE=&amp;h=500&amp;w=658&amp;sz=176&amp;hl=en&amp;start=3&amp;tbnid=2Nwp_v3KhlGLuM:&amp;tbnh=105&amp;tbnw=138&amp;prev=/images%3Fq%3Dlovers%2527%2Bportrait%26gbv%3D1%26hl%3Den"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 243px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/Stt4SI8mjTI/AAAAAAAAASo/nzfMgx36QQw/s320/LoversPortraitSizedWeb.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5394037231740947762" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">သူ ့ကုိယ္သူ ကြ်န္မ ကြ်န္မနဲ ့ေျပာတတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ့ ခ်စ္သူကုိေလ သိပ္ခ်စ္တာပဲဗ်ာ။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ခ်စ္သလဲလုိ ့ေမးလာရင္ အသက္ထက္လည္း ခ်စ္တယ္ ဘဝထက္လည္း ခ်စ္တယ္ အရာအားလုံး ထက္ပုိျပီးခ်စ္ တယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ ကုိ သူမ ေခၚတဲ့ “ေမာင္” ဆုိတာကုိေတာ့ အခ်စ္ဆုံးပေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ေလ သူမရဲ ့ေမာင္လို ့ ေခၚ သံေလးၾကားရရင္ ရင္ထဲမွာ ေႏြးလွုိက္သြားပုံမ်ား ေတြးမိတုိင္း ရွိန္းရွိန္းျမျမနဲ ့။ ကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္သူကုိ သိပ္ကုိ ခ်စ္ပါတယ္။ သူမရဲ ့အရိပ္ကေလးေတြ အျပဳံးစကေလးေတြ စကားသံေလးေတြ အၾကည့္ေလးေတြ အုိဗ်ာ ... ဒီလုိ ခ်စ္ေနမိပါလားဆုိတာ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ အံ့ၾသရတဲ့အထိခ်စ္ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္သူကလည္းေလ ကြ်န္ေတာ့ကုိ သိပ္ခ်စ္တာပဲ။ ကြ်န္ေတာ့္ ေဟာဒီရင္ထဲက သိေနတာပါ။ ခ်စ္သူနားမ်ားေရာက္သြားရင္ အဲဒီႏွလုံးသား ဟာေလ ... ဘယ္လုိ ေႏြးရွေအးျမမွန္းကုိ မသိပါဘူး။<br /><br />ကြ်န္ေတာ့္ ခ်စ္သူက သိပ္စကားနဲ ့တာပဲ။ သူ ့အၾကည့္ေလးေတြကုိ ဖတ္ဖတ္ျပီး ကြ်န္ေတာ္ ရင္ခုန္ရတာေလးေတြ ဟာ ခ်စ္သူေတြျဖစ္ၾကတဲ့ အခ်ိန္အထိ ေျပာေျပာျပလုိ ့ မကုန္ႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒီ ခံစားခ်က္ေလးေတြဟာ ကြ်န္ေတာ့ အသည္းႏွလုံး ခုတ္ေမာင္းဖုိ ့အားေတြပါ။ ကြ်န္ေတာ္သူမကုိ ခ်စ္ခြင့္ေတာင္းဖုိ ့ၾကဳိးစားတုန္းကေပါ့။ သူ အနား ေရာက္ရင္ေလ ဘယ္လုိေၾကာက္မွန္းဘာကုိ ေၾကာက္မွန္းမသိဘူး။ သူငယ္ခ်င္းဘဝကေန ေဝးသြားရမွာ ခ်စ္ခြင့္ မရ လုိက္ရမွာ အဲဒီေၾကာက္ရြံ ့မွုေတြကုိ ျပန္ေတာင္မေတြးရဲဘူးဗ်ာ။ ဒါနဲ ့ကြ်န္ေတာ္ အၾကံထုတ္ရတာေပါ့။ သူ ကြ်န္ေတာ့္ကုိခ်စ္သလား မခ်စ္ဘူးလားဆုိတာ ဘယ္လုိမွ ကြ်န္ေတာ္ခန္ ့မွန္းလုိ ့မရခဲ့ဘူး။ သူ ့မ်က္ႏွာေလးက ေလ အင္း ယားကန္ေရျပင္လုိပဲ တည္ျငိမ္ေနခဲ့တာ။ ကြ်န္ေတာ္မေၾကာက္ပဲရွိပါ့မလား။ သူ ့ကုိ ကြ်န္ေတာ္ သီခ်င္း ေလးတစ္ပုဒ္ ေပးနားေထာင္လုိက္ပါတယ္။ သူ သီခ်င္းနားေထာင္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ျပင္ဆင္ခ်ိန္ရ ေအာင္ လုိ ့ေပါ့။ အဲဒီေန ့က သူ ျပဳံးတာေလးက ေကာင္းကင္ၾကီးေတာင္ ညဳိ ့က်လာမလိုပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ျဖင့္ခ်စ္ လုိက္တာဗ်ာ ....။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">It's amazing how you can speak right to my heart Without saying a word you can light up the dark.............Try as I may I could never explain What I hear when you don't say a thing..........</span> <span style="color: rgb(0, 0, 153);">The smile on your face lets me know that you need me There's a truth in your eyes saying you'll never leave me.The touch of your hand says you'll catch me if ever I fall You say it best when you say nothing at all............ <span style="color: rgb(153, 0, 0);">(Ronan Keating)</span></span><br /><br />Ronan Keating ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး တကယ္ခ်စ္ေနတာပါလုိ ့ေျပာေတာ့ ကြ်န္ေတာ့ကုိ လူလည္က်သတဲ့ေလ ....။ ဒါေပမယ့္ သူ ့မ်က္လုံးေတြက ရယ္လုိ ့ သူ ့စကားသံေလးေတြက ကြ်န္ေတာ့ ႏွလုံးခုန္သံေတြနဲ ့အတူလြင္လြင္ ေလးျမည္လုိ ့။ ေနာက္တစ္ပတ္ေတြ ့တဲ့အခါက်မွ အေျဖေပးမတဲ့ေလ။ သက္ျပင္းအသာခ် ျပီးေမာေမာ ၾကီးျဖစ္ရ တဲ့ ခံစားခ်က္ကုိ ျပန္ေတြးတုိင္း အသက္ရွုမဝဘူးဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ သူ ့အျပံဳးေတြရယ္၊ ရယ္ေသြးေနတဲ ့သူ ့မ်က္ဝန္း တစ္ စုံ ရယ္နဲ ့ ကြ်န္ေတာ္ တစ္ပတ္တာ အသက္ဆက္ဖုိ ့အားေတြေမြးဖြားခဲ့ရတာေပါ့။ “ကြ်န္မလည္း သီခ်င္း တစ္ ပုဒ္ ေပးနားေထာင္မယ္ေလ ... သီခ်င္းျပီးရင္ အေျဖေပးမယ္ .....” စိတ္ထဲက ေနဆုေတာင္းေနရတာ ဟုိ အျဖဴ ေရာင္သူငယ္ခ်င္း စီးရီးထဲက သီခ်င္း ေတြမျဖစ္ပါေစနဲ ့ အဲဒီ သီခ်င္းေတြထဲက တစ္ပုဒ္ပုဒ္ကုိသာ နားေထာင္ လုိက္ရရင္ တီးလုံးသံၾကားရတာနဲ ့တင္ ကြ်န္ေတာ့အသက္ပါသြားမလားပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ ေပးနားေထာင္တ့ဲ ့သီ ခ်င္းကုိ နားေထာင္လုိက္ရခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ အသက္ရွုဖုိ ့ေမ့ေနရတယ္ သူ ့မ်က္ႏွာေလးကုိၾကည့္ျပီး သီခ်င္း ေလး ထဲမွာ စီးရင္းေမ်ာရင္းနဲ ့ ေလထဲမွာ လြင့္ေမ်ာရင္းေပါ ... ႏွလုံးသားက လွုိက္လွုိက္ေလးတုန္ေနခဲ့တယ္ေလ။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">(............) ......From this moment life has begun......... From this moment you are the one</span> <span style="color: rgb(0, 0, 153);">Right beside you is where I belong.............. From this moment on................</span> <span style="color: rgb(0, 0, 153);">From this moment I have been blessed............... I live only for your happiness</span> <span style="color: rgb(0, 0, 153);">And for your love I'd give my last breath.................From this moment on </span> <span style="color: rgb(0, 0, 153);">I give my hand to you with all my heart.............Can't wait to live my life with you, can't wait to start</span> <span style="color: rgb(0, 0, 153);">You and I will never be apart................My dreams came true because of you .........<span style="color: rgb(153, 0, 0);">(Shania Twain)</span></span><br /><br />သူက ကြ်န္ေတာ့္လုိ ့ မသြယ္ဝုိက္တတ္ဘူး။ ျပတ္ျပတ္သားသားပဲ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပဲဗ်။ “Shania Twain ေျပာ တာမဟုတ္ဘူးေနာ္ .... ကြ်န္မေျပာတာ ... ကြ်န္မ ေမာင့္ကုိ သိပ္ခ်စ္တယ္။” အဲတုန္းက ပန္းေတြေတာင္ ပြင့္မယ္ ထင္တယ္။ ေလေျပေလးကလည္း ေအးေအးျငိမ့္ျငိမ့္ေလး ေနျခည္ေလးကလည္း ေႏြးျမျမကေလး။ ကြ်န္ေတာ့္ ခ်စ္သူရဲ ့ပါးေလးကလည္းေလ ေႏြးေႏြးဥဥေလးဗ်ာ။ ငွက္ငယ္ေတြေတာင္ ဝုန္းကနဲ ့ထျပန္သြားသလုိပဲ။ ကြ်န္ ေတာ္ တုိ ့ႏွစ္လုံးသားေတြ အတူလက္တြဲျပီး ရင္ခုန္သံတစ္ခ်က္တည္းျမည္ေအာင္ ခုန္တဲ့ေနေပါ့။ အဲဒီ ေပ်ာ္ရႊင္မွု ေလးကုိ ဘာနဲ ့လဲႏိုင္ပါ့မလဲ ....။ “ခ်စ္သူေရ အဲဒီေန ့ရက္ေတြကုိ လြမ္းတေျမ့ေျမ့ရွိလွတယ္ကြာ ... ”လို ့ဒီ သီခ်င္း ေလးနားေထာင္လုိ ့အဲဒီခံစားခ်က္မ်ဳိးေလး ရင္ထဲကုိ ဝင္လာတုိင္း ... “မင္းကုိ ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္ တအား ခ်စ္ တယ္ကြာ ”......လုိ ့ေအာ္ေနမိေတာ့တာပါပဲဗ်ာ။ အဲဒီ အခ်ိန္က စျပီး ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ ခ်စ္ခဲ့ၾကပါတယ္ ...။<br /><br />သူ နဲ ့ကြ်န္ေတာ္ ခုေန ခဏ ေဝးေနၾကရတယ္။ ဒါလည္း ဘဝအတြက္ လုိအပ္ခ်က္ေတြေၾကာင့္သာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေလ သူနဲ ့ကြ်န္ေတာ္အျမဲနီးေနတယ္။ သူ ့အသံေလးေတြ ပုံရိပ္ကေလးေတြ ေနာက္ သူ ပုိ ့ေပးတဲ ့သီခ်င္းေဟာင္း ေလး ေတြ။ ဘယ္ေလာက္ေဟာင္းတဲ့သီခ်င္းေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္နားေထာင္ျပီးတဲ့ သီခ်င္းပဲျဖစ္ျဖစ္ သူက ပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္ကပဲျဖစ္ျဖစ္ နားေထာင္ေစခ်င္လုိ ့ပုိ ့ေပးတဲ့အခါ ႏွစ္ႏွစ္ျခဳိက္ျခဳိက္ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏုိးကုိ နား ေထာင္ျဖစ္ခဲ့ ၾကတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလ သီခ်င္းေလး နားေထာင္ရင္း ႏွစ္ေယာက္သားျငိမ္သက္ေနခဲ့ၾကတဲ့ အခ်ိန္ ေတြလည္းရွိတာေပါ့။ အခ်စ္ကုိ အလွတန္ဆာဆင္သူတုိ ့ရဲ ့သံစဥ္လွလွ စကားလွလွေလးေတြနဲ ့ခံစားၾကည့္တဲ့ အ ခါ ရရွိတဲ့ ခံစားမွုဟာ ေျပာျပႏိုင္ေလာက္ေအာင္မစြမ္းပါဘူး။ ေသခ်ာတာတစ္ခုေတာ့ရွိပါတယ္ သူေလ ကြ်န္ေတာ့္ နား မွာ ကေန ့အထိ ထပ္ခ်ပ္မကြာပါ။ သိပ္ခ်စ္တာပဲခ်စ္သူေရ။ “ေမာင္ နားေထာင္ဖုိ ့”တဲ့ ..... ဒီသီခ်င္းေလးက ....<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“ဒီကမာၻၾကီးအဆုံးကုိ ကုိယ္သြားမယ္ အၾကင္နာ အိပ္မက္ေတြ ကုန္သြားမွာကုိ စုိးတယ္ ယဥ္ယဥ္ေလး ရူးလုိ ့ေန သူ ့ရဲ ့အျပဳံးေတြ ကုိယ္တမ္းတ ကုိယ္သတိရ ..........</span> <span style="color: rgb(0, 0, 153);">ျပာရီမုိးသားေအာက္က သူ ့အျပဳံးေတြ မွုန္ရီေဝဝါးသြားမယ့္ အခ်ိန္ အခ်ိန္ခဏေလး ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေန ့သစ္ေအာက္မွာ ကုိယ္မႏိုးထခ်င္ေတာ့ပါ ကုိယ္သိပ္ခ်စ္တယ္ တကယ္ သိပ္ခ်စ္တယ္ ............</span> <span style="color: rgb(0, 0, 153);">ပင္လယ္ၾကီး ကိုယ္ ျဖတ္သန္း အၾကင္နာခြန္အားေတြ ေတာင္စြယ္မ်ားဝုိင္းရံ ကာရံထား အေတြးနဲ ့ ဝင္ေရာက္ခဲ့မယ္ မမုန္းဘူး အခ်စ္ကေလးရယ္ တစ္ေယာက္တည္း မေန ခ်င္ဘူး ကုိယ္တုိ ့ေဝးေန မုိင္ေပါင္း ကုေဋ ...........</span> <span style="color: rgb(0, 0, 153);"> အၾကင္နာ လရိပ္ေအာက္မွာ ခုိနားစဥ္ ကုိယ္တုိ ့ႏွစ္ဦးေဝးၾကတဲ့ မုိင္ေပါင္းကုေဋခဏေလးလုိ ကာရံနဲ ့သီခ်င္း ေလးမ်ားစြာ သူ ့အတြက္ဆုိညည္းခါ လာခဲ့မယ္.............” <span style="color: rgb(153, 0, 0);">(ေဇာ္ဝင္းထြဋ္+ထြန္းအိျႏၵာဗို)</span></span><br /><br />ခ်စ္သူေတြအတြက္ အေၾကာင္းေၾကာင္း ေၾကာင့္ေဝးကြာေနေပမယ့္ နီးေနတယ္ဆုိတာ အေျပာမဟုတ္ပါဘူး ... သတိရတမ္းတျခင္းေတြ ရွိေနေပမယ့္ ခ်စ္သူ ့ကုိယ့္အနားမွာရွိေနတယ္လုိ ့ ခံစားေနရတာ အခ်စ္ကုိ သစ္လြင္ေန ေစတယ္ ဘဝကုိ ျပည္စုံေနေစတယ္ေလ .... ဘဝခရီးေတြၾကမ္းေပမယ့္ ခ်စ္သူနဲ ့သာဆုိရင္ ဘယ္အရပ္ကုိသြား သြား သြားလုိက္ခ်င္ပါတယ္ .... ဒါေပမယ့္ လက္ေတြ ့ဘဝဟာ လုိအပ္ခ်က္ေတြရွိေနေသးတာမုိ ့ နီးေနခ်င္ေပမယ့္ ေဝးေနရတဲ့အခါ သတိရတမ္းတေနၾကရတာသဘာဝပါ ကြ်န္ေတာ္ သူ ့ဆီကုိ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ပုိ ့ေပးျပီး ႏွစ္ ေယာက္သား အြန္လုိင္းက စကားေျပာျဖစ္တဲ့အခါ ျငိမ္ျငိမ္ကေလး တူတူ နားေထာင္ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဒီသီခ်င္း ေလးေပါ့ .....<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“သူနဲ ့သာဆုိရင္ ဘယ္လုိပင္ေဝးပေစ လုိက္မွာပဲ အျမဲမခြဲတြဲ အယွဥ္ ................သူနဲ ့သာဆုိရင္ ပန္းရနံ ့လည္း မေမႊးတဲ့လမ္းအဝင္............ၾကယ္ေတြမစုံလမုိက္ေသာ ညတြင္ စမ္းေရပင္ ပူေလာင္မီးလွ်ံအသြင္ ............... အလွ ဆုိတာ အရွင္းမေတြ ့ေတာင္ ခဲခက္လွပါေစ ေလွ်ာက္ခ်င္ .......... တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္တြဲ လုိ ့ တစ္သက္ မကြာ မခြဲအစဥ္ လက္ကုိခုိင္ခုိင္ ယွက္မယ္ သူနဲ ့ သာဆုိရင္ .........</span> <span style="color: rgb(0, 0, 153);">အသည္းအသက္မကခ်စ္ၾကင္ ျမတ္ႏိုးယုယေႏွာင္ဖြဲ ့အစဥ္တစ္ေယာက္မရွိတဲ့ တစ္ေယာက္တြင္ မေန ႏိုင္ေအာင္ စိတ္မွာပင္” <span style="color: rgb(153, 0, 0);">(R ဇာနည္+ ရွင္ဖုန္း) </span>...........</span><br /><br />ခ်စ္သူ ကုိ စိတ္ပူစရာဆုိလုိ ့က်န္းမာေရးမေကာင္းမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ သတိရျပီး စိတ္အားေတြငယ္ေန မွာကုိသာ စုိးရတာပါ။ သူ သိပ္ခ်စ္တယ္ဆုိတာ ကြ်န္ေတာ္သိတာေပ့ါ။ ရင္ထဲကစကားသံေတြနဲ ့အတူ ၾကီးျပင္းလာတဲ့ ကြ်န္ ေတာ္တုိ ့ ႏွစ္ေယာက္ရဲ ့အခ်စ္ဟာ ၾကီးမားခုိင္မာေနျပီပဲ။ ခ်စ္သူယုိင္နဲ ့ခ်ိန္မွာေဖးမခ်င္တယ္။ ဝမ္းနည္းခ်ိန္ မွာ ပခုံးမွာမွီေစျပီး ခံစားခ်က္ေတြ ေလ်ာ့ပါးေအာင္ အားေပးေနခ်င္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ခုလုိ ေဝးေနတုန္းအခုိက္မွာ ခ်စ္ သူ နားေထာင္ဖုိ ့သီခ်င္းေလးေတြ ပုိ ့ေပး .... စကားေတြ ရတတ္သမွ် အခ်ိန္မွာ အလုအယက္ ေျပာျပီးသာ ေနရ တယ္ ခ်စ္သူကုိေလ ပုံျပင္ထဲက ဟုိတာေနာလုိ ေရႊၾကဳတ္ထဲထည့္ျပီးသာ ျမဳိထားလုိက္ခ်င္တယ္ဗ်ာ ......<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“အတူသြားအတူစားကာ ေပ်ာ္ပါးခဲ့ဖူးတာ ျပန္ေတြးလုိက္တုိင္း မင္းအနားနားေရာက္လာ </span> <span style="color: rgb(0, 0, 153);">တစိမ္းေတြၾကားမွာ လွုပ္ရွားရင္းနဲ ့သာ တုိ ့ႏွစ္ဦးရည္မွန္းတာ ကုိယ္ေမွ်ာ္လင့္စဲပါ </span> <span style="color: rgb(0, 0, 153);">ေရေျမျခားသြားရေတာ့ မင္းေလးကုိ ထားခဲ့ရျပီပဲ မ်က္ကြယ္ရာ မွာ မင္းေလးကုိ ကုိယ္စိတ္ခ်ပါရေစ</span> <span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္အတြက္ေတာ့ ယံုၾကည္ျပီးေစာင့္ေနပါေနာ္ လြမ္းရက္ေတြကုိ တျဖည္းျဖည္းျဖတ္ေက်ာ္မွာ </span> <span style="color: rgb(0, 0, 153);">ကုိယ္ ဟုိးအေဝးမွာ ေနတဲ့အခါ မ်က္ဝန္းေတြထဲ မင္းပဲျမင္ ျပန္ဆုံႏိုင္မယ့္ ေန ့ရက္ ေလးေတြ မေရာက္ေသးခင္ </span> <span style="color: rgb(0, 0, 153);">ဤမွန္ကန္ေသာ ကုိယ့္ရဲ ့သစၥာေတြေၾကာင့္ ဆုေတာင္း ျပည့္ခဲ့ရင္ အခ်စ္ဆုံးသာ ကုိယ့္အနားရွိေစခ်င္ ....... ”</span><br /><span style="color: rgb(153, 0, 0);">(R ဇာနည္)</span><br /><br />ခ်စ္သူက ကြ်န္ေတာ္ စိတ္မခ်ဘူးကြယ္လုိ ့ ေျပာတုိင္းစိတ္မဆုိးပဲ ရယ္တတ္တယ္ ....။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္တဲ့ စ ကား ကုိ သူသိပါတယ္ေလ ....။ နားလည္မွုလြဲစရာလည္း မလုိသလုိ စိတ္ေကာက္စရာလည္းအေၾကာင္းမွ မရွိ တာပဲကုိ ....။ ကြ်န္ေတာ္ သူ ့ကုိ ခ်စ္တာ အဲတာလည္းပါတာေပါ့။ ကြ်န္ေတာ္ျပဳံးရင္ သူမ ႏွုတ္ခမ္းေလးေတြကုိ ရႊင္လုိ ့၊ ကြ်န္ေတာ္ရင္ထဲက စကားအစအနေတြကုိ သပ္ရပ္ေအာင္မစုစည္းတတ္ မေျပာတတ္တဲ့အခါ နားလည္ ေပးတတ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္သူကုိ ဒီေလာက္ခ်စ္တာ မလြန္ဘူးထင္ပါတယ္။ ခ်စ္လုိ ့လည္း မဝဘူးရယ္ ..... ခ်စ္သူ က ဟုိတေလာက ဒီသီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ပုိ ့ေပးတယ္ ... ကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္သူ ပုိ ့ေပးတဲ့ အဲဒီသီခ်င္းေဟာင္းေလးေတြ ဟာေလ ဘယ္ေလာက္ ေဟာင္းေဟာင္း ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ေကာင္းေကာင္းၾကီးသာေနေတာ့တာပါ ... အခ်စ္ ဟာ အရာရာကုိသစ္လြင္ေစတယ္ထင္ပါရဲ ့....<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ေမာင့္မူပုိင္ရွင္</span> <span style="color: rgb(0, 0, 153);">ေမာင့္မူပုိင္ရွင္ ေမတၱာအသည္းဆက္သက္ႏွင္းေပးအပ္ခ်င္ ပ်က္မယြင္းတဲ့ ဘဝ တစ္ခြင္ </span> <span style="color: rgb(0, 0, 153);">ေမာင့္မူပုိင္ရွင္ ခ်စ္ကမာၻမွာပင္ ေမတၱာသာလွ်င္ ခ်စ္ျမတ္ႏုိး ဆတစ္ပုိးတုိးလုိ ့ပင္ ေႏွာင္ဖြဲ ့ သမုဒယ ငင္ </span> <span style="color: rgb(0, 0, 153);">သစၥာပန္ဆင္ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး ၾကည္ႏူးျပဳံးျပဳံး ရႊင္ ..........ရည္စူးဆုံးဘဝတုိင္ပဲရွင္........... ေမာင့္မူပုိင္ရွင္ </span> <span style="color: rgb(0, 0, 153);">ေမ့ဘဝ ပုိင္သူသခင္ ေမ့ကမာၻလည္းေမာင့္အတြက္ထင္ </span> <span style="color: rgb(0, 0, 153);">အသည္းအသက္လုိ ပမာတင္ ေမာင့္အၾကဳိက္သေဘာ လုိက္ ေလ်ာမတဲ့ရွင္ </span> <span style="color: rgb(0, 0, 153);">ေမာင့္မူပုိင္ရွင္ ေမာင့္မူပုိင္ရွင္ .........</span> <span style="color: rgb(153, 0, 0);">(ခ်ဳိျပဳံး)</span><br /><br />“ေမာင္ေရ .... ကြ်န္မက ေမာင့္မူပုိင္ရွင္ပါ .... ေမာင္စိတ္မပူနဲ ့ေနာ္ သိပ္ခ်စ္တယ္ေမာင္ရယ္ ......” ကြ်န္ေတာ့္ ခ်စ္ သူကုိ ခ်စ္ရတာ အဲတာေတြေၾကာင့္ေပါ့ဗ်ာ။“ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ခ်စ္တဲ့သူရယ္ ေမာင့္ကုိ သိပ္ခ်စ္တဲ့အ တြက္ ပါ ...” ခ်စ္ရတာနဲ ့အခ်စ္ခံရတာကုိ သိရွိခံစားျခင္းေႏြးေထြးမွုေတြဟာ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ ့ ေျခာက္ေသြ ့ေအးခဲေန တဲ့ဘဝေလးကုိ ေႏြးေထြးစုိေျပလာေစတာပါပဲ .... ခ်စ္သူေလး လည္း ကြ်န္ေတာ့္လုိ ေႏြးေထြးပါေစ ....။<br /><br /></div><div style="text-align: center;">********************<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ကြ်န္ေတာ္ မအားလုိ ့စာမေရးႏိုင္ခဲ့တဲ့အတြက္ ခြင့္လႊတ္ၾကပါဦးေနာ .... အားတဲ့အခ်ိန္ေတြၾကဳိးစားျပီးေရပါဦးမယ္ ရင္ထဲမွာေတာ့ ေနတုိင္းေရးျဖစ္ေနပါတယ္ဗ်ာ။ ညည္းျဖစ္ဆုိျဖစ္တဲ့သီခ်င္းေလးေတြထက္ အမွတ္တရ ေမ့မရတဲ့ သီခ်င္းေလးေတြကုိ တက္ဂ္ပုိစ့္ေလးအျဖစ္ ေရးျပီးပါျပီ </span><a style="color: rgb(0, 102, 0);" href="http://hninhaymar.blogspot.com/">မႏွင္းေဟမာ</a><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ေရ .... ေက်နပ္လိမ့္မယ္လုိ ့ေမွ်ာ္လင့္ပါ တယ္။ Fiction လား ဘာလားဆုိတာေတာ့ မေမးေၾကး ေနာ .....</span><span style="color: rgb(0, 102, 0);"> :P</span><span style="color: rgb(0, 102, 0);"> ေက်းဇူး မႏွင္းေဟမာ ....။</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ပုံေလးကုိ</span><a style="color: rgb(0, 0, 153);" href="http://images.google.com/imgres?imgurl=http://artgenius.net/images/LoversPortraitSizedWeb.jpg&amp;imgrefurl=http://artgenius.net/BigPicPages/GiftsArt_LoversPortrait.htm&amp;usg=__9S_S--8Uz8LfxE8Ri-gfN0itRlE=&amp;h=500&amp;w=658&amp;sz=176&amp;hl=en&amp;start=3&amp;tbnid=2Nwp_v3KhlGLuM:&amp;tbnh=105&amp;tbnw=138&amp;prev=/images%3Fq%3Dlovers%2527%2Bportrait%26gbv%3D1%26hl%3Den"> ဒီက</a><span style="color: rgb(0, 0, 153);"> ယူပါတယ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">စာဖတ္လည္လာ မိတ္သဟာ ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ျမဲပါေစ</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">ရန္ကုန္သား</span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3356143793130355452-5079885506821469814?l=creationoflove2009.blogspot.com' alt='' /></div>yangontharhttp://www.blogger.com/profile/09758261007394190013noreply@blogger.com37tag:blogger.com,1999:blog-3356143793130355452.post-36559349537424197512009-10-08T13:02:00.000-07:002009-10-09T05:06:00.086-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/Ss5IiPURkeI/AAAAAAAAASg/6osd7xUgdaE/s1600-h/E-morningreflection.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 214px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/Ss5IiPURkeI/AAAAAAAAASg/6osd7xUgdaE/s320/E-morningreflection.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5390325557073383906" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">ၾကည့္စမ္းပါဦး ဒီမိန္းမ အသက္သုံးဆယ့္ငါးႏွစ္ဆုိတာ ဘယ္သူ ယုံမလဲ။ မ်က္လုံးေလးကုိ ၾကည့္ပါဦး ႏုပ်ဳိစုိ လက္ ေနတာပဲ။ မ်က္ေတာင္ၾကီးမ်ားကလဲ နက္ေမွာင္ေကာ့စင္းလုိ ့။ မ်က္ခုံးၾကီးမ်ားကလည္း စာသံေပသံ နဲ ့ေျပာရရင္ ဇင္ ေယာ္ေတာင္ေတြလုိ မထူမပါးေကာ့ေကာ့ၾကြားၾကြားနဲ ့။ ႏွာတံေပၚေပၚေလးကလည္း ေျဖာင့္လုိ ့ စင္းလုိ ့။ ပါး ေလးက မုိ ့ေနလုိက္တာမ်ား ေမြးကင္းစ ခပ္ဖြံ ့ဖြံ ့ကေလးေလးပါးလုိပဲ အိအိကေလး။ ေသခ်ာအနား မ်ားကပ္ ၾကည့္ လုိက္ရင္ ေမြးညွင္းႏုႏုေလးေတြရယ္ အေၾကာစိမ္းစိမ္ေလးေတြရယ္နဲ ့ ထိရက္ကုိင္ရက္စရာ မရွိ ဘူး။ေဟာ ႏွုတ္ခမ္းေလးကုိၾကည့္ဦး မလား ပါးပါးလ်လ် သြယ္သြယ္ေရာင္းေရာင္းနဲ ့။ ေဟာလို ေဆးနီနီေလး မ်ား တင္ထား လုိက္ရင္ မျပဳံးလုိက္နဲ ့ျပဳံးလုိက္တာနဲ ့ရွိသမွ် ဖုိသတၱဝါေတြ တုံး ကနဲ လဲေသသြားေလာက္တယ္ ဟင္း ...ဟင္း ...။<br /><br />ဘယ္ ..... ဟုိ မခင္စန္းဆုိတဲ ့မိန္းမ ကုိၾကည့္ပါ ဦး ကုိယ့္ထက္ေတာင္ သုံးႏွစ္ေလာက္ငယ္ေသးတာ။ ရွုံ ့တြေန ျပီ။ နဖူးရည္ေတြေတာင္ တြန္ ့တက္ေနျပီ။ ဆံထုံးေလးမ်ားမထုံးလိုက္နဲ ့အဖြားၾကီးအုိ ေပါက္စေလး က်ေနတာ ပဲ။ မ ျပင္မဆင္ နဲ ့မခင္စန္းတုိ ့မ ယဥ္လုိက္ပုံမ်ား။ နဂုိကမွ တင္မရွိ ရင္မ ရွိ ျပားခ်ပ္ခ်ပ္ကုိ ဝတ္လုိက္ရင္ အဖြား ၾကီး ဆင္ေတြခ်ည္းပဲ။ မိန္းမလုပ္ျပီးလူကလည္း ထုိးထုိးေထာင္ေထာင္နဲ ့လက္ျပင္ကလည္း ကုိင္းျပန္ေသးေတာ့ ...... ေလးကုိင္းၾကီးလုိပဲ။ အုိး .... တင္တင္လွတုိ ့နဲ ့မ်ားကြာပါ့။ ေဟာဒီမွာနဖူးေလး မ်ား အရည္တြန္ ့ဖုိ ့မေျပာနဲ ့ ႏုလြန္း ညက္လြန္း တင္းလြန္းရင္းလြန္းလုိ ့ျခင္ေတြ ယင္ေတြမ်ား နားရင္ေတာင္ ေမွာက္ရက္လဲသြားႏိုင္တယ္။<br /><br />လည္တုိင္ေလးမွာ အရစ္ကေလးေတြကလည္းေရးေရးေလး ေပၚေနေသးတယ္။ မင္းကေတာ္ စုိးကေတာ္ ေတြမွ ဒီလုိ အရစ္ကေလးေတြ ပါသတဲ ့ေလ။ ဘယ္လုိ လည္စြဲမ်ဳိး စြဲခ်င္သလဲ လာစမ္းပါ စမ္းၾကည့္လုိက္စမ္းပါ။ ဘာတဲ့ ဟုိ မင္းသမီး ....... ။ အဲသည္ေလာက္ကေတာ့ တင္တင္လွတုိ ့က ျပင္းေတာင္ ျပင္းေသး လုိ ့ေအာ္လုိက္ခ်င္တယ္။ ေဟာ ကုိယ္လုံးကုိယ္ထည္ကုိၾကည့္ဦးမလား။ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြမ်ား ေျပာၾက တယ္ လုံးၾကီးေပါက္လွတဲ ့ဘယ့္ႏွယ့္ အဲသည္လို လုံးၾကီးေပါက္လွသာဆုိ ဂစ္တာၾကီးလုိ ရင္ေသးေသး တင္ၾကီး ၾကီးနဲ ့အခ်ဳိးမက် နဲ ့ပုကြကြ ၾကီးျဖစ္ေန မွာေပါ့။ သူတုိ ့က မျမင္တတ္တာ။<br /><br />ဒီမယ္ တင္တင္လွ ေပါင္တံေလးေတြ ၾကည့္စမ္း။ သြယ္သြယ္စင္းစင္းေလး။ ရင္ေလးကလည္း သူ ့အရြယ္နဲ ့သူ တင္ကေလးကလည္း ေပါင္တံေလး ခါးကေလးနဲ ့အလုိက္အထုိက္ေတာ္ရုံကေလး။ ဒါမွ ဘုိဆန္တဲ ့အလွ လုိ ့ ေခၚ တာ။ ဝတ္လိုက္စားလုိက္ရင္ ဘာဝတ္ခ်င္သလဲ ဘုိစတုိင္ဖမ္းခ်င္သလား။ ျမန္မာလုိ ဝတ္ခ်င္သလား ခ်ပ္ခ်ပ္ ရပ္ ရပ္နဲ ့သူ ့ေနရာသူတင္းတင္းရင္းရင္းနဲ ့။ ဒါမ်ဳိးမွ ကုိယ္လုံးလွတယ္ ေခၚတာ။ ဂစ္တာၾကီးလုိသာဆုိ ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္ ၾကည့္ေကာင္း မလဲေလ။ အသားအေရ ကုိၾကည့္ ဟုိ ႏြယ္ႏြယ္ေအး ဆုိတဲ ့မိန္းမလုိ ေသြးေရာင္ မရွိတဲ ့ ျဖဴစုပ္စုပ္ လည္းမဟုတ္။ မခင္စန္းလုိ မည္းမည္းနဲ ့မြဲမြဲေျခာက္ေျခာက္လည္းမဟုတ္။ အေတာ္ကေလး ရယ္ ညဳိေရာင္ေျပး တဲ ့ျဖဴလြင္လြင္ကေလး။ ဒါမ်ဳိးကုိမွ ျမန္မာမ လွတယ္ ေခၚသေပါ့ ဟင္းဟင္း ...။ ေဟာ ဆံပင္ေလးက်လည္း ေခတ္ အလုိက္ ကုိးရီးယားစတုိင္ေပါ့။<br /><br />အေမက ငယ္ငယ္ ကတည္းကေျပာတယ္ ငါ့သမီးက မင္းကေတာ္ရုပ္ကေလးတဲ့။ အရပ္ထဲမွာ ပြဲလမ္းသဘင္မ်ား သြားလုိ ့ကေတာ့ ရွိသမွ်ကာလသားေတြ ငုတ္တုတ္ေမ့ေအာင္ၾကည့္ရတာ ဒီက တင္တင္လွေပါ့။ ဟင္းဟင္း အ သံကေလး ကလည္း ခ်ဳိသတဲ ့သာသတဲ ့နားထဲကုိ အဝင္ေအးသတဲ ့။ မ်က္ေစာင္းေလး ခ်ိတ္လိုက္ရင္ အဲဒီ သ ေကာင့္သားေတြ အသက္ရွဴေတြ မွားမွားကုန္တာက တစ္မ်ဳိး၊ ဗြက္အုိက္ထဲ ဟပ္ထုိးလဲတာက တစ္ဖုံ၊ သူတုိ ့ ေကာင္ မေတြနဲ ့ျပႆ နာတက္လုိ ့ကြဲၾကတာကတစ္မ်ဳိးနဲ ့။ တင္တင္လွတုိ ့လွခ်က္ကယ္ ေျပာရမွာ ရွက္ေတာင္ ရွက္ပါတယ္ေလ။ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ အလွေသြးေတြ စုိစုိလက္ကယ္နဲ ့မုိ ့ဗိုလ္ပုံလည္မွာ ဖ်တ္ကနဲ ၾကည့္ တာနဲ ့ထင္းကနဲ လင္းကနဲ ျမင္ရေလာက္ ေအာင္ ဝင္းဝင္းဝါဝါနဲ ့ကုိ လွခဲ့တာပါေလ။ တင္တင္လွတုိ ့က လွရုံ တင္ မကပါဘူး။ ေခတ္ပညာေလး ကလည္း အထုိက္အေလ်ာက္ တတ္ပါတယ္ေလ။<br /><br />တကၠသုိလ္တုန္းကလည္း ေဘာ္တနီကြင္းျဖစ္ရုံတင္ ဘယ္ကမလဲ။ ေဟာဟုိ က ေတာ္ၾကတတ္ၾကပါတယ္ ဆုိ တဲ့ ဆရာဝန္ေလာင္းေတြ အင္ဂ်င္နီယာေလာင္းေတြကေတာင္ ေက်ာ္ေက်ာ္က်ဴးက်ဴးနဲ ့ကုိလာလာျပီး ပုိးရပန္းရ တာ ကုိးေလ။ ဝဇၨာသိပၸံ မွာေတာ့ ေျပာမေနပါနဲ ့။ ကြ်န္မ တင္တင္လွကေလ ကုိယ္တုိင္လွရုံဘယ္ကမလဲ အလွ က လည္း ၾကဳိက္တယ္ေတာ္ေရ။ အေမတုိ ့ေျပာတဲ့မင္းၾကဳိက္ စုိးၾကဳိက္ၾကီးေတာ့မျဖစ္ခ်င္ေပါင္။ မေတာ္ ႏြားေထာ္ ကားယား ကြ်ဲကားယားၾကီးနဲ ့ညားမွ။ အလုိေတာ္ ရြ ့ံစရာၾကီးပါ။ ဒါေပမယ့္ တင္တင္လွ ကံေကာင္းပါ တယ္။ လင္ လွလွေလး ရတယ္ ေတာ္ေရ ့။ လင္ေလးက အေခ်ာအလွ၊ ပညာေလးကလည္း တတ္လုိ ့ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းေလး က လည္း စည္လို ့ပင္လုိ ့ေတာင္ျဖစ္ေနျပီ။ လူေလးကလည္း ျဖဴျဖဴ သန္ ့သန္ ့ ခန္ ့ခန္ ့ ေခ်ာေခ်ာ ေလးဆုိေတာ့ အဲဒီတုန္းက ျမင္လုိက္ရရ ခ်င္း တင္တင္လွတုိ ့ရင္ထဲ ဘယ့္ႏွယ္ၾကီးမွန္းမသိပါဘူး .... ခ်ဳိအီအီၾကီးကုိျဖစ္ လုိ ့ ... ဟင္းဟင္း ....။<br /><br />တင္တင္လွရဲ ့ကုိကုိကေလ အေမာင္းေလးကလည္း ေကာင္း၊ ပညာေလးနဲ ့ဟိတ္ဟန္ကေလးကလည္း ေျပာင္ ေျပာင္ေရာင္ေရာင္နဲ ့။ မမူခဲ့ပါဘူး တင္တင္လွတုိ ့။ ခ်က္ခ်င္းပဲ အင္းကနဲ လုပ္ပစ္လုိက္တာေပါ့။ မေတာ္ သူစိတ္ ညဳိသြားမွျဖင့္ ရင္က်ဳိးရခ်ီရဲ ့။ ဥစၥာေပါရုပ္ေခ်ာ ကုိကုိ ့ကုိ တင္တင္လွက ဘယ္အလြတ္ ခံပါ့မလဲ။ ဟုတ္တယ္ မ လားေတာ္ရယ္။ တင္တင္လွလုိ မိန္းမလွနဲ ့ယူတဲ ့ေယာက်္ားက မည္းမည္းသဲသဲနဲ ့ဆုိ က်ီး ကန္းၾကီး ဘဲဥခ်ီလာ သလုိ ၾကည့္လုိ ့မွမေတာ္ ျမင္လုိ ့မ်ားရွိ ေထာ္ေလာ္ ကန္ ့လန္ ့ၾကီး ျဖစ္ ေနေတာ့မေပါ့။ ေဟာ ခုေတာ့ ကြ်န္မ တင္ တင္လွ က ယဥ္ယဥ္နဲ ့လွသလုိ လင္လွလွေလးနဲ ့ေပါ့ေတာ္။ ဒီထက္ တင္တင္လွ တုိ ့အ လွၾကဳိက္တာေပၚေအာင္ ေျပာရရင္ အိမ္မွာကူလုပ္ဖုိ ့အကူ ကေလးမေလး ေခၚထား တာေတာင္မွ သနရုပ္ပေလး ေခၚထားတယ္ရွင္။ အ သန္ ့အျပန္ ့ကလည္း ၾကဳိက္ေတာ့ အဲသည္ ကေလးမေတာင္ တင္တင္လွ အဝတ္ကေလးေတြ ေပးေပးဝတ္ရင္း က သူကေလးေတာင္ အေတာ္လွ ေနတယ္ ..... တကယ္ပါပဲ။<br /><br />သူ ကလား ကုိကုိက တင္တင္လွကို ခ်စ္သမွ ငုံထားမတတ္ပဲ။ တင္တင္လွဘာလုိ ခ်င္သလဲ။ မိတင္လွ တုိ ့မ်ား ကံ ေလး က လုိက္ေတာ့ လက္ညွဳိးညႊန္ရာ ေရႊျဖစ္တယ္ေျပာရမယ္။ ေဟာ ..... အိမ္ဆုိအိမ္ ကားဆုိကား လက္ဝတ္<br />ရတနာ ေတြက ေတာ့ ေျပာမဆုံးမွာမုိ ့ မဆုိေတာ့ပါဘူးေလ။ “လွရယ္ အခ်စ္ရယ္ မင္းတသမွ် ရေစရမယ္” တဲ့ ေလ။ ဒါေပမယ့္ တင္တင္လွတုိ ့က လင္အလုိလုိက္လုိ ့မုိက္လိမ့္မယ္ မထင္နဲ ့ေနာ္။ မယားအလွ အလိမၼာကေလး ပါ။ ကုိကုိ က ပင္ပန္း မွာစုိးလုိ ့ အိမ္အကူေလး ေခၚပါဆုိလုိ ့သာ လင့္စကားအရာေရာက္ေအာင္ ေက်နပ္ေအာင္ အေခၚထားရတာ။ ကုိကုိ က တင္တင္လွ ခ်က္တာမွ ခံတြင္းေတြ ့တယ္ေလ။ အလုပ္က ျပန္လာလို ့ ေမာေမာ ပန္းပန္းနဲ ့ဆုိ လွရဲ ့အျပဳံးနဲ ့မွေျပသလုိ ဝမ္း ေလးမ်ားဟာလာရင္ လွ ခ်က္တာကမွ အာသာ ေျပသတဲ့ေလ။ ကုိကုိ ကသိပ္ခ်စ္ လုိ ့မ်ားလားမသိပါဘူး ကုိကုိ ့အတြက္ဆုိ မိတင္လွတုိ ့သြက္လက္ ဖ်တ္လတ္ေနတာ။ အေမကေတာ့ ေျပာတယ္ “ေအာင္မယ္ေလး ငါ့သမီးမ်ား မယားဝတ္ေတြ ေက်ေနလုိက္ တာ ျမင္ျပင္းေတာင္ ကတ္တယ္”တဲ့ ေလ။<br /><br />အလုပ္ေတာ့ လုပ္ခ်င္ပါတယ္။ ကုိကုိ ့ကုိ ခြင့္ေတာင္းေတာ့ ကုိကုိ က မ်က္ေထာင့္နီၾကီး နဲ ့ ၾကည့္တယ္။ လွကုိ ခုိင္းဖုိ ယူထားတာမဟုတ္ဘူးတဲ ့ခ်စ္လြန္းလုိ ့ယူထားတာတဲ့ေလ။ လွ အိမ္မွာ အလုပ္ေတြ လုပ္ေန တာေတာင္ ေျပာမရလုိ ထားရသတဲ့။ ဒီေတာ့လည္း ကြ်န္မ မယားအလွ အလိမၼာကေလးကလည္း ေခါင္းေလး ျငိမ့္ျပီး “ဟုတ္ ကဲ ့ ပါရွင္ရယ္ ဟုတ္ကဲ့ပါ ကိုကုိရယ္နဲ ့”သူ ့ရင္ခြင္ထဲ ေခါင္းကေလးထားလုိ ့ လုိက္နာရ ျပန္တာေပါ့ ေလ။ အင္း ေပါ့ေလ သားကေလး ကတစ္ေယာက္ သမီးကေလးက တစ္ေယာက္ လူလားေျမာက္တဲ ့အထိ စင္းစင္းၾကီး လွေန တဲ ့မယားဆုိေတာ့လဲ ခ်စ္တာေပါ့ေလ။ ဟုိမခင္စန္းလုိ မီးယပ္ပိန္နဲ ့ေျခာက္ကပ္ေနရင္ေတာ့ ဒီအခ်ိန္ တင္တင္လွ တုိ ့ မ်က္ရည္နဲ ့မ်က္ခြက္ လင္ပစ္လုိ ့ဟစ္ဟစ္ျပီးေအာ္ငုိေနရမွာေပါ့။<br /><br />တင္တင္လွကုိ လူအမ်ားက အားက် ၾကတယ္ေလ။ တင္တင္လွ ဘာေတြလုပ္ရသလဲဆုိတာမွ သင္းတုိ ့က မသိ ဘဲကုိး။ အလွေတြေလ်ာ့လုိ ့လင့္အခ်စ္ေတြ ေပါ့သြားမွာစုိးလုိ ့အိမ္ေထာင္သက္ေတြ ရွည္ၾကာ လာ တုိင္း ဒီအလွ ေတြကုိ မပ်က္ရေအာင္ ထိန္းရသိမ္းရတာေပါ့။ ကေလးေတြကလည္း လက္လြတ္ေနျပီ ဆုိေတာ့ တင္တင္လွတုိ ့ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ပုိျပီးျပဳျပဳျပင္ျပင္လုပ္ႏိုင္တာေပါ့။ ကေလးေတြ ၾကီးမွ မဟုတ္ပါဘူး ကေလး ေတြ ငယ္တုန္းက လည္း ဒီလုိပဲ ဘယ္ေလာက္ မအားမအား သနပ္ခါးကေလးေတာ့ ပါးေလးေပၚ တင္ထားလုိက္ တာပဲ။ ကုိကို အ လုပ္သြားခါနီးေလး နမ္းလိုက္ရင္ ၾကဳိင္ၾကဳိင္ေလးေမႊးေနမွ ျဖစ္မယ္ေလ ဟင္းဟင္း .....။ ကေလးေသးေစာ္ နံေန ရင္ ကြ်န္မေယာက္်ားအေခ်ာ ကေလး ေရႊစိတ္ေတာ္ ေတြ ညဳိးမသြားရေအာင္ေပါ့။ ဒါမ်ဳိးျဖစ္ ဖန္မ်ားေတာ့ တစ တစ အျပစ္ျမင္သြားရင္ မခက္ပလား။<br /><br />ခုေတာ့ တင္တင္လွ အရြယ္ေလးကလည္း ရလာျပီေလ။ ဇရာကုိေတာ့ တင္တင္လွ လည္း အံ မတုႏိုင္ပါဘူး။ ဒီ ေတာ့ အစားေလးက စ အသြားေလးက အဆုံး ထိန္းရသိမ္းရ ေနရထုိင္ရေတာ့တာေပါ့။ ေဟာ မနက္ ကုိကုိ လမ္း ေလွ်ာက္တဲ ့အခါ တင္တင္လွကလည္း ခါးကေလးလိမ္လိမ္ျပီး ေလွ်ာက္တာေပါ့။ ကုိကုိ ေျပးတဲ ့အခါ က်ျပန္ေတာ့ လည္း ရင္ကေလး တခ်ီခ်ီနဲ ့ေျပးတာေပါ့။ ကိုကို ကုိယ္လက္ လွဳပ္ရွား ေသြးပူကေလး လုပ္ျပန္ေတာ့ တင္တင္လွ လည္း ေျခကေလးဆတ္ ကုိယ္ကေလးခါနဲ ့အဆီဆို ပါးပါးလ်လ်ေလးေတာင္ မတက္ရေလေအာင္ လုပ္ရ ကစား ရတာေပါ့။ ေဟာ တစ္ခါတစ္ရံ ေန ့ခင္းေန ့လည္အားတဲ ့အခါ အိပ္မိရင္ အဆီစုမွာ စုိးလို ့ စာဖတ္ တဲ ့အခါဖတ္ ျမဴးျမဴးၾကြၾကြ သီခ်င္းေလးဖြင့္ျပီး ေအရုိးဗစ္ကေလးကလည္း စိတ္ေပ်ာ္ကုိယ္ႏုတယ္ဆုိျပီး ကစားတဲ့ အခါ ကစား လုိက္ ေသးတယ္ေလ။<br /><br />အစားက်ျပန္ေတာ့ေကာ အဆီဆုိ တင္တင္လွတုိ ့အဆိပ္လုိေရွာင္တယ္။ အသားလွေအာင္ ဗီတာမင္ေအပါတဲ့ အ သီးအႏွံေတြစားတယ္ အရြက္စိမ္းစိမ္းေတြကုိ မိန္မိန္ဝါးတယ္။ အသားဟင္းဆုိ ဆီစုိရုံ ပါေလရံ ေလး ဝက္သား<br />သုံးထပ္သားမ်ားဆုိေဝလာေဝးေပါ့။ ျမင္ၾကည့္ လွည့္ပါ တင္တင္လွ ဘယ္ေလာက္ အဆင္ေတြေျပျပီး လူေတြ ေငးေအာင္ လွေနလုိက္မလဲလုိ ့ေလ။ သူ ့အခ်ိန္ ဇယားနဲ ့ သူူ မာမီေတြဆီသြားျပီး ေပါင္းတင္ရတာက တစ္မ်ဳိး၊ ဆံပင္ေလး ပုံစံေျပာင္းရတာ တစ္မ်ဳိးနဲ ့ ပိုက္ဆံ ေတြကေတာ ့ကုန္သေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္ လင္ကခ်စ္တယ္ လင္ မပစ္ဘူးေပ့ါ။ မခင္စန္းတုိ ့ ႏြယ္ႏြယ္ ေအးတုိ ့ မ်ား ကြ်န္မကုိ မေတြ ့ လုိက္နဲ ့ေတြ ့လုိက္တာနဲ ့ဟယ္ မမတင္ရယ္<br />ဆယ္ေက်ာ္သက္ေလးက် လွလုိက္တာ ေနာ္....တဲ ့ ။ ဒီမိန္းမေတြကလည္း အဲလုိ .... အဲလုိ ....သုံးဆယ္ျဖတ္ျပီး ေလးဆယ္ကပ္ေနတဲ ့မိန္းမက ဆယ္ေက်ာ္ သက္လုိ ေတာ့ လွမတဲ့လား ... ဟင္းဟင္း ....။<br /><br />ဒါေပမယ့္ တင္တင္လွ လွလွေလး ျပဳံးလုိက္မိတာေပါ့ေလ။ ကေလးႏွစ္ ေယာက္ကုိ ေမြးစားထားတာမ်ား လားလို ့ေမးတဲ ့သူကေမးေသးတယ္။ ဒီအခါက်ေတာ့ မိခင္မာန္ေလးတက္ျပီး ခါးေလးေထာက္ ေမးေလးေင့ါျပီး ခပ္ဆတ္ ဆတ္ ကေလး ျပန္ေငါက္ရတယ္ေလ ...“ ဟဲ့ ငါ့သားသမီး ငါမေမြး လုိ ့ဘယ္သူေမြးမလဲ .. ကေလးေတြ ၾကားလုိ ့ယုန္ထင္ေၾကာင္ထင္ ထင္ပါ့မယ္ ”လုိ ့ေျပာရတယ္။ ကြယ္ရာက်မွ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ မ်က္ႏွာၾကီး စပ္ျဖီးျဖီး နဲ ့ၾကိတ္ ျပီး ျပဳံးတာလည္း ျပဳံးတာေပါ့။ လူေတြကအဲလုိ ခက္တယ္။ အင္းေပါ့ေလ ဒါမွကုိကုိ က ႏွစ္ေယာက္ တည္းရွိရင္ “ေအာင္မယ္ေလး ကုိကုိ ့ရဲ ့ ယဥ္ယဥ္ျပီးလွတဲ ့ တင္တင္လွေလး ရယ္ ခ်စ္လွခ်ီရဲ ့ကြယ္ ”ဆိုျပီး ေျပာမွာ ကုိးေလ။ လင္မပစ္ေအာင္ တင္တင္လွ ေပးဆပ္ရတာေတြ ေပါ့။ လြယ္တယ္ မ်ား မွတ္လုိ ့ ...။<br /><br />ေအာ္ မိန္းမေတြမ်ားလည္း လွျပန္ေတာ့လည္း တစ္ဒုကၡ မလွျပန္ေတာ့လည္း တစ္ဒုကၡ ..... ခုထိေတာ့ တင္တင္ လွ တုိ ့ အဲဒီဒုကၡေတြကို ဆင္းရဲျခင္းလုိ ့မျမင္မိေသးဘူးေလ ....။ ဒီေတာ့ ဆက္ျပီး ျပဳရျပင္ရဦးမွာေပါ့ .... တစ္ခုပဲ လုိပါတယ္ေလ ခ်စ္လင္ၾကီးက ခ်စ္ေနဖုိ ့မဟုတ္လား။ သူ ့အတြက္ ခ်ည္းပါပဲေလ..... ဟင္းဟင္း ...။ လွတယ္လုိ ့အေျပာခံရဖုိ ့ကလည္း တယ္မလြယ္လွပါဘူး....။ တင္တင္လွ သာၾကည့္လွည့္ .....။<br /><br />တင္တင္လွ သက္ျပင္းေလး အသာခ်ျပီး ကက္ဆက္ခလုပ္ေလးကုိ အသာႏွိပ္လုိက္သည္။ ကုိယ္ၾကပ္အက်ီ ၤထဲ အ က်ရွိေနတဲ့ ခႏၶာကုိယ္ေလးကုိ အသာေလးလွုပ္ျပီး ကက္ဆက္က ထြက္လာတဲ့ ဂီတသံေလးနဲ ့ အဆီခ် သင္ခန္း စာ နံပါတ္တစ္ကုိ စလုိက္ပါသည္။ “လွလုိက္တာ တင္တင္လွရယ္ ” ဆုိတဲ့စကားကလည္း တင္တင္လွရင္ထဲ ဘိန္းစြဲသလုိ စြဲေနေတာ့ ..... လွုပ္ဟဲ့ ကဟဲ့ အဆီကုိ မတက္ေစနဲ ့တင္တင္လွရဲ ့ဆုိျပီး ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ၾကိမ္းဟယ္ ေမာင္းဟယ္ နဲ ့ ေနရေလသည္။ ေအာ္ .... လင္တစ္ေယာက္ တန္ဖုိးကလည္း တယ္ၾကီးသကုိးေလ ...ဟု တင္တင္ လွ တစ္ေယာက္ တစ္ကုိယ္တည္း ေရရြတ္ရင္း ...။<br /><br /><br /><div style="text-align: center;">**********************<br /></div><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);"><br />စာဖတ္လည္လာမိတ္သဟာ ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ျမဲပါေစ</span> <span style="color: rgb(0, 0, 153);"><br />ရန္ကုန္သား :D</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3356143793130355452-3655934953742419751?l=creationoflove2009.blogspot.com' alt='' /></div>yangontharhttp://www.blogger.com/profile/09758261007394190013noreply@blogger.com38tag:blogger.com,1999:blog-3356143793130355452.post-21546520779923432632009-10-02T23:58:00.000-07:002009-10-04T21:48:14.490-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://images.google.com/imgres?imgurl=http://mynameischarlie.blog.co.in/files/2009/09/portrait-oil-painting-girl-%20%20e004.jpg&amp;imgrefurl=http://mynameischarlie.blog.co.in/&amp;usg=__lZNx8eUmGRPdtBUlZI9wF8qXmCE=&amp;h=402&amp;w=402&amp;sz=29&amp;hl=en&amp;start=15&amp;tbnid=WPKhslEObWrEJM:&amp;tbnh=124&amp;tbnw=124&amp;pr%20%20ev=/images%3Fq%3Dlove%2Band%2Bselfishness%2Bportrait%26gbv%3D1%26hl%3Den"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/Ssb5l_GwKOI/AAAAAAAAASY/o5punNbTxZc/s320/portrait-oil-painting-girl-e004.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5388268435185608930" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“ခ်စ္သူရဲ ့ေတာင္းဆုိမွုေတြနဲ ့ ပင္ပန္းႏြမ္းေနေနျပီလား ........</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ခ်စ္သူရဲ ့တားျမစ္မွုေတြနဲ ့မြန္းၾကပ္ေနျပီလား........</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ခ်စ္သူရဲ ့အလုိဆႏၵေတြကုိ ျဖည့္ဆည္းေပးဖုိ ့ကြ်န္ေတာ့္မွာ အားအင္ေတြရွိပါေသးရဲ ့လား .......”</span><br /><br /><br />ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးလြန္း၍ ခ်စ္ပါရေစဟု ခြင့္ပန္ခဲ့သည္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ကုိယ္တုိင္ပင္ျဖစ္သည္။ သူမကုိ ခ်စ္ခြင့္ရလွ်င္ ကြ်န္ေတာ့္ ဘဝ အရာရာျပည့္ျပည့္စုံ လုံငသြားလိမ့္မည္ဟုလည္း ယုံၾကည္ခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ ရင္၌ အခ်စ္ ဟု အ မ်ားေခၚဆုိအပ္ေသာ အရာသည္္ ထုံးဖြဲ ့ရစ္ေႏွာင္စြာ ေပါက္ပြားျဖစ္တည္ခဲ့သည္ဟုလည္း သိရွိခဲ့သည္။ သူမ သာ ကြ်န္ေတာ့္ ဘဝတြင္ မရွိခဲ့ရင္ ကြ်န္ေတာ္ အသက္ရွုလွ်က္ ေသဆုံးေနေသာသူ တစ္ေယာက္ .... ျပဳံးေနေသာ္ လည္း ေကာင္းစြာမေပ်ာ္ရႊင္ရသူတစ္ေယာက္ .... ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္သြားေပလိမ့္မည္။ ကြ်န္ေတာ္ေသ သြားႏိုင္ တယ္ လို ့ေျပာရင္ေတာ့ အနည္းငယ္ ယုတိၱမတန္ျဖစ္ေပမည္။ ဒီအခ်က္သည္ ကြ်န္ေတာ္ ့အခက္အခဲမ်ား အား လုံး ၏ အရင္းအျမစ္ဟုကလည္း ဆုိႏိုင္ပါသည္။<br /><br />အခ်စ္သည္ စတင္ ထိေတြ ့ဖုိ ့ၾကဳိးစားခဲ့ခ်ိန္တြင္ အလြန္တရာ ေရ ငတ္ေနသူတစ္ေယာက္ ေရကုိ ေတြ ့ရသည့္ ခံ စားခ်က္မ်ဳိးကုိ ေပးသည္ ... ဒီေရ ကုိသာ ေသာက္လုိက္ရရင္ ရင္တစ္ခုလုံး ေအးေအးျမျမ ျဖစ္သြား လိုက္မည့္ျဖစ္ ျခင္း ..... ဒီေရ ကုိသာ ေသာက္လုိက္ရရင္ .... အားေတြ မာန္ေတြ တဟုန္းဟုန္းေပၚေပါက္လာလုိက္မည့္ျဖစ္ျခင္း။ အဲဒီေရ ကုိ ေသာက္သုံးေနခ်ိန္ တြင္လည္း ေမွ်ာ္လင့္ထားသလုိ ေအးလည္း ေအးျမပါ၏ ခြန္အားေတြလည္း ေပါက္ ပြားလာပါ၏။ ခ်စ္လည္း ခ်စ္လုိက္ရ ပါ၏။ ေက်နပ္မွု ပီတိကုိလည္း လွုိက္ဖုိ ေအးျမခံစားရပါ၏။ .....<br /><br />အဲဒီအခ်စ္ကေလးသည္ ကဗ်ာေတြ စာေတြထဲကလုိ ေတာင့္တမွုကင္းမဲ့ေနလွ်င္ေကာင္းမည္ .... ေအးျမေနလွ်င္ ေကာင္းမည္.... ခြန္အားေတြ ေပးလွ်င္ေကာင္းမည္ ..... ကြ်န္ေတာ့္ စိတ္ကူးထဲက အခ်စ္သည္ ထုိသုိ ့ျဖစ္၏။ ခ်စ္ ျခင္းသည္ ဤမွ် မရုိးစဥ္းပါ။ တြက္ရခက္ေသာ ပုစာၦတစ္ခုလုိလည္း ရွုတ္ေထြးမွု မရွိပါ။ သုိ ့ေသာ္ အေျဖကား သိ ေနလွ်က္ႏွင့္ သက္ေသျပရခက္လြန္း၏။ သူမ ကုိ ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္သားလားဟု ေမးလွ်င္ ခ်စ္ပါသည္ အရမ္းခ်စ္ ပါ သည္။ သူမ ကေကာ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ခ်စ္ပါသလား။ ခ်စ္သည္ဟု ထင္ပါသည္ ခ်စ္ေကာင္းခ်စ္ႏိုင္ပါသည္ဟု ေျဖ ရ ေပမည္။<br /><br />မိန္းမတစ္ေယာက္၏ ခ်စ္ျခင္းကုိ ရယူပုိင္ဆုိင္ျခင္းအတြက္ ထုိထုိေသာ ေယာက်္ားသည္ အဘယ္ကယ့္သုိ ့ေသာ အရည္အခ်င္းမ်ားျဖင့္ျပည္စုံရမည္နည္း။ ဥစၥာပစၥည္းျပည္စုံရန္လုိ၏ ပညာတတ္က ပုိေကာင္း၏။ ၾကင္နာတတ္က ပုိ၍ ေကာင္း၏။ ကုိယ့္ကုိ ရင္ႏွင့္ရင္း၍ခ်စ္ေသာ ေယာက်္ား ျဖစ္ဖုိ ့ကား အေရးအၾကီးဆုံးျဖစ္သည္။ အခ်ဳိ ့ေသာ အမ်ဳိးသမီးမ်ားက “သူခ်စ္ကုိ သာလုိသည္ ” ဟုေျပာၾကသည္ကုိ ၾကားဖူး၏။ အခ်စ္သည္ ထုိကဲ့သုိ ့ေသာ စုံတြဲမ်ား ၾကားတြင္ မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္ျဖစ္ေနရတတ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္သည္ အခ်စ္ကုိ လည္း ေကာင္း မိမိကုိယ္ကုိ လည္းေကာင္း တန္ဖုိးထားေသာ အမ်ဳိးသမီးကုိ ခ်စ္လုိ ပါသည္။ လက္ထပ္ထိမ္းျမားလုိ ပါသည္။ သုိ ့ေသာ္ ထုိသုိ<br />ေသာ ေရြးခ်ယ္ပုိင္ခြင့္သည္ လက္ေတြ ့တြင္အလြန္နည္းပါးလွသည္။ အခ်စ္ကုိ အရင္းတည္လွ်က္ ဘဝကုိ တည္ ေဆာက္လုိေသာ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ အတြက္ဟူက ပုိ၍ မွန္ကန္ ျပည့္စုံေပလိမ့္မည္။<br /><br />သူမ သိပ္ သဝန္တုိတတ္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ခ်စ္လြန္း၍ ဟု ယူဆခဲ့သည္။ သုိ ့ေသာ္ အခ်ိန္ၾကာလာေသာအခါ ကြ်န္ေတာ့္အား ယုံၾကည္မွု မရွိဘူးဟု ျမင္လာပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္၏ ေစာင့္ထိန္းႏိုင္မွုကို သံသယျဖစ္လြန္းသည္၊<br />နာ နာ က်င္က်င္ဆုိပါက ေစာ္ကားလြန္းသည္ဟု ျမင္လာ၏။ ထုိအခါ ကြ်န္ေတာ့ မာနက ဟက္ကနဲ အေမာက္ တ ဝင့္ဝင့္ျဖစ္လာရသည္။ ထုိမာနသည္ အခ်စ္၏ ေဖ်ာင္းဖ်မွုေအာက္တြင္ အသာတၾကည္ ေပ်ာ့ေပ်ာင္း ျငိမ္သက္ ေနပါ့မလား။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေသခ်ာစြာမသိပါေခ်။ ျမင့္ျမတ္ေသာ ေယာက်္ားဟု မဆုိခ်င္ပါ သုိ ့ေသာ္ အခ်စ္ကုိ ျမတ္ႏိုးသည့္ ခ်စ္သူကုိ တန္ဖုိးထားသည္ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ဟု သာဆုိခ်င္ပါသည္။ သုိ ့ေသာ္ သဝန္တုိ တတ္ လြန္းေသာ မိန္းမကုိ ခ်စ္ေသာ ေယာက်္ားသည္ အလြန္တရာ ေစာင့္ထိန္းႏိုင္သူျဖစ္ျခင္းမွာ သဘာဝ၏ အေတာ္တဆမွု တစ္ခု ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ေပလိမ့္မည္။<br /><br />ခ်စ္သူကုိ ခ်စ္ျခင္းႏွင့္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ ေဘာင္ခတ္ျခင္းသည္ ျပဒါးတစ္လမ္း သံတစ္လမ္းဟု ကြ်န္ေတာ္ယုံၾကည္ပါသည္။ သုိ ့ေသာ္ လက္ေတြ ့တြင္ ကြ်န္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ ထုံးေႏွာင္ခဲ့ေသာ ထုိေႏွာင္ၾကဳိးတျဖစ္လဲ အခ်စ္၏ ေဘာင္ခတ္မွု<br />မ်ား တြင္ အသားက်ေယာင္ ျဖင့္ ဖရုိဖရဲျဖစ္လုိေနခဲ့ပါသည္။ ဒီ မိန္းမကုိ ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္ခဲ့မိပါသည္။ ခ်စ္သူက မ လုပ္ နဲ ့လုိ ့ေျပာသည္ကုိ ၏သည္ မလြဲလုိက္နာလွ်က္ ဂုဏ္ယူတတ္ၾကသည္မွာ လူငယ္တုိင္း၏ သဘာဝျဖစ္ သည္။ ခ်စ္သူ ကေျပာထားတယ္ ေဆးလိပ္မေသာက္နဲ ့... အရက္မေသာက္နဲ ့ ... ခ်က္တင္ မထုိင္နဲ ့......စသည္ စသည္ျဖင့္ .....။ ၾကည္ႏူးစရာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေကာင္းလြန္းလွေပသည္။ ခ်စ္သူ၏ ေတာင္းဆုိမွုမ်ားကုိ ၾကဳိးစားျဖည့္ ဆည္း ေပးရျခင္းသည္လည္း သာ၍ပင္ေပ်ာ္စရာေကာင္းေသာအရာမ်ားျဖစ္သည္။ ခ်စ္သူသည္ ထုိေယာက်္ား ငယ္ အား အမွန္တကယ္ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိးခဲ့လွ်င္ ပုိေကာင္းေပမည္။<br /><br />သူမ သည္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ တစ္ဦးတည္းေသာ အခ်စ္ရဆုံးေသာ သတုိးသမီးေလာင္းျဖစ္ပါသည္။ ထုိအခ်ိန္ တြင္ ကြ်န္ေတာ္ေရာက္ေနေသာ သူမ နံေဘးက ေနရာသည္ အလြန္တရာ က်ဥ္းေျမာင္းလြန္းေနခဲ့သည္။ ကြ်န္ ေတာ့္ အခ်ိန္ေတြ၊ ၾကဳိးစားအားထုတ္မွုေတြ၊ လုိက္ေလ်ာမွုေတြ၊ ေပးဆပ္မွုေတြ၊ စြန္ ့လႊတ္ခဲ့တာေတြ အတြက္ ရရွိ လုိက္ေသာ အရာသည္မြန္းၾကပ္မွု တစ္ခုသာျဖစ္သည္။ သူမ၏ ေတာင္းဆုိမွု မွန္သမွ်ကုိ လုိက္ေလ်ာဖုိ ့ၾကဳိးစား လွ်က္က ကြ်န္ေတာ္ က်ဆုံးေနခဲ့ျခင္းျဖစ္မည္။ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္ေသာ မိန္းမသည္ အလုိၾကီးေသာ မိန္းမတစ္ ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ့ပါသည္။ သူမ၏ လုိအင္မ်ားကုိ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္ဖုိ ့ရာ အင္အား ရွိမွ ရွိပါေစေလစ ဟု ပထမ ဆုံး အၾကိမ္သံသယ ျဖစ္ခဲ့မိပါသည္။ သုိ ့ေသာ္ ဒီမိန္းမကုိ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္ပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“အခ်စ္သည္ ေရြးခ်ယ္မွု မဟုတ္ပါ။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">အခ်စ္သည္ ကံစမ္းမဲႏွုိက္ျခင္းဟု ဆုိက မွန္ကန္ႏိုင္သည္။</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">သုိ ့ေသာ္ သူမက ကြ်န္ေတာ့္ အခ်စ္ကုိ ေရြးခ်ယ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။”</span><br /><br />“အိမ္မွုကိစၥေတာ့ ဘာမွ မတတ္ဘူး ဒါေၾကာင့္လည္း ကြ်န္မတုိ ့က အိမ္အကူ ေခၚေပးႏိုင္တဲ့ ေယာက်္ားကုိ ေရြးၾကဳိက္တာေလ .....”<br /><br />“လုိတုိင္းတ ရလုိ ့ပဲ ဒီေယာက်္ားကုိ ကြ်န္မယူဖုိ ့ဆုံးျဖတ္လုိက္တာေပါ့ ....”<br /><br />“သူခ်စ္ကုိ ရတာ ကြ်န္မ ကံေကာင္းလုိ ့ပဲျဖစ္မွာ .....”<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ သူမ ဆီက လုိခ်င္သည္မွာ အခ်စ္ျဖစ္ပါသည္။ အေတာမသတ္ႏိုင္ေသာ ျဖည့္၍ မျပည့္ ႏုိင္ေသာ အ လုိဆႏၵမ်ားဟုတ္ပါေပ။ သုိ ့ေသာ္ ဒီစကားေတြသည္ ကြ်န္ေတာ့္အား ႏြားလုိ ့ေခၚလုိက္သလုိ ခံစားရေစပါသည္။<br />ကြ်န္ ေတာ္သည္ သူမ အတြက္ ေငြထုတ္လုပ္စက္တစ္လုံးသာျဖစ္ေနသည္ကုိ ဝမ္းနည္းစြာသိခဲ့ရပါသည္။ ကြ်န္ ေတာ္ ေငြမရွာ ႏိုင္ေသာ တစ္ေန ့တြင္ ထုိမိန္းမသည္ ကြ်န္ေတာ့္အား ထားသြားမည့္ မိန္းမျဖစ္ပါသည္။ မိန္းမတစ္ ေယာက္ကုိ အိပ္ခ်င္ယုံသက္သက္နဲ ့ လက္ထပ္ခဲ့ေသာ ေယာက်ာ္းျဖစ္ပါက ဒီစကားသည္ ရယ္ေမာစရာ ျဖစ္ ေကာင္းျဖစ္ေပ လိမ့္မည္။ သုိ ့ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္ေသာ မိန္းမ၏ ပါးစပ္မွ ေျပာေသာစကားျဖစ္သည္ကို မယုံခ်င္ ေသာ္မွ ယုံခဲ့ရပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ ဝမ္းနည္းမိပါသည္။ ခ်စ္ခဲ့ရေသာ ႏွလုံးသားကုိ အားနာပါသည္။<br /><br />အခ်စ္တြင္ ပါဝင္ေသာ အရာသည္ ႏွလုံးသားတစ္စုံသာျဖစ္သည္။ အခ်စ္သည္ ပုိင္ဆုိင္မွုကို ေတာင့္တတတ္ သည္။ ထုိ ့အတြက္ ဓမၼတာအရ ေယာက်္ားတုိ ့သည္ ကနဦး ေပးဆပ္သူမ်ားျဖစ္ၾကရသည္။ နားလည္မွု ဆုိသည္ ကုိ ကြ်န္ေတာ္မရခဲ့ပါ .... ယုံၾကည္မွုကို မရခဲ့ပါ ...... အခ်စ္ကုိ ရသေယာင္ႏွင့္မရခဲ့ပါ။ နာက်င္မွုကုိ ေလ်ာ့ပါး ေစ ေသာ စကားေတြ မၾကားခဲ့ရဖူးပါ .... ဝမ္းနည္းမွုကို ေျပေပ်ာက္ေစေသာ ႏွစ္သိမ့္စကားေတြ မၾကားခဲ့ရဖူးပါ ..... ၾကဳိးစားအား သစ္ ဖုိ ့ အားေပးစကားေတြ မၾကားခဲ့ရဖူးပါ။ ကြ်န္ေတာ္လဲျပဳိခ်ိန္တြင္ သူမ ေဖးကူလာမလား ဆို တာ လည္း မေသခ်ာပါ .... ဝမ္းနည္းေၾကကြဲရခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္အတူ ငိုေၾကြးႏိုင္ပါ့မလား ..... ကြ်န္ေတာ္ နိမ့္ပါး ခ်ိန္ တြင္ အတူ ရုန္းကန္ႏိုင္ပါ့မလား။ သံသယ ႏွင့္ အခ်စ္သည္ အတူ မရွိစေကာင္းေသာ အရာျဖစ္သည္။ အိမ္ ေထာင္ ေရး တစ္ခုတြင္ သံသယသည္ အဖ်က္သမားျဖစ္၏။<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ သံသေတြ ပြားေနရသည့္ မိန္းမတစ္ေယာက္ကုိ ဘယ္လုိ လက္ထပ္ယူရပါ့မလဲ။ ကြ်န္ေတာ္ သူမကုိ လက္ထပ္လုိျခင္းျဖစ္ပါသည္။ တည္ေဆာက္လုိ သည္က “အိမ္” ျဖစ္ပါသည္။ မိန္းမကုိ ဝယ္ယူျခင္းမဟုတ္ပါ။ ေငြ<br />လုပ္ စက္ရုံတစ္ခု တည္ေဆာက္လုိျခင္းမဟုတ္ပါ။ အခ်စ္ျဖင့္ တည္ေဆာက္ ထားေသာ အိမ္ကေလးထဲတြင္ ခ်စ္ သူ ႏွင့္အတူ ေလာကဓံကုိ အတူတကြ ရင္ဆုိင္လုိ ျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။ ထုိခ်စ္သူကုိ လုိသမွ် ေပးႏိုင္ပါသည္။ ႏွ လုံး သားခ်င္း ထပ္တူ မက် ဘဲႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ မခ်စ္ဘဲႏွင့္ ေတာ့ ဒီေလာကဓံ မႏိုင္ဝန္ၾကီးကုိ မထမ္းခ်င္ပါ။ ခ်စ္ ရည္ရႊန္းေသာ မ်က္ဝန္းတစ္စုံသာ လုိပါသည္။ အခ်စ္ႏွင့္ျပည့္ေသာ ႏွလုံးသား တစ္ခုကုိသာ လုိပါသည္။ က်န္ ေသာ အပုိင္းသည္ ေယာက်္ား တစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာ ကြ်န္ေတာ့္ တာဝန္သာျဖစ္သည္ ဟုလည္း ခံယူထားသည္။<br /><br />အခ်စ္ႏွင့္ လက္ထပ္ျခင္း အႏုပညာသည္ ဦးေႏွာက္ေတြ ဝင္မေမႊသမွ် အလြန္ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းေသာ ဇာတ္ လမ္းတစ္ပုဒ္သာျဖစ္သည္။ အခ်စ္ သည္ လက္ေတြ ့က်လြန္းေသာ အရာမ်ား၏ ထုိးႏွက္မွုကုိ ေကာင္းစြာ မခံႏိုင္ ပုံေထာက္လွ်င္ ကဗ်ာေတြစာေတြ ထဲကလုိေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ မခ်စ္ႏိုင္ေသးဘူးဟု ဆုိရမည္။ အခ်စ္မွာ အတၱကင္း တယ္လုိ ့ဒီကေန ့ ကြ်န္ေတာ္ မယုံေတာ့ျပီ။ ကြ်န္ေတာ့္အတၱသည္ လယ္ျပင္မွာ ဆင္သြားသလုိ ဘြားဘြားၾကီး ျမင္ လာရျပီ။ သူမ၏ အတၱသည္လည္း ကြ်န္ေတာ့ အခ်စ္ကုိ တက္နင္းသြားျပီျဖစ္ပါသည္။<br /><br />မွားယြင္းေသာ ေတြ ့ဆုံမွုကို ဖ်က္သိမ္းေၾကာင္းေၾကညာရေသာအခါ နစ္နာသူသည္ သူမျဖစ္၍ နာက်င္ရသူသည္ ကြ်န္ေတာ္ျဖစ္ပါသည္။ သူမအတြက္ နာမည္ နစ္နာသြားပါသည္။ သူမထံမွာ ခ်စ္ျခင္းကုိသာ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့သူ ျဖစ္၍ သူမ ဘဝကုိ စြန္းေထးေအာင္ မျပဳခဲ့သည့္အတြက္ ကြ်န္ေတာ့္ ဆုတ္ခြာမွုသည္ လိပ္ျပာသန္ ့ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ အတြက္ ႏွလုံးသားတစ္ခု ပြန္းပဲ့သြားပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကုိ မခ်စ္ေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ကုိ လက္မထပ္လုိ ပါ။<br /><br />လက္ထပ္ေသာ မိန္းမသည္ ကြ်န္ေတာ့္ခ်စ္သူ သာ မလြဲဧကန္ျဖစ္ရမည္။ ကြ်န္ေတာ္ အစြန္းေရာက္စြာ ဆုိလုိျခင္း မဟုတ္ပါ။ လူတုိင္း လုိခ်င္မွု ေတာင့္ တမွု ေတြ ရွိေနျမဲသာျဖစ္ပါသည္။ သုိ ့မွလည္း လူသားဟူေသာ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ ဆုိခ်က္သည္ သဘာဝက် ျပည့္စုံမည္ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ပင္ လုိခ်င္ေတာင့္တမွုမ်ားႏွင့္ လူသား တစ္ ေယာက္ျဖစ္ပါသည္။ သုိ ့ေသာ္လုိသည္ထက္ ပုိလာလွ်င္ေတာ့ ေလာဘ အေတာမသတ္ျခင္းဟုဆုိရပါမည္။<br /><br />ယခု အခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္ေသာ ထုိမိန္းမသည္ ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္၍မရဲေသာ မိန္းမျဖစ္လုိ ့သြားခဲ့ရသည္။ ကြ်န္ ေတာ္ တကယ္မခ်စ္၍ ဒီ စကားမ်ိဳးေျပာတာျဖစ္တယ္လုိ ့ယုိးစြပ္မည္ဆုိလွ်င္ေတာ့ ဝမ္းနည္းစြာ ျငင္းဆုိရ မည္။ လက္ေတြ ့ ဘဝတြင္ ခ်စ္ျခင္းသည္ ထုိမွ် မ၇ုိးစင္းလွေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါသည္။ ရမယ္ရွာျခင္းမဟုတ္ပါ။ ရင္ ထဲ တြင္တကယ္မသာျခင္းသာျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့ဝမ္းနည္းစြာလမ္းခြဲခဲ့ၾကပါသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“ခ်စ္သူ၏ အလုိဆႏၵေတြကုိ ျဖည့္ဆည္းေပးဖုိ ့</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ကြ်န္ေတာ့္မွာ အင္အားေတြ မရွိေတာ့ပါ....</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ထုိအတြက္ လိုအပ္ေသာ “အခ်စ္ ”ေပ်ာက္ဆုံးသြား၍ ျဖစ္ပါသည္။”</span><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(0, 51, 0);">ပုံေလးကုိ <a href="http://images.google.com/imgres?imgurl=http://mynameischarlie.blog.co.in/files/2009/09/portrait-oil-painting-girl-%20%20e004.jpg&amp;imgrefurl=http://mynameischarlie.blog.co.in/&amp;usg=__lZNx8eUmGRPdtBUlZI9wF8qXmCE=&amp;h=402&amp;w=402&amp;sz=29&amp;hl=en&amp;start=15&amp;tbnid=WPKhslEObWrEJM:&amp;tbnh=124&amp;tbnw=124&amp;pr%20%20ev=/images%3Fq%3Dlove%2Band%2Bselfishness%2Bportrait%26gbv%3D1%26hl%3Den">ဒီက</a> ယူပါတယ္ :D</span><br /></div><br /><div style="text-align: center;">**************<br /></div><br />စာဖတ္လည္လာမိတ္သဟာ ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ျမဲပါေစ<br />ရန္ကုန္သား<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3356143793130355452-2154652077992343263?l=creationoflove2009.blogspot.com' alt='' /></div>yangontharhttp://www.blogger.com/profile/09758261007394190013noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-3356143793130355452.post-28199160160493928222009-09-27T13:42:00.000-07:002009-09-27T14:24:04.285-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/Sr_XRZlmtFI/AAAAAAAAASQ/OK65QLmCMxI/s1600-h/2670786108_5f0a868293.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 232px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/Sr_XRZlmtFI/AAAAAAAAASQ/OK65QLmCMxI/s320/2670786108_5f0a868293.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5386260373284762706" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">ကြ်န္ေတာ့္မွာ အသက္လုိ ခ်စ္ရတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္ ....။ သူ ့နာမည္က ေဝ တဲ့ ....။ ကြ်န္ေတာ္ က ခ်စ္တဲ့ေဝေရ လုိ ့ေခၚတာေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ေဝက နတ္သမီးရွုံးေအာင္ လည္း မလွပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ ေတာ္ ေဝ့ကုိ “ခ်စ္တဲ့ေဝေရ” လုိ ့ေခၚလုိက္လုိ ့ ေဝ ေမာ့ၾကည့္လုိက္တာနဲ ့ ေဝက နတ္သမီးေလး ျဖစ္သြားတယ္ ေလ။<br /><br />ေဝက ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သူ ့ကုိ သူ ခ်စ္သေလာက္ မခ်စ္ဘူးလို ့ အျမဲထင္ေနတာ။ ကြ်န္ေတာ္က ေဝ့ကုိ ဘယ္ ေလာက္ ခ်စ္ပါတယ္ ဆုိတာကုိ ဖြဲ ့ႏြဲ ့ျပီးေျပာမွ မေျပာတတ္တာ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ ေဝ့ကုိ ခ်စ္တာပဲေလ။ ဘယ္ ေလာက္ ခ်စ္လဲ ဆုိေတာ့ ..... ဘယ္ေလာက္ခ်စ္လဲ ကြ်န္ေတာ္မွ မသိတာကုိ။ ေဝက အဲလို ေျပာရင္ မ်က္ ႏွာေလး အုိအုိ သြားတယ္.... ။ ေျပာတတ္မွ အခ်စ္လား ေဝရယ္လုိ ့ပဲ ကြ်န္ေတာ္ အျမဲ ျပန္ျပန္ေျပာခဲ့တာေပါ့။ ေဝ က အဲလိုေျပာေတာ့ ျပဳံးတယ္ဗ်။ ဘာလုိ ့ျပဳံးတာလဲလုိ ့ေတာ့ ေမးလုိ ့လည္း မရဘူး ေျပာလည္း မေျပာဘူး။ တစ္ခါ တစ္ခါ ေဝ့ အျပဳံးေတြကုိ ကြ်န္ေတာ္ အဓိပၸါယ္ေဖာ္ရင္း ေမာေနခဲ့ရတယ္ဗ်ာ။<br /><br />ေဝက စကားသိပ္တတ္တယ္ ။ စကားေတြ အမ်ားၾကီးေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေဝေျပာတဲ့စကားေတြ က ကဗ်ာဆန္တယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ ေဝေျပာတဲ့စကားေတြ ကြ်န္ေတာ္ နားမလည္ဘူးေလ။ နားလည္တဲ့အခါက် ျပန္တာ့ ကြ်န္ေတာ္ ရယ္ေနရေတာ့တာ။ အဲဒီအခါ ေဝ က သိပ္စိတ္ဆုိးတာ။ ေမာင္က ေဝေျပာတဲ့ စကားေတြကုိ ရယ္ပစ္ရက္တယ္ ဆုိျပီးေလ။ ေဝ စိတ္မဆုိးေအာင္ ရင္ထဲမွာပဲ ျပဳံးရယ္လုိက္ရတယ္ပဲ ဆုိၾကပါစုိ ့။<br /><br />ကြ်န္ေတာ့္မွာ စကားေတြ သိပ္ဆင္းရဲတာပဲ။ ရင္ထဲရွိတဲ့ ေျပာခ်င္တဲ့ စကားေတြကုိ တန္ဆာမဆင္တတ္တာလဲ ကြ်န္ေတာ္ညံ့တာပဲျဖစ္မွာပါ။ ေဝက စကားလွလွေတြ ေျပာတတ္တယ္ ... ကြ်န္ေတာ္ ေတြးေတြးျပီး ရယ္ရတဲ့ စကားေတြ လည္း ေျပာတတ္တယ္ ... ခက္တာက ကြ်န္ေတာ္ ေတြးေတြးျပီးရယ္ရင္ ေဝက စိတ္ေကာက္သြားတာ အေတာ္ဂြက်တယ္ .... ။<br /><br /></div><div style="text-align: center;">************<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />“ ေမာင္က ေဝ့ကုိ အသက္ေလာက္ခ်စ္တယ္လုိ ့ေျပာတယ္ေနာ္ .... ေဝကေတာ့ ေမာင့္အသက္ကုိ ေဝ့ အသက္ ထက္ ပုိခ်စ္တာ ....သိလား ေမာင္”<br /><br />ကြ်န္ေတာ္က သိပ္တုံးတယ္။ ေဝအဲလို ေျပာေတာ့ “အင္း” လုိ ့ တစ္လုံးပဲ ျပန္ ေျဖခဲ့တာေလ။ ေဝက ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခုခုမ်ားေျပာမလားရယ္လုိ ့ ေစာင့္ေနေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဘာမွ မေျပာ ျဖစ္လုိက္ပါဘူး။ ေဝ သိပ္ခ်စ္တာ ကြ်န္ေတာ္သိေနတာပဲကုိ။ အရင့္အရင္က မေက်နပ္ခ်က္ေတြေရာ အဲဒီေန ့အတြက္ပါ ေပါင္းျပီး ေရခဲတုံးၾကီးလုိ ့ ေဝက ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ေခၚလုိက္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ေဝ့ရဲ ့ေရခဲတုံးၾကီးပါ ...။<br /><br />“ေမာင္ ဟုိမွာ ၾကည့္စမ္း ပန္းေလးေတြ လွလားဟင္ .... ေဝကေလ ပန္းကေလးျဖစ္မယ္ဆုိရင္ေတာင္ ေမာင္ ရဲ ့ဥယ်ာဥ္ၾကီးထဲက တစ္ပြင့္တည္းေသာ ပန္းေလးပဲျဖစ္ခ်င္တယ္ .....”<br /><br />“ေမာင့္မွာသာဥယ်ာဥ္ရွိရင္ ပန္းတစ္ပြင့္ဘယ္ကမလဲ ... အမ်ားၾကီးကုိ စိုက္ပစ္မွာ .....”<br /><br />ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲ ရွိတာကုိ ေျပာလုိက္ေပမယ့္ ေဝက ဘာမွ မွတ္ခ်က္ျပန္မေပးဘူးေလ။ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ မူၾကဳိေက်ာင္းသားေလး တစ္ေယာက္ကုိ ၾကည့္သလုိ ျပန္ၾကည့္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ေဝ ဘာဆက္ေျပာမလဲလုိ ့ေစာင့္ေနခဲ့တာ ....။<br /><br /></div><div style="text-align: center;">***********<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />“ေမာင္ ငုိတဲ့အခါ ေဝ လည္းလုိက္ငုိခ်င္တယ္ ေမာင္ရယ္တဲ့အခါ ေမာင့္အျပဳံးေလးေတြ ျဖစ္ခ်င္တယ္ သိလား ....” ေဝက စာရြက္ပုိင္းေသးေသးေလး တစ္ခုေပၚမွာေရးျပတာ။ ကြ်န္ေတာ္ မငုိတတ္ဘူးဆုိတာ ေဝမသိမ်ား မသိလုိ ့လား။<br /><br />“ေမာင္ မွ မငုိတတ္တာ ေယာက်္ားၾကီးငုိတာ ၾကည့္မေကာင္းပါဘူးေဝရာ ...” ကြ်န္ေတာ္ အဲလုိ ေျပာေတာ့ ေဝ က ကြ်တ္ဆုိျပီး ကြ်န္ ေတာ့္ပခုံးေပၚတင္ထားတဲ့ သူ ့ေခါင္းေလးကုိ ျပန္ဆြဲသြားတယ္။ ေနာက္ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ၾကည့္ ျပီးရယ္တယ္ ...<br /><br />“ေမာင္ကေလ .... တင္စားျပီးေျပာလို ့ေျပာမွန္းလည္း မသိ ဟဟ ..ဟ.... တကယ္တကယ္ တုံးခ်က္က ရင္နင့္ စရာပဲ ....”<br /><br />“ေဟာဗ်ာ .... တင္စားျပီးေျပာတာလား ....ေမာင္က မသိပါဘူး .... ဟဟ ေစာရီး ..... ဟုတ္တယ္ေနာ္ ေမာင္က တုံးလုိက္တာ ....”<br /><br />အဲဒီ ေန ့ က ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ...ဦးကုိကုိေဝး ... လုိ ့ေခၚျပန္တယ္ေလ .... ေရခဲတုံးၾကီးဦးကုိကုိေဝး ျဖစ္သြားတာေပါ့။ ဟုတ္ပါတယ္ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း တကယ္ ေဝးလြန္းပါတယ္ေလ။<br /><br /></div><div style="text-align: center;">***********<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />“ကဲ ေတာ္ပါေတာ့ ေမာင္ရယ္ ေမာင့္ နမ္းရ တာ ဒူးရင္းသီးၾကီး နမ္းရသလိုပဲ ... ”<br /><br />ဘယ့္ႏွယ္ ဒူးရင္းသီး ျဖစ္သြားရတာလဲဆုိေတာ့ ႏွုတ္ခမ္းေမႊးစူးလုိ ့တဲ့။ ေဝ ေျပာလုိက္ရင္ စကားေတြက အဆန္း ခ်ည္းပဲ။ ရယ္လည္းရယ္ရတယ္။ ေဝ့ကို ကြ်န္ေတာ္သိပ္ခ်စ္တာပဲ ....။ ကြ်န္ေတာ္ အျမဲ ႏွုတ္ခမ္းေမႊးရိတ္ဖုိ ့ မပ်င္း ေတာ့ ဘူးေလ။<br /><br />ခရီးႏွစ္ရက္ေလာက္သြားျပီး ျပန္လာေတာ့ ေဝက ကြ်န္ေတာ့ကုိ ေျပာတယ္ ... “ေမာင္ ရယ္ လြမ္းလိုက္တာ ေမွ်ာ္ရလြန္းလုိ ့ေမာလွျပီ ....” တဲ့ ..။<br /><br />“ေအာ္ေဝရယ္ ေမာင္ျပန္လာမွာပဲကုိ ဘာလုိ ့အေမာခံျပီး ေမွ်ာ္ေနရတာလဲ .... ”<br /><br />“ဟာ... ေမာင္ေနာ္ ... ေဝက အေကာင္းေျပာေနတာကုိ ....” ေဝ့ ႏွုတ္ခမ္းေလး စူးသြားပုံကုိ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္ လုိက္ တာ။<br /><br />“ေဟာ ဘာျဖစ္ျပန္တာလဲ ေဝ ေမာမွာ စုိးလုိ ့ပါ ေမာင္က ျပန္လာမွာပဲေလ ... ”<br /><br />“ေမာင္ဟာေလ ... ေဝ့ကုိ ဒီႏွစ္ရက္မွာ ဘယ္ေလာက္လြမ္းတယ္ သတိရတယ္ ဆုိတာေျပာဖုိ ့ေနေနသာသာ ေဝ က ေျပာတာေတာင္ အရူးလုပ္ေနတယ္ ၾကည့္ သိပ္အသည္းယားတာပဲ .... ” ေဝက သူ လြမ္းတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာ ခ်င္တာကုိး။ ကြ်န္ေတာ္က ေဝေမွ်ာ္လုိ ့ေမာေနမွာစုိးတာပါ။<br /><br />“ေတာ္ျပီကြာ.... ေျပာရတဲ့သူက ရွက္ေတာင္ ရွက္တယ္ သြား လူအၾကီး ....” ေဟာ အ သြားျပန္ျပီ။ ခ်စ္လုိ ့အ သြားတာလုိ ့ေျပာဖုိ ့ပဲ။ ေတာ္ၾကာ ရွင္းမရမွာစုိးလုိ ့ ေဝ့ ပါးကုိပဲ ဖြဖြ နမ္း လုိက္မိတယ္။ ေဝ့ပါးက သိပ္ေႏြးတာပဲ။<br /><br />“ဒါမ်ဳိးက်တတ္တယ္ ေမာင္ကေလ အိပ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနတာလည္းမဟုတ္။ အိပ္ေနတာလည္းမဟုတ္။ ႏုိး ေနရက္နဲ ့ ဂေယာင္ ကတမ္းေျပာေနတာသိလား .....”<br /><br />“မသိဘူးကြာ။ ေဝ စိတ္ေကာက္ရင္ ေမာင္မွ မေခ်ာ့တတ္တာ။ အဲဒီေတာ့ ေဝ့ပါးကုိ နမ္းလုိက္တာေပါ့ ရႊတ္ကနဲ ဆုိ။ ေဝစိတ္ေျပမလားလုိ ့ေလ ....။ ဒါေပမယ့္ ႏိုးေနတဲ့သူက ဘယ္လုိ ေယာင္မွာလဲ ေဝရဲ ့..... ေမာင္ နားမလည္ ဘူး အဲ ဒါဘာေျပာတာလဲ ....”<br /><br />ေဝ့ အျပဳံးက အေတာ္လွတယ္ ...။ ေဝက ကြ်န္ေတာ့္ပါးႏွစ္ဖက္ကုိ အတင္းဆြဲတယ္။ ျပီးေတာ့ရွင္းလည္း မျပဘူး ေလ။ “ဦးလူအၾကီး .... ခ်စ္တယ္ ...” ေဝ့ အနမ္းက ခ်ဳိသလုိပဲ အဲဒီေန ့က။<br /><br /></div><div style="text-align: center;">***********<br /></div><div style="text-align: justify;"><br />“ေမာင္ ... ေဝ့ အျပင္တျခားေကာင္မေလးေတြ ျမင္ရင္ ေမာင့္စိတ္ထဲ ဘယ္လုိ ေနလဲ ဟင္ ....” ကြ်န္ေတာ္ ေဝ့ မ်က္ႏွာအေသအခ်ာၾကည့္ရတယ္။ ေဝ စိတ္ဆုိးမွာေၾကာက္လုိ ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ ေဝက အမွန္အတုိင္း ေျဖေစခ်င္ တယ္ေလ။<br /><br />“ အင္း .... လွတဲ့ေကာင္မေလးေတြ ဆုိရင္ေတာ့ ၾကည့္တယ္ေလ .... သူတုိ ့ကၾကည့္ရင္လည္း ျပန္ၾကည့္လုိက္ တာ ေပါ့ .... မလွတဲ့ေကာင္မေလးေတြ က်ေတာ့သတိမထားမိဘူးေပါ့ ... ”<br /><br />“ဟာ .... ေမာင္က ေဝ့ အျပင္ မိန္းမကေလးေတြကုိ လုိက္ၾကည့္တယ္ .... ဟာ” ေဝက မ်က္ေမွာင္ၾကီးကုိ တြန္ ့ျပီး ခ်ဳိးထားလုိက္တာ။ ကြ်န္ေတာ္ မွားျပန္ျပီထင္တယ္။ အမွန္အတုိင္းေျပာတာပါပဲေလ။<br /><br />“အင္းေလ လုိက္ၾကည့္တာေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲ .... ေရွ ့ေရာက္လာလုိ ့ၾကည့္တာပါ .... ဒါေပမယ့္ ေမာင္ခ်စ္တာ က ေဝေလ ...” ဒါလဲ ေဝက စိတ္မေျပပါဘူး။ အၾကာၾကီး ျငိမ္ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ ့ ျငိမ္<br />ေနလုိက္တာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ေဝငို ပါေလေရာ .....။<br /><br />“ေခ်ာ့ မလားလုိ ့။ မူ ေနတဲ့သူ ကုိမွ အားမနာ ဒီအတုိင္းထုိင္ေနတယ္ .... အီးဟီး .....” ေသျပီဆရာ လုိ ့ပဲ ၾကိတ္ျပီး ေအာ္လုိက္ရတယ္။ သူ စိတ္ဆုိးသြားတာကုိး။ ကြ်န္ေတာ္က ဘာမ်ားေျပာမလုိ ့စဥ္းစားေနတာေအာက္ေမ့တာ။ ကြ်န္ ေတာ္ ေဝ့ ပခုံးကုိ အသာေထြးျပီး ေဝ့ေခါင္းေလးကို ရင္ခြင္ထည့္ျပီး ဖက္ထားလုိက္တယ္။<br /><br />“ ဟုတ္ပါဘူး ေမာင္က အမွန္အတုိင္းေျပာတာ .... ဘယ္ေလာက္ၾကည့္ၾကည့္ပါ။ ေဝ့ ကုိပဲ ေမာင္ခ်စ္တာပဲေလ။ သူတုိ ့ေဘးက ေက်ာ္သြားရင္ ေမာင္ေမ့သြားတာပဲ ....။” ေဝက ပုိျပီးေတာင္ ငုိေသးတယ္။ ဘယ္လုိ ေခ်ာ့ရပါ့မလဲ။<br />ေဝက ကြ်န္ေတာ့္ရင္ဘတ္ကုိ တဘုန္းဘုန္း ထုတယ္ ....။<br /><br />“က်တဲ့ မ်က္ရည္ေတာင္ အားနာ တယ္ သိလား .... ေမာင္ ရွင္ ဟာေလ အလုိက္ကုိ မသိဘူး .... တကယ္ပဲ .... ေမာင့္ အတြက္ ေဝက အလွဆုံးပါလုိ ့ေျပာရတယ္ ဦးကုိကုိေဝးရဲ ့ သိျပီလား သိျပီလား ....ဘယ္လုိ လူမွန္းကုိ မသိ ဘူး ဟင့္ဟင့္ ေဝ့ ခ်စ္သူလုပ္ျပီး ေဝ ဘာၾကဳိက္တတ္တယ္ ဆုိတာမသိဘူး ... လွတယ္ အေျပာခံရဖုိ ့မ်က္ရည္ က် ျပတာေတာင္ မၾကားရဘူး ....” အဲေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္လည္း ရယ္ႏိုင္ေတာ့တယ္။ ေဝ ငိုျပီးရင္ မ်က္လုံးေတြက စုိစို လက္လက္နဲ ့သိပ္လွတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစကားေျပာေကာင္းလား ကြ်န္ေတာ္မွမသိပါပဲကုိ။ ေဝက မ်က္ရည္ ေတြ ၾကားမွာ ရယ္လို ့။<br /><br /><div style="text-align: center;">***********<br /></div><br />“ေမာင့္ကုိ လိုက္ခ်စ္ရတာ ေဝေတာ့ေမာပါတယ္ တကယ္ပဲ ....။ ေမာင္ကေလ တစ္ခါတစ္ေလ သိပ္အတာပဲ ....။ ေမာင္သိလား ေဝ တစ္ေယာက္ထဲ လဲျပဳိရတဲ့ညေတြ မနည္းေတာ့ဘူး အဲဒါေမာင့္ေၾကာင့္ ....။ ” ကြ်န္ေတာ္ ရယ္ တာ ေပါ့။<br /><br />“ဟဟ .... ေမာင္လည္းခ်စ္တာပဲကုိ ေဝေလးကလည္း။ လဲဲျပဳိရတဲ့ညေတြ ဟဟ ကဗ်ာထဲက အတုိင္းပဲ ...ဟဟ .....ဟ ” ကြ်န္ေတာ္ မ်က္လုံးေပ်ာက္ေအာင္ရယ္မိတယ္။ ေဝက မ်က္လုံး ေလးျပဴးျပီး ရန္ေတြ ့ျပန္တာေပါ့ .... ။<br /><br />“ေဝက သိပ္ကဗ်ာဆန္တယ္လို ့ေျပာမလုိ ့ပါ ..... စိတ္မဆုိးနဲ ့ေနာ္ ..... ေမာင္က စတာ စတာ .....” ေဝ ရွက္သြား ရင္ ခ်စ္စရာသိပ္ေကာင္းတယ္။ ေဝ လဲျပဳိစရာမလုိပါဘူးေဝရယ္။ ေမာင္က ေဝ့ အနားမွာ ေဖးမေနမွာေပါ့။<br /><br />“ေမာင္ ..... ကဗ်ာေတြ စာေတြ မဖတ္ဘူးလား ဟင္ ... ”<br /><br />“ အင္း ဖတ္ေတာ့ ဖတ္တယ္ ဖတ္ျပီးရင္ ေမ့သြားေရာ တခ်ဳိ ့ဟာေတြက် ေမာင္သိပ္နားမလည္ဘူး ေဝရဲ ့ .... ”<br /><br />“ ဟုတ္မွာပါ .... အခ်စ္ နဲ ့ေတြ ့တဲ့အခါ ကဗ်ာဆရာေတြ ျဖစ္သြားၾကတယ္တဲ့ .... ေမာင့္က်ေတာ့ ကဗ်ာဆရာျဖစ္ ဖုိ ့ေနေနသာသာ တင္စားျပီးေျပာတာေတာင္ ေျပာရတဲ့သူက လုိက္ရွင္းျပေနရတာနဲ ့တင္ ဖီးငုပ္တယ္ .....”<br /><br />“ဟဟဟ အဲတာ ေမာင္ေလ ေဝ့ရဲ ့ဦးလူအၾကီးေလ .....”<br /><br />“ သိပါတယ္ သိပါတယ္ မ႑ပ္တုိင္ တက္ျပမေနပါနဲ ့ ....ဟြန္း ” ေဝ မ်က္ေစာင္းထုိးတဲ့ အခါ ကြ်န္ေတာ့ရင္ထဲ လွုပ္သြားတယ္။ ဒီလုိ ခံစားခ်က္မ်ဳိးကုိ ပါးစပ္ကေျပာျပတာ ကုိ ကဗ်ာဆန္တယ္ေခၚတာျဖစ္မယ္။<br /><br />“ေဝ့ မ်က္ေစာင္းေလးကုိ ေမာင္သိပ္ခ်စ္တာပဲ ....” ဒီတစ္ခါေတာ့ ေဝက ကြ်န္ေတာ့္ကုိ မ်က္လုံးေလးျပဴးျပီး ၾကည့္ တယ္။<br /><br />“ဟဟဟ ၾကည့္စမ္း ၾကည့္စမ္း .... ေမာင္စကားေတြ တတ္လာျပီ .... ဟဟဟ ” .....<br /><br />ေဝရယ္ရင္ ကြ်န္ေတာ္ ျပဳံးတာ သဘာဝ ျဖစ္ေနပါျပီေလ။ ကဗ်ာဆန္ တတ္လာတယ္ေပါ့။ ေဝက ကြ်န္ေတာ့္ကုိ သင္ ေပးလုိက္တယ္ေျပာရမယ္။ ခံစားခ်က္ေတြကုိ စာလုံးေလးေတြ စီစီျပီး လွလွေလးေျပာတတ္ေအာင္လုိ ့ေလ။ ခ်စ္သူ ႏွစ္ေယာက္ရဲ ့ခံစားခ်က္ေတြ အသည္းႏွလုံးတံတားကေန စီးကူးသြားတယ္ပဲေျပာရမယ္။ ေဝ့စကားလွလွ ေတြ ကြ်န္ေတာ့္စကားျဖစ္လာတယ္ေလ။ ဒီစာကုိ ဖတ္ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ စကားအေတာ္တတ္ေနျပီ လုိ ့ ထင္ေကာင္း ထင္ၾကမွာပါ။<br /><br />ေဝ့ ေရခဲတုံးၾကီး အရည္ေပ်ာ္ျပီး အခ်စ္ရည္ရႊန္းတဲ့ စကားလုံးလွလွေတြ အျဖစ္ စီးဆင္းသြားတာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ မွာေပါ့။ တစ္ခ်ိန္က တုံးအ ဖူး တယ္ဆုိတဲ ့အေၾကာင္း ေျပာခ်င္တာရယ္ေၾကာင့္ပါ။ အခ်စ္ဟာ တုံးအျခင္းေတြကုိ အဆုံး သတ္ေစတယ္ .... အ ခ်စ္ဟာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကုိ အသက္သြင္းေစတယ္ ဆုိရမလားပဲ.... ။ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ေဝက သားေလး တစ္ေယာက္ လက္ေဆာင္ ေပးတယ္ေလ .... ။ သား ဟာ ေဝနဲ ့ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ကဗ်ာ တစ္ ပုဒ္ ျဖစ္ေနပါျပီ ......။<br /><br />ပုံေလးကုိ<a href="http://images.google.com/imgres?imgurl=http://farm4.static.flickr.com/3137/2334325355_431cccb79b.jpg&amp;imgrefurl=http://www.caricature.com.sg/2008/03/couple-portraits-in-pencil.html&amp;usg=__vVzI5RBL86cREFyr5taP1yL-MCo=&amp;h=419&amp;w=500&amp;sz=117&amp;hl=en&amp;start=94&amp;sig2=8oohPuO8t1Q_9rOM8rcavw&amp;tbnid=gs9GK-Th57_GuM:&amp;tbnh=109&amp;tbnw=130&amp;ei=cxCPSuPRH4Ok-Abgq-nyDQ&amp;prev=/images%3Fq%3Dcouple%2Bportrait%26gbv%3D1%26hl%3Den%26sa%3DN%26start%3D80"> ဒီက</a> ယူပါတယ္ :D<br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">စာဖတ္လည္လာမိတ္သဟာ ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ျမဲပါေစ</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">ရန္ကုန္သား</span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3356143793130355452-2819916016049392822?l=creationoflove2009.blogspot.com' alt='' /></div>yangontharhttp://www.blogger.com/profile/09758261007394190013noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-3356143793130355452.post-11828070216209163902009-09-24T12:22:00.000-07:002011-10-09T08:03:01.991-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/SrvRXTSHJtI/AAAAAAAAASI/b_298wk7tsg/s1600-h/mental.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 198px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/SrvRXTSHJtI/AAAAAAAAASI/b_298wk7tsg/s320/mental.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5385127977694996178" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">“ညီညီ ..... ညီညီ..... ေဟ့ေရာင္ .... ”<br />ညီညီ့အခန္းတံခါးေခါက္ရင္း ေခၚလုိက္သည္။ အိပ္ရာခပ္ေစာေစာ ႏိုးသျဖင့္ ညီညီႏွင့္ အတူ အျပင္ထြက္ခါ မနက္ စာသြားစားဖုိ ့စိတ္ကူးထားသည္။ အခန္းထဲမွာ ညီညီထြက္လာသည္။ သူ ့အခန္းထဲသုိ ့ဝင္ေစ့ခ်င္ပုံမရေပ။ ညီညီ မ်က္ႏွာက ညဳိးျမဲညဳိးေန၏။ သာမန္ အိပ္ေရးပ်က္လုိ ့ ပင္ပန္းလုိ ့ညိဳးေရာ္သည့္ပံုမ်ဳိးမဟုတ္။ ေနာက္သူ ေရာက္ ေန ေသာ သုံးရက္အတြင္း ညီညီ အျပင္မထြက္။ အိမ္တြင္ လည္း ဘာမွ မယ္မယ္ ရရ လုပ္စရာရွိသည္မဟုတ္။ ညီညီ ဘာလုိ ့အျပင္မထြက္ရသလဲဟု ကုိကုိသိခ်င္ေနသည္။<br /><br />“ေျပာ ကုိကုိ ဘာလဲ ......”<br /><br />“ေဒၚေအးဝယ္ဝယ္ ပုိ ့တဲ့ မနက္စာေတြ စားရတာ မမုိက္ပါဘူးကြာ လာ အဝတ္အစားလဲ ငါတုိ ့တစ္ခုခု သြားစားရေအာင္ ....” ညီညီက မဆုိင္းမတြဘဲ ေခါင္းခါျပီးျငင္းသည္။<br /><br />“ဟင့္အင္း ငါေဒၚေအးလာပုိ ့တာပဲ စားေတာ့မယ္ ... မင္းပဲသြားပါ .... ညီ မလုိက္ေတာ့ဘူး .....”<br /><br />ကုိကုိ ညီညီ့ကုိ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ျပီး ၾကည့္လုိက္သည္။ ညီအစ္ကုိ ႏွစ္ေယာက္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္သြား တစ္ခုခု စားေသာက္ဖုိ ့ညီညီ ဘာလုိ ့ျငင္းရသနည္း။ ညီညီ့ကုိ အပါေခၚဖုိ ့ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။ မပါပါေအာင္ ေခၚသြားမည္။<br /><br />“လာပါကြာ မင္းကလည္း တုိ ့ညီကုိ ႏွစ္ေယာက္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထုိင္ျပီး စကားေလးဘာေလး ေျပာရေအာင္။ လာပါ.... မင္းကလည္း။ လုပ္လုပ္..... ေျပာေနၾကာတယ္။ အဝတ္အစားလဲ ..... မလဲဘူးလား မလဲရင္ ငါလဲေပး<br />မွာေနာ္ ညီညီ ....ဟဟဟ..... ေဟ့ေကာင္ လုပ္ ....”<br /><br />ကုိကုိ ကစေနာက္ေနသည့္တုိင္ ညီညီ့ မ်က္ႏွာေပၚက မခ်ိျပဳံးၾကီးက ေပ်ာက္မသြား။ မသက္မသာျဖစ္သြားေသာ ညီညီမ်က္ႏွာကုိ မသိက်ဳိးကြ်ံျပဳလွ်က္ ကုိကုိ ညီညီ့လက္ကုိ အတင္းဆြဲကာ အခန္းထဲ ဝင္ဖုိ ့ျပင္သည္။ ညီညီက ကုိကုိ ့ လက္ထဲမွ သူ ့လက္ကုိ အတင္းရုန္းသည္။ ပါးစပ္ကလဲ<br /><br />“ လႊတ္လႊတ္ .... ငါဖာသာ လဲမယ္ လႊတ္လႊတ္ .... လက္ကုိ ....”<br /><br />ကုိကုိ ညီညီ့ကုိ ၾကည့္ျပီး အံ့ၾသသြားျပန္သည္။ လက္ကုိ အတင္းဆြဲေနပုံမွာ တစ္ခုခုကုိ အေၾကာက္ၾကီး ေၾကာက္ ေနပုံမ်ဳိး ...။ ရုန္းလုိ ့လြတ္သြားေတာ့ လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ရင္ဘတ္နားတြင္ကပ္ထားသည္။ ကုိကုိ ့စိတ္ထဲ ေဒါသပင္ ျဖစ္ခ်င္သြားသည္။<br /><br />“မင္းက ဘာျဖစ္တာလဲ ... အထိကုိ မခံေတာ့ပါလား ..... ”<br /><br />“ဘာမွ မျဖစ္ဘူး။ ကုိကုိ ငါ မလုိက္ေတာ့ဘူးကြာ မင္းကလည္း ကုိယ့္ဖာသာသြားလုိ ့ရသားနဲ ့ကြာ .... ေနာ္ ညီညီ မလုိက္ေတာ့ဘူး ....”<br /><br />“အာ .. မရဘူး မင္းမလုိက္ရင္ ငါအတင္းဆြဲ ေခၚမွာေနာ္ ... မင္းအိပ္ရာက ထလာတဲ့ပုံကုိ ေကာင္မေလးေတြ မေတြ ့ေစခ်င္ရင္လုပ္ ... လုပ္လုပ္ ျမန္ျမန္ လုပ္ကြာ....ၾကာတယ္ လစ္မယ္ ....လာ”<br /><br />ကုိကို က ေျပာလွ်င္ တကယ္လုပ္တတ္မွန္း ညီညီသိသည္။ ညီညီ စိတ္မသက္မသာႏွင့္ အခန္းထဲျပန္ဝင္သြား သည္။ ခဏေနေတာ့ သဘက္ေလးကုိင္ျပီး ေရခ်ဳိးခန္းထဲ ဝင္သြားသည္။ ကုိကုိကေတာ့ ညီညီ့ကုိ ဧည့္ခန္းတြင္ ထုိင္ကာ ေစာင့္ေနရသည္။ ညီညီသည္ ကုိကုိ ့အတြက္ ပေဟဠိ တစ္ပုဒ္ ျဖစ္လို ့ေနေပျပီ။<br /><br /></div><div style="text-align: center;">************<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ညီညီ မ်က္ႏွာသစ္သည္ကုိ ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္တိတိ ကုိကုိ ထုိင္ေစာင့္ရသည္။ သူ ့ႏွင့္အတူ လုိက္မည္ဆုိ၍သာ ထုိမွ် စိတ္ရွည္စြာေစာင့္ေနခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ေနာက္ .... ညီညီဘာလုိ ့အျပင္မထြက္ခ်င္ရသလဲ ဆုိသည္ကုိ သိခ်င္ တာ လည္းပါသည္။ အိမ္ထဲကေန ညီညီ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ထြက္မလာေသး အခန္းထဲကုိ ဝင္သြားလိုက္ မီးဖုိဖက္ ျပန္ သြားလုိက္။ ထမင္းစားခန္းထဲ ျပန္ေရာက္သြားလုိက္ လုပ္ေနသည္။ အေတာ္ၾကာမွ ညီညီ အဝတ္အစားလဲ ျပီး ကုိကုိ ့နားသုိ ့ ေရာက္လာသည္။<br /><br />“အင္း အဲလုိ လုပ္ပါ ညီညီရ လန္းတယ္ လာလစ္မယ္ ..... ”<br /><br />“မင္းဖာသာ တံခါးပိတ္ မင္းမွာ ငါေပးထားတဲ့ အိမ္ေသာ့ ရွိတယ္မလား ....” ညီညီ့စကားေၾကာင့္ အိမ္ထဲမွ ထြက္မည္ျပင္ေနေသာ ကုိကိုေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္သည္။ “ပိတ္လုိက္ပါကြာ ငါကားထုတ္လုိက္ဦးမယ္ေလ .....”<br /><br />“အာ.... မင္းပိတ္ပါဆုိကြာ ကိုကုိ ကလည္း ..... ” ဟုေျပာကာ ကုိကုိ ့ကုိ ေက်ာ္ျပီး အိမ္ေပၚကဆင္းသြားသည္။ ကုိကို ဟထေသာတံခါးကုိ ေျခေထာက္ႏွင့္ အသာ တြန္းဖြင့္သြားသည္ကုိ ကုိကို သတိထားလုိက္မိသည္။ ညီညီ<br />ျခံထဲေရာက္ သြားသည္။ ကုိကုိ ကားထုတ္ျပီးေတာ့ ကားေပၚမွ တစ္ခါ ျပန္ဆင္းကာ ညီညီ ေျပာသည့္အတုိင္း တံခါးဆင္းပိတ္ရသည္။ ညီညီက အိမ္တံခါး နားတြင္ရစ္သီရစ္သီ လုပ္ေနသည္။<br /><br />“ကုိကုိ ငါမလုိက္ေတာ့ဘူးကြာ မင္းဟာမင္းသြားေတာ့ ....” ညီညီ့စကားေၾကာင့္ ကုိကုိေဒါသထြက္သြားသည္။<br /><br />“ေဟ့ေကာင္ ခြီးထဲမွပဲ သြားကားေပၚတက္ ဘာလုပ္ေနတာလဲ အဲဒီမွာ ..... အိမ္အျပင္ေရာက္ျပီးမွ .... ”<br /><br />ကုိကုိေဟာက္လုိက္သျဖင့္ ညီညီ ရွုံ ့မဲ့မဲ့ျဖင့္ ျခံထဲမွ ထြက္လာသည္။ ညီညီက သူ ့လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ အတင္းဆုပ္ ထားသည္။ စိတ္ လွုပ္ရွားေနခ်ိန္တြင္ျပဳလုပ္တတ္ေသာ ပုံစံမ်ဳိး။ ကုိကုိ ျခံတံခါးပိတ္သည္ကုိ အနားမွ ေသခ်ာ ၾကည့္ ေနသည္။<br /><br />“ကားေပၚတက္ေလ ... ဟာ ညီညီ မင္းဘာျဖစ္ေနတာလဲ .... ဒီေကာင္ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ ့.....”<br /><br />ကားေပၚေရာက္ေတာ့ ညီညီ ထုိင္ေနသည့္ပုံမွာ ကားေပၚတြင္ လူၾကပ္၍ ေနရာနည္းေနသလုိ သက္ေတာင့္သက္ သာ မရွိ။ ညီညီ့ ပုံက က်ဳံ ့က်ဳံ ့ေလးျဖစ္ေနသည္။ ကား door lock ကုိ တင္လုိက္ခ်လုိက္လုပ္ျပီး ကုိကုိ ့ကုိ ေစာင့္ သည္။ ညီညီ မ်က္ႏွာက ေနေရာင္ေအာက္တြင္ အုံ ့ဆုိင္းေနသည္ဟု ကုိကုိ ထင္သည္။ ဘယ္ဆုိင္ထုိင္ခ်င္သလဲ ဟု ေမးေသာ္လည္း ေမးမရ။ သိပ္အေဝးၾကီး မသြားႏွင့္ဆုိ၍ သုံးလမ္းေက်ာ္ေလာက္က ထုိင္ေနက် လက္ဖက္ ရည္ ဆုိင္ကုိသာ ေမာင္းသြားလုိက္သည္။ ထုိဆုိင္ေရာက္ေတာ့လည္း လူေတြမ်ားလိုက္တာဟု ဆုိျပန္သည္။ သူတုိ ့ညီအစ္ကုိ လမ္းမႏွင့္နီးေသာထုိင္ခုံတြင္ ထုိင္လုိက္ၾကသည္။<br /><br />“ကဲ ညီ မင္းဘာစားမလဲ ဘာေသာက္မလဲ .... ”<br /><br />“ဟင့္အင္း မင္းပဲစား ငါမစားခ်င္ဘူး ..... ”<br /><br />“ဟာ ညီ မင္းငါ့ကုိ စိတ္ေကာက္ေနတာလား ..... စားပါကြာ တစ္ခုခု မုန္ ့ဟင္းခါးစားမလား ဒီဆုိင္မွာ ေကာင္းတာပဲ .... ဆိတ္စြတ္ေသာက္မလား နံျပားနဲ ့ .... ပဲအီၾကာေကာ ...”<br /><br />“မင္းၾကဳိက္တာမွာ......... ငါမစားခ်င္ဘူးကုိကုိရာ....” ကုိကုိ စိတ္ညစ္သြားသည္။ ညီညီက ထုိင္ခုံတြင္ ကိုယ္ေလးကုိ ခပ္က်ဳံက်ဳံလုပ္ျပီးထုိင္ေနသည္။<br /><br />“တစ္ခုခု ေတာ့ေသာက္ကြာ လိမၼာပါတယ္ကြာ မင္းကလည္း ေက်ာ့္ ထက္ဆုိးေနျပီ ... ခက္တာပဲ .... ေပါ့ဆိမ့္ပဲမွာမယ္ေနာ္ ....” ကုိကုိ ညီညီ့သေဘာတူညီခ်က္ ယူမေနပဲ စားပြဲထုိးေလးကုိ ညီညီၾကဳိက္ေသာ ေပါ့ဆိမ့္အပါအဝင္ သူ စားခ်င္တာေတြမွာလုိက္ေတာ့သည္။<br /><br />“ေပါ့ဆိမ့္မေသာက္ ရရင္ ေသမလုိ ျဖစ္ေနတဲ့ေကာင္ ခုက်ေတာ့ လက္ဖက္ရည္မေသာက္ခ်င္ဘူးတဲ့။ ငါေတာ့ အံ့တာပဲ ...။ ညီညီ မင္းေနမေကာင္းဘူးလား ကုိကုိ ့ကုိ ေျပာေလ .... ဟင္ ...”<br /><br />“ကဲ .... ကုိကုိ မင္းစားမွာသာစားပါကြာ ေမးခြန္းေတြ ေမးမေနပါနဲ ့ ...စားစား ျပီးရင္ျပန္ရေအာင္ .....”<br /><br />“ဟာ မင္းကလည္း ထုိင္ေတာင္ မထုိင္ရေသးဘူး ေအးေဆးေပါ့ ဘာေတြေလာေနတာလဲ ....”<br /><br />“ငါ အၾကာၾကီး မထုိင္ခ်င္လုိ ့ေပါ့ကြ။ ဒါေတာင္ မင္းကုိ အားနာလြန္းလို ့လုိက္လာတာ .....”<br /><br />“ဟားဟား ေခြးေကာင္ ငါ့ကုိ အားနာစရာလား ..... အစ္ကုိနဲ ့ညီလက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထုိင္တာ ဆန္းလားကြာ .... တကတည္းမွ .... ေရာ့ေရာ့ေသာက္ေသာက္ .... ငါေတာ့ဆာျပီ ၾကိတ္လိုက္ဦးမယ္ ....”<br /><br />“မင္းက ေသာက္စားၾကီးကုိ ၾကီးပါတယ္ .... ” ညီညီက ရွုံ ့မဲ့မဲ့လုပ္ကာ ေျပာေနေပမယ့္ ထုိစကားေၾကာင့္ ကုိကုိ နည္းနည္းေပ်ာ္သြားသည္။ ထုိစကားသည္ ညီညီ သူ ့ကုိ အျမဲေျပာေနက်စကားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္။ ကုိကုိက ေတာ့ အာလူးပူရီ တစ္ပြဲ ပဲအီၾကာတစ္ပြဲ အျပင္ ေပါက္ဆီတစ္လုံးပင္ ကုန္သြားသည္။ ညီညီကေတာ့ လက္ဖက္ ရည္ခြက္ကုိ လုံးဝမထိေပ။ ညီညီ ဘယ္အခ်ိန္လက္ဖက္ရည္ေသာက္မလဲ ဟုသာ ကုိကုိ အသာေစာင့္ၾကည့္ေန သည္။ ကုိကုိက စကားကုိ ေဖာင္ ဖြဲ ့ေအာင္ေျပာေနေသာ္လည္း ညီညီက အင္း အဲသာလုပ္ေနသည္။ ထုိင္ခုံတြင္ ထုိင္ေနရသည္မွာ လည္း ေအးေအးသက္သာ ရွိပုံမရ ....။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထဲတြင္လည္း လူေတြ တစစ မ်ား မ်ားလာသည္။ ညီညီ ေက်ာကုိ ေကာ့ လက္ ႏွစ္ဖက္ကုိ ေပါင္ေပၚတြင္တင္ကာ ဆုပ္လွ်က္ မသက္မသာ ျဖစ္ေန သည္။ လူေတြကလည္း ပုိေတာင္မ်ားလာေသးတယ္ဟု ခပ္တုိးတုိးေရရြတ္ေနေသးသည္။<br /><br />“ညီ ေသာက္ေလကြာ ေအးကုန္ျပီ ... ” ကုိက္လက္စ ေပါက္ဆီလက္က်န္ကုိ ပါးစပ္ထဲထည့္ရင္းကုိကုိက ညီညီ့ ကုိေျပာသည္။ ညီညီ လက္ဖက္ရည္ခြက္ကုိ သူ၏ ေဖြးစြတ္ေနေသာ လက္မ်ားျဖင့္ ကုိင္လုိက္သည္။ ညီညီ လက္ ဖက္ရည္ ခြက္ကုိင္ဖုိ ့အဘယ့္ေၾကာင့္ တြန္ ့ဆုတ္ေနရသနည္း။ လက္ဖက္ရည္ကုိ ေသာက္တယ္ဆုိရုံကေလး ေသာက္ျပီး ခ်က္ခ်င္း ခြက္ကုိျပန္ခ်လုိက္သည္။ ကုိကုိ ကေတာ့ ဖန္စိမ့္ကုိ အရသာခံမေသာက္ႏိုင္ပဲ ညီညီ့ကုိ အကဲခတ္ေနသည္။ လက္ဖက္ရည္ အနည္းငယ္ ေသာက္အျပီးတြင္ ညီညီ ျငိမ္က်သြားသည္။ လက္ဖက္ရည္ခြက္ ကုိ စိုက္ၾကည့္ေန ေသာ ညီညီ့ကုိ ကုိကုိ ရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္ၾကည့္ေနမိသည္။ ညီညီ၏ ျငိမ္သက္မွုကုိ ကိုကုိ ထိတ္လန္ ့လာ သည္။<br /><br />“ညီညီ ... ေဟ့ ...ညီ ဘာျဖစ္တာလဲ .....” ညီညီ အသက္ကုိ ျပင္းျပင္းရွုေနသည္။ ျငိမ္သက္ေနရာက ဂနာ မျငိမ္ ျဖစ္လာသည္။ တစ္ခုခုကုိ ခ်ဳပ္တီးထားရဟန္တူသည္။<br /><br />“ကုိကုိ ငါျပန္ေတာ့မယ္ ....” ျဗဳန္းဆုိ ထုိင္ရာမွ ထထြက္သြားသည္။<br /><br />“ဟာ .... ေဟ့ ညီညီ ....ေဟး ....ေနဦးခဏ.... ဟာ ဒီေကာင္ ....” ပုိက္ဆံျပန္အမ္းသည္ပင္ မယူႏိုင္ေတာ့ဘဲ ကားေပၚအတင္းတက္ျပီး ထြက္သြားေသာညီညီ့ ေနာက္လုိက္ရသည္။ ညီညီ့ေရွ ့နားတြင္လြန္၍ ကားကုိ ရပ္ျပီးေစာင့္ ေနလုိက္ရသည္။<br /><br />“ကဲလာ တက္တက္ မင္းနဲ ့ေတာ့ ခက္ေတာ့တာပဲ ....” တရွဴးရွဴး ျဖစ္ေနေသာ ညီညီ ကားေပၚတက္ထုိင္၍ ေတာ္ ေသးသည္။ ဘာျဖစ္တာလဲ ဟုလည္း ေမးလုိ ့မရ ....။<br /><br />“ညီညီ အုိေကလား မင္းဘာျဖစ္တာလဲ .... ” ကုိကုိ ညီညီ့ကုိ ၾကည့္ျပီး လန္ ့လာသည္။ ညီညီက သူ ့ကုိအားငယ္ စြာ ၾကည့္သည္။ တစ္ကုိယ္လုံးလည္း တုန္ရီေနသည္။<br /><br />“ငါ .... ငါ .... အိမ္ျပန္မယ္ ... ဘာမွ မျဖစ္ဘူး ..... အိမ္ျပန္ရေအာင္ ကုိကုိ ......”<br /><br />“ေအးေအး ျပန္မယ္ ျပန္မယ္ .... ” ကုိကုိ ့စိတ္ေတြ မခ်မ္းမသာျဖစ္သြားရသည္။ ဘာျဖစ္ေနမွန္းလည္း နားမ လည္။ မျဖစ္ေပ ညီညီ့ကုိ အိမ္ျပန္ပုိ ့ျပီးသည္ႏွင့္ အန္ကယ္ေဇာ္ဝင္း ဆီသြားမွျဖစ္ေတာ့မည္။ အန္ကယ္ ဦးေဇာ္ ဝင္း သည္ ေမေမ့ ေမာင္ဝမ္းကြဲ ဆရာဝန္ၾကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ေရာဂါျဖစ္ေနတယ္ဆုိရင္လည္း ေစာေစာ စီးစီး ကုသမွျဖစ္ေတာ့မည္။ ညီညီ့ကုိ အဆုံးရွုံးမခံႏိုင္ေပ။ ေျခာက္လနီးပါး ရန္ကုန္မေရာက္ခင္ အခ်ိန္အတြင္း ညီညီ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့သည္မသိ။ အိမ္ေရွ ့ေရာက္သည္ႏွင့္ ညီညီ ကားေပၚမွ ကဆုန္ေပါက္ေျပး ဆင္းသြား သည္။ ျခံတံခါးကုိ သူ ့တြင္ပါလာေသာ ေသာ့ ျဖင့္ဖြင့္ကာ အိမ္ထဲသုိ ့အတင္းေျပးဝင္သြားသည္။ ကုိကို ျခံတံခါးကုိ ဆင္း ေစ့ျပီး အန္ကယ္ဦးေဇာ္ဝင္းထံသုိ ့ ေမာင္း ထြက္ ခဲ့ေလေတာ့သည္။<br /><br /></div><div style="text-align: center;">************<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">ကုိကုိ အိမ္သုိ ့ေလးလံေသာ စိတ္မ်ားျဖင့္ ျပန္ေရာက္လာသည္။ ညီညီ့အေၾကာင္းကုိသာ ေတြးရင္းက ရင္ေတြပူ ေန မိသည္။ အိမ္တံခါးကုိ ေသာ့ဖြင့္လုိက္သည္။ ညီညီ့ အရိပ္အေရာင္မေတြ ့ရ။ စိတ္ထဲ ဒိတ္ကနဲျဖစ္ျပီး ညီညီ့ အခန္းတံခါးကုိ ကဗ်ာကယာ ဖြင့္လုိက္သည္။ တံခါးက အလုိက္သင့္ပြင့္သြားပါသည္။ သုိ ့ေသာ္ ညီညီ အခန္းထဲ တြင္မရွိ။ ညီညီ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ။ ညီညီ .... ကုိကုိ ရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္ ေရခ်ဳိးခန္းဖက္ အေသာ့ထြက္ခဲ့သည္။<br />ေရခ်ဳိးခန္းတံခါးပြင့္ဟ လုိ ့ေနသည္။ ေရသံေတြလည္း ၾကားေနရသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“ဒီေရာဂါ ရေနတဲ့သူေတြမွာ <span style="font-weight: bold;">Suicide </span>လုပ္တာမ်ဳိးေတြ ေတြ ့ရတတ္တယ္။ အဓိကအေၾကာင္းအရင္းကေတာ့ စိတ္က်ေရာဂါ <span style="font-weight: bold;">Depression </span>ဝင္လာတာေၾကာင့္ပဲ။ <span style="font-weight: bold;">Depression</span> သိပ္ဆုိးဝါးလာရင္ <span style="font-weight: bold;">Suicidal tendency </span>ကုိယ့္ ကုိကုိယ္ သတ္ေသဖုိ ့အေျခအေနေတြ ပုိလာႏိုင္တယ္ .... မင္းေျပာတဲ့ ပုံအရဆုိရင္ ညီညီ့ ဆီမွာ <span style="font-weight: bold;">Depression</span> ကအတုိင္းအတာ တစ္ခုအထိ ဝင္ေကာင္းဝင္ေနပုံရတယ္.....”</span><br /><br />အန္ကယ္ ဦးေဇာ္ဝင္းစကားသံေတြကုိ ကိုကုိ ၾကားေယာင္လာမိသည္။ ညီညီ ... ဘုရားဘုရား .... ေရခ်ဳိးခန္းထဲသုိ ့ကုိကို အေလာသုံးဆယ္ဝင္ေရာက္လုိသည္။ ေရသံေတြ ရယ္ ..... ေနာက္ေတာ့ ညီညီရဲ ့တုိးဖြဖြ ေရရြတ္သံေတြ ရယ္ ........ ညီညီ ......။ ေရခ်ဳိးကန္ေဘးတြင္ ဆပ္ျပာဆီဘူးမ်ား ဖရုိဖရဲျပဳိလဲ က်ေနသည္ကုိ ေတြ ့ရ၏။ ေရပန္းမွ ေရ ေတြက ညီညီ ေက်ာေပၚသုိ ့တဖြားဖြားက်ေနသည္။ တစ္ကုိယ္လုံးကို တုန္လွုပ္ေျခာက္ျခားစြာႏွင့္ ပြတ္တုိက္ လွ်က္ ေဆးေၾကာေနသည္။ သူ ့လက္ထဲ၌ ပန္းကန္ေဆးရာတြင္ အသုံးျပဳေသာ ေဖာ့တုံးေလးကုိ ကုိင္လွ်က္ တစ္ ကုိယ္လုံးကုိ ပြတ္သတ္ျပီး ေဆးေၾကာေနသည္။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွ အျပန္ အန္ကယ္ေဇာ္ဝင္းရွိရာ ေဆးရုံ သုိ ့ သြားသည္။ ခု ဆယ့္တစ္နာရီ ထုိး ျပီ ညီညီ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ဒီေရခ်ဳိးခန္းထဲေရာက္ေနသနည္း။ ႏွစ္နာရီခန္ ့ရွိျပီ။ ဒုကၡေတြေတာ့ေရာက္ကုန္ေတာ့မွာပဲ။<br /><br />“ညီညီ ... ညီညီ ... ညီေလး ေတာ္ျပီေလ ေတာ္ျပီ အေအးေတြ ပတ္ကုန္မယ္ ....ေတာ္ျပီေနာ္ ညီ ... ဟာ ......တစ္ကုိယ္လုံးျပာေနျပီ .... ”<br /><br />“လူေတြ .... ကုိကုိ ငါ့တစ္ကုိယ္လုံး ပုိးမႊားေတြနဲ ့ ဟီးဟီးအား .... ငါမေဆးလုိ ့မရဘူး ပုိးမႊားေတြ နဲ ့ ..... ဟီးဟီးအီး ....ငါ.... ငါ ....” ညီညီ တစ္ကုိယ္လုံးတုန္ခါလွ်က္ ငုိသံတစ္ဝက္နဲ ့ ေျပာသည္။ ကုိကုိ ့ရင္ေတြ အလြန္တရာနာက်င္ သြားရေလသည္။<br /><br />“ေအး သန္ ့ပါျပီ ခုသန္ ့သြားျပီ ..... ကုိကို မွားတာပါ ညီ့ကုိ ကုိေခၚသြားတာ ကုိကုိမွားတာ။ ေတာ္ေတာ့ေနာ္.... လာပါညီညီရယ္ လာပါကြာ ေအးေနျပီ လာ .....”<br /><br />ညီညီ ကုိကုိ ့ကုိ ၾကည့္သည္။ ေရစက္ေတြနဲ ့ညီညီ မ်က္ရည္ေတြ ေရာေထြးေနသည္။ တအီးအီးႏွင့္ ကေလးငယ္ ေလး တစ္ေယာက္လုိ ငုိေၾကြးေနေလသည္။ ကုိကုိ မ်က္ႏွာသုတ္ပဝါႏွင့္ ပုုဆုိးေျပးယူရသည္။ ညီညီက ေရခ်ဳိးကန္ ထဲတြင္ တစ္ကုိယ္လုံးတုန္ရီစြာျဖင့္ ေအာ္ငို၍သာေနေလသည္။ ေအးလြန္း၍ ေမးေတြလည္း ရုိက္ေနျပီ...။ ေျခ ေတြ လက္ေတြ လည္း ပဲၾကီးေရလုိက္ေနသည္။ လက္ေပၚမွ အေရျပားတခ်ဳိ ့လည္းရိျပီး အသားနီေတြ လန္ေနျပီ။<br /><br />“ကုိကုိ ... ဟီးဟီး ....ငါ့ကုိ ကယ္ပါဦး ....အီး ဟီး .....ညီညီ့ကုိ ကယ္ပါဦး ကုုိကုိ ရယ္ အား ...............ဟီး..ဟီး....”<br /><br />“ေအးပါညီ ကုိကုိ ရွိတယ္ေလ လာလာ အားမငယ္နဲ ့ညီ .... ေနာ္ ေအးလာလာ .....”ညီညီ့ကုိ မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါျဖင့္ ေထြးကာ ကုိုကုိ ဆြဲထူလုိက္သည္။ ညီညီ့တစ္ကုိယ္လုံး ေအးစက္ေပ်ာ့ေခြလွ်က္ရွိ၏။<br /><br />“ပုိးေတြ ပုိးေတြ ငါ့တစ္ကုိယ္လုံးမွာ....ငါေသေတာ့မွာ ငါေသေတာ့မွာ ကုိကုိရ ...ဟီး ”<br /><br />“မေသပါဘူး မေသရပါဘူး .... ဘာလုိ ့ေသရမွာလဲ .... ခုမရွိေတာ့ဘူးေလ ကုန္သြားျပီေလ ေနာ္ သန္ ့သြားျပီ သန္ ့သြားျပီ ...လာလာ ညီေလး ေအးေအးပါကြာ မငုိနဲ ့ေနာ္ ....”<br /><br />ညီညီကုိ ကုိကို ေပြ ့ခ်ီလိုက္ရသည္။ ညီညီ့၏ ရွုိက္ငင္ တုန္ခါမွုသည္ ကုိကုိ ့ရင္ကုိ ပင္ကူးစက္လာသည္။ အန္ ကယ္ ဦးေဇာ္ဝင္းေျပာျပေသာ စကားသံကုိျပန္လည္ေၾကာင္းေယာင္လာျပန္သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“သူ တုိ ့စိတ္ထဲမွာ ပစၥည္းတစ္ခုခုကုိ လက္နဲ ့ကိုင္လုိက္ရင္ ပုိးမႊားေတြ နဲ ့ထိေတြ ့မယ္။ ဒါေတြကုိ ေဆးေၾကာမ ျပစ္ရင္ ဒုကၡေရာက္မယ္ တစ္ခုခု ဆုိးဆုိးရြားျဖစ္လာလိမ့္မယ္ ဆုိတဲ့အေတြးက ထပ္ျပန္တလဲလဲျဖစ္ေနတယ္ .... ဒါေၾကာင့္ သူတုိ ့ဟာ လက္ကုိ တစ္ေန ့မွာ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာေဆးေနၾကရတာ ....။ သာမန္လူတစ္ေယာက္ အသန္ ့ၾကဳိက္လုိ ့လက္ေဆးသလုိ မ်ဳိးမဟုတ္ဘူးကြ ကုိကုိ ရ ....။ သူ တုိ ့ေခါင္းထဲမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္က လာေျပာေနတာ တြန္းအားေပးေနသလုိ ခံစားေနရတာ။ မေဆးပဲ မေန ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ေနတာ ...။ အဲဒါကုိ <span style="font-weight: bold;">Obsession</span> လုိ ့ေခၚတယ္ကြ ....။ သနားစရာ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းတာက ဒီအေတြးေတြဟာ မမွန္ဘူး သဘာဝ မ က်ဘူးဆုိတာ သူတုိ ့သိေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ ့ဘယ္လုိမွ အဲဒီေဆးေၾကာတာေတြကုိ ရပ္တန္ ့လုိ ့မရဘူး .... ဒါ့ေၾကာင့္ တစ္ေန ့ကုိ အၾကိမ္ေပါင္း ရာနဲ ့ခ်ီျပီး သူတုိ ့လက္ကုိ ေဆးေနၾကရတာေပါ့ ....”</span><br /><br />ညီညီ့ကုိ အိပ္ယာေပၚသုိ ့လွဲေလ်ာင္းေစလုိက္သည္။ ညီညီက တအီအီ ငုိေၾကြးေနေလသည္။ “ကုိကုိ ငါ ဒီလုိ ျဖစ္ တာ ဘယ္သူ မွမေျပာပါနဲ ့ကြာ ေနာ္ ... ငါ ...ငါ ေၾကာက္တယ္ ရွက္လုိ ့ပါကြာ ..... ငါ အားဟား ......ငါ ရူးေန ျပီထင္ ပါတယ္ ....ဟီးဟီး”<br /><br />“ ငါက ဘယ္သူ ့ကုိေျပာရမွာလဲ ....ေပါက္ေပါက္ရွာရွာကြာ မင္းမရူးပါဘူး ညီညီရာ .... ေနာ္ ညီညီ မငုိနဲ ့မငုိနဲ ့.... ကုိကုိလည္းေဘးနားမွာရွိတယ္ မေၾကာက္နဲ ့ေနာ္ ..”<br /><br />ညီညီတစ္ကုိယ္လုံးကုိ ေစာင္ျခဳံေပးျပီး ေခါင္းကို ေရေျခာက္ ေအာင္ သုတ္ ေပးေနရင္းက ညီညီ့ကုိ အားေပးေန ရသည္။ ညီညီ ကုတင္ေျခရင္းတြင္ မ်ားစြာေသာ ဆပ္ျပာဆီ ဘူးမ်ားကုိ ကုိကုိ ေတြ ့လုိက္ရသည္။ ထုိဘူးမ်ား၏ ႏွုတ္သီးသဏၭာန္ ေခါင္းေလးမ်ားက ကုတင္ဘက္သို ့လွည့္ကာ တညီတညာတည္း စီထားသည္။ အခန္းနံရံကုိ ကပ္၍စီထားေသာ ဆပ္ျပာဆီဘူးမ်ားမွာ တစ္ရာလား ႏွစ္ရာလား ကုိကုိ မေရတြက္လုိက္ႏိုင္ပါ။ ဒီဆပ္ျပာဘူးေတြ ၾကည့္ျပီး တစ္ေန ့တစ္ေန ့ညီညီ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္မွ် လက္ေဆး ေန သည္ကုိ ကုိကုိေတြးၾကည့္မိသည္။ အန္ကယ္ဦး ေဇာ္ဝင္းေျပာသလုိ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာရွိေနမည္သာျဖစ္သည္။ ညီညီ အခန္းထဲမွ စာၾကည့္စားပြဲေပၚတြင္ စာ အုပ္မ်ားကို သပ္ရပ္စြာစီထားသည္။<br /><br />မီးအုပ္ေဆာင္း ကြန္ပ်ဴတာ အရာအားလုံးသပ္ရပ္သန္ ့ရွင္းေနသည္။ ပြင့္ဟေနေသာ ဘီဒုိထဲတြင္အက်ီ ၤမ်ားခ်ိတ္ ထားေသာ အက်ီ ၤခ်ိတ္မ်ားမွာလည္း တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု အကြာေဝးတူညီစြာစနစ္တက်ရွိေနသည္။ ညီညီ့ အခန္းထဲ မွ ရွိသမွ် ပစၥည္းမ်ားအားလုံး သည္ ေနသားတက်ရွိေနေသာ္လည္း ပုံမွန္မဟုတ္ေပ။ အားလုံးက တိက်ေသာ အ ကြာအေဝး ျဖင့္စနစ္က်လြန္းစြာ ညွိထားသလုိျဖစ္ေနသည္။ ဒါကုိ ယခုေတာ့ ကုိကုိ နားလည္ေနျပီျဖစ္သည္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“သူ တုိ ့စိတ္ထဲမွာ အရာဝတၱဳေတြ နည္းနည္းကေလး မညီမညာျဖစ္ေနတယ္ဆုိရင္ အတင္းကုိ မညီ ညီေအာင္ လုိက္ညွိ ေတာ့တာကြ ...။ ခုနေျပာသလိုေပါ့ဒါေတြကုိ မညွိရင္ တစ္ခုခု ဆုိးဆုိးဝါးဝါးျဖစ္ေတာ့မယ္လုိ ့သူတုိ ့ထင္ ေနတာ။ တစ္ခ်ဳိ ့က်ေတာ့လည္း တစ္ေယာက္ေယာက္က ဓားနဲ ့ေထာက္ျပီး ေသနတ္နဲ ့ခ်ိန္ျပီး လုပ္ခုိင္းေနတယ္ လုိ ့ထင္ေနတာ။ သူ တုိ ့ဟာ မညီညာတဲ့အရာေတြကုိ ညွိေနရင္းနဲ ့ထိတ္လန္ ့ေၾကာက္ရြံ ့ေနၾကရတယ္....။ ဒါကုိ လည္း အဓိပၸါယ္မရိွ ဘူး ဆုိတာ သိေပမယ့္ သူတုိ ့ဘယ္လုိ မွ ရပ္တန္ ့လုိမရဘူး .....။ အဲလုိ ရပ္တန္ ့လုိ ့မရတဲ့ အျပဳအမူေတြကုိ <span style="font-weight: bold;">Compulsion</span> လုိ ့ေခၚတယ္ ....။”</span><br /><br />ညီညီ အနည္းငယ္ ျငိမ္သြားသည္။<br />“ကုိကုိ ငါ ေဆးမသုံးပါဘူးကြာ ငါ .... ရွက္လည္းရွက္တယ္ ေၾကာက္လည္းေၾကာက္တယ္ ... မင္းငါ့ကုိ ရူးေနျပီလုိ ့ထင္ေနျပီလား ....ဟင္ ကုိကို .... ဒီအဓိပၸါယ္မရွိတဲ့ အေတြးေတြကုိ မေတြးဖုိ ့ ငါဘယ္ေလာက္ ၾကဳိးစားျပီး ေမ့ပစ္ ေမ့ပစ္ ဘယ္လုိမွ ေမ့ေျဖာက္ပစ္လုိ ့မရလုိ ့ပါကြာ .... ငါ.... လူေတြနဲ ့ေနလုိ ့မရေတာ့ ဘူး ....အင့္ ..ငါ ဘဝေတာ့ ဆုံးျပီထင္ပါတယ္ .....ကုိကုိရယ္ ဟီးဟီး .... ”<br /><br />“မရူးပါဘူး ညီညီရယ္ မင္းဘာေတြ ခံစားေနရလဲ ... ကုိကုိ ကုိေျပာေလ မင္းနားမွာ ကုိကုိ ရွိတယ္ ေျပာလုိက္ မင္းရင္ထဲ ေပါ့သြားေအာင္ ေျပာလုိက္ေနာ္....”<br /><br />“ေမေမ ရွိရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ ... ေမေမ့ကုိ သတိရလုိက္တာကြာ .....”<br /><br />“ေအာ္ ..... ညီညီ ရယ္...........”<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“တစ္ခ်ဳိ ့ပညာရွင္ေတြက ဒီေရာဂါဟာ ျပင္းထန္တဲ့ စိတ္ဒဏ္ရာေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္လုိ ့စာေတြထဲေတာ့ေျပာတယ္ .... ငါ့အထင္ မမဆုံး သြားတာ ေကာင္ေလး အေတာ္ ထိခုိက္သြားတယ္ထင္တယ္ကြ .... ဒါဟာ အျဖစ္ႏိုင္ဆုံးပဲ က ေလးက အေမကုိ တအားတြယ္တာတယ္ မလား..... ဒီအသက္ ဒီအရြယ္ေတြမွာ မိသားစုကြဲၾကျပဲၾကတဲ့ ျပႆနာ ေတြ၊ မိဘေတြ ေသဆုံးသြားတာေတြ၊ သူတုိ ့နဲ ့သိပ္ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္တဲ့ သူေတြနဲ ့ ေဝးကြာသြားရလုိ ့နာက်င္ ေၾက ကြဲၾကရတာေတြေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္လုိ ့ဆုိၾကတယ္ကြ။ တစ္ခ်ဳိ ့ကလည္း ဒီလုိ အေၾကာင္းအရင္းေတြ မရွိပဲ ျဖစ္ၾက တယ္လုိ ့လည္း ေျပာၾကျပန္တယ္ ....သူတုိ ့ကေတာ့ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ရွိတဲ့ <span style="font-weight: bold;">Serotonin</span> ဆုိတဲ ့ဓါတ္တစ္မ်ဳိး က ေမာက္ကမ ျဖစ္တာေၾကာင့္လုိ ့လည္းဆုိၾကတယ္ ... တိတိ က်က်ေတာ့ မသိၾကေသး ဘူးေပါ့ကြာ ”</span><br /><br />ညီညီက တစ္ကုိယ္တည္း ေျပာေနသလုိ တုိးတုိးကေလး ေျပာေနသည္။ ညီညီ့နဖူးမွ ဆံပင္မ်ားကုိ ဖယ္ရွားေပး ရင္း ကုိကုိ ညီညီ့ စကားမ်ားကုိ နာက်င္စြာနားေထာင္ေနမိသည္။<br /><br />“ငါ ညဘက္အိပ္လုိ ့မရဘူးကုိကို .... ငါအိမ္တံခါးေတြ ပိတ္ထားရဲ ့လား မီးဖုိေတြပိတ္ထားရဲ ့လားလုိ ့ငါပူပင္ ေနရ တာ၊ ငါျမဲထစစ္ေနရတယ္ ....။ ငါကုိယ္တုိင္ တံခါးကုိ ေသခ်ာပိတ္ထားတယ္ဆုိတာ ငါသိပါတယ္ကြာ ။ ဒါေပမယ့္ ငါမစစ္ လုိ ့ရဘူး။ မစစ္ဘဲ မေန ႏိုင္ဘူး ကုိကုိရာ .....။ တစ္ေယာက္ေယာက္ ဝင္လာျပီး ငါ့ကုိ ဒုကၡေပးမွာကုိ ေၾကာက္ေနရတယ္။ ငါအိမ္က ထြက္သြားရင္ အိမ္မွာတစ္ခုခု ျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ ့ငါထင္ေနတာ ... ျပီးေတာ့ လူေတြ နဲ ့ေတြ ့ရင္ သူတုိ ့ဆီကေရာဂါပုိးေတြငါ့ဆီကုိ ကူးလာမွာေလ .... ငါ .... ငါ ေက်ာင္းေတာင္ မသြား ႏိုင္ေတာ့ဘူး ..... ငါသိပ္စိတ္ဆင္းရဲတာပဲ ... ငါေသသြားရင္ေကာင္းမယ္ ကုိကုိရာေနာ္ ....ငါေသသြားရင္ေကာင္းမယ္ ....”<br /><br />“ဟာ ညီညီ ကလည္း နမိတ္မရွိ နမာမရွိေတြ မေျပာစမ္းနဲ ့ ...... ငါ အန္ကယ္ေဇာ္ဝင္းဆီသြားခဲ့ျပီ စိတ္မပူနဲ ့ ...ဒါကုသလုိ ့ရတယ္တဲ့ကြ ...ေနာ္ .... ညီေလး မင္းဘာမွမျဖစ္ဘူး ကုိကို တစ္ေယာက္လုံး မင္းနားမွာရွိပါတယ္ ..... အဲလို မေတြးေကာင္းတာေတြ မေတြး ရဘူး ေနာ္ .... မင္းမေသရဘူးဟုတ္လား ....ညီညီ”<br /><br />ညီညီက မ်က္ႏွာၾကက္ကုိ အဓိပၸါယ္မဲ့စြာေမာ့ၾကည့္ရင္း ျငိမ္သက္ေနသည္။ သူ ခံစားေနရတာေတြကုိ ကုိကုိ ့ကုိ ေျပာျပဖုိ ့ဆုံးျဖတ္လုိက္ဟန္တူေလသည္။ ဒီ့မတုိင္ခင္က ညီညီ ဘယ္ေလာက္ထိ ပင္းပန္းဆင္းရဲေနလုိက္မလဲ။ သူ သာ ရန္ကုန္ ဆင္းမလာျဖစ္ခဲ့ရင္ ညီညီသာ တစ္ခုခု ျဖစ္သြားခဲ့ရင္ ....ကုိကုိ ဆက္မေတြးရဲေတာ့.....။ ညီညီကုိ ပစ္ထားခဲ့မိတဲ့ သူ သာလွ်င္အျပစ္ရိွသည္ဟု ခံစားလာရသည္။ ေမေမ ဆုံးကတည္းက ညီညီ ဘယ္ေလာက္ အ ထီးက်န္ ေနခဲ့ မလဲ။ သူ အိမ္ေထာင္က်ျပီးေနာက္ပုိင္း ညီညီ့ကုိ ဂရုမစုိက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့အတြက္ လြန္စြာ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရေလသည္။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“ဒီေရာဂါရဲ ့ အစြယ္အပြားေတြ က အေတာ္မ်ားတယ္ကြ .... ညဘက္ အိမ္တံခါးေတြ မီးခလုပ္ေတြ အၾကိမ္ ေပါင္း မ်ားစြာ ထထ စစ္ေဆးတာ၊ ေျခသံေတြ လုိက္ေရတြက္တာ၊ စကားလုံးေတြ လုိက္ေရတြက္တာ၊ နံပါတ္ေတြနဲ ့ပတ္ သက္ ျပီး အၾကိမ္ေတြနဲ ့ပတ္သက္ျပီး အစြဲအလန္းျဖစ္တာ ... ဥပမာကြာ ေလးဂဏန္းက မေကာင္းဘူးလုိ ့သူ ထင္ တယ္ သူ တံခါးကုိ ေလးခါစစ္ျပီးရင္ ေလးဂဏန္းကမေကာင္းဘူးလုိ ့သူယူဆေတာ့ ငါးခါျပည့္ေအာင္ ထစစ္တယ္ အဲဒါမ်ဳိးေပါ့ တုိ ့အတြက္ကေတာ့ ဒါဟာ အဓိပၸါယ္မရွိဘူးေပါ့ကြာ ဒါေပမယ့္ .... သူတုိ ့အတြက္က ဒါဟာ ေလးနက္ ေနမယ္။ ဒီလုိမွမလုပ္ရင္ မေကာင္းတာတစ္ခုခု ျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ ့သူတုိ ့ထင္ေနတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ကုိးဂဏန္း ေရာက္မွ ကုိးၾကိမ္ေရာက္မွ စိတ္ထဲ ေနသာသြားတာမ်ဳိးေပါ့ ... မင္းစဥ္းစားၾကည့္ေလကြာ သူ ့ကုိ ေျပာသမွ် စ ကားလုံးေတြကုိ စိတ္ထဲက လုိက္ေရတြက္ေနရတဲ့လူတစ္ေယာက္ရဲ ့ဒုကၡဘယ္ေလာက္ၾကီးလိမ့္မလဲ .... သူတုိ ့စာသင္ဖုိ ့လည္း အခက္အခဲျဖစ္လာတယ္ လူေတြကုိလည္း ေရွာင္ရွားလာတယ္ေပါ့ကြာ ....”</span><br /><br />ညီညီေျပာသမွ် အေၾကာင္းအရာေတြကုိ နားေထာင္လုိက္ အန္ကယ္ေဇာ္ဝင္းက သူ ့အားရွင္းျပလုိက္ေသာ ညီညီ့ ေရာဂါႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကုိ ၾကားေယာင္လုိက္ျဖင့္ ကုိကုိ အေတာ္ၾကီးတုန္လွုပ္ေနမိသည္။ အခ်ိန္မွီသာ သူ မသိခဲ့လွ်င္ မကုသႏိုင္ခဲ့ရင္ ......ညီညီ ဘဝေရတိမ္နစ္ရမည္သာျဖစ္သည္။ ညီညီသည္ အလြန္ သနားစရာေကာင္းေသာ ေရာဂါေဝဒနာ သည္တစ္ေယာက္ျဖစ္လုိ ့ေနသည္။ ညီညီ့ကုိ ေဆးသမားဟု ထင္ခဲ့မိ သည့္ အတြက္ ကိုကို အလြန္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမိသည္။ ေၾကာက္ရြံ ့ထိတ္လန္ ့ေနေသာ ညီညီ့ကုိ လက္ဖက္ ေရဆုိင္ သုိ ့အတင္းေခၚသြားခဲ့မိသည္။ ငါ မသိလုိ ့ပါ ညီေလးရယ္ ဟု ကုိကုိ စိတ္ထဲမွ ေတာင္းပန္ေနမိသည္။<br /><br />“ငါဒီ အိပ္မက္ဆုိးေတြက ႏိုးခ်င္လွပါျပီ ကိုကိုရာ ...။ ငါ ပင္ပန္းလွျပီ .... ငါေက်ာင္းျပန္တက္ခ်င္လုိက္တာ .....။ သူ ငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့အတူ သာမန္လူတစ္ေတြလုိ ေနခ်င္လုိက္တာ....။ ဒီမွာၾကည့္စမ္း ငါ့လက္ေတြ .... ေရေတြဆပ္ျပာ<br />ေတြစားထားတာေလ။ ခဏခဏ မင္းေမးေနတာေလ ....။ ငါေျခေထာက္နဲ ့ တံခါးေတြကုိ ဖြင့္ဖုိ ့ပိတ္ဖုိ ့ၾကိဳးစား တာအဲဒါေၾကာင့္ ပါကြာ။ ဒါေပမယ့္ ကုိကုိရယ္ မထူးပါဘူးကြာ။ ငါရပ္လုိ ့မရဘူး .... တစ္ေန ့လုံး လက္ေဆးလုိက္ ဒီျပန္ ့က်ဲေနတာ ေတြလုိက္စီလုိက္ ညညဆုိ လည္း တံခါးေတြ မီးခလုပ္ေတြထစစ္လုိက္ နဲ ့ ....မင္း သိလား ... ငါ တစ္ေန ့ကုိ အခါ တစ္ရာေက်ာ္တယ္ .... လက္ေဆးတာ အခါတစ္ရာေက်ာ္တယ္ ကုိကုိရဲ ့ ...... ဒါေပ မယ့္ကြာ ငါ့လက္ေတြ က သန္ ့မလာပါဘူး ....။ ငါ မေၾကာက္ဘဲ မေတြးဘဲ သူတုိ ့အသံေတြ မၾကားရဘဲ ေနရတဲ့ အခ်ိန္ေလးက တစ္ေန ့မွာ နည္းနည္းေလးပဲရွိတယ္ ..... ဟင္း ...စိတ္ညစ္လိုက္တာကြာ .....စိတ္ဆင္းရဲဖုိ ့ေကာင္း လုိက္တာ......”<br /><br />ညီညီ့၏ စကားေတြေၾကာင့္ ကုိကုိ ညီညီ့ကုိ သနားျခင္းၾကီးစြာျဖစ္မိသည္။ လူမွန္းသူမွန္း မသိေအာင္ျဖစ္ ေနတာ လည္း မဟုတ္။ သူ ကုိယ္တုိင္သိေနရဲ ့သားနဲ ့ ထိတ္လန္ ့ေၾကာက္ရြံ ့စြာ မက္ေနရေသာ အိပ္မက္ဆုိးေတြသည္ အဘယ္မွ် သူ ့ကုိပန္းဆင္းရဲ ေစလုိက္မလဲ။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">“ဒီေရာဂါကုိ <span style="font-weight: bold;">Obsessive Compulsive Disorder</span> လုိ ့ေခၚတယ္ သူတုိ ့ေတြးေနတဲ့ သူတုိ ့ၾကားေနတဲ့ အရာ ေတြ ဟာ <span style="font-weight: bold;">Obsession</span> ေပါ့။ မလုပ္ဘဲ မေနႏိုင္ေလာက္ေအာင္ သူ ့ကုိတုိက္တြန္းေနတဲ ့ေတြးေတြေပါ့ ... အဲတာ ေတြ ရဲ ့တုိက္ တြန္းမွုကို ထလုပ္တာကုိ <span style="font-weight: bold;">Compulsion </span>လုိ ့ေခၚတယ္ ... စိတ္ေရာဂါတစ္မ်ဳိးေပါ့ကြာ အေမရိကား မွာ လူ ငယ္ေလး ေယာက္မွာ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတယ္လုိ ့ ေျပာၾကတယ္။ ဆုိလုိတာကကြာ ျပင္းထန္မွု ဆုိးရြားမွု ျခင္း ေတာ့ မတူဘူးေပါ့ ...။ နည္းနည္းေပါ့တဲ့သူ နည္းနည္းဆုိးတဲ့သူရယ္ေတာ့ကြာတာေပါ့။ သူ တုိ ့ႏိုင္ငံမွာ လူ ငယ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်းဟာ ဒီေရာဂါကုိ ခံစားေနၾကရတယ္။.... လူပ်ဳိ အပ်ဳိေဖာ္ဝင္စအခ်ိန္ေတြမွာ အျဖစ္မ်ား တယ္ကြ အသက္ၾကီးတဲ့လူေတြမွာလည္း ျဖစ္တာေပါ့ကြာ။ တစ္ခ်ဳိ ့ကမာၻေက်ာ္ နာမည္ၾကီးပုဂၢဳိလ္ေတြေတာင္ ဒီလုိ ေရာဂါမ်ဳိးရွိ တယ္လုိ ့ေျပာသံေတြၾကားရတယ္..... ကုသလုိ ့ရပါတယ္ ....မင္းတအားၾကီးေတာ့ စိတ္မပူနဲ ့။ င့ါ မိတ္ေဆြ <span style="font-weight: bold;">(Psychiatrist)</span> စိတ္က်န္းမာေရး အထူးကုဆရာဝန္တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူ ့ကုိ ငါအက်ဳိး အ ေၾကာင္း ေျပာျပ ထားမယ္ေလ ဟုတ္လား။ မင္းက ညီညီ့ကုိ ေသခ်ာေစာင့္ၾကည့္ျပီး ဆရာဝန္ျပဖုိ ့ စည္းရုံးထား။ နားဝင္ ေအာင္ ေခ်ာ့ျပီးေျပာထား ။ မင္းကလည္း စိတ္ရွည္မွျဖစ္မယ္။ အေျခအေနထူးျခားတာရွိရင္ ငါ့ဆီခ်က္ခ်င္းဖုန္း ဆက္ ....။ <span style="font-weight: bold;">Depression</span> သိပ္ဆုိးလာရင္ေတာ့ <span style="font-weight: bold;">Suicide</span> လုပ္တာ ဘာညာျဖစ္မွာေတာ့ စုိးရတယ္။ မင္းရွိေနလုိ ့ ေတာ္ေသးတယ္။ သူ ့ကုိ တစ္ေယာက္တည္း မထားနဲ ့ .... သတိထားေပါ့ ။ ငါ ညေန အျပန္ အိမ္ဝင္ခဲ့မယ္ ဟုတ္ျပီ လား .... ေအးကြာ င့ါတူေလး ကံဆုိးပါတယ္ကြာ ..... ”</span><br /><br />ညီညီ စကားေျပာရင္းက အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ ျပာလဲ့လဲ့ျဖစ္ေနေသာ ညီညီမ်က္ႏွာေလး ျပန္ေသြးေရာင္သန္း လာသည္။ မ်က္တြင္းေလးေတြ ခ်ဳိင့္ေနေသာ ညီညီ့ကုိ ၾကည့္ျပီး ကုိကုိ မ်က္ရည္က်ရပါသည္။ ကုလုိ ့ရလုိ ့ေတာ္ ေသးတာ ေပါ့ညီညီရယ္ဟု စိတ္ထဲေရရြတ္လုိက္မိသည္။ ညီညီ့ရဲ ့စိတ္က်ေရာဂါဟာ <span style="font-weight: bold;">Suicide </span>လုပ္ရေလာက္ ေအာင္ ျပင္းထန္ဆုိးဝါးေနမေန ေတာ့ ကုိကုိ မသိေပ။ သုိ ့ေသာ္ ညီညီ့ ခံစားမွုေတြသည္ အလြန္တရာ ျပင္းထန္ နာက်င္ေနျပီဆုိတာကုိေတာ့ ကုိကုိ ခံစားသိရွိ ေနမိသည္။ ခ်စ္လွစြာေသာ ညီငယ္ေလး နားမွ သူ ထြက္သြား၍ မျဖစ္ေတာ့ .... ။<br /><br />ညီညာေသာ ျပန္ ့က်ဲ မွုေတြၾကားက ညီညီ .... သန္ ့ရွင္းေနတဲ ့ညစ္ေထးမွုမ်ားၾကားက ညီညီ ... လုံျခဳံေပမယ့္ စိတ္ မခ်မွုမ်ားနဲ ့ညီညီ .... ညီညီ ရယ္။ ..... ႏိုးေနရက္ နဲ ့ မက္ေနရတဲ့ အိပ္မက္ဆုိးေတြကေန တပည့္ေတာ္ရဲ ့ညီ ေလး လြန္ေျမာက္ပါေစဘုရား ...... ညီေလးရဲ ့နာက်င္မွုေတြေလ်ာ့ပါးပါေစေတာ့ ..... ဝဋ္ေၾကြးေတြ ရွိခဲ့ရင္ လည္း ေၾက ပါေစေတာ့ ..... ညီညီ ..... ကံဆုိး လုိက္တဲ့ ညီေလးရယ္ .....။ ကုိကုိ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ညီညီ့ မ်က္ႏွာကုိ ၾကည့္ ရင္း မ်က္ရည္ေတြၾကားက တုိးတုိးေရ ရြတ္ေနမိသည္။ အခု အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ဘာအိပ္မက္ဆုိးမွ မမက္ဘဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အိပ္ေပ်ာ္ ႏိုင္ပါေစ .... ညီညီရာ....။<br /><br /><div style="text-align: center;">**************<br /></div><br /><span style="color: rgb(0, 102, 0);">ဒီဇာတ္သိမ္းပုိင္းေလးကုိ ျပင္ဆင္ရတာေတြ နည္းနည္းမ်ားေနလုိ ့ ေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ စာဖတ္သူေမာင္ႏွမမ်ား ကုိ အႏူးညြတ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ ..... သုံးပုိင္းပုိင္းဖုိ ့ရည္ရြယ္ထားေပမယ့္ စာဖတ္သူေတြ ကုိ အားနာလုိ ့ တစ္ခါတည္း ဇာတ္သိမ္းလုိက္ပါတယ္ .....။ စာရွည္သြားလုိ ့ထပ္ျပီးအားနာမိပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ..... :D</span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">စာဖတ္လည္လာ မိတ္သဟာ ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ျမဲပါေစ ....</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ရန္ကုန္သား</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3356143793130355452-1182807021620916390?l=creationoflove2009.blogspot.com' alt='' /></div>yangontharhttp://www.blogger.com/profile/09758261007394190013noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-3356143793130355452.post-19245347550948258792009-09-21T13:11:00.000-07:002011-10-09T07:57:28.476-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/SrfiJfHbLqI/AAAAAAAAARw/ZhhQ7MPNhOw/s1600-h/mental.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 198px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/SrfiJfHbLqI/AAAAAAAAARw/ZhhQ7MPNhOw/s320/mental.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384020532144058018" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">ညီညီ ဆီတယ္လီဖုန္းေခၚေနသည္မွာ အေတာ္ၾကာျပီျဖစ္သည္။ ဖုန္းဝင္သြားေသာ္လည္း ညီညီက မကုိင္သျဖင့္ ကုိကုိ တစ္ေယာက္ စိတ္တုိလာသည္။ ယခုတစ္ၾကိမ္ႏွင့္ဆုိလွ်င္ ညီညီထံ ဖုန္းဆက္သည္မွာေလးၾကိမ္ရွိျပီ ျဖစ္ သည္။ ေလးၾကိမ္စလုံး ညီညီ လုံးဝဖုန္းမကုိင္ေပ။ တစ္ခါႏွစ္ခါ ဆုိ ဖုန္းနဲ ့ေဝးေနလုိ ့မသိလုိက္လုိ ့ဆုိေတာ္ ေသး သည္။ သုိ ့တုိင္ အစ္ကုိုလုပ္သူကုိ မစ္(စ)ေကာၾကည့္ျပီး ဘယ္သုိ ့ဘယ္ခ်မ္းသာရယ္ ျပန္ေမးဖုိ ့ေကာင္းသည္။ “ေခြးေကာင္ ငါဆက္တာေတာင္ ဖုန္းကုိ မကုိင္ဘူး ....” ဟု စိတ္ထဲမွ ညီညီ့ကုိ ဆဲလုိက္မိ၏။ ငါးၾကိမ္ေျမာက္တြင္ မွ ညီညီ ဖုန္းကုိင္ေတာ့သည္။<br /><br />“.....ဟဲလုိ ... ညီညီ မင္းဘာလုပ္ေနတာလဲ ငါဖုန္းဆက္ေနတာ ဘယ္ႏွစ္ေခါက္ရွိျပီလဲ ... ဘာလုိ ့ဖုန္းမကုိင္တာ လဲ ....” ညီညီကုိ ေဒါထထႏွင့္မုိ ့ေလသံမာမာ ျဖင့္ေငါက္လုိက္သည္။ ညီညီ့ အသံက တုိးသက္ တုံ ဆုိင္းစြာျဖင့္ ေပၚလာ သည္။<br /><br />“ဟဲ ...လုိ ... ကုိကုိလား ...”<br /><br />“ေအးေလ မင္းဘယ္ေတြသြားေနတာလဲ ဖုန္းကုိ အနားမွာထားေလကြာ ေသေရးရွင္ေရးဆုိ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ ”<br /><br />“ဟုိ ..ဟုိ ... ညီညီ ဖုန္းဘယ္နားထားမိမွန္းမသိလုိ ့....”<br /><br />“ကဲ ဟုတ္ပါျပီကြာ ေကာင္းတယ္။ ထားပါေတာ့ မနက္ျဖန္ ငါရန္ကုန္ဆင္းလာခဲ့မယ္.... မင္းအိမ္မွာရွိမွာလား .....” ညီညီဘက္က အသံတိတ္သြားသည္။<br /><br />“မင့္ လာမၾကဳိခုိင္းပါဘူး .... အိမ္မွာသာ ေစာင့္ေန ဟုတ္လား မင္းဘာလုပ္စရာရွိလုိ ့လဲ ....”<br /><br />“ဟင့္အင္း မရွိပါဘူး ..... မေက်ာ္ ေနေကာင္းလား ...” မရီးလုပ္တဲ့သူ ကုိေတာ့ သတိရသားပဲဟု ကုိကုိ ့စိတ္ထဲမွ မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။ ညီညီကလည္း ကုိကုိ ့ဇနီး ဇင္မာေက်ာ္ကုိ မေက်ာ္ ဟုသာေခၚသည္။<br /><br />“ေကာင္းတယ္ ဒါဆုိ ဒါပဲေလ ”<br /><br />“အင္းအင္း .....”<br /><br />ကုိကုိ စကားမရွည္ခ်င္ေတာ့၍ ဖုန္းကုိ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲခ်လုိက္သည္။ ရန္ကုန္ေရာက္မွ ညီညီ့ကုိ နည္းနည္း ဆူလုိက္ ဦး မည္။ ညီညီတစ္ေယာက္ ၾကာေလ စကားနည္းေလပဲ ဟုလည္း စိတ္ထဲထင္လာမိသည္။ ေက်ာင္းျပီးရင္ေတာ့ ညီညီ့ကုိ ႏိုင္ငံျခားသြားေစခ်င္သည္။ အလုပ္ လုပ္ခ်င္ကလည္း လုပ္၊ ပညာဆက္သင္ခ်င္သပဆုိလည္း သင္ေပးဖုိ ့သူ ့တြင္တာဝန္ရွိသည္။ ေဖေဖက ညီညီေမြးျပီးမၾကာခင္ကပင္ သူတုိ ့မိသားစုကုိ ထားသြားသည္။<br /><br />ညီညီက ေမေမ့ကုိ သိပ္တြယ္တာသည္။ ေမေမကလည္း ညီညီ့ကုိ အငယ္ဆုံးသားေလးမုိ ့ကုိကုိ ထက္ပင္အခ်စ္ ပုိ ေသး သည္။ ေမေမလြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ႏွစ္က အေမကလည္း သူတုိ ့ညီအစ္ကုိ ႏွစ္ေယာက္ကုိထားျပီး ေလာက ၾကီးထဲက ထြက္သြားျပန္သည္။ ဒီညီေလးတစ္ေယာက္သာ တြယ္တာစရာရွိသည့္ အတြက္ ကုိကုိ ညီညီ့ကုိ အလြန္ ခ်စ္ပါသည္။ အသက္ခ်င္းကလည္း ဆယ္ႏွစ္ မွ်ကြာေသာေၾကာင့္ညီအစ္ကုိထက္ တူလုိ သားလုိ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ညီညီက လိမၼာေတာ့ ကုိကုိ ့ဇနီး ေက်ာ္ ကလည္း ေမာင္အရင္းေလးလုိ ခ်စ္သည္။<br /><br /></div><div style="text-align: center;">************<br /><div style="text-align: left;"><br /></div></div><div style="text-align: justify;">ရန္ကုန္အိမ္ကုိ ေရာက္ေတာ့ ျခံတံခါးေစ့ထားသည္ကုိ ေတြ ့ရသည္။ ကားဟြန္းတီးေသာ္လည္း ညီညီက ထြက္မ လာ သျဖင့္ ကားေပၚက ဆင္းျပီး ျခံတံခါး ကိုယ္တုိင္ဖြင့္ကာဝင္လာရ၍ ကုိကုိ ့စိတ္ထဲ ခရီးပန္းရသည့္ အထဲ အ နည္းငယ္ ဖုသြားျပန္သည္။ အစ္ကုိ လုပ္သူကုိ တံခါးေလး ေတာင္ ဆင္းမဖြင့္ေပးဘူးဟုလည္း ညီညီကုိ ့အျပစ္ တင္လုိက္မိသည္။ ကားေပၚမွ ပစၥည္းမ်ားကုိမခ်ေသးဘဲ ပုိက္ဆံအိတ္ဆြဲျပီးအိမ္ေပၚတက္လာခဲ့သည္။<br /><br />အိမ္တစ္ခုလုံး ေျခာက္ကပ္တိတ္ဆိတ္ ေနသည္။ သူ အိမ္ထဲေရာက္မွ ညီညီက အိမ္ေနာက္ဖက္မွ အေျပးတစ္ပုိင္း ထြက္လာသည္။ ကုိကုိ ညီညီ့ကုိ တံခါးလာမဖြင့္၍ ဆူေတာ့မည္ျပင္လုိက္ျပီးမွ ညီညီ့ကုိ ၾကည့္ျပီးအံ့အား သင့္သြား သည္။<br /><br />“ညီ မင္း ဘယ္လုိ ျဖစ္တာလဲ ပိန္လွခ်ီလား ... ဟင္.... ေနမေကာင္းဘူးလား .... ”<br /><br />ညီညီ မ်က္လုံးမ်ားက သူ ့အေမးေၾကာင့္အနည္းငယ္ စိုးထိတ္သြားသည္ ထင္ရ၏။ ညီညီ့ မ်က္ကြင္းမ်ားက ညဳိေန သည္။ ညီညီ့ အျပဳံးက သိပ္မျပည့္ စုံဟုလည္း ကုိကုိ ထင္မိသည္။ ညီညီက သူ ့အေမးကုိ မေျဖေသးဘဲ အိမ္တံခါး မွ ေန၍ျခံထဲသုိ ့ေမွ်ာ္ၾကည့္လုိက္သည္။ ထုိ ့ေနာက္ အိမ္တံခါးကုိ ေျခေထာက္ျဖင့္ အသာ တြန္းပိတ္လုိက္သည္။ ျပီးမွ ကုိကုိ ့ဘက္ျပန္လွည့္လာသည္။<br /><br />“ညီ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး ခုတေလာ အစား အေသာက္ မေကာင္းတာရယ္ အိပ္ေရးပ်က္တာ မ်ားတာရယ္ေၾကာင့္ပါ ... မင္းေနေကာင္းလား ကုိကုိ ....”<br /><br />“ေကာင္းပါတယ္ ငါ့ေရ တစ္ခြက္ေလာက္ေပးစမ္းပါကြာ ... အေသျပဳိင္းေနျပီ ... ဟူးးးးးးး”<br /><br />အိမ္ေရွ ့စက္တီေပၚတြင္ ေျခပစ္လက္ပစ္ဝင္ထုိင္ျပီး ညီညီကုိ ့ေျပာလုိက္သည္။ ညီညီက အိမ္တံခါးမွ ျခံထဲသုိ ့ တစ္ ခ်က္လွမ္းၾကည့္လုိက္ ျပီး “ေအးခဏ ...” ဟုဆုိကာ အိမ္ထဲသုိ ့ျပန္ဝင္သြားသည္။ ခဏၾကာေတာ့ ေရပုလင္း တစ္လုံးလာခ်ေပးသည္။ ကုိကုိ ေရဆာဆာႏွင့္မုိ ့ အားရပါးရ ေမာ့ေသာက္ရင္း ညီညီကုိ စကားေျပာမည္ ၾကံ လုိက္သည္။ ညီညီကလွစ္ကနဲ ့ ေနာက္ ေဖးထဲ ျပန္ဝင္သြားျပန္သည္။<br /><br />“ေဟ့ေကာင္ ညီညီ လာပါဦးကြ ဘာေတြ ရွုပ္ေနတာလဲ ..... မင္းကလည္း ဂနာကုိ မျငိမ္ဘူး ....” အိမ္ေနာက္ဖက္ မွ ညီညီ့ အသံျပန္ထြက္လာသည္ ...“ ေအးေအး လာျပီ ကုိကုိ ...”<br /><br />ညီညီက ကုိကို ့ေရွ ့ထုိင္ခုံေပၚတြင္ လက္တစ္ဖက္ႏွင့္တစ္ဖက္ ဆုပ္ကုိင္လွ်က္ ဝင္ထုိင္သည္။ စက္တီေပၚတြင္ ထုိင္ေနေသာ ညီညီကုိ ၾကည့္ရသည္မွာ ပုိ၍ပိန္သြားသည္ဟု ထင္ရသည္။ ညီညီ့၏ ျဖဴေသာ အသားေတြက လည္း အနည္း ငယ္မွုိင္းေနသည္။ အျမဲတမ္းစူးလက္ေတာက္ပေနေသာ မ်က္လုံးေတြကလည္း မိွန္ေဖ်ာ့ေနသည္။ မ်က္ကြင္းေတြကလည္း ညဳိညဳိ။ ဝတ္ထားေသာ တီရွုပ္အျဖဴကလည္း ဖရုိဖရဲ။ အထူးျခားဆုံးက ညီညီ့ လက္ေတြ ျဖစ္သည္။ ညီညီလက္ေတြသည္ လက္ေကာက္ဝတ္ေအာက္ပိုင္းမွစ၍ လြန္စြာ ျဖဴစြတ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ လက္ အိတ္ ဝတ္ထားသည့္ႏွယ္ျဖစ္သည္။<br /><br />“မင္းလက္က ဘာျဖစ္တာလဲ ....” ကုိကုိ က ရုတ္တရက္ၾကည့္ျပီး ေမးလုိက္သျဖင့္ ညီညီတြန္ ့ကနဲျဖစ္သြားသည္။ သူ ့လက္ကုိ သူ အသာျပန္ငုံၾကည့္ျပီး<br /><br />“ဘာျဖစ္လုိ ့လဲ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး .....”<br /><br />“အင္ .. ဘာမျဖစ္ရမွာလဲ မင္းလက္ က ျဖဴစုတ္စုတ္နဲ ့သရဲလက္ျဖစ္ေနျပီ ... ”<br /><br />ညီညီက တဟားဟား ရယ္သည္။ ညီညီ့ရယ္သံက အသက္သိပ္မပါလွေပ။ ေျခာက္ကပ္ကပ္ၾကီးျဖစ္သည္။<br />“ ဟားဟား ... မင္းကလည္းရွာရွာ ၾကံၾကံ။ မေက်ာ္ေကာ ေနေကာင္းတယ္ မဟုတ္လား .... ကေလးေကာ မယူေသးဘူးလား ....” စကားလမ္းလႊဲသြားမွန္းသိေသာ္လည္း ကုိကုိ ဆက္ေမးမေနေတာ့ပဲ ညီညီေမးေသာ ေမးခြန္းကုိသာ အလုိက္အထုိက္ေျဖလုိက္သည္။<br /><br />“ေကာင္းပါတယ္ .... ကေလးယူဖုိ ့ေတာ့ စဥ္းစားေနတုန္းပဲ... ျဖည္းျဖည္းေပါ့ကြာ .... ဒါနဲ ့မင္းေကာ ေက်ာင္း တက္ ရတာ အဆင္ေျပလား .... ေက်ာ္ ကေတာင္ေျပာေနေသးတယ္ မင္းဖုန္းမဆက္ဘူးတဲ့ ဖုန္းေလးဘာေလး ဆက္ေလကြာ မင္းကလည္း ....”<br /><br />ညီညီ မ်က္ႏွာပ်က္သြားျပန္သည္။ ကုိကုိ ကုိ ့ေက်ာ္ျပီး နံရံေပၚက နာရီကိုသာ ေငးၾကည့္ေနသည္။ ပါးစပ္ကေတာ့ “ေျပပါတယ္ အားလုံး အုိေကပဲ ” ဟု ခပ္ဖြဖြေျပာသည္။ ထုိ ့ေနာက္ ျခံထဲသုိ ့လွည့္ၾကည့္ျပန္သည္။<br /><br />“ကုိကုိ မင္းဘာေတြ ပါေသးလဲ ကားထဲ။ တင္စရာရွိတင္ထားေလ ကြာ .....”<br /><br />“ေထြေထြ ထူးထူး မပါပါဘူး မင္းအတြက္ ေက်ာ္ ထည့္ေပးလုိက္တဲ့ ဟင္းေတြရယ္ ထုိးမုန္ ့၊ စေတာ္ဘယ္ရီ ဆႏြင္း မကင္း က်န္တာကေတာ့ ဦးေက်ာ္ေအးတုိ ့အိမ္အတြက္ လက္ေဆာင္ေတြရယ္ ပါ .....မင္းဖာ မင္းပဲ ယူျပီးထား လုိက္ကြာ ငါ က်ဳိးလုိက္ဦးမယ္ ေရမုိးခ်ဳိးျပီ ...မင္းဘယ္သြားဖုိ ့ရွိေသးလဲ ..... ”<br /><br />“မရွိပါဘူး မင္းအိပ္ခ်င္လည္း ေရခ်ိဳးျပီး အိပ္လုိက္။ ေဒၚေထြး ထမင္းလာပုိ ့ေတာ့မွ ျပင္ဆင္ျပီးႏွုိးလုိက္မယ္ .... ေအာ္ မင္း ေခါင္းရင္းခန္းမွာ အိပ္ဖို ့လုပ္ထားတယ္ ကုိကုိ ”<br /><br />“ေအးေအး ငါ့ ႏွစ္နာရီေလာက္မွ ႏွုိးကြ အဲက်မွ ထမင္းစားျပီး ပြဲရုံဘက္ လိမ့္လုိက္ဦးမယ္ ....”<br /><br />ကုိကုိ ေရခ်ဳိးခန္းဘက္လွည့္ထြက္လာေတာ့ ညီညီက အိမ္တံခါးကုိ ေျခေထာက္ႏွင့္ဖြင့္ျပီး ျခံထဲ ဆင္းသြားသည္ကုိ ေတြ ့လုိက္ရသည္။ ညီညီ တစ္ေယာက္ ခုထိေဆာ့တုန္းဟုစိတ္ထဲကထင္လုိက္သည္။<br /><br />“ ေဟး...... ညီညီ ကားေသာ့ ပိတ္ လုိက္ဦး .....”<br /><br />“ေအးေအး .....” ညီညီ အသံက ျခံထဲမွ လြင့္ျပန္လာသည္။<br /><br /><div style="text-align: center;">************<br /></div><br />ညဦးပုိင္းက မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္းေတြႏွင့္ ဝုိင္းေကာင္းေန၍ ညဥ့္အေတာ္နက္မွ အိမ္ျပန္ေရာက္ခဲ့သည္။ အိမ္ ေရာက္ေတာ့ ညီညီ့ကုိ ပင္ေကာင္းေကာင္း မၾကည့္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ကုိကုိ တစ္ေယာက္ ကုတင္ေပၚသုိ ့ ဦးစုိက္က် သြားသည္။ ဖ်တ္ကနဲ ႏိုးလာလုိ ့နာရီကုိ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ မနက္ေလးနာရီပင္ရွိေခ်ျပီ။ ကုတင္ေပၚတြင္ ညေနက ဝတ္သြားေသာ အဝတ္အစားမ်ားျဖင့္ပင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ သူ ့ကုိ မႏၱေလးအိမ္မွာ ဆိုရင္ေတာ့ ခ်စ္ဇနီးေက်ာ္က အတင္း ႏွုိးျပီး အလဲခုိင္းမည္ျဖစ္သည္။ ခုေတာ့ တေရးႏိုးမွပင္ သူ အက်ီ ၤထလဲရသည္။<br /><br />အက်ီ ၤလဲျပီး အိမ္သာဘက္လွည့္ထြက္လာစဥ္ ျဗဳန္းဆုိ ညီညီ အိမ္သာထဲမွ ထြက္လာသည္။ ထုံးစံအတုိင္း တံခါး လက္ ကုိင္ကုိ ေျခေထာက္ၾကီးႏွင့္လွည့္လွ်က္။ ညီညီ ဆတ္ကနဲ တုန္သြားျပီး မ်က္ စိပ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္ ျဖစ္သြား သည္။ ေနာက္သုိ ့ပင္ ႏွစ္လွမ္းခန္ ့ျပန္ဆုတ္သြားသည္။ ကုိကုိက ရယ္ျပလုိက္ေသာ္လည္း ညီညီက ၾကက္ေသ ေသေန ေသာ မ်က္ႏွာျဖင့္ျပန္ၾကည့္သည္။<br /><br />“အာ ... လန္ ့လုိက္တာညီညီရာ မင္းတေရးႏိုးတာလား ....” ကိုကို က စကားစေျပာမွ ညီညီက အင္း အဲ လုပ္ကာ<br /><br />“ေအး ရွဴးထေပါက္တာ မင္းကလည္း ညက မူးလာလုိက္တာ ဒါနဲ ့ကားၾကီးေမာင္းလာေသးတယ္ .....”<br /><br />ညီညီ က ကုိကုိ ့စကားမရွိ စကားရွာက အပစ္တင္သလုိ ဆုိသည္။ ကုိကုိက ညီညီ့ကုိ ေစ့ေစ့ၾကည့္သည္။ ညီအစ္ ကုိ ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယက္က အိမ္သာထဲ ... ေနာက္တစ္ေယာက္ က အိမ္သာအဝတြင္ ရပ္ေနၾကသည္။ ကုိကုိ တစ္ခုခု ေမးမည္ ၾကံလုိက္ျပီးမွ မေမးေတာ့ပဲ .....<br /><br />“အင္း မင္းအစ္ကုိ ျပန္ေရာက္လာတာပဲ မဟုတ္လား .... သြားသြားအိပ္ေတာ့ ငါလည္း ျပန္က်ဳိးလုိက္ဦးမယ္ .....”<br /><br />ညီညီက ေရခ်ဳိးခန္း အိမ္သာထဲမွ ခပ္ရုိ ့ရုိ ့ထြက္သြားသည္။ ညီညီ့ စိတ္ပူစကားေၾကာင့္ အနည္းငယ္ ေက်နပ္သြား မိသည္။ ကုိကုိ ညီညီ့လက္ေတြကုိသာ သတိထားလုိက္မိျပန္သည္။ ညီညီ့ လက္ေတြက ျဖဴေဖြးေနသည္။ လက္ ေခ်ာင္း ေလးမ်ားၾကားတြင္လည္း ရဲရဲနီေနသည္။ ညီညီဘာေတြ လုပ္ေနသနည္း။ အိမ္သာမွ အထြက္တြင္ ဧည့္ ခန္းမွ ျပန္ဝင္ လာေသာ ညီညီ့ကုိ ေတြ ့ရသည္။ ညီညီ မျမင္ေအာင္ အသာေလး ကြယ္ကာေစာင့္ၾကည့္ ေနလုိက္ သည္။ ညီညီက<br /><br />သူ ့အခန္းတံခါးကုိ ေျခေထာက္ႏွင့္ဖြင့္ျပီး ဝင္သြားသည္။ ေျခေထာက္ႏွင့္ တံခါးလက္ကုိင္ဘုကုိ လွည့္ဖြင့္ရ သည္ မွာ လြယ္ကူလွသည္ မဟုတ္။ သုိ ့ေသာ္ ညီညီ အတြက္ကေတာ့ အေတာ္ကြ်မ္းက်င္ေနပုံရသည္။သူ အိပ္ယာ ထဲ ေရာက္ျပီး ခ်က္ခ်င္းအိပ္မေပ်ာ္ေပ။ ညီညီ တံခါး ဖြင့္သံ သုံးခါထက္မနည္းၾကားရသည္။ ဧည့္ခန္းဖက္ကုိ သြား သည္ ကႏွစ္ၾကိမ္။ အိမ္သာဘက္ ဆီသြား သည္က ႏွစ္ၾကိမ္။ ညီညီ ဘာထထ လုပ္သလဲ သူလည္း နားမလည္ ေပ။ စိတ္ထဲလည္း မရွင္းသလုိ ညီညီ တစ္မ်ဳိး ၾကီး ျဖစ္ေနသည္ ဟု ခံစားေနရသည္။ ေဆးေတြဘာေတြမ်ား ခ်ေန ေရာ့သလား။ ဘဏ္ထဲက ပုိက္ဆံကုိ လုိသလုိ ထုတ္သုံးႏိုင္ေတာ့ ဒါမ်ဳိးေတြျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လာႏိုင္သည္။ မနက္မွ ညီညီ့ကုိ ေသခ်ာေမးၾကည့္ရဦးမည္။ ညီညီ့ အေၾကာင္းေတြးရင္း ဟုိလူးသည္လွိမ့္ရင္းက အေတာ္ႏွင့္ အိပ္မေပ်ာ္ ႏိုင္ခဲ့ေပ။<br /><br /><div style="text-align: center;">*********<br /></div><br />“ညီညီ မင္းေက်ာင္းမသြားဘူးလား .....”<br /><br />ကုိကုိ ရုတ္တရက္ေမးလုိက္သျဖင့္ ထမင္းပြဲျပင္ေနေသာ ညီညီ ျငိမ္က်သြားသည္။ ညီညီ လက္ထဲမွ ထမင္းအုပ္ အဖုံးကုိ ျပန္ခ်လုိက္ျပီး ထမင္းစားခန္းတံခါးကုိမွီလွ်က္ရပ္ေနေသာ ကုိကုိ ့ကို လွည့္ၾကည့္သည္။ ညီညီ မ်က္လုံးထဲ တြင္ အရိပ္ တစ္ခုျဖတ္သန္းသြားသည္။<br /><br />“မင္းေရာက္ေနတာ ငါေက်ာင္းသြားလုိ ့ဘယ္ျဖစ္မလဲ ... ေအးေဆးပါ မင္းျပန္ေတာ့မွ သြားလဲရပါတယ္ .....”<br /><br />“ဟာ မင္းကလည္း ေက်ာင္းတက္ေလ ငါက ဧည့္သည္မွ မဟုတ္ဘဲ။ ဘာျဖစ္လဲ ငါဟာ ငါလုပ္ရတဲ့ဟာေတြပဲ ....”<br /><br />ညီညီက ထမင္းဆက္ခူးရင္း ရယ္သည္။<br />“ေအးပါကြာ င့ါအစ္ကုိၾကီးကို ေရာက္တုန္းျပဳစုခ်င္လုိ ့ပါ ... ထားပါ အေရးမၾကီးပါဘူး အဲတာက။ လာလာ ....... ေဒၚေအး ကုိ မင္းၾကဳိက္တဲ့ ငါးရံ ့အူခ်က္ခုိင္းထားတယ္ ပတတ္စာဟင္းခ်ဳိနဲ ့လာစား .... တုိ ့စရာလည္း ေကာင္း တယ္ ဘူးသီးျပဳတ္ ေလးနဲ ့ .....”<br /><br />ေဒၚေအးက ညီညီ့ကုိ လစဥ္ပုိက္ဆံယူလွ်က္ ထမင္းဟင္းခ်က္ေပးေသာအမ်ဳိးသမီးၾကီးျဖစ္သည္။ ေစတနာပါ သ လုိ ညီညီ့ကုိလည္း အလြန္ခင္တြယ္သည္။ ဟင္းခ်က္လည္း အလြန္ေကာင္းသည္။ ထမင္းဝုိင္းတြင္ဝင္ထုိင္ရင္း ညီညီ့ကုိ နားမလည္သလုိ ၾကည့္လုိက္မိသည္။ ညီညီက ေရခဲေသတၱာကုိ ေျခေထာက္နဲ ့ဖြင့္ျပန္ျပီ။ ေနာက္ ေရပု လင္းထုတ္သည္။ ေျခေထာက္နဲ ့ပင္ျပန္ပိတ္သည္။ ကုိကုိ မေနႏိုင္ေတာ့....။<br /><br />“ ညီညီ မင္းကုိ ငါၾကည့္ေနတာ ေရာက္ကတည္းက မင္းဘာျဖစ္ေနတာလဲ ....” ေရပုလင္းကုိ ကုိင္ထားရင္း ကုိုကုိ ့ဘက္သုိ ့ညီညီ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းလွည့္ၾကည့္သည္။<br /><br />“ တံခါးေတြကုိ ေျခေထာက္ၾကီးနဲ ့ပိတ္လုိ ပိတ္ .... ေရခဲေသတၱာ လည္း ေျခေထာက္နဲ ့ပိတ္ ဘာေတြ ျဖစ္ေနတာ လဲ ....ညကလည္း မင္းအိပ္ေကာ အိပ္ရဲ ့လား ဘာထထ လုပ္ေနတာလဲ ခဏ ခဏ။ စာဖတ္တယ္ဆုိလည္း ေတာ္ရုံေပါ့ ဆယ့္ႏွစ္နာရီ တစ္ခ်က္ ..... ငါတစ္ေရးႏိုးျပီး တာေတာင္ မင္း ေလးငါးခါထေသးတယ္ .... ဟင္...”<br /><br />ညီညီ့မ်က္ႏွာက စုိးရိမ္တၾကီးႏွင့္ထိတ္လန္ ့သြားသည္။ ထမင္းစားပြဲနားတြင္ေတာင့္ေတာင့္ၾကီးရပ္ကာ ကုိကုိ ့ကုိၾကည့္ေနသည္။ ရုတ္တရက္ဘာမွ ျပန္မေျဖႏိုင္ဘဲျဖစ္ေနေလ၏။<br /><br />“ေျပာေလ ညီညီ.... မင္း ကုိကုိ ့ကုိ မေျပာရင္ ဘယ့္သူ ေျပာမွာလဲ .... ရည္းစားနဲ ့အဆင္မေျပဘူးလား ....ေက်ာင္း စာေတြမလုိက္ႏိုင္ဘူးလား ....ဟင္” ညီညီ၏ တုန္လွုပ္မွုကုိၾကည့္ျပီ ကုိကုိပင္ စိတ္ထဲ ထင့္ကနဲျဖစ္သြားသည္။<br /><br />“ငါဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။ ကဲပါ မင္းညီ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး စိတ္ခ်။ စားစား ... ဟင္းေတြပူတုန္း .... ေဒၚေအးလက္ရာ မင္း မစားရတာၾကာျပီ ....” ညီညီက ေပၚေပၚတင္တင္စကားလႊဲျပန္သည္။ ကုိကုိက လက္မေလွ်ာ့ပဲ တြန္းကာ ေမးျပန္ သည္။<br /><br />“မဟုတ္ေသးပါဘူး မင္း ပုံစံက။ မင္း ေဆးေတြ ဘာေတြ သုံးေနလား ညီညီ ဟင္ .... ေျပာေလ ...” ကုိကုိ ့အသံက စုိးရိမ္မွုေတြေကာ ေဒါသေတြေကာ ေရာျပြန္းလုိ ့လာသည္။ ညီညီက ေခါင္းတြင္တြင္ခါယမ္းသည္။<br /><br />“မသုံးပါဘူး မင္းကလည္း ဘယ္ကေဆးကုိ ငါက သုံးရမွာလဲ .... မသုံးပါဘူး .....”<br /><br />“ေအးေလ မသုံးဘူးဆုိရင္ မင္းဘာျဖစ္ေနတာလဲ ငါ့ကုိ ေျပာစမ္းပါညီညီရာ ... ဟင္ ညီေလး ... ေျပာပါ မင္းဘာ ျဖစ္ေနလဲ ကုိကုိ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ ဟင္ ...”<br /><br />ကုိကို ထမင္းစားပြဲမွာ ထုိင္ေနရင္းက အသာထရင္း ညီညီနားသုိ ့တုိးကပ္သြားသည္။ ညီညီ ေနာက္သုိ ့ဆုတ္သြား သည္။ စိတ္လွုပ္ရွားေနေသာ ညီညီ့ကုိ ၾကည့္လွ်က္က ကုိကုိ စိတ္ပုိပူလာသည္။ ညီညီ ကုိကုိ ့ကုိ ေက်ာ္၍ ထမင္း စား ခန္း အျပင္ဘက္ကုိ ဖ်တ္ကနဲ လွမ္းၾကည့္သည္။ ကိုကုိလည္း ညီညီၾကည့္ရာသုိ ့လွည့္ၾကည့္လုိက္သည္။ ဘာ မွ မရွိ ထမင္းစားခန္းတံခါး သာ ေဟာင္းေလာင္းပြင့္ေနသည္ကုိ ေတြ ့ရသည္။<br /><br />“ညီညီ မင္းဘာျဖစ္ေနတာလဲ ေျပာစမ္းပါ ဟင္ ေဆးေတြ ေၾကာင္ေနတာလား ဟင္ ညီ ေျပာေလကြာ ....” ကုိကုိ ့အသံ အနည္းငယ္က်ယ္ေလာင္သြားသည္။ ညီညီ မ်က္ႏွာက ညဳိေမွာင္လုိ ့ေနသည္။ လက္ေတြကုိလည္း ဆုပ္ နယ္ ျဖစ္ညွစ္ေနသည္။နဖူးေၾကာေတြကလည္း ေထာင္လုိ ့။ ေနာက္ ညီညီ သက္ျပင္းကုိအသာခ်လိုက္သည္။<br /><br />“ကုိကုိ ညီညီဘာမွမျဖစ္ဘူး မင္းထမင္းစား စိတ္မပူနဲ ့။ ဘာေဆးမွလည္းမသုံးဘူး။ ဝါသနာလည္း မပါဘူး ဟုတ္လား။ စားစား မင္းအျပင္သြားရင္ ညီညီ့ကုိ ေခၚလုိက္ အခန္းထဲမွာ ရွိမယ္ ....” ေျပာေျပာဆုိဆုိ ညီညီ ကုိကုိ ေဘးမွ ေျပးထြက္သြားသည္။<br /><br />“ညီ ..ညီ ... ”<br /><br />ကုိကို ထုိင္ခုံတစ္လုံးကုိ ကန္ထည့္လုိက္သည္။ ညီညီက သူ ့ကုိပင္လွည့္မၾကည့္ဘဲ အခန္းထဲဝင္သြားျပီ။ ညီညီ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ။ ဒီကေလးကုိ ပစ္ထားလုိ ့ေတာ့ မျဖစ္ေတာ့ ဟုကုိကုိေတြးေနမိသည္။ ထမင္းစားပြဲေပၚက ပတတ္စာဟင္းခ်ဳိက အေငြ ့တေထာင္းေထာင္းထေနသည္။ ကုိကုိ ၾကဳိက္လွေသာ ငါးရံ ့အူ ဟင္းသည္ ဒီကေန ့လုံးဝ အရသာ မရွိပါေခ်။<br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="color: rgb(204, 0, 0); font-weight: bold;">ဆက္ပါဦးမည္ :D</span><br /></div><br /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: left; color: rgb(51, 51, 255); font-weight: bold;">စာဖတ္လည္လာမိတ္သဟာ ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ျမဲပါေစ......<br />ရန္ကုန္သား :D<br /></div></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3356143793130355452-1924534755094825879?l=creationoflove2009.blogspot.com' alt='' /></div>yangontharhttp://www.blogger.com/profile/09758261007394190013noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-3356143793130355452.post-31627816970461967602009-09-17T12:45:00.000-07:002009-09-17T21:04:16.657-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/SrKVzMy66pI/AAAAAAAAARg/JFoEORgIELo/s1600-h/equilibrium-will-borden.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 217px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/SrKVzMy66pI/AAAAAAAAARg/JFoEORgIELo/s320/equilibrium-will-borden.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5382529211501832850" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">စာၾကည့္စားပြဲေပၚက စားပြဲတင္ မီးဆေလာင္းေလး ၏အလင္းေရာင္သည္ သူ ့အခန္းေလးထဲသုိ ့ေအးေအးက ေလး ျဖာက်ေနသည္။ အခန္းေလးတစ္ခုလုံး တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေန၏။ စာဖတ္ရတာ ၾကာေတာ့ ပ်င္းလာျပီ။ ဖတ္ေန ေသာ စာကလည္း ခပ္ျမန္ျမန္ေမာင္းေနတဲ့ ဘတ္စ္ ကား ေပၚက ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြလုိ ျမင္သာ ျမင္ ေနရသည္ ဘာေတြ မွန္းမသိ။ တစ္ေၾကာင္းျပီး တစ္ေၾကာင္းသာဖတ္ျပီးသည္။ ေခါင္းထဲ ဘာမွ မဝင္။ စာတစ္ ေၾကာင္းကုိ သုံးခါေလာက္ျပန္ဖတ္ရမွေတာ့ ရွုတ္ေထြးေပြလီလွေသာ ဒီစာေတြဘယ္လုိ ခရီးေရာက္ပါ့မည္ နည္း။ တုိးသက္သက္ဖြင့္ထားေသာ ဂီတသံက လြင္လြင္ကေလး ညင္သာစြာၾကားေနရသည္။ စာဖတ္တဲ့အခါ Classical ဂီတကုိ နားေထာင္ ေနက်ျဖစ္သည္။ ေကာ္ဖီခြက္ကေလးကေတာ့သူ ့ကုိ ျငိမ္သက္စြာ အေဖာ္ျပဳ ေန သည္။ ေကာ္ဖီခြက္ေပၚမွ သစ္ပင္ေလးေတြက ဂီတ သံႏွင့္အတူ ယိမ္းႏြဲ ့ေနသလုိ ထင္မိသည္။ ေကာ္ဖီကေတာ့ စာဖတ္ ရင္း၊ ေသာက္ရင္းလုပ္ေန ေသာ သူ ့ကုိ ေအးစက္စြာ ေစာင့္ဆုိင္းေနေလသည္။<br /><br />သူ ဖတ္ေနေသာ စာမွာ လူကုိယ္ခႏၶာအတြင္းရွိ Buffer system အေၾကာင္းျဖစ္သည္။ ခႏၶာကုိယ္တြင္းရွိ ဇီဝျဖစ္ စဥ္မ်ား ေကာင္းစြာ ပုံမွန္လည္ပတ္ဖုိ ့ရန္အတြက္ pH ... (power of Hydrogen ion) ဟုိက္ဒရုိဂ်င္ အုိင္းယြန္း အေရ အတြက္၊ အပူခ်ိန္ ၃၇ ဒီဂရီ ဆဲလ္စီးယပ္စ္ အစရွိသည့္ မွ်ေျခတစ္ခု လုိအပ္သည္။ ဥပမာအားျဖင့္ ခႏၶာ ကုိယ္တြင္း အက္ဆစ္ ဓါတ္သိပ္မ်ားလာ လွ်င္ျဖစ္ေစ၊ အယ္လ္ကာလီဓါတ္သိပ္မ်ားလာလွ်င္ ျဖစ္ေစ ခႏၶာ ကုိယ္ တြင္း ဇီဝ ျဖစ္စဥ္မ်ား ကေမာက္ကမ ျဖစ္ကာ ေရာဂါ ေဝဒနာမ်ားျဖစ္ပြားလာႏိုင္သည္။ သုိ ့ေၾကာင့္ ခႏၶာ ကုိယ္အ တြင္းရွိ pH၊ အပူခ်ိန္ အစရွိသည္တုိ ့ကုိ စံသတ္မွတ္ခ်က္တစ္ခုျဖင့္ သဘာဝ အေလွ်ာက္ ထိန္းသိမ္းထား သည္။<br /><br />အေၾကာင္း တစ္စုံ တစ္ရာေၾကာင့္ ထုိ မွ်တေနျခင္း (Equilibrium) ပ်က္သြားပါက ခႏၶာကုိယ္မွ သဘာဝ အေလွ်ာက္ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းမွုမ်ား အလုိအေလွ်ာက္ျပဳလုပ္လွ်က္ သူလုိအပ္ေသာ မွ်ေျခအေနအထား ေရာက္ ေအာင္ျပန္လည္ထိန္းညွိ ယူသည္။ ထုိကဲ့သုိ ့ထိန္းညွိေပးရန္အတြက္ Buffer ဟူေသာ ျဒပ္ဝတၱဳမ်ား ခႏၶာကုိယ္ တြင္းတြင္ အေျမာက္အျမားရွိသည္။ ခႏၶာကိုယ္၏ အလြန္အံ့ၾသဖြယ္ေကာင္းေသာ ကာကြယ္မွု ယႏၱရား တစ္ခုဟု လည္း ဆုိႏိုင္ပါသည္။ စာဖတ္ရသည္ ကုိ ပ်င္းရိလာပါက အေတြးေတြ သူ ့ေခါင္းထဲသုိ ့တရစပ္ဝင္လာျမဲျဖစ္သည္။ ယခုလည္း အေတြးတစ္ခု သူ ့ရင္ထဲ သုိ ့ခ်ဥ္းႏွင္းဝင္ေရာက္လာေလ၏။<br /><br />ခႏၶာကုိယ္တြင္းစီးဆင္းလွည့္ပတ္ေနေသာ ေသြး၏ pH သည္ 7.4 (+ or - 0.05) ျဖစ္သည္။ 0.05 ပုိမ်ားႏိုုင္သည္ (7.45)။ ေလ်ာ့သြားႏိုင္သည္(7.35)။ ထုိထက္ပုိျပီး မ်ားသြားနည္းသြားလွ်င္ ခႏၶာကုိယ္ဇီဝျဖစ္စဥ္မ်ား ကေမာက္က မ ျဖစ္ လွ်က္ ေရာဂါေဝဒနာမ်ား ျဖစ္ပြားလာမည္ျဖစ္သည္။ ထုိအခါ ပထမဦးဆုံး ေရာက္လာသူမွာ Buffer မ်ားျဖစ္ သည္။ အက္ဆစ္ဓါတ္မ်ားလာပါက ထုိျဒပ္မ်ားေလ်ာ့သြားေစရန္ ခႏၶာကုိယ္အတြက္ ေဘးမျဖစ္ေစရန္ Buffer မ်ားက ထုိအက္ ဆစ္ဓါတ္မ်ားကုိ ေလ်ာ့က်သြားေစရန္ျပဳလုပ္ေပးသည္။ အယ္လ္ကာလီဓါတ္မ်ား မ်ားေန ပါက လည္းထုိနည္းလည္းေကာင္းပင္ျပဳလုပ္ေပးသည္။ ဥပမာဆုိရေသာ္ ဟင္းေတြမငန္ေစရန္ လုိအပ္ေသာဆား ကုိ တုိင္းဆျမည္းျမျပီး ထည့္တတ္ေသာ့ စားဖုိမွဴးၾကီးႏွင့္လည္းတူသည္။ မီးအားအတက္အက်ကုိ အလုိအ ေလွ်ာက္ ထိန္းညွိေပးေသာ Auto regulator မီးအားထိန္းညွိစက္ ႏွင့္လည္း တူ၏။<br /><br />သူတုိ ့အိမ္တြင္ အေမသည္ Buffer ျဖစ္သည္။ အေဖႏွင့္သူတုိ ့ေမာင္ႏွမမ်ား အၾကား၊ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမမ်ား အၾကား ျဖစ္လာသမွ်ေသာ ကေတာက္ကဆ မ်ား၊ နားလည္လြဲမွုမ်ား၊ ကုိ ေကာင္းစြာထိန္းညွိေပးေနသူ ျဖစ္သည္။ ကုိကုိ အရက္ေသာက္သည္ကုိ အေဖ ကလုံးဝမၾကဳိက္။ ကုိကိုက တစ္ခါတစ္ရံ လူမွန္းမသိေအာင္ မူးမူးျပီး ျပန္လာ တတ္သည္။ ကုိကို အရက္ေသာက္ ေဒါင္ခ်ာစုိင္းျပီးျပန္လာခ်ိန္တြင္ အေဖႏွင့္တုိးပါက ေသခ်ာေပါက္ အထုိးခံ ရ မည္ျဖစ္သည္။ ကုိကုိ ျပန္လာခ်ိန္တြင္ အေဖေဒါသကုိ အေပါက္ဝမွ ရုိက္ခ်ႏိုင္သူမွာ အေမသာျဖစ္သည္။ အေမ သာ မရွိလွ်င္ ကုိကုိ သည္ အေဖ့လက္ခ်က္ျဖင့္ ေသေလာက္ျပီျဖစ္သည္။ သားသမီးမ်ား ႏွင့္ လင္သားၾကားတြင္ ရွိေသာ ပတိပကၡ မွန္သ မွ် အေမ့ေၾကာင့္ ၾကီးရာမွ ငယ္သြားသလုိ ငယ္ရာမွ ပေပ်ာက္လုိ ့သြားရစျမဲျဖစ္သည္။ ကုိကုိ သူႏွင့္ ညီမေလးတုိ ့ၾကားတြင္လည္း အေမ့၏ မွ်တေသာ ေမတၱာႏွင့္အတူ သင့္ေလွ်ာ္ ေသာ ေဖ်ာင့္ဖ် သြန္ သင္မွုမ်ား ျဖင့္ တည္ျငိမ္ ေအးခ်မ္းေနေသာ ေမာင္ႏွမမ်ား၏ ဆက္ဆံေရး ျဖစ္တည္လာ သည္။ သူတုိ ့မိသားစု သာယာခ်မ္းေျမ့ ေနျခင္း၊ ေမာင္ႏွမခ်င္း ခ်စ္ျခင္းတုိ ့သာ ျဖစ္တည္ေနျခင္းသည္ အေမ့ ေၾကာင့္ျဖစ္သည္။<br /><br />သူ တုိ ့မိသားစု ၾကီးသည္ လူ ့ခႏၶာကုိယ္ၾကီးဆုိေသာ္ အေမသည္ Buffer ျဖစ္သည္။ မိသားစုၾကီး တည္ ျငိမ္ေအး ခ်မ္းစြာ လည္ပတ္ဖုိ ့အတြက္ အေမ့ အလိမၼာေတြသာ မပါခဲ့ရင္ အေဖနဲ ့သားေတြၾကားတြင္ အျမဲတေစ တပူပူ တဆူဆူ မျငိမ္းမခ်မ္း ျဖစ္ေနမည္။ တျခားေသာ မိသားစုမ်ားတြင္လည္း ထုိကဲ့သုိ Buffer ႏွင့္တူေသာ အေဖ၊ အေမသုိ ့မဟုတ္ တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ ရွိေကာင္းရွိေနမည္ ဟု သူေတြးသည္။ ထုိမိသားစုၾကီးသည္ အေမ့ ေၾကာင့္ျဖစ္ေစ မိသားစုတစ္ခုလုံးခ်စ္ၾကေသာ သား သို ့မဟုတ္ သမီးအငယ္ဆုံးေလးေၾကာင့္ျဖစ္ေစ အၾကီးဆုံး အစ္ကုိၾကီး အစ္မၾကီး မ်ားေၾကာင့္ျဖစ္ေစ တည္ျငိမ္ပကတိ ခ်မ္းသာစြာရွိေနမည္ျဖစ္သည္။ အေဖ့မ်က္ႏွာညဳိေန လွ်င္ အေမသိသည္။ ကုိကုိ စေသာ သူတုိ ့ေမာင္ႏွမေတြ မ်က္ႏွာမေကာင္းလွ်င္ အေမသိသည္။ သူေတြ ့ဖူးခဲ့ ေသာ ဘဝထဲမွ ပထမဦးဆုံးေသာ Buffer သည္ သူ ့ခ်စ္လွစြာေသာ အေမျဖစ္သည္။ သူတုိ ့မိသားစု ေလထု က ေလးသည္ အေမ့ေၾကာင့္ ျငိမ္သက္ေနသည္။ ေႏြးေထြးေအးျမေနသည္။ ရနံ ့သင္းသင္းေလး ၾကဳိင္ေနသည္။ ရယ္ သံေမာသံေလးေတြ လြင္ေနသည္။<br /><br />ဇာနည့္ကုိ စခင္မိေတာ့ သိပ္ေပ်ာ့ညံ့လြန္းသည္ဟု သူထင္ခဲ့မိသည္။ ေယာက်ာ္းျဖစ္ျပီး မာနမရွိဘူးဟုထင္ခဲ့မိ သည္။ အားနာတတ္လြန္းသည္ဟု စိတ္ထဲမွ ေကာ ႏွုတ္မွပါ စြတ္စြဲခဲ့ဖူးသည္။ သူ တုိ ့သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္ အေဆာင္မွ အခန္းငယ္တစ္ခုကုိ အမွီျပဳရင္း ပညာသင္ခဲ့ၾကသည္။ လူငယ္တုိ ့ထုံးစံအတုိင္း ထစ္ကနဲ စိတ္မေတြ ့တုိင္းဆုိၾကေျပာၾက ထုိးၾကၾကိတ္ၾက ခဏခဏ ျဖစ္သည္။ သူ သတိထားခဲ့မိခ်ိန္တြင္ သူတုိ ့ သူငယ္ခ်င္းေလး ေယာက္ သည္ အလြန္ ခ်စ္ခင္ေနၾကျပီျဖစ္သည္။ သူ ကုိယ္တုိင္လည္း သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိ အိမ္က ကုိကုိ ့ထက္ပင္ ခ်စ္သည္။<br /><br />သူတုိ ့အခန္းငယ္၏ ေလထုသည္ ဇာနည့္ေၾကာင့္ လန္းဆန္းလာခဲ့သည္။ အနစ္နာခံတတ္သည္။ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္စီ၏ ဝမ္း နည္းမွု ေၾကကြဲမွု ေပ်ာ္ရႊင္မွု လြမ္းေဆြမွုတုိင္းကုိ ကုိယ္ခ်င္းစာ နားေထာင္ တတ္ သူျဖစ္ သည္။ အေလွ်ာ့ေပးတတ္သူျဖစ္သည္။ ခြင့္လႊတ္တတ္သူ ျဖစ္သည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအၾကား စကား ကုန္မကူး တတ္သူျဖစ္သည္။ မွ်တစြာေဝဖန္ တတ္ သူျဖစ္သည္။ ေကာင္းစြာ ထိန္းညွိတတ္သူျဖစ္သည္။ ေရွးေရွး က တစ္ ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ျငဴစူေစာင္းေျမာင္းတတ္ၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္ ဇာနည့္၏ ထိန္းညွိေပး မွု တြင္ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ ့လာၾကသည္။ နားလည္ မွုေတြ ေဝေဝဆာဆာရလာၾကသည္။ လူတစ္ေယာက္ကုိ တစ္ ေယာက္ နားလည္ျခင္းသည္ ထုိအရပ္ ထုိေနရာ ထုိအိမ္ တုိ ့တြင္ သာယာမွုကုိျဖစ္ေစသည္။ ခ်စ္ခင္မွု ေလးစားမွု ကုိ ပြားေစသည္။ ဇာနည္သည္ သူတုိ ့သူငယ္ခ်င္း ေလး ေယာက္ အတူရွိေနခ်ိန္တြင္ Buffer တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့သည္ဟု သူေတြးမိ၏။<br /><br />အလုပ္ရွင္သူေဌးႏွင့္ ဝန္ထမ္းမ်ားၾကားတြင္ ေကာင္းစြာကြ်မ္းက်င္လိမၼာေသာ မန္ေနဂ်ာသည္ ထုိအလုပ္ ပတ္ ဝန္း က်င္၏ Buffer ျဖစ္၏။ ႏုိင္ငံႏွစ္ ႏိုင္ငံအၾကားတြင္ စကားလိမၼာေသာ သံတမန္သည္ Buffer ျဖစ္၏။ မင္းႏွင့္ ျပည္သူ အၾကားတြင္ ပညာရွိေသာ အမတ္လိမၼာသည္ Buffer ျဖစ္၏။ Buffer ႏွင့္အလား သဏၭန္ တူေသာ ဂုဏ္ သတၱိတူေသာ လူသားမ်ားကုိ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ေနမိသည္။ Buffer ပ်က္လွ်င္ ခႏၶကုိယ္ပ်က္မည္ ... ေဖာက္လႊဲ ေဖာက္ျပန္ျဖစ္မည္ .. ကေမာက္ကမ ျဖစ္မည္။ ပတ္ဝန္းက်င္သည္ ကတိမ္းကပါးျဖစ္မည္ ဖရုိဖရဲ ျဖစ္မည္။ ေလာင္ျမဳိက္မည္။ ပ်က္ဆီးမည္။ ျပဳိကြဲမည္။<br /><br />တကယ္ေတာ့ Buffer မ်ားမွာ လူ ့ေလာကကုိ အက်ဳိးျပဳသူမ်ားသာ ျဖစ္သည္ ဟု သူ ့အျမင္တြင္ ရွင္းရွင္းျမင္ လာသည္။ Buffer ေတြကုိ တန္ဖုိးထားသင့္သည္ ေလးစားသင့္သည္။ အမ်ားအက်ဳိးျပဳလွ်င္ ကုိယ္မနစ္နာဘဲ ႏွင့္ေတာ့ ေအာင္ျမင္မွုနည္းပါးေနမည္ျဖစ္သည္။ Buffer မ်ားသည္ အနစ္နာခံသူ မ်ား ျဖစ္ သည္။ အမ်ားအက်ဳိး ၾကည့္သူမ်ားျဖစ္သည္။ အျပဳံးျဖင့္ ပီတိျဖစ္သူမ်ားျဖစ္သည္။ ျငိမ္းေအးေသာ အရိပ္ကုိ ေပးသူမ်ားျဖစ္သည္။ သာ ယာေသာ ဝန္းက်င္ကုိ ဖန္ဆင္းသူမ်ားျဖစ္သည္။<br /><br />သူ ႏွင့္ သူ ့ပတ္ဝန္းက်င္အေပၚ တြင္ သူ သတိ မျပဳ မိခဲ့ေသာ Buffer မ်ား မည္မွ်ရွိေနျပီနည္း။ Buffer ေနရာယူ လွ်က္က ေနထုိင္ေသာ ပတ္ဝန္းက်င္ကုိ ဖ်က္ဆီးေသာ သူမ်ားလည္း ျမင္လာသည္။ ေကာက္က်စ္ေသာ သူမ်ား လည္း သူ ့အေတြးတြင္ေပၚလာသည္။ Buffer မ်ားမရွိလွ်င္ ပ်က္စီးတတ္သလုိ Buffer အမ်ဳိးအစား ညံ့ဖ်င္းလွ်င္ လည္း ပ်က္စီးတတ္သည္ Buffer ေတြနည္းေနပါကလည္း ပ်က္စီးတတ္သည္။ Buffer သည္ ေျဖာင့္မွန္ေသာ သူျဖစ္သည္။ ဇြဲေကာင္းေသာသူ ျဖစ္သည္ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းညင္သာ သူမ်ား ျဖစ္သည္။ ဥာဏ္ၾကီးသူမ်ားျဖစ္သည္။ ၾကီးရင့္ေသာ စိတ္ထားရွိသူမ်ားျဖစ္သည္။ ထုိအရာမ်ား ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေသာ္ ...............။<br /><br />သူ Buffer ႏွင့္တူေသာသူ ျဖစ္ရဲ ့လား .... ထုိေမးခြန္းကုိ သူ ့ကိုယ္သူ ေမးၾကည့္မိသည္။ Buffer..... Buffer ..... သူသည္ လူအမ်ား၏ ျပဳံးေပ်ာ္ရႊင္မွုကုိ ေပးႏိုင္ေသာသူ ျဖစ္ရလုိ၏ .... သူ ့လက္တကမ္း မိသားစု၊ ပတ္ဝန္းက်င္မွ<br />သည္ ထုိထက္ ထုိ ့ထက္ က်ယ္ေျပာေသာ ေလာကကုိ အလွဆင္သူ ျဖစ္လုိ၏ ..... အတၱေတြေလွ်ာ့ပါးကာ ပရ ေတြ မွ်တဖုိ ့အေရး .... ၾကဳိးစားအားသစ္ခ်င္လာသည္။ သူ ေတြးရင္းပီတိျဖစ္ရသည္။ လူတုိင္း လူတုိင္းသည္ Buffer ျဖစ္ႏိုင္သည္ဟု သူထင္မိသည္။ ..... ေလာက တြင္ Buffer မ်ားတုိးပြားပါေစ ........ သူ ့စိတ္ထဲမွ တီးတုိး ေရရြတ္လုိက္၏ .... သူ ျပဌာန္းစာအုပ္ကုိ ပိတ္လုိက္သည္။ ညကား ေကာင္းစြာ ျငိမ္သက္ျခင္းရွိျပီျဖစ္၏ .......... ။<br /><br />ပုံေလးကုိ<a href="http://images.google.com/imgres?imgurl=http://fineartamerica.com/images-medium/equilibrium-will-borden.jpg&amp;imgrefurl=http://fineartamerica.com/featured/equilibrium-will-%20%20borden.html&amp;usg=__luOGluLPkNvwhQPUhw1qflypXH4=&amp;h=406&amp;w=600&amp;sz=49&amp;hl=en&amp;start=139&amp;sig2=6N6TIN5PND293ObuXI8LJw&amp;tbnid=q4PBlEyiNFET5M:&amp;tbnh=91&amp;tbnw=135&amp;ei=EZGySo%20%20rvIZiGmwOGwMi7Cw&amp;prev=/images%3Fq%3Dequilibrium%26gbv%3D1%26hl%3Den%26sa%3DN%26start%3D120"> ဒီက</a> ယူပါတယ္ .... :D<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">စာဖတ္လည္လာ မိတ္သဟာ ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ျမဲပါေစ......</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">ရန္ကုန္သား</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3356143793130355452-3162781697046196760?l=creationoflove2009.blogspot.com' alt='' /></div>yangontharhttp://www.blogger.com/profile/09758261007394190013noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-3356143793130355452.post-18089495030418938632009-09-15T13:00:00.000-07:002009-09-15T14:37:27.291-07:00<div style="text-align: justify;">ဒီပုိစ့္ေလးကေတာ့ သူငယ္ခ်င္း <a href="http://kaungkin18.blogspot.com/">ဝက္ဝံေလး (စက္တင္ဘာရဲ ့ေကာင္းကင္) </a>က “ကြ်န္ေတာ့္ကုိ အျမင္ကတ္ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းမ်ား” ကုိေရးဖုိ ့တက္ဂ္ထားတဲ့ ပုိစ့္ေလးပါ။ လူ မွန္ ရင္ေတာ့ အျမင္ကတ္တတ္ၾကသလုိ အျမင္ အကတ္ခံရ မွာလည္း မလြဲဧကန္ ပါပဲလုိ ့ထင္မိပါတယ္ ..... ဒါ့ ေၾကာင့္မုိ ့ ကြ်န္ေတာ့္ကုိလည္း အျမင္ကတ္ၾကသူ ေတြ ဒုနဲ ့ေဒး ရွိပါတယ္ .... တစ္ခါ တစ္ခါ ကုိယ္မထင္ထားတဲ့သူ ေတြက ေတာင္ အျမင္ေတြ အကပ္ၾကီးကပ္ အမုန္းၾကီးမုန္းေနတာေတြ ကုိပါ သိရ ျမင္ရ ၾကားခဲ့ရပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကုိမုန္းေန တယ္လုိ ့ကြ်န္ေတာ္ ထင္တဲ့ သူေတြက တကယ္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ အေပၚစိတ္ထားမွန္ၾကသူေတြ ျဖစ္ေနသလုိ မ်ဳိးေပါ့ ... လူကဲခတ္ရတာ အင္မတန္ခက္ပါတယ္ ..... ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ဘာလုိ ့လူေတြ အျမင္ကတ္ၾကပါသလဲ .....<br /><br />ကြ်န္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္ ကြ်န္ေတာ္တကယ္မေကာင္းလုိ ့အျမင္ကတ္ခံရတဲ့အခါမ်ဳိးလည္း ရွိပါတယ္။ အဲဒီ အခါ မ်ဳိးက်ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ျပင္ရတာေပါ့ .... တစ္ခါတစ္ရံ ကုိယ္က ေကာင္းေနပါလွ်က္နဲ ့အျမင္ကတ္ခံရတဲ့ အခါလည္း ရွိပါတယ္ ... အဲဒါေတာ့ကြ်န္ေတာ္လည္း မတတ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ၾကီးသာ အျမင္ ကတ္ၾကပါေတာ့လုိ ့ပဲ ေျပာရေတာ့မွာပါ ..... သူတုိ ့အျမင္ကတ္တာၾကီးက ကုိယ့္အတြက္ သိပ္ အဓိပၸါယ္ မရွိတဲ့ အခါမ်ဳိးမွာေပါ့ ....<br /><br />တစ္ကုိယ္ေကာင္းဆန္တယ္ လုိ ့အေျပာခံရဖူးပါတယ္......<br />ဆရာလုပ္တယ္လုိ ့အေျပာခံရဖူးပါတယ္......<br />ၾကီးက်ယ္တယ္လို ့အေျပာခံရဖူးပါတယ္ .....<br />စကားအလြန္မ်ားတယ္လုိ ့ အေျပာခံရဖူးပါတယ္.....<br />အခ်ဳိးမေျပဘူးလုိ ့လည္း အေျပာခံရဖူးပါတယ္ (ဘာအခ်ဳိးမေျပလဲေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ခုထိ မသိေသးပါဘူး :))<br /><br />အျမင္ကတ္ခံရတာကုိ သိလုိ ့ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေကာင္းက်ဳိးေတြ အေတာ္မ်ားမ်ားရပါတယ္ ... အဲဒါေၾကာင့္ အျမင္ ကတ္ၾကတဲ့ လူေတြကုိ ေက်းဇူးေတာင္ တင္မိတယ္။ သူတုိ ့သာ အျမင္မကတ္ရင္ ကြ်န္ေတာ္ေတာ့ မသိသား ဆုိး ရြားတဲ့သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနေတာ့မွာပါ .....။ ကြ်န္ေတာ္ အျမင္ကတ္ခံရမွာေၾကာက္လား ဆုိေတာ့ ေၾကာက္ပါ တယ္ ......ပညာရွိသူေတာ္ ေကာင္းေတြ အျမင္ကတ္မွာေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေသမေလာက္ ေၾကာက္ပါ တယ္ .....။ ေလာကဓံ နဲ ့ေတြလာၾကဳံလာတဲ့အခါ ကုိယ့္စိတ္ကုိ ကုိယ္ထိန္းျပီး ရင္ဆုိင္အံတုဖုိ ့ဆုိတာ အေျပာလြယ္သ ေလာက္ အလုပ္ အင္မတန္ကုိ ခက္လွပါတယ္။<br /><br />ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္စိထဲတြင္ အျမင္မေတာ္သမွ် ေျပာခ်င္ေနေသာစကားေတြ ထြက္မလာေအာင္ မ်ဳိခ်ရပါတယ္။ ေစတနာ ဟာ တစ္ခါတစ္ရံ ေဝဒနာျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ အေတြ ့အၾကဳံမ်ဳိး ရွိခဲ့ဖူးလုိ ့ပါ။ ဒီလုိနဲ ့ ၾကာလာေတာ့ လ်စ္လ်ဴရွု တတ္လာပါတယ္ ...... ေစာင့့္ၾကည့္တတ္လာပါတယ္ .... အျပစ္တင္စကား မဆုိပဲ လုိအပ္တဲ့အခါ ကူညီတတ္ လာ ပါတယ္ .... စကားနည္းနည္းပဲေျပာဖုိ ့ေအာင့္အီးတတ္လာပါတယ္ .... ကြ်န္ေတာ္လည္း ေအးေအး ခ်မ္းခ်မ္း ျဖစ္သြားတယ္လို ့ ေျပာရမယ္ထင္ပါတယ္ ....။<br /><br />အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကို ေျပာဆုိ ေဆြးေႏြး ျငင္းခုံၾကတဲ့အခါမွာ တစ္ခ်ိန္က ဦးေဆာင္ ျငင္းခုံခဲ့တဲ့ ကြ်န္ေတာ္ နားေထာင္ သူ သက္သက္ျဖစ္လာသလုိ ..... သူတုိ ့အျမင္ေတြကုိ နားေထာင္ေပးတတ္ လာပါတယ္ ... သူတုိ ့ မွားေနတယ္ဆုိတာ သိလာတဲ့အခါ ေရလုိက္ငါးလုိက္ေနတတ္လာပါတယ္ မွားေနတယ္လုိ ့မေျပာေတာ့ပါဘူး ကြ်န္ေတာ္နဲ ့အင္မတန္ရင္းႏွီးတဲ့သူေတြက လြဲရင္ေပါ့ ... သူငယ္ခ်င္းအရင္းေခါက္ေခါက္ဆုိရင္ေတာ့ မုန္းခ်င္ လည္း မုန္းပါေစ သူမွားေနရင္ မွားတယ္လုိ ့ေျပာဖုိ ့ကြ်န္ေတာ္ဘယ္ေတာ့မွ မတြန္ ့ဆုတ္ပါဘူး ။ကြ်န္ေတာ့္ကုိ မုန္း လုိ ့ကြ်န္ေတာ္ေသမသြားေပမယ့္ သူတုိ ့မွားေနတာကုိ သတိမေပး လုိက္ရဘဲ သူတုိ ့ဒုကၡေရာက္သြားမွာ လူအ မ်ား အကဲ့ရဲ ့ခံရမွာ မလုိလားလုိ ့ပါ ..... ကြ်န္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းကုိ ကြ်န္ေတာ္ပဲ မေကာင္းေျပာခ်င္ပါတယ္ ။သူမ်ား မေကာင္းေျပာတာမ်ဳိးၾကားရရင္ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ဆဲသလုိ ပဲ နာပါတယ္ အခံရခက္ပါတယ္ ....။<br /><br />ေနာက္ဆုံးေတာ့ ဆက္လက္ အျမင္ကတ္သူမ်ားလည္း ရွိေနစဲျဖစ္သလုိ ကြ်န္ေတာ့္ကုိယ္ကြ်န္ေတာ္ ေဝဖန္သုံး သပ္လုိ ့မွားမွန္းသိတဲ့အခါ ျပင္ဆင္တာကလြဲရင္ ထုိထုိ ေသာ အျမင္ကတ္သူအေပါင္းကုိ ေက်းဇူးလည္းတင္သလုိ အဓိပၸါယ္မရွိတဲ့ ေဝဖန္မွု အျမင္ကတ္မွုေတြကုိေတာ့ ေခါင္းထဲ သိပ္မထည့္ေတာ့ပါဘူး ... ကြ်န္ေတာ္ သူတုိ ့ ပါးစပ္ ဖ်ားမွာ ကားယားၾကီး အျဖစ္မခံႏိုင္ပါဘူးခင္ဗ်ာ ....... လူတစ္ေယာက္ ရဲ ့ဘဝမွာ သူ ့ဘဝ သူ ့အေၾကာင္းနဲ ့ ေကာင္း ေအာင္ လုပ္ေနၾကတာပါပဲ ... မွားတဲ့အခါ ရွိသလုိ မွန္တဲ့အခါလည္း ရွိမွာပါ ... ။<br /><br />ဒီေလာက္နဲ ့ပဲ ေက်နပ္ပါေတာ့ သူငယ္ခ်င္း <a href="http://kaungkin18.blogspot.com/">ဝက္ဝံေလး (စက္တင္ဘာရဲ ့ေကာင္းကင္)</a>ေရ ... ငယ္က်ဳိး ငယ္နာ ေတြလည္း ကုန္ပါျပီ ..... :)))) ေက်းဇူး ခင္ခင္မင္မင္ တက္ဂ္တဲ့အတြက္ .... :)))))<br /><br />အထင္ေသးျခင္း အခ်င္းခ်င္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ .....<br />ဆင္းရဲလုိ ျခင္း အခ်င္းခ်င္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ ....<br />ေလးစားခင္မင္လွ်က္<br />ရန္ကုန္သား<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3356143793130355452-1808949503041893863?l=creationoflove2009.blogspot.com' alt='' /></div>yangontharhttp://www.blogger.com/profile/09758261007394190013noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-3356143793130355452.post-1474707612194768782009-09-12T13:18:00.000-07:002009-09-12T13:44:54.858-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/SqwGyJLZHWI/AAAAAAAAARY/jHk8TgQmSRs/s1600-h/JAWT8ARR_lg.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 239px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/SqwGyJLZHWI/AAAAAAAAARY/jHk8TgQmSRs/s320/JAWT8ARR_lg.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380683113327828322" border="0" /></a>ညသည္ တိတ္ဆိတ္စြာ ျငိမ္သက္စျပဳေနျပီျဖစ္သည္။ လမ္းမေပၚတြင္လည္း လူ အသြားအလာ က်ဲပါးေနျပီျဖစ္ သည္။ ည သည္လွေကာင္းလွေပမည္။ သုိ ့ေသာ္ ထုိလွပေသာညကို ခံစားဖုိ ့ေနေနသာသာ ပင္ပန္းႏြမ္းေန ေသာ ခႏၶာကုိယ္ ကုိ မလွ်က္က အိမ္ေရာက္ဖုိ ့တအားေလွ်ာက္ယူေနရသည္။ ရာသီက ပူရသည့္အထဲ အလုပ္ ကလည္း ဒီကေန ့ ပုိပင္ပန္းသျဖင့္ သူ အားအင္ေတြ ကုန္ခမ္းေနျပီျဖစ္သည္။ သူ စီးလာေသာ ဘတ္စ္ကားက လည္း သူ ့ လက္က်န္ အင္အားမ်ားကုိ ယူထားလုိက္ျပီျဖစ္သည္။ လူလည္း ဖြတ္သထက္ ညစ္ေနျပီ။<br /><div style="text-align: justify;"><br />တစ္လတစ္လ ရသည့္ေငြႏွင့္ ဘယ္လုိမွ မကာမိ။ အလုပ္တြင္ ရံဖန္ရံခါ ေအာက္ဆုိက္ေလး မွမရရင္ အိမ္က မိန္းမက ခုိ သံေပးကာ မတရား ျငီးမည္။ ဒီ ဗိုက္ျပႆနာ ပါးစပ္ျပႆနာ ေၾကာင့္ခက္လွသည္။ သုိ ့ေသာ္ မဝတ္ ဘဲ ေနလုိ ့ရသည္။ မစားဘဲ ေနလုိ ့ရသည္မဟုတ္။ သားသမီးေတြရဲ ့ ပူဆာမွုကုိလည္း ဟုိေန ့ဝယ္ေပးမည္ သည္ ေန ့ဝယ္ေပးမည္ဟု ေန ့ေရႊ ညေရႊ ့လုပ္လာခဲ့သည္မွာ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္မွန္းမသိ။ သူ တုိ ့သားသမီးမ်ား ကံဆုိး ဘိခ်င္းဟု ေတြးမိသည္။ သုိ ့ေသာ္ သူ ့အစြမ္းက ကုန္ ျပီျဖစ္သည္။ သိန္းထီမ်ားကလည္း မေပါက္ႏိုင္။<br /><br />သူ သိပ္ပင္ပန္းလာေသာ ရက္မ်ဳိး စိတ္ကလည္း အထိမခံေအာင္ တုိေနခ်ိန္မ်ဳိးဆုိက ထုိသုိ ့ကေလးမ်ား ပူဆာ ေသာ အခါ ေအာ္ေငါက္ပစ္ လုိက္မိမည္ျဖစ္သည္။ သူလည္း အေဖထဲက အေဖ ပင္ျဖစ္၍ သားသမီးအလုိကို ေတာ့ လုိက္ခ်င္ပါသည္။ ကေလးႏွစ္ေယာက္ ႏွင့္ သူ ့မိသားစု အတြက္ သူ တစ္ေယာက္ တည္း ရုန္းရသည္မွာ လြယ္ လွသည္မဟုတ္။ မိန္းမလုပ္သူက အသုတ္ဆုိင္ကေလး ဖြင့္ျပီး သူ ့ကုိကူညီလုိ ့သာ သူ အသက္ရွု အ နည္း ငယ္ ေခ်ာင္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ အငယ္ေကာင္ေလးက ေနာက္ ႏွစ္ဆုိ ေက်ာင္းထားရ ေတာ့မည္။ အၾကီး ေကာင္ က သုံးတန္း။ ေက်ာင္းစရိတ္ က်ဴရွင္စရိတ္ ေတြးပူရရင္ ထမင္း ပင္စားႏိုင္ေတာ့မည္ မဟုတ္ေပ။<br /><br />အိမ္ျပန္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ေျခပစ္လက္ပစ္လွဲ ပစ္ခ်င္စိတ္သာ လႊမ္းမုိးေနေလသည္။ ေခ်သလုံးၾကြက္သား မ်ား ကလည္း ေညာင္းခ်ိေနသလုိ ဇက္ေၾကာကလည္း ေနာက္မွ ဆြဲထားသလုိ တင္းေနပုံေၾကာင့္ မအီမသာၾကီး ျဖစ္ ေန ေလသည္။ တစ္ကုိယ္လုံးလည္း ေခြ်းမ်ားႏွင့္စီးထန္းေနေလ၏။ သူ ့ေရွ ့မွ ကားတစ္စီး ဝူးကနဲ ေမာင္းထြက္ သြားသည္။ အိမ္ျပန္ခ်င္စိတ္ အားၾကီးေနေသာ သူ…. ရုတ္ရက္မုိ ့လန္ ့သြားသည္။ တစ္ျပဳိင္နက္ ေဒါသကလည္း မဆီမဆုိင္ ထြက္သြားသည္။ ပါးစပ္မွလည္း ပက္ကနဲ ့ဆဲမိသြားသည္။<br /><br />ကားရပ္ထားခဲ့ေသာ ေနရာသုိ ့ေရာက္ေတာ့ လမ္းမေပၚတြင္ မည္းမည္း အရာဝတၱဳတစ္ခု ကို သူ ေတြ ့လုိက္ရ သည္။ ဘာမ်ားျဖစ္မည္နည္း။ အလင္းေရာင္ကလည္း အားနည္းသည္။ သူ အိမ္ ကုိ အနည္းငယ္ေမ့သြားသည္။ ေလးေထာင့္ရွည္ေမ်ာေမ်ာ အရာတစ္ခု။ ထုိအရာဝတၱဳနားသုိ ့ေရာက္ေသာအခါ သူ ရပ္တန္ ့လုိက္ျပီး ဆတ္ကနဲ ေကာက္ၾကည့္လုိက္သည္။<br /><br />ပုိက္ဆံအိတ္ တစ္ခုပါလား …… သားေရျဖင့္ျပဳလုပ္ထားေသာ အတန္ငယ္ၾကီးသည့္ အမ်ဳိးသားကုိင္ ပုိက္ဆံ အိတ္ ျဖစ္သည္။ သားေရသားက အိေနသည္။ ဘာအမ်ဳိးအစားလည္းေတာ့ မျမင္ရ။ သူ ့ရင္ေတြ တဒိန္းဒိန္းခုန္ သြား သည္။ ပုိက္ဆံအိတ္မွန္းသိသိခ်င္း သူ ေဘးဘီသုိ ့ က်ီးကန္းေဒါင္းေမွာက္ၾကည့္လုိက္မိသည္။ ပုိက္ဆံအိတ္ က အနည္းငယ္ စီးစီးပုိးပုိးေလးျဖစ္ေနသည္။ ပတ္ဝန္းက်င္သည္ တိတ္ဆိတ္ေန၏ သူ ့ေနာက္တြင္ လည္း ဘယ္သူမွ မရွိ ေရွ ့တစ္ေခၚေလာက္တြင္သာ လူတစ္ေယာက္ေက်ာကုိ ခပ္ေရးေရးျမင္ရသည္။ ဘယ္သူ မွ မရွိ။ ေခြးတစ္ ေကာင္ ေၾကာင္တျမီးမွ မရွိ။ သူ ့လက္ယာဘက္ တြင္ အိမ္တစ္လုံးက အေမွာင္ထဲတြင္ ငုတ္ တုတ္ ထုိင္ေနသည္။ သူ ပုိက္ဆံအိတ္ကုိ ဖြင့္မၾကည့္ႏိုင္ေသးဘဲ ပတ္ဝန္းက်င္ကုိသာ အထိတ္တလန္ ့ စူးစမ္း ေနသည္။<br /><br />ပုိက္ဆံေတြမ်ားသလားမသိ … က်က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့သူက သူ ့ေရွ ့တစ္ေခၚေလာက္ကလူလား။ ကားကို ဝူးကနဲ ေမာင္း ထြက္သြား သူလား၊ လက္ယာဘက္ အိမ္ၾကီးထဲမွ တစ္ေယာက္ေယာက္မ်ားလား။ သူ ့လက္ေတြ အနည္း ငယ္ တုန္ ေနသည္။ သူ ဘာကုိမွ ေဝခြဲႏိုင္ျခင္းမရွိခင္မွာ ထုိေနရာမွ ဆက္ေလွ်ာက္လာမိသည္။ သူ ့ေျခ လွမ္းေတြ ေႏွးသြားသည္။ ပိုက္ဆံအိတ္ကုိ လြယ္အိတ္ထဲသုိ ့အသာထုိးထည့္လုိက္သည္။ ပုိင္ရွင္မရွိေသာ ပုိက္ဆံမ်ား လည္း ရွိေနသည္ဟု ထင္ရေသာ အိတ္ကုိ သူေကာက္လာျခင္းသာျဖစ္သည္။<br /><br />မျဖစ္ဘူး ထုတ္ၾကည့္မွျဖစ္မယ္ …. မဟုတ္ေသးဘူး ဒီေလာက္ေမွာင္ေနတဲ့ညမွာ သာမန္လူတစ္ေယာက္ဟာ ပုိက္ဆံအိတ္ထုတ္ျပီး ၾကည့္ပါ့မလား အသိတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ ့မ်ား ၾကည္ေနတုန္းေတြ ့သြားရင္မခက္ပ လား။ ….ဒါဆုိ မီးလင္းသည့္ေနရာေရာက္ရင္ေကာ …. ဒါလည္း မျဖစ္ဘူး သူ ့ပုံ စံနဲ ့ကုိင္ထားတဲ့ ပုိက္ဆံအိတ္ က စပ္ ဟတ္မွုမွ မရွိတာ …… မေတာ္ က်က်န္ခဲ့သူနဲ ့တုိးေနမွျဖင့္ ခက္မည္။ သူ ေနာက္ကုိ လွည့္ၾကည့္လုိက္ျပန္ သည္။ ေနာက္ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ လူရိပ္သုံးခုေလာက္ ကုိေတြ ့ရသည္။ သူ အိမ္ သုိ ့သာ အေသာ့ႏွင္ေနသည္။ ပုိက္ဆံ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ပါမည္လဲ။ ပုိင္ရွင္ကုိ ဘယ္လုိ ျပန္ေပးရမလဲ။ မွတ္ပုံတင္ျဖစ္ျဖစ္။ ဖုန္းနံ ပါတ္တစ္ ခုခု ျဖစ္ ျဖစ္ ပါေကာင္းပါမည္။ သူ ထုိက္လုိ ့ရတာပဲ ခုိးလာတာမွ မဟုတ္ တာ ….. ဘာလုိ ့ျပန္ေပးရ မွာလဲ …။<br /><br />သူ ့မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္မွ လာေသာလူက သူ ့ကုိစိုက္ၾကည့္ေနပါလား။ အိမ္မ်ားမွ ျဖာက်ေနေသာမီးေရာင္ျဖင့္ သူ ့ မ်က္ႏွာကုိ ထုိလူ ေကာင္းေကာင္းျမင္ရမည္ ျဖစ္သည္။ သူ ့ကုိ ပုိက္ဆံအိတ္ေကာက္ရသလားလုိ ့ ေမးလာခဲ့ လွ်င္ ဘယ္လုိေျဖရမည္နည္း။ ေတြ ့တယ္ …. ေရာ့ဒီမွာလုိ ့ဟုေျပာကာ မဆုိင္းမတြ ေပးလုိက္ရမည္လား …။ ထုိလူ သူ ႏွင့္ တျဖည္းျဖည္းနည္းလာ သည္။ ပိုက္ဆံေတြ ဘယ္ေလာက္ပါမွန္းမသိ …. သူေတာင္းတာနဲ ့ ခ်က္ခ်င္း ထုတ္ ေပး ရမွာလား … မျဖစ္ေပ။ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ဆက္ေလွ်ာက္မွ ျဖစ္မည္။ သူ ထုိလူအား မ်က္လုံးကုိ ေထာင့္ ဆုံး သုိ ့ ဆြဲကပ္ျပီးၾကည့္သည္။ သူ ့ ေဘးမွ ျဖတ္သြားသည္။ သူ ့ကုိ သတိပင္ထားမိဟန္မတူ။ သူ သက္ျပင္းကုိ ဟူး က နဲ ခ်လုိက္မိသည္။ လြယ္အိတ္ထဲလက္ထည့္ျပီး ပုိက္ဆံအိတ္ကုိ စမ္းသည္။ ေျခႏွစ္ဖက္ ကေတာ့ ခပ္သြက္သြက္ ႏွင္သည္။ ေငြသံၾကားသည္ႏွင့္ ေျခလွမ္းရသည္ပင္ ေပါ့ပါးသလုိရွိသည္။<br /><br />ပုိက္ဆံအိတ္သည္ သူ ့လက္တြင္ ႏူးညံ့စြာထိေတြ ့ေနသည္။ ပုိက္ဆံေတြ။ အနည္းဆုံးေတာ့တစ္ေသာင္း ေလာက္ ပါႏိုင္သည္။ သူ ့လုပ္စာက တစ္လလုံးေနမွ ငါးေသာင္းေလာက္ရသည္။ တစ္ေသာင္းေလာက္အလ ကားရ နည္းလား။ ျပန္မေပးပဲထား လိုက္လွ်င္ေကာင္းမည္။ မိန္းမက ဘာေျပာမည္မသိ။ သူလည္း ျငင္းမွာ မဟုတ္ေပ။ လာျပန္ျပီတစ္ေယာက္။ သူ ပူပင္သြားသည္။ ပုိက္ဆံအိတ္က် က်န္ခဲ့လုိ ့ျပန္လာရွာသည္လား မသိ။ သူ ့ကုိ ဒီတစ္ ခါ ေသခ်ာၾကည့္ေနတာပဲ။ သူ ထုိသူကုိ သိမ်ားသိ ေနသလား သူ ့အသိမ်ားလား ….။ သူ ့ရင္ေတြ ပုိ အခုန္ ျမန္လာသည္။ နားထဲတြင္ ဒုတ္ဒုတ္ ဒုတ္ဒုတ္ ႏွင့္ၾကားေနရသည္။<br /><br />“ကုိ စုိးေဌး ျပန္လာျပီလား ဗ် ေနာက္က်တယ္ေနာ္ ….”<br /><br />သူ ေတာင့္ေတာင့္ၾကီးျဖစ္သြားသည္။ သူတုိ ့အိမ္မွ သုံးအိမ္ေက်ာ္တြင္ေနေသာ ကုိ ျမင့္ေအာင္ျဖစ္သည္။<br />“ေအာ္ …ဟင္း…. ကုိျမင့္ေအာင္ ဘယ္တုန္း ညၾကီး …” သူ ့အသံက တုိျပီးျပတ္သည္။<br /><br />“ေအးဗ်ာ ေစ်းထိပ္နားသြားမလုိ ့ အေမ ေခ်ာင္းေတြ တအားဆုိးေနလုိ ့ ေခ်ာင္းဆုိးေပ်ာက္ေဆးရည္ေလး သြား ဝယ္ မလုိ ့…. သြားျပီဗ်ာ ….”<br /><br />“ ဟုတ္ …ဟင္းဟင္း ဟုတ္ကဲ ့….”<br /><br />သက္ျပင္းခ်ရျပန္ျပီ။ သူ ့လက္သည္ လြယ္အိတ္ထဲမွ ပုိက္ဆံအိတ္ကုိ တင္းတင္းၾကီးဆုပ္ထားလုိက္သည္။ ေမာ လွျပီ။ ရင္ေတြကလည္း တုန္လုိက္သည့္ျဖစ္ခ်င္း … သိန္းထီမဟုတ္ေသာ္လည္း ေသာင္းဂဏန္းေလာက္ အလ ကားရမည္ျဖစ္၍ ေလာဘေဇာေလးက နားထင္တက္ေနျပီျဖစ္သည္။ သူမ်ား ပစၥည္းမွန္းသိေသာ္လည္း ပုိင္ရွင္ လက္မွ ခုိးလာသည္မဟုတ္သျဖင့္ သူခုိးေတာ့ မျဖစ္တန္ရာ … ေကာက္ေတြ ့ေသာပစၥည္းကုိ ယူလာသူ သာ ျဖစ္ သည္။ တျပားမွ မပါသည္လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ မက္ေမာမွုသည္ ဘယ္၍ဘယ္မွ်ဟု မေသခ်ာေသာ္လည္း ေကာင္းစြာၾကီးထြားေနျပီျဖစ္သည္။ ဤအရာကုိ ေလာဘဟုေခၚသည္။<br /><br />လက္ဖက္ရည္ဆုိင္က မီးအလင္းေရာင္က ထိန္ထိန္ျငီးေနသည္။ သူ မူပ်က္ေနသည္ကုိ သူကုိယ္တုိင္သိသည္။ လက္ဖက္ရည္ ဆုိင္ထဲတြင္ ပုိက္ဆံအိတ္ပုိင္ရွင္ ေရာက္ေကာင္းေရာက္ေနမည္။ ဆုိင္ထဲမွ လူတစ္ေယာက္ ကမူး ရွူးထုိးေျပးထြက္လာသည္။ သူ လန္ ့သြားျပန္သည္။ ပုိက္ဆံအိတ္ေကာက္ရေသာ ေနရာဘက္ဆီမွ လာသူ ဆုိ၍ သူ တစ္ေယာက္တည္းရွိသည္။ ဆုိင္ထဲမွ ေျပးထြက္လာသူက သူ ့ဆီသုိ ့ဦးတည္လာသည္။ ပုံပန္းက တစ္ခုခုကုိ ရွာ ေဖြေနသလို သူ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေရွ ့တည့္တည့္ေရာက္လာသည္။ ထုိသူက “ခင္ဗ်ား ပုိက္ဆံအိတ္တစ္ခု မ်ား ေတြ ့ခဲ့မိသလား” ဟု ေမးခဲ့လွ်င္ “ဟင့္အင္း ဘယ္မွာလဲ ….” ဟု မသိနားမလည္ဟန္ျဖင့္ ေျဖဖုိ ့အသင့္ျပင္ ထား သည္။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထဲကုိ လွည့္မၾကည့္ ျဖစ္ ေအာင္ ၾကဳိးစားလုိက္သည္။ ဆုိင္ထဲမွ ထြက္လာသူက သူ ့ ေဘး မွ ခပ္သြက္သြက္ ေျပးသြားသည္။ သူ ့ေျခ လွမ္းေတြ ပုိသြက္လာသည္။ အိမ္ ျမန္ျမန္ ျပန္ေရာက္ခ်င္ လွျပီ။<br /><br />အိမ္ေပၚသုိ ့ေရာက္ေတာ့ သူ ့တစ္ကုိယ္လုံး ေခြ်းေတြသီးေနျပီျဖစ္သည္။ ေမာလုိ ့လည္း ဟုိက္ေနသည္။ သား အၾကီးက ဧည့္ေရွ ့ခန္းတြင္ စားပြဲေလးခ်ကာ စာၾကည့္ေနသည္။ သူ ့ကုိေတြ ့ေတာ့ “ ေဖၾကီး ျပန္လာျပီ ” ဟု ဝမ္းသာအားရ ေအာ္သည္။ သားငယ္ကေတာ့ သူ ့ကုိတစ္ခ်က္သာ လွည့္ၾကည့္သည္။ ထုိ ့ေနာက္ သူ ့အစ္ကုိ ေဘး တြင္ ဖတ္စာအုပ္ေတြကုိ လွန္ေလွာၾကည့္ေနသည္။ သူကေတာ့ ျပဳံးရုံသာျပဳံးျပႏိုင္သည္။ မိန္းမျဖစ္သူ အႏြဲ ့ က ေနာက္ ေဖး ကေန ထြက္ လာသည္။ မနက္ခင္းဆုိင္ထြက္ဖုိ ့ျပင္ဆင္ေနပုံေထာက္သည္။<br /><br />“ျပန္ေရာက္ျပီလား …. နားဦးေလ ျပီးေတာ့ ထမင္းစားတာေပါ့ …”<br /><br />“အင္း ….. လာဦး …..”<br /><br />သူ အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ ဧည့္ခန္းတြင္ လြယ္အိတ္ခ်၍ အက်ီ ၤကုိခြ်တ္ ေျခပစ္လက္ပစ္ထုိင္ခ်ပစ္ ျမဲျဖစ္သည္။ သုိ ့ေသာ္ သူဒီေန ့မထုိင္ႏိုင္ေသးေပ … သူ ့တြင္ ေကာက္ရလာေသာ ပုိက္ဆံအိတ္တစ္လုံးပါေနသည္။ သူ လည္း အင္မတန္ သိခ်င္ေနသည္။ ပါလာေသာ ပုိက္ဆံ ဘယ္ေလာက္မ်ားမည္နည္း။ အႏြဲ ့ကုိ မ်က္ရိပ္ ျပ ျပီး အိမ္ထဲသုိ ့ေခၚလုိက္သည္။ အႏဲြ ့က အူလည္လည္ ျဖင့္သူ ့ေနာက္က ပါလာသည္။<br /><br />“ဟဲ ့ကုိစုိးေဌး ဘာလဲ ဘာျဖစ္လုိ ့လဲ ရွင့္ဟာ က …..”<br /><br />အိပ္ခန္းထဲတြင္ သူ အသာထုိင္ခ်လုိက္သည္။ သူ အေတာ္ေညာင္းခ်ိေနသည္မွာ ထုိင္လုိက္ေတာ့မွ ပုိသိသာ သြား သည္။ လြယ္အိတ္ထဲမွာ ပုိက္ဆံအိတ္ကုိ ထုတ္လုိက္သည္။ ပုိက္ဆံအိတ္က ေဖာင္းေဖာင္းကေလးျဖင့္ အညဳိ ေရာင္ လြင္လြင္ကေလး ရွိသည္။ သူ ့လက္ေတြ အနည္းငယ္တုန္ေနသည္။ခပ္ျမန္ျမန္ဖြင့္လုိက္ေတာ့ …..။<br /><br />“အံမယ္ ပိုက္ဆံအိတ္ေတြ ဘာေတြနဲ ့ေကာင္းလွခ်ီလား ရွင့္ဟာက … ဟင္ ပုိက္ဆံေတြ ……”<br /><br />“ ငါေကာက္ရလာတာ ……”<br /><br />“ဟယ္ …. ကံေကာင္းတာေပါ့....... ဘယ္ေလာက္ေတာင္လဲ........... ေရစမ္းပါဦး မွန္းမွန္း ….. ေပးေပး က်ဳပ္ေရ လုိက္ မယ္ …. ”<br /><br />သူ ့မိန္းမ အႏြဲ ့၏ “ဟယ္” ဟူေသာ အသံႏွင့္အတူ ေထာင္တန္စိမ္းစိမ္းေတြက အထပ္လုိက္ထြက္လာသည္။ ပုိက္ ဆံ အရြက္ အေသးေလးေတြက သစ္လြင္ျပီး စိမ္း ေနသည္။ ပိုက္ဆံ အသစ္နံ ့က သူ ့ႏွာဖ်ားတြင္ သင္းေန ၏ ထုိ ပုိက္ဆံ သင္းနံ ့ကုိရွဴရင္း အႏြဲ ့က တဖ်ပ္ဖ်ပ္ ေရတြက္ ေန သည္။ မိန္းမမ်က္ႏွာက အဝါေရာင္ မီးသီး ေအာက္ တြင္ ဝင္းေနသည္။ မ်က္လုံးမ်ားက စုိလက္ျပီး အေရာင္ေတာက္ေနသည္။ ေလာဘေရာင္ျဖစ္မည္။ သူ လည္း<br />မိန္းမေရတြက္ေနေသာ ပုိက္ဆံမ်ားကုိ ၾကည့္ျပီး ပိုက္ဆံအိတ္ထဲမွ အျခားအရာမ်ားကုိ ဆက္ မၾကည့္ ႏိုင္ ျဖစ္ေန သည္။ ေလာကဓံႏွင့္ေတြ ့လွ်င္ လူတုိ ့သည္တုန္လွုပ္ၾကျမဲျဖစ္သည္။ သူတုိ ့လင္မယားသည္လည္း မခ်မ္း သာ လူ လင္မယားျဖစ္၍ ပုိက္ဆံရေသာအခါ ေပ်ာ္ၾက၏။ လူခ်မ္းသာတုိ ့သည္လည္း ေငြေတြထပ္ထပ္ ရ လွ်င္ သုိ ့မဟုတ္ ေငြမရေတာ့လွ်င္ တုန္လွုပ္ ၾကမည္သာျဖစ္သည္။<br /><br />“ဟဲေတာ့………… ငါးေသာင္းေတာင္ …ငါးေသာင္းေတာင္ အမယ္ေလး ကုိစုိးေဌး ရွင္ကံေကာင္း…..”<br /><br />“ရွဴး ………… တုိးတုိးလုပ္ပါ အႏြဲ ့ရယ္ မင္းကလည္း ခုႏွစ္အိမ္ၾကားရွစ္အိမ္ၾကား …. တကတည္းမွပဲ ….”<br /><br />“ေအာ္ေအး … က်ဳပ္လည္း ေပ်ာ္သြားလုိ ့ပါေတာ္ ….. နည္းလား ငါးေသာင္းၾကီးမ်ားေတာင္ …. က်ဳပ္အေၾကြး ေလးေတြေတာ့ေၾက ေတာ့မွာပဲ ေတာ့ ….. အမယ္ေလး ေပ်ာ္စရာေကာင္းလုိက္တာ ….”<br /><br />သူက ပုိက္ဆံအိတ္ထဲသုိ ့ဆက္ရွာၾကည့္မိသည္။ အျခား ငါးရာတန္ ႏွစ္ရာတန္း သုံးေလးရြက္စီေတြ ့ေသးသည္။ မွတ္ပုံတင္ တစ္ခု၊ ေဘာက္ခ်ာ စာရြက္တစ္ခ်ဳိ ့၊ လက္သုံးလုံးေလာက္ရွိေနေသာ မွတ္စုစာအုပ္ေသးေသးေလး တစ္ ခု။ မိန္းမလုပ္သူ အႏြဲ ့က ပုိက္ဆံေတြ ကုိအရသာခံကုိင္ရင္း သူ ရွာေနေသာ အရာေတြကုိ ၾကည့္သည္။<br /><br />“အဲ မွတ္ပုံတင္ပါလား …. ရွင္ .. ျပန္ေပးမလုိ ့လား …..”<br /><br />အႏြဲ ့က ႏွေျမာတသစြာဆုိသည္။ သူ မွတ္ပုံတင္ကုိ ကုိင္ၾကည့္လုိက္သည္။ ပုိင္ရွင္မွာ သက္လတ္ပုိင္း လူတစ္ ေယာက္ျဖစ္သည္။ ရုပ္ရည္သန္ ့သန္ ့ျပန္ ့ျပန္ ့ရွိသည္။ လိပ္စာကုိၾကည့္လုိက္သည္။ တာေမြဖက္ကျဖစ္သည္။ သူ အႏြဲ ့လက္ထဲက ပုိက္ဆံေတြကုိ တလွည့္ မွတ္ပုံတင္ထဲမွ လူကုိတလွည့္ၾကည့္လုိက္သည္။ သူ ့ပုိက္ဆံမ်ား ျဖစ္ သည္။ ခ်မ္းသာသည္ဆုိဦးေတာ့ မွတ္ပုံတင္ေပ်ာက္သြားလွ်င္ ထုိသူ အေတာ္ ဒုကၡမ်ားမည္။<br /><br />“ငါလည္း မသိဘူး …. ဘယ္လုိ လုပ္ရမွန္း …. မွတ္ပုံတင္ေပ်ာက္ရင္ေတာ့ ဒီလူ ဒုကၡေရာက္မွာ အေသခ်ာပဲ”<br /><br />အႏြဲ ့မ်က္ႏွာက ညဳိသြားသည္။ သူလည္း အခန္းနံရံကို မွီျပီး ဘာလုပ္ရမွန္းမသိျဖစ္သြားသည္။ ေငြငါးေသာင္း သည္ မ်ားျပားလြန္းေသာ ေငြေၾကးမဟုတ္ပါ။ သုိ ့ေသာ္ သူတုိ ့လင္မယား အတြက္ကေတာ့ မက္ေလာက္စရာ ျဖစ္ေနသည္။ ျပန္ေပးဖုိ ့အတြက္က မခက္ လိပ္စာအတုိင္း သြားေပးလုိက္ရုံသာရွိသည္။ သုိ ့ေသာ္ ေငြမ်ားက သြားေပးဖုိ ့အေတြးကုိ အဝင္မခံႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ရွိေနေလ၏။ မျပည့္စုံျခင္းႏွင့္ေလာဘတုိ ့သည္ သူတုိ ့လင္<br />မယားရင္ထဲက ေစာင့္ထိန္းျခင္းႏွင့္ စာနာမွုကို အသက္မရွဴႏိုင္ေအာင္ ရစ္ပတ္ခ်ည္ေႏွာင္ထားေလ၏။<br /><br />“ရွင္ ေကာက္လာတုန္းက ဘယ္သူ ေတြ ့ေသးလဲ …..”<br /><br />“ေတြ ့မလား က်ဳပ္လည္း ေတြ ့ေတြ ့ခ်င္း လြယ္အိတ္ထဲေကာက္ထည့္ျပီး အိမ္တန္းျပန္လာတာ…. ပုိက္ဆံ ဒီ ေလာက္မ်ားလိမ့္မယ္ ထင္မထားဘူး …… ကားကုိ ဝူးကနဲေမာင္း သြားတဲ့လူလား မသိဘူး …. မင္းသိ တယ္ မလား လမ္းထိတ္နားက အိမ္အျပာၾကီးေရွ ့မွာေလ ….”<br /><br />“ေပးမေန ပါနဲ ့ေတာ့ေတာ္ ရွင္ပုိ ့ခ်င္ စာတုိက္ကေန မွတ္ပုံတင္ပုိ ့ေပးလုိက္ … ကုိယ္နဲ ့ထုိက္လုိ ့ရတာပဲ ဟုတ္ဘူးလား က်ဳပ္အေၾကြးေလးေတြေၾကတာေပါ့ ……”<br /><br />သူ မိန္းျဖစ္သူ အႏြဲ ့ကုိၾကည့္လုိက္သည္။ ပုိက္ဆံမ်ားကုိ ကုိင္ျပီး အေၾကြးေၾကမည့္အေရး ေတြးေပ်ာ္ေနသလို သူ က ျပန္ေပးမည္ဆုိပါက ႏွေျမာေနပုံလည္းရသည္။ သူက ျပန္ေပးမည္ဆုိလည္း အႏြဲ ့ကျငင္းမည္ေတာ့ မ ဟုတ္ ေပ။ သုိ ့ေသာ္ ေငြငါးေသာင္းသည္ သူ တစ္လလုံး ကုန္းရုန္းရွာမွ ရမည့္ေငြျဖစ္သည္။ သူ သက္မကုိ ေလး ေလး ပင္ ပင္ ခ်လုိက္မိသည္။ မွတ္ပုံတင္ထဲမွာ ပုိင္ရွင္၏ ဓါတ္ပုံကုိၾကည့္ျပန္သည္။ ျပန္ေပးလုိက္ရင္ ေကာင္း မလား။ ပုိက္ဆံေတြဆီသုိ ့ေရာက္သြားျပန္သည္။ ပုိက္ဆံတြင္ သံလုိက္ဓါတ္ပါပုံရသည္။ သူ ့ရင္ကုိ စြဲ ထား သည္။ အႏြဲ ့က ေငြငါးေသာင္းကုိ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားသည္။<br /><br />“ကဲကဲ နားလုိက္ ေနာက္ေတာ့ စဥ္းစား ေလာေလာ ဆယ္ ရွင္ေရခ်ဳိး ထမင္းစားရေအာင္ မုိးတအားခ်ဳပ္ေနျပီ ..”<br /><br />အႏြဲ ့က ပုိက္ဆံေတြကုိ ေသတၱာထဲ ထည့္သိမ္းသည္။ သူ လည္းပုိက္ဆံအိတ္ထဲသုိ ့မွတ္ပုံတင္ စတာေတြကုိ ျပန္ထည့္ျပီး အႏြဲ ့ကုိေပးလုိက္သည္။ သူ ေရးခ်ဳိးေနတုန္း ပုိက္ဆံနံ ့သင္းသင္းရသည္။ ေရတုိင္ကီထဲ တြင္ မွတ္ ပုံတင္ထဲမွ လူၾကီးမ်က္ႏွာေပၚလာသည္။ သားငယ္ေလးက “ေဖၾကီး ထမင္းစားမယ္ ” ဟုလာေခၚသည္။<br /><br />ထမင္းဝုိင္းသည္ သားၾကီး သားငယ္တုိ ့၏ စကားသံမ်ားျဖင့္ ဆူေနသည္။ အရင္ဆုိ ကေလးေတြႏွင့္စကား တစ္ ခြန္းႏွစ္ခြန္းေျပာျဖစ္သည္။ သုိ ့ေသာ္ သူ ဒီကေန ့ေကာက္ရလာေသာ ပုိက္ဆံအိတ္ အေၾကာင္းသာ စဥ္းစား ေန မိသည္။ အႏြဲ ့ကလည္း ႏွုတ္ဆိတ္ေနသည္။ သူ ျပန္ေပးမည္ဆုိက ျငင္းမရေသာ္မွ ေပးခ်င္သည့္ပုံမေပၚ။ ထမင္း ပင္ ဘယ္လုိ စားျပီးသြားသည္မသိ။ အူမကေတာင့္သြားေသာ္လည္း သီလကေတာ့ သူ ့ရင္ထဲ မွိန္ရာက ေပ်ာက္ လုျပီ။<br /><br />ထမင္းစားျပီး ေျခလက္ဆန္ ့ရင္း အိမ္ေရွ ့တြင္လွဲေနသည္။ အႏြဲ ့က သူ ့ကုိႏွိပ္ေပးသည္။ အႏြဲ ့လည္း သူလို ပင္ ပန္းသည္ျဖစ္သည္။ ညဘက္ သူအိမ္ျပန္ေရာက္တုိင္း ေလးငါးဆယ္မိနစ္ေတာ့ သူ ့ကုိ ႏွိပ္ေပးတတ္သည္။ ဒီက ေန ့ေတာ့ သူ ့အဆုံးအျဖတ္ကေလး ေကာင္းသြားေစရန္ အေၾကာေျဖေပးသည္ ႏွင့္ တူသည္။ သားၾကီးက ပုံေတြ ဆြဲေနသည္။ သားငယ္က အစ္ကုိဆြဲေသာ ပုံေတြကုိ တစ္ခုခ်င္းစီေမးျပီး စပ္စုေနသည္။ သူက တရားသ ျဖင့္ ဆုံးျဖတ္ဖုိ ့ စဥ္းစား ေန သည္။ အႏြဲ ့က အႏွိပ္ကေလးျဖင့္ သူ ့ကုိေဖ်ာင္းဖ်သည္။<br /><br />ယူလာျပီးမွေတာ့ မထူးေတာ့ေပ။ တကယ္ေတာ့ လမ္းမွာေတြ ့ကတည္းက ေကာက္လာျပီးကတည္းက ျပန္ေပး ခ်င္စိတ္ရွိခဲ့ရင္ ထုိေနရာတြင္ ပုိင္ရွင္ျပန္လာအရွာကုိ ေစာင့္ခ်င္ေစာင့္ေနခဲ့ မိ မည္။ သုိ ့ေသာ္ ခုေတာ့ အႏြဲ ့ ေသတၱာထဲပင္ေရာက္ေနျပီ။ ပုိက္ဆံေတြကလည္း စိမ္းစိမ္းစုိစုိႏွင့္ရွိလွသည္။ မိန္းမ မ်က္ႏွာကလည္း ညဳိတုိတုိ ရွိေနျပီ။ ႏွေျမာရိပ္ မက္ေမာရိပ္ေတြ အႏြဲ ့မ်က္ႏွာတြင္ ဟပ္ေနသည္။<br /><br />သူ ေဘးတေစာင္းလွဲေနရာက ပက္လက္လွန္လုိက္သည္။ အႏြဲ ့က ဘယ္လုိလဲ ဟူေသာ မ်က္လုံးျဖင့္ၾကည့္သည္။ အႏြဲ ့သည္လည္း ထုိျဗဟၼာ့ ဦးေခါင္း ေငြငါးေသာင္းကုိ ေသတၱာထဲမွ ထုတ္လုိက္ ကုိင္ၾကည့္ လုိက္ ေယာက်ာ္း လုပ္သူ ေသတၱာထဲ ထည့္လုိက္၊ ျပန္ထုတ္လိုက္ ျဖင့္ ဘယ္နားထားရမွန္းမသိ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ သူမ ကေတာ့ ထုိက္ လုိ ့ရသည္ဟုသာ ျမင္သည္။ ျပန္ေပးရင္ေတာင္ မွတ္ပုံတင္ကုိ စာတုိက္မွ ပုိ ့ လုိက္ခ်င္သည္။ ပုိက္ဆံက ေတာ့ ….။ ေၾကြးရွင္မ်က္ႏွာကုိသာ ျမင္ေနသည္။<br /><br />“မင္း မေပးခ်င္လည္း ထားလုိက္ေတာ့ တုိးတုိးသက္သာ လည္းေနဦး …..”<br /><br />“ေအာင္မယ္ က်ဳပ္မေပးခ်င္ရင္ ထားလုိက္ဆုိေတာ့ ရွင္ကေကာ … အကုသုိလ္ခဲြယူေနေသးတယ္ …. အကု သုိလ္ မွန္းေတာ့သိတယ္ ကုိစုိးေဌးေရ ဒါေပမယ့္ အဲတာက ေနာက္မွ ခုေလာေလာ ဆယ္ အသက္ရွူ ေခ်ာင္ သြားဖုိ ့အ ေရးၾကီးတယ္ …. ”<br /><br />“ေအးပါကြာ ငရဲၾကီးေတာ့လည္း တူတူ ၾကီးၾကတာေပါ့ … အဓိကက လူမသိဖုိ ့ပဲ …..”<br /><br />“အုိး သိစရာလား ရွင္မေပးဘူး ဆုံးျဖတ္လုိက္ရင္ က်ဳပ္ ပုိက္ဆံေတြခ်န္ျပီး အကုန္မီးေမႊးပစ္လုိက္မယ္ ….”<br /><br />“မွတ္ပုံတင္ေတာ့ ခဏခ်န္ထားပါဦး သူ ့ပုိက္ဆံေတြ ယူထားျပီး အဲတာေလးေတာ့ ျပန္ပုိ ့ေပးရမွာေပါ့ ….”<br /><br />“ေအးပါ…. ဟဲ့ ပုိက္ဆံအိတ္ေလးက လွေတာ့လွသားေနာ္….. အႏ ၱရာယ္မ်ားပါတယ္ က်ဳပ္ပဲေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ လုိက္မယ္ မီးခုိးပဲက်န္ေအာင္ ဟီးဟီး …..”<br /><br />လင္မယားႏွစ္ေယာက္ အတုိင္အေဖာက္ညီသြားသည္။ ေလာဘကလည္း သီလကုိ ႏိုင္သြားျပီ။ သူလည္း ရင္ ထဲ နည္းနည္းေတာ့ေပါ့သြားသည္။ဆယ့္တစ္နာရီထုိးေတာ့ သားၾကီးနဲ ့သားငယ္က ဘုရားရွိခုိးေလသည္။ အႏြဲ ့က မနက္ေစ်းအတြက္ လုပ္စရာ ရွိ သည္မ်ား လက္စသတ္ရင္း အိတ္ယာခင္းဖုိ ့ျပင္သည္။ အိမ္တံခါးကုိ ဂ်က္ခ်သည္။ သူကေတာ့ အိမ္ေရွ ့တြင္ အသာကေလး မွိန္းျပီးေတြးခ်င္တာေလး ေတြးေနသည္။ မနက္ျဖန္ အလုပ္ကျပန္ရင္ ျဖင့္ ဘီယာေလး တစ္ခြက္ ႏွစ္ ခြက္ေတာ့ ေမာ့လုိက္ဦးမည္ဟုျဖစ္သည္။ ဘီယာအနံ ့ကႏွာဖ်ားတြင္လာရစ္သည္။ ပါးစပ္ထဲပင္ ခါးသက္ သက္ခ်ဳိရွရွေလး ျဖစ္လာသည္။ သူ ဘီယာေသာက္ရေပဦးမည္။<br /><br />“ပါဏာတိပါတာ ……… ေဝရမနိသိကၡပဒံ ……. သမာဒိယာမိ …..”<br /><br />သားၾကီးက ဘုရားစင္ကို ၾကည့္လုိက္ ပါဏာတိပါတာ ဟုဆုိလိုက္ သားငယ္ ကုိၾကည့္လုိက္ျဖင့္ တုိင္ေပးသည္။ သားငယ္က ေနာက္က ေနလုိက္ေအာ္ဆုိသည္။ ေနာက္တစ္ေၾကာင္းေအာ္ေတာ့ သူ ့ေမွးထားေသာ မ်က္လုံးျပဴး<br />သြားသည္။ သားၾကီးကုိ လွဲေနရာက ဖ်တ္ကနဲၾကည့္သည္။ သားၾကီးက ညီကုိ ဆရာလုပ္ရ၍ ေပ်ာ္ေနသည္။ သူ အႏြဲ ့ကုိၾကည့္ေတာ့ အိပ္ယာခင္းရန္ ေစာင္ေတြ မထား လွ်က္က သူ ့ကုိတလွည့္ သားေတြကုိ တလွည့္ၾကည့္ သည္။ ၾကမ္းပုိးေတြေတြ ့လုိ ့အားရပါရ ပူပူေႏြးေႏြးညွစ္သတ္ထားေသာ အႏြဲ ့က ပါဏာတိပါတာ ကတည္းက ေနာက္ဆုံး ၾကမ္းပုိးကုိ ျပတင္းေပါက္က ထလႊင့္ပစ္မိခဲ့သည္။ အဒိႏၷာဒါနာကိုေတာ့ အႏြဲ ့မၾကားဟန္ျပဳခဲ့သည္။<br /><br />အဒိႏၷာဒါနာ………. ေဝရမဏိသိကၡပဒံ………. သမာဒိယာမိ …..”<br /><br />သူ ့စိတ္ထဲမွာေတာ့ ခုိးတာမဟုတ္ ေကာက္လာတာဟု လက္တစ္လုံးျခား ဆြဲယူေတြးသည္။သုရာေမရယ ေရာက္ လွ်င္ ေတာ့ ေခ်ာင္း ဟန္ ့ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္မိမည္ျဖစ္သည္။ အႏြဲ ့ကျပဳံးသည္။ သူ လည္း အႏြဲ ့ျပဳံးေတာ့ လုိက္ျပဳံး သည္။ ေနာက္ ေတာ့ ရယ္ၾကသည္။ သားၾကီးက သားငယ္ကုိ ေနာက္သီလေတြ ဆက္တုိင္ေပးေနသည္။ သူ တုိ ့လင္မယားက ေတာ့ ရယ္ေမာလွ်က္ အိပ္ဖုိ ့ျပင္ၾကေလသည္။ ေငြငါးေသာင္း တုိ ့ သည္ သူ တုိ ့ေသတၱာထဲတြင္ အေသအခ်ာရွိ ေနမည္ျဖစ္သည္။ သူတုိ ့ရင္ထဲမွာ ေစာင့္ထိန္းျခင္းသည္ မျပည့္စုံျခင္းႏွင့္ ေလာဘတုိ ့၏ လက္ ခ်က္ ျဖင့္ အသက္ ထြက္သြားရရွာ ေလေတာ့သည္ တည္း။<br /><br />ေလးစားခင္မင္လွ်က္<br />ရန္ကုန္သား<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3356143793130355452-147470761219476878?l=creationoflove2009.blogspot.com' alt='' /></div>yangontharhttp://www.blogger.com/profile/09758261007394190013noreply@blogger.com40tag:blogger.com,1999:blog-3356143793130355452.post-42376613090624346112009-09-10T13:30:00.000-07:002009-09-11T07:53:52.871-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/SqlquOTkUiI/AAAAAAAAARI/9HzL5l0_Nc0/s1600-h/shelves-old-books_%7E200516909-001.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 297px; height: 299px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/SqlquOTkUiI/AAAAAAAAARI/9HzL5l0_Nc0/s320/shelves-old-books_%7E200516909-001.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5379948572217463330" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(0, 0, 153); font-weight: bold;">သူငယ္ခ်င္း ကုိသက္တန္ ့ခ်ဳိ၊ ဝက္ဝံေလး တုိ ့တက္ဂ္ထားတဲ့ ပုိစ့္ကေလးပါ.............</span><br />ကြ်န္ေတာ္ ကေတာ့ ဘေလာ့ေတြကုိ လက္လွမ္းမွီသမွ် အခ်ိန္ေပးႏိုင္သမွ် သြားေရာက္လည္ပတ္ ဖတ္ရွဳပါ တယ္။ ဘယ္ဘေလာ့ ဘယ္အိမ္ေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ေၾကာင္းတစ္ဂါထာ တစ္ရြာတစ္ပုဒ္ ဆန္း ဆုိသလုိ အား က် အတု ယူ ဖြယ္ေကာင္းလွပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အေနနဲ ့ကေတာ့ အားလုံးကုိ သေဘာ လည္း က်ပါတယ္ ၾကဳိက္လည္း ၾကဳိက္ ပါတယ္။ ဘယ္အိမ္ေလးက ပဲျပန္လာ ျပန္လာ တစ္ခုခု ေတာ့ ရလာတာ ပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ မသိတာ ေတြ၊ အတုယူ စရာေတြ၊ မွတ္သားစရာေတြ၊ အေတြးအေခၚ ေတြ၊ အေရးအသားေတြ၊ အေၾကာင္းအ ရာေတြ၊ သ တင္းအခ်က္ အလက္ေတြ ဖတ္လုိ ့မကုန္ ယူလုိ ့မကုန္ႏိုင္ ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ blog list မွာရွိသမွ် ကြ်န္ေတာ္ပုံမွန္ သြားေရာက္ လည္ ပတ္ သမွ်ေသာ ဘေလာ့ေလးေတြ အကုန္လုံးကုိ ကြ်န္ေတာ္ အရမ္း ၾကဳိက္ပါတယ္….. ဒီဘ ေလာ့ေလး ေတြအေၾကာင္း တစ္ခုခ်င္းစီေျပာရင္ ေျပာလုိ ့မကုန္ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။ ခုသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က ခင္ခင္မင္မင္ တက္ဂ္လာတဲ့ အတြက္ ကြ်န္ေတာ္အၾကဳိက္ဆုံးဘေလာ့ေလးေတြကုိ ထုတ္ႏုတ္ျပပါရေစ အဓိက ကေတာ့ ကြ်န္ ေတာ္ သင္ယူစရာေတြ မွတ္သားစရာေတြ မႏုိင္မနင္းနဲ ့ျပန္လာရခဲ့တဲ ့ ရစဲျဖစ္တဲ့၊ ရဦးမွာျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့ေတြပါ ….. (ဘေလာ့တုိင္း ဘေလာ့တုိင္းမွာ ဖတ္စရာ မွတ္စရာ ေတြ အမ်ား ၾကီး ရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္စရုိက္နဲ ့ ကုိက္ မယ္ ထင္တာေတြကုိ မွတ္သားပါတယ္ အတုယူပါတယ္။ တနင့္တပုိး ေပး လုိက္တဲ့ ဘေလာ့ေလးေတြကုိ ေျပာ ျပပါရေစ ….)<br /><br /><a href="http://nineninesanay.blogspot.com/">အစ္မၾကီး မေနာ္ဟရီရဲ ့ဘေလာ့</a>ပါ …. အစ္မဆီက အေရးအသား အေတြးအေခၚေတြကုိ အလည္ေရာက္တုိင္း အစ္မ စာေတြ ကုိဖတ္တုိင္း မွတ္သားခဲ့ရပါတယ္။ အားက်ခဲ့ရပါတယ္။ ေလးစားခဲ့ရပါတယ္။ ေလ့လာမွတ္ သား ဖုိ ့ မကုန္ႏိုင္တဲ့ ႏူးညံ့လွပတဲ့ အစ္မရဲ ့အႏုပညာေတြျဖစ္ပါတယ္ …..။<br /><br /><a href="http://nineninesanay.blogspot.com/">မမႏိုင္းႏုိင္းစေနရဲ ့ဘေလာ့</a>ပါ …… မမႏိုင္းဆီက ရလာတဲ့ စိတ္အာဟာရေတြ၊ ရသစာေပေတြ ဗဟုသုတေတြ အင္မတန္ မ်ား ျပားလွပါတယ္။ အေရးအသားေကာင္းေတြ အေတြးအေခၚေကာင္းေတြ ျပည့္ေနတဲ့ဘေလာ့ ျဖစ္ပါတယ္ ….<br /><br /><a href="http://warwarkhaingmin.blogspot.com/">မၾကီးဝါရဲ ့အမွတ္တရေလးမ်ား</a> ဘေလာ့ပါ မၾကီးဝါက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ ့အစ္မၾကီးပါ …။ ကြ်န္ေတာ္က အိမ္မွာ အၾကီး ဆုံးဆုိေတာ့ အစ္ကို အစ္မ အင္မတန္ ငတ္ပါတယ္။ မၾကီးရဲ ့ေႏြးေထြးတဲ့ ခင္မင္တဲ့ ကူညီတတ္တဲ့ မၾကီးရဲ ့ အိမ္ ဟာ မိခင္နဲ ့ေဝးေန တ့ဲ ကြ်န္ေတာ့အတြက္ အင္မတန္ ေႏြးေထြးလွပါတယ္။ မိခင္ေနရာ အစ္မၾကီးေနရာက ေန ေလးစားခ်စ္ခင္ရတဲ့ ဘေလာ့ပုိင္ရွင္ျဖစ္ပါတယ္။ မၾကီးဆီကေန ဘဝထဲဝင္ဖုိ ့အေတြး ေတြ ဘဝမွာေနနည္း ထုိင္ နည္းေတြ၊ အေတြ ့အၾကဳံေတြ၊လက္ေတြ ့က်တဲ ့ခ်စ္ျခင္းေတြကုိ မၾကီးဝါဆီမွာ ဖတ္ႏိုင္မွတ္ႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ <a href="http://page-28.blogspot.com/">အစ္ကုိျမစ္က်ဳိးအင္းရဲ ့ဘေလာ့</a>ပါ …. အစ္ကုိရဲ ့အေတြးေတြ၊ အေရးအသားေတြဟာ ထူးျခားသလုိ မွတ္သားစရာ ေတြ အျပည့္ပါ … စာတစ္ပုဒ္တုိင္းဟာ စာဖတ္သူရင္ထဲ စြဲသြားေအာင္ ေတြးေခၚဖန္တီးမွုေတြ၊ ထိမိတဲ့ အေရး အသားေတြနဲ ့ဆြဲေဆာင္ႏိုင္ျမဲပါ …. အင္မတန္ေလးစားရပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ <a href="http://maydar-wii.blogspot.com/">အစ္မ ေမဓါဝီရဲ ့ ေရးမိေရးရာေတြးမိေတြးရာ</a> ဆုိတဲ့ ဘေလာ့ေလးပါ။ အစ္မပန္ဒုိရာရဲ ့ေက်းဇူးနဲ ့ ဒီ ဘ ေလာ့ ေလးကုိ ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္သြားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္စရုိက္ ကြ်န္ေတာ့္ အၾကဳိက္ေတြသာမက အေတြး ေတြ၊<br />အေရးေတြ၊ ကဗ်ာေတြ ကြ်န္ေတာ္ ခုဖတ္ေနစဲပါ အင္မတန္ၾကဳိက္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အစ္မအိမ္က ျပန္ လာရင္ ရလာတာေတြ အမ်ားၾကီးပါ …..။ ေလးစားမိပါတယ္ ….. ၾကဳိက္ႏွစ္သက္ရပါတယ္။<br /><br /><a href="http://pandora-and-pandora.blogspot.com/">အစ္မပန္ရဲ ့(ပန္ဒုိရာ) </a>ဘေလာ့ျဖစ္ပါတယ္ ကဗ်ာလွလွ စာလွလွ အေရးေကာင္း အေတြးေကာင္းေတြကုိ အစ္မဆီေရာက္တုိင္း တရၾကမ္းကုိ တုရ ယူရပါတယ္။<br /><br /><a href="http://www.shwepyithu.com/">အစ္မေရႊျပည္ရဲ ့(ေရႊျပည္သူ)</a> စကားေျပအေရးမွာ ေငးေမာေနရတဲ့ ဘေလာ့ပါ စကားလုံးကုိ အလွဆင္ေသာ အစ္မေရႊျပည္ရဲ ့စာေလးေတြဟာ ရသ အမ်ဳိးမ်ဳိးေပးစြမ္းႏုိင္ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္ <a href="http://maecoe-stories.blogspot.com/">အစ္မ မယ္ရဲ ့ မယ္ကုိးရဲ ့ စာစုမ်ား </a>ဘေလာ့ပါ အစ္မဟာ အင္မတန္ စကားလုံးေတြ ၾကြယ္ဝပါတယ္ ဥမာ ျပဳ တာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထပ္တူျပဳတာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဖြဲ ့အႏြဲ ့မွာ အင္မတန္ ေကာင္းမြန္လွပါတယ္စကား လုံးေတြအင္မတန္ အားေကာင္းပါတယ္။ အစ္မရဲ ့“ခ်စ္ျခင္း” ဝတၱဳရွည္ကုိ ၾကဳိက္ႏွစ္သက္ရတာ ဒီအေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ပါ …. “ခ်စ္ျခင္း” ကုိ ဆက္ျပီး ေရးပါလုိ ့တုိက္တြန္းပါရေစ အစ္မ မယ္ေရ .........။<br /><br />မတတ္ႏိုင္ဘူး သူငယ္ခ်င္းတုိ ့ေရ ငါးခု မကဘူး တကယ္ေရးရင္ ခုႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္သြားလိမ့္မယ္ ……ေနာက္ အစ္ကုိ <a href="http://aungthange.blogspot.com/">ေအာင္သာငယ္ရဲ ့ကဗ်ာေတြ</a>၊ <a href="http://koyinnawkhinlaynge.blogspot.com/">အစ္ကုိကုိရင္ေနာ္နဲ ့အစ္မခင္ေလးငယ္</a>၊ <a href="http://jrlwinoo.blogspot.com/">အစ္မဂ်ဴနီယာလြင္ဦး</a>၊ <a href="http://ritako.blogspot.com/">အစ္မရီတာ</a>၊ <a href="http://talanon2009.blogspot.com/">ကုိတလႏြန္ၾကီး</a>(ေပ်ာက္ေနတာ ၾကာျပီး ခုမွ ပုိစ့္တစ္ခုတင္တယ္ ခံစားခ်က္ကုိ စာလုံးေတြနဲ ့ ေရာ ထည့္ေပးတတ္ တာ သူ ့အေရးအသားေတြပါ)<a href="http://arrmanthit.blogspot.com/">အစ္ကုိ သီဟသစ္</a>၊<a href="http://yuya2007.blogspot.com/">ကုိယုယၾကီး</a>၊ <a href="http://oneandeleven.blogspot.com/">အစ္ကုိ ေနေဒးသစ္</a>၊ <a href="http://phoesein.blogspot.com/">အစ္ကုိ ဖုိးစိန္</a>၊ <a href="http://thergyi72.blogspot.com/">ကုိသားၾကီး</a> ရဲ ့ဇာတ္လမ္း ကုိ ဆက္ေစခ်င္ပါတယ္ အေရး အသား ေကာင္းသလုိ လူကုိ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ သြားေအာင္ သူ စာေတြက အစြမ္း ထက္ပါတယ္ …. <a href="http://koluuhtwe.blogspot.com/">ကုိလူေထြးၾကီး</a>၊ <a href="http://ywartharlay-ytu.blogspot.com/">ကုိရြာသားေလး (YTU)</a> ရဲ ့အေရးအသားေတြကုိ မွတ္သားဖူးပါတယ္ စာေတြ ေရးပါဦး ကုိရြာ သားေရ၊လက္ဆိပ္ရွိတဲ့ <a href="http://latlatzaw.blogspot.com/">ညီေဇာ္</a> ေရးလုိက္ရင္ ျပင္းရွတဲ့ ခံစားမွုေတြနဲ ့ ေမာေမာၾကီးျဖစ္ ေအာင္ စြမ္းသူေလးပါ …. <a href="http://ahlataya.blogspot.com/">အလွတရား</a>ရဲ ့ အေရး ေကာင္း အေတြး ေကာင္းေတြ၊ တစ္ေရးႏုိးထထေအာ္တဲ့ <a href="http://chitchinchayer.blogspot.com/">ခ်စ္ ျခင္းေျခရာ </a>(အေရးေကာင္း ရက္နဲ ့ အိပ္ခ်ည္းေနတာ) နဲ ့ <a href="http://ayeyawaddythar.blogspot.com/">ဧရာသား </a>ကုန္ေတာ့ဘူး အကုန္လုံးၾကဳိက္ႏွစ္သက္တာ ၊ ကုိ <a href="http://thettantcho.blogspot.com/">သက္တန္ ့ခ်ဳိရဲ ့ ဘေလာ့ေလး</a>(စြယ္စုံက်မ္းတစ္အုပ္ လုိ တန္ဖိုးရွိပါတယ္)၊ <a href="http://moeswe-moeswe.blogspot.com/">အေနာ္ရဲ ့ စိတ္ကူးယဥ္္ အိပ္မက္ </a><a href="http://www.thetpaingthu.com/">ကုိသက္ပုိင္သူ</a> ....... ကဲ ေက်နပ္ပါ ေတာ့ တက္ဂ္ပုိင္ရွင္မ်ားျဖစ္တဲ့ ကုိသက္ တန္ ့ခ်ဳိနဲ ့<a href="http://kaungkin18.blogspot.com/">ဝက္ဝံေလး</a>ေရ ကြ်န္ေတာ္ ၾကဳိက္တဲ ့ဘေလာ့ခုႏွစ္ ဆယ္ ေက်ာ္ရွိပါတယ္ …..<br /><br />ေျပာရင္ေတာ့ မုိးပဲလင္းမလား ပဲ ဒီေတာ့ ေက်နပ္လိမ့္မယ္လုိ ့ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ တက္ဂ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးပါ ဒီ တက္ဂ္ေရးရတာ ေခါင္းအခဲဆုံးပဲခင္ဗ် ….ဝက္ဝံေလးေရ ( အျမင္ကတ္ရတဲ့အ ေၾကာင္း) အေၾကြးကုိ ပုိစ့္တစ္ခု<br />ျခား ျပီးဆပ္ပါ့မယ္ သူငယ္ခ်င္းရဲ ့ဘေလာ့ေလးကေတာ့ အျမဲေရာက္လုိ ၾကဳိက္ ႏွစ္သက္ျပီး သားဆုိတာ ေျပာဖုိ ့မ လိုပါဘူး ေနာ္ …………..<br /><br />ခင္မင္ေလးစားလွ်က္<br />ရန္ကုန္သား<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3356143793130355452-4237661309062434611?l=creationoflove2009.blogspot.com' alt='' /></div>yangontharhttp://www.blogger.com/profile/09758261007394190013noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-3356143793130355452.post-27188691324191024922009-09-07T13:54:00.000-07:002009-12-04T08:22:36.459-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/SqVzM1lQTZI/AAAAAAAAAQo/m14c5DjdorQ/s1600-h/28116.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/SqVzM1lQTZI/AAAAAAAAAQo/m14c5DjdorQ/s320/28116.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378831994342886802" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">ကန္ေရ ျပင္သည္ စိမ္းညဳိ ့လွ်က္ရွိေလသည္။ ေနျခည္ႏုႏုက ေရျပင္ထက္သုိ ့အသာျဖာက်လုိ ့ေနသည္။ လွုိင္း ၾကက္ခြပ္ကေလးမ်ားက ကန္အစပ္ဆီသုိ ့ေျပးေျပးကပ္လာတဲ့အခါ ဖလပ္ဖလပ္ ဟူေသာအသံေလးကုိ ၾကားေန ရသည္။ ျမင္ျမင္သမွ်စိမ္းစုိေနေသာ ထုိကန္ေတာ္အင္းယားသည္ ခ်စ္သူအမ်ား၏ နားခုိရာျဖစ္၏။ အျမင္ေအး၏ ရင္ေအး၏ ခ်စ္သူမ်ားအတြက္ ခ်ဳိျမ၏။<br /><br />သူတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ ေလတုိးလုိ ့မရေအာင္ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ ဖက္တြယ္ထားၾကသည္။ သူမ ေခါင္း ေလးက သူ ့လည္တုိင္ကုိမွီလွ်က္က သူ ့ရင္ခုန္သံကုိ နားေထာင္ေနသည္။ သူ ့ရင္ခုန္သံက ေလးေလးေႏြးေႏြး ရွိေနမည္ျဖစ္သည္။ သူ ့ႏွာဖ်ားတြင္ သင္းေနေသာ သူမ၏ ကုိယ္သင္းရနံ ့ေလးသည္ အင္းယားကန္ကုိ ျဖတ္ တုိက္ လာေသာေလႏုႏု ေႏြးေႏြး ႏွင့္အတူ သင္းတပ်ံ ့ပ်ံ ့ရွိလွသည္။ သူမ လက္ေမာင္းျပည့္ျပည့္ေလးကုိ အသာ ဆုပ္ရင္း သူမလက္တစ္ဖက္ကုိ သူ ့ရင္ခြင္ထဲသုိ ့အသာထားလုိက္သည္။ လက္ကေလးကုိ မျပီး လက္ခုံ ေလးကုိ အသာေလး ေမႊးလုိက္ရင္ သူ ့ရင္ထဲ သာသာေလး ေႏြးေႏြးသြားေလသည္။<br /><br />“ေမာင္ ….”<br /><br />တေလာကလုံးတြင္ အဲဒီ ေခၚသံသည္ အသာဆုံးျဖစ္သည္။ ဘဝင္ကုိလည္း ျမျမေလး ေအးေစသလုိ သူ ့ရင္ကုိ လည္း လွုိက္ကနဲ ေႏြးကနဲ ျဖစ္သြားေစသည္။ ခ်စ္သူ ႏွစ္ေယာက္အတူရွိေနတဲ့အခါ ထုိသုိ ့ ေႏြးျမႏုရြေသာ ခံ စား ခ်က္ေတြ ရင္ခုန္သံေတြသည္ ဤမွ် ထုိမွ် ၾကည္ႏူးစရာရယ္လုိ ့ႏွုိင္းဆျပလုိ ့မရႏိုင္ပါေခ်။<br /><br />“ဟင္ ေျပာေလ ႏြယ္ေလး …. ”<br /><br />“ဟင့္အင္း ေမာင့္ ကုိ ေမာင္ လုိ ့ေခၚခ်င္တာ …. ေမာင့္ကုိေလ ေမာင္ လုိ ့ေခၚလုိက္ရရင္ ႏြယ္ေလး ရင္ထဲမွာ အ ရမ္းေႏြးသြားတယ္သိလား ေမာင္ ….. ေမာင္ရယ္ …. တစ္သက္လုံး ေခၚေနပါရေစေနာ္ ….”<br /><br />သူ လွစ္ကနဲျပဳံးသည္။ သူ ့ရင္ထဲမွ ပီတိေတြက ျမဴးတူးလွုပ္ခါေနသည္။ ႏွလုံးသားက ဝူးဝူးဝါးဝါးေအာ္ သည္။ သူမ နဖူးျပင္ကုိ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ ဖြဖြ ကေလးနမ္းရွုိက္လုိက္သည္။ သာယာလွုိက္ေမာလွေပသည္။<br /><br />“ေခၚေစဗ်ာ …. ေမာင္ကလည္း ႏြယ္ေလးရဲ ့ေမာင္ ဆုိတဲ့ေခၚအသံေလးကုိ အျမဲၾကားခ်င္ေနတာပါ … ေမာင္ က ႏြယ္ေလးရဲ ့ထာဝရ ေမာင္ပဲေလ ….”<br /><br />ႏြယ္ေလးက လြင္လြင္ကေလးရယ္သည္။ ခ်စ္သူ ရယ္ေသာအခါ သူ ့ႏွုတ္ခမ္းေတြက အလုိလုိ ျပဳံးမိသြားသည္။<br />“ေမာင္ ႏြယ္ေလး ကုိ ဘာလုိ ့ခ်စ္တာလဲ ဟင္ …. ”<br /><br />ႏြယ္ေလး၏ဆံစေတြကုိ သူ အသာပြတ္သပ္ေပးရင္းက ကန္ေရျပင္ကုိျဖတ္၍ ေသးငယ္ငယ္ကြ်န္းကေလးကုိ ေငး ၾကည့္ေနလုိက္သည္။ ဘာလုိ ့ခ်စ္တာလဲ ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းက အေတာ္ေျဖရခက္သည္။ ဘာကုိ ခ်စ္တာလဲ ဆုိရင္ သာ ရွာၾကံေျပာလုိ ့ရသည္။ တကယ္ေတာ့ ဘာကုိ ခ်စ္တာလဲ ဘာလုိ ့ခ်စ္တာလဲ ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းအ တြက္ အေျဖ က တစ္မ်ဳိးတည္းသာျဖစ္သည္။ သူ တုိက္ရုိက္ ေျဖဆုိႏုိင္ျခင္းငွာ မစြမ္းပါ။<br /><br />“ခ်စ္လုိ ့ခ်စ္တယ္ လုိ ့ပဲေျဖရမွာပဲ ႏြယ္ေလးရဲ ့။ ဘာလုိ ့လဲဆုိေတာ့ ႏြယ္ေလးကုိ ေမာင္ ခ်စ္တယ္ ဆုိတာကြ ဥပ မာ ႏြယ္ေလး ျပဳံးတာကုိ ခ်စ္တယ္ ႏွုတ္ခမ္းေလးေတြ မ်က္လုံးေလးေတြကုိ ခ်စ္တယ္ …. ဆံပင္ေလးေတြကုိ ခ်စ္တယ္ လက္ကေလးေတြ ကုိခ်စ္တယ္ ….. အဲလုိ တစ္ခုခ်င္းလုိက္ေျပာရင္ ကုန္မွာေတာင္ ဟုတ္ဘူး ေမာင္ က အကုန္ခ်စ္ေနတာေလ …. ေတာ္ေတာ္ ဂြက်တဲ့ေမးခြန္းပဲ”<br /><br />ႏြယ္ေလးက သူ ့လက္ကုိ အသာဆုပ္ကုိင္လွ်က္ သူမ ႏွုတ္ခမ္းေလးႏွင့္အသာထိထားသည္။ သူမ ႏွုတ္ခမ္း ေလးက ေႏြးသက္ေနသည္။<br /><br />“ဘာကုိ ခ်စ္လဲ တုိ ့ဘာလုိ ့ခ်စ္တာလဲ လို ့ေမးလာလုိ ့သာ ႏွုတ္ခမ္းေလး ကုိခ်စ္တယ္ ပါးေလးကုိ ခ်စ္တယ္ ဒီလုိ ေလးျပဳံးလုိ ့ … ဒီလုိေလးၾကည့္တတ္လုိ ့…. ဆုိျပီးသာ ရွာၾကံေျပာရတာ … ခ်စ္တာက ခ်စ္တာပဲေလ … ႏြယ္ေလး ဘာပဲျဖစ္ေနေန ေမာင္က ခ်စ္ေနမွာပဲ ….. ေျပာျပလုိ ့မရဘူး …. ဒါေပမယ့္ ေမာင္ ႏြယ္ေလးကို တကယ္ မခ်စ္လို ့မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ေသခ်ာေတြးၾကည့္ရင္ ႏြယ္ေလးနဲ ့ပတ္သက္သမွ်အရာ အားလုံးကုိ ခ်စ္ေန တာ ….. ႏြယ္ေလး ဆုိတဲ ့ အေငြ ့အသက္ကေလး ရွိေနတဲ ့အရာတုိင္းကို ခ်စ္တာ …..”<br /><br />သူမက သူ ့ခ်စ္ ဒႆနကုိ ျငိမ္သက္စြာခံစား နားေထာင္ေနသည္။<br />“ ေမာင္ ႏြယ္ေလးကုိ ၾကဳိက္ေနျပီထင္တယ္လုိ ့ ဟုိေကာင္ ေက်ာ္ေက်ာ့္ကုိ တုိင္ပင္တုန္းက ဒီေကာင္ ဘာေျပာ တယ္ထင္လဲ … ႏြယ္ေလး …. ”<br /><br />“ဟင့္အင္း ကုိေက်ာ္က ဘာေျပာလဲ ေမာင္ ”<br /><br />“မခ်စ္ခင္ အရင္မုန္းၾကည့္လုိက္တဲ့ ….. မုန္းၾကည့္လုိက္ရင္ အမွန္ေတြကုိ ေတြ ့လာလိမ့္မယ္တဲ့ …. ေမာင္ လည္း ပထမေတာ့ ဒီေကာင္ ေနာက္ေနတယ္ ေအာက္ေမ့တာ ….. အဲဒါနဲ ့ေမာင္လည္း ႏြယ္ေလးကုိ အစမ္း မုန္းၾကည့္ လုိက္ေရာ …..”<br /><br />“ဟင္ … ႏြယ္ေလးကုိ ေမာင္က အစမ္းမုန္းၾကည့္တယ္ ….. ဟဟ … ေမာင့္စကားက အဆန္းပဲ ….”<br /><br />“ဟုတ္တယ္ ႏြယ္ေလးရဲ ့ ေက်ာ္ေက်ာ္က ေမာင့္ကုိ အဲလုိ စမ္းသတ္ခုိင္းတာ ….. ပထမဆုံး ႏြယ္ေလးဆီမွာ ေမာင္ မၾကဳိက္တာေတြ လက္မခံႏုိင္တာေတြ ဘာမ်ားရွိလဲေပါ့ ….”<br /><br />“ဟာ ေမာင္က ႏြယ္ေလးကုိ အရုပ္တစ္ခု ဝယ္သလုိ အျပစ္အနာအဆာ ပါလားဆုိျပီးၾကည့္တာေပါ့ေလ …ဟြန္း မုန္းဖုိ ့ေကာင္းလုိက္တာ …. ”<br /><br />“ဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ ေမာင္ ေျပာျပီးပါပေကာ အစမ္းမုန္းၾကည့္တာပါ ….. ခ်စ္တယ္ ဆုိတာ ဘာလဲ လို ့သိမွ မသိ တာ အမုန္းဆုိတာကိုေတာ့ လူတုိင္းက သိတယ္ေလ ….. မုန္းဖုိ ့ကလြယ္တယ္ အျပစ္ျမင္ဖုိ ့က လြယ္တယ္ ႏြယ္ေလးရဲ ့ …..”<br /><br />“ဒါနဲ ့ပဲ ေမာင္က ႏြယ္ေလးကုိ မုန္းၾကည့္လုိက္တယ္ဆုိပါေတာ့ …. ရွင္းႏိုင္ေအာင္ ရွင္းေနာ္ မရွင္းႏိုင္ လုိ ့ကေတာ့ ျပႆနာရွာမွာ ….. ေမာင္ လူဆုိးၾကီး ႏြယ္ေလးကုိ မုန္းၾကည့္ရက္တယ္ …..”<br /><br />“ကဲပါ ႏြယ္ေလးရယ္ ျပႆနာေတာ့ မရွာလိုက္ပါနဲ ့ေမာင္ေျပာတာကုိ နားေထာင္ေပးပါဦး ….ေနာ္ အဲဒါနဲ ့ ေမာင့္ ရင္ထဲ စြဲေနတဲ့ ႏြယ္ေလးကုိ ေမာင့္အေတြးထဲ ေခၚလုိက္တယ္ေပါ့ကြာ …. ျပီးေတာ့ ႏြယ္ေလးရဲ ့ေျခ ဆုံး ေခါင္းဖ်ား ေမာင္ဘာ မၾကဳိက္တာ ရွိလဲလို ့အေသရွာေတာ့တာေပါ့ ….”<br /><br />“ဟာ ေမာင္ေနာ္ …. .ဘာေတြေျပာေနတာလဲ ….”<br /><br />“ဟဟ တကယ္ေျပာတာ ဒါေပမယ့္ေလ ဟုိး ႏြယ္ေလးရဲ ့ဆံဖ်ားေလးကေန ဟုိးေျခဖ်ားေလးအထိ ေမာင္ မခ်စ္ တာ ေမာင္ မၾကဳိက္တာ ဘာမွ မရွိဘူး …. ေမာင္ အကုန္လုံးကုိ ခ်စ္ေနတာ ေနာက္ႏြယ္ေလးရဲ ့စိတ္ကေလး ေတြ ႏြယ္ေလးရဲ ့မူဟန္ေလးေတြ အေတြးေလးေတြ ရယ္ေမာသံေလးေတြ အျပဳံးေလးေတြ စိတ္ေကာက္ရင္ လုပ္ျပီးစူ ထားတဲ့ႏွုတ္ခမ္းေလးေတြ အုိဗ်ာ ေမာင္ အကုန္လုံးကုိ ခ်စ္ေနတာ အျပစ္ဆုိတာေလ တစ္စတစ္ေလ မွ ရွာလုိ ့မရဘူး ျပီးေတာ့ ႏြယ္ေလး ေမာင့္ကုိ ခ်စ္တာေလးကုိ ေမာင္ ခ်စ္ေနခဲ့မိတယ္ …..”<br /><br />သူမ သူ ့ကုိ အျပစ္မတင္ပါ။ သူမ သူ ့ ရင္ကုိ အသာေလး ပါးအပ္လာသည္။ သူ ့ႏွလုံးသားေတြနဲ ့သူမ ႏွစ္ ကုိယ္ ၾကားစကားေတြ ၾကားနာေနၾကသည္။ သူ ့ ရင္ထဲမွ အခ်စ္ေတြသည္ သူမ၏ ထိေတြ ့ျခင္းတြင္ ယိုင္နဲ့ ျခင္း မရွိဘဲ ခ်စ္ေနမိပါလားဆိုတာ သူ အံ့ၾသစြာသိလုိက္ရသည္။ အခ်စ္သည္ ေစာင့္ထိန္းအပ္သည္ တုိ ့ကုိ ေစာင့္ ထိန္း သင့္ ခ်ိန္ တြင္ ေစာင့္ထိန္းျပီး ျဖစ္ေနေလ၏။ ထုိသည္မွာ အခ်စ္၏ မနာက်င္ေစလုိမွုျဖစ္ေလသည္။ သူ၏ ထိေတြ ့ ျခင္း သည္ သူမ အေပၚဘယ္ေသာအခါမွ နာက်င္မွု မရွိေစရပါ။ သူ သူမကုိ ျမတ္ႏုိးမွုျဖင့္ တုိးတုိးျပီး ခ်စ္ေနမိျပီ တည္း။<br /><br />“အဲေနာက္ ေမာင္ ႏြယ္ေလးကုိ ဘယ္လုိ မုန္းၾကည့္ၾကည့္ အျပစ္ရွာၾကည့္ၾကည့္ ဘယ္လုိမွ ရွာလုိ ့မရဘူး ေရာင္ ေရာင္ကေလးေတာင္ မေတြ ့ဘူး …. ေမာင္ ကုိယ္တုိင္သိလုိက္တယ္ေလ ေမာင္ ႏြယ္ေလးကုိ တားမရ ဆီးမရ ကုိ ခ်စ္ေနျပီဆုိတာ …”<br /><br />“တကယ္ေတာ့ ႏြယ္ေလးရယ္ အခ်စ္ဆုိတာ စည္းမ်ဥ္းေတြ ဥပေဒေတြ နဲ ့ေဘာင္ခတ္ထားလုိ ့ရတာမွ မဟုတ္ တာ အခ်စ္က ေမာင္တုိ ့လုိ မ်က္ႏွာမလုိက္တတ္ဘူး ႏြယ္ေလးရဲ ့ ပြင့္လင္းတယ္ ရုိးသားတယ္ ေမာင္ ေတာ့ ႏြယ္ ေလးကုိ အတုိင္းအတာ မရွိတဲ့ ပုံစံမ်ဳိးနဲ ့ ေရတြက္လုိ ့မရတဲ့ အခ်ိန္မ်ဳိးနဲ ့ ခ်စ္ေနတယ္ဆုိတာ ႏြယ္ေလး ယုံ ထား ေစခ်င္တယ္ ေမာင္လည္း ႏြယ္ေလးကုိ မျပယ္တဲ့အခ်စ္ေတြနဲ ့ ခ်စ္ေနမွာမုိ ့ပါ ….”<br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/SqV1JApRpZI/AAAAAAAAAQ4/2VkHKybAdGM/s1600-h/2334325355_431cccb79b.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 268px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_ESwy1K97F5g/SqV1JApRpZI/AAAAAAAAAQ4/2VkHKybAdGM/s320/2334325355_431cccb79b.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378834127616320914" border="0" /></a><br /></div><br />သူမ ေမာင့္ ရဲ ့စကားလုံး လွလွေတြကုိ ပီတိေဇာနဲ ့ပင္ ျပဳံးရယ္မျပစ္ႏိုင္ပါ။ ေမာင့္ ရဲ ့စကားလုံးေလးေတြကုိ သူမ ခ်စ္ ေနခဲ့ သည္။ ေမာင့္ စကားသံေလးေတြရဲ ့မီွတြယ္ရာ ေမာင့္ ရင္ခြင္ကုိ သူမ ခ်စ္ေနမိျပီ …. သူမ ေမာင့္ ရဲ ့ ေႏြးေထြး လွတဲ့ အခ်စ္ ေတြနဲ ့အတူ ေပ်ာ္ေမြ ့ေနျပီ။ သူမတုိ ့ႏွစ္ေယာက္လုံး၏ ႏွလုံးသဲပြတ္တုိ ့သည္ ခ်စ္ျခင္း ျဖင့္ တြယ္ဆက္ လွ်က္ ရွိ ေနျပီျဖစ္သည္။<br /><br />“ေမာင့္ကုိ ႏြယ္ေလး ဘယ္လုိ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာလဲဟင္ ေျပာပါဦး ေမာင္ၾကားခ်င္လုိ ့….”<br /><br />ကန္ေရျပင္သည္ သူတုိ ့အားျပဳံးျပဳံးၾကီး ၾကည့္ေနသည္။ ေလႏုႏုေတြက ေနျခည္၏ ေႏြးေထြးမွုေတြကုိ ေပြ ့ပုိက္ လွ်က္က ခ်စ္သူႏွစ္ဦးကုိ အသာအယာေပြ ့ဖက္က်ီစယ္သြားသည္။<br /><br />“ေမာင့္ကုိ …….…. ေမာင္ ကႏူးညံ့တယ္ ျပီးေတာ့ အင္းေနာ္ အဲလုိ အေမးခံရေတာ့မွ ေမာင့္ကုိ ကုိယ္ခ်င္းစာမိ တယ္ …. ေမာင္ ႏြယ္ေလးကုိ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆုိတာ သိခ်င္လုိ ့သာေမးတာပါ ….တကယ္ေတာ့ ေမာင္ ေျပာသလို ေထာက္ျပလုိ ့မရတဲ့အရာေတြပါပဲ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ႏြယ္ေလး ေမာင့္ကုိ ခ်စ္တာပဲသိေတာ့တယ္ …. ေမာင္နဲ ့ ပတ္သက္သမွ်အရာအားလုံးကုိ ႏြယ္ေလးခ်စ္တယ္ …. ေမာင့္ရင္ခြင္ထဲမွာ ႏြယ္ေလး ခုလုိေလး အျမဲ ေနပါရေစ ေမာင္ရယ္ ေနာ္ …..”<br /><br />“….ေမာင့္ကုိ ႏြယ္ေလးခ်စ္တယ္ လုိ ့ ေျပာလုိက္တာ ႏြယ္ေလးရဲ ့ဘဝတစ္ခုလုံးပါတယ္ေမာင္ …. ေမာင့္ ကုိ ႏြယ္ ေလး ယုံၾကည္တယ္ ဘာလုိ ့ယုံၾကည္တာလဲလုိ ့ေျပာရရင္ ေမာင့္ရဲ ့တည္ၾကည္မွုေတြ မေတြေဝ တတ္ မွုေတြ ႏြယ္ေလးကုိ လက္တြဲ ျပီး ႏြယ္ေလးေရွ ့ကမားမား မတ္မတ္ ရပ္တည္ေပးခဲ့တာေတြ အကုန္လုံးပဲ ….”<br /><br />“ႏြယ္ေလးတို ့မိန္းမေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ ၾကံ့ခုိင္တယ္ဆုိျပီး မာန္တင္းထားတင္းထား အတြင္းသေဘာေတြ အသည္းႏွလုံးေတြက ႏုႏုေလးရယ္ပါ ….. ႏြယ္ေလး ေမာင့္ ကို ခ်စ္ရတာ လုိအပ္ေနတဲ့ ၾကံခုိင္မွုေတြ အားအင္ ေတြ အကုန္လုံး ရလုိက္သလုိပဲ …… တကယ္ ေတာ့ ေမာင္ရယ္ ဦးေႏွာက္ရွိရွိ ခ်စ္ဖုိ ့ဆုိတာ မျဖစ္ႏိုင္တာၾကီးပါ ဒါေတြ မရွိဦးေတာ့ ေမာင့္ကုိ ႏြယ္ေလး ခ်စ္ေန ဦးမွာပဲ ေမာင့္မွာ ဒီလုိ အရည္အခ်င္းမ်ဳိးေတြ ရွိေနတာဟာ ႏြယ္ ေလးရဲ ့ကံတရားပါ ေမာင္ေျပာသလုိ အခ်စ္မွာ ေရြးခ်ယ္မွုဆုိတာ မရွိပါဘူး …..”<br /><br />သူမ၏ ဘဝသည္ ေမာင္ ျဖစ္သည္။ သူမ၏ ရယ္ေမာသံသည္ ေမာင္ ျပဳံးတုိင္းေပၚထြက္လာမည္။ သူမ၏ မ်က္ ရည္ မ်ား သည္ ေမာင့္ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲမွုမ်ား၏ အထိမ္းအမွတ္ျဖစ္သည္။ သူမသည္ ေမာင့္၏ မွန္တစ္ခ်ပ္ ျဖစ္ ေကာင္းျဖစ္မည္။ သူမ ေမာင့္ ကုိ ထုိမွ်ခ်စ္သည္။ ခ်စ္လြန္းလို ့ေခၚလိုက္ေသာ သူမ၏ “ေမာင္”သည္ သူမ ရင္ထဲ ၌ ဖြဲ ့စည္းျဖစ္တည္ လာေသာ အခ်စ္မ်ား၏ ပဲ့တင္သံသာျဖစ္သည္။<br /><br />သူမ၏ ျဖစ္တည္မွုသည္ ေမာင္ ဟူေသာ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ အတြက္ျဖစ္သည္။ ေမာင္မရွိရင္ သူမ ဆုိ ေသာ မိန္းမ မရွိ။ သူမ၏ အေတြးမ်ားအားလုံး၏ ပုိင္ရွင္သည္ ေမာင္ သာလွ်င္ျဖစ္သည္။ ေမာင့္ အတြက္ သူမ တြင္ အရာ အားလုံးကုိ လုိက္ေလ်ာႏိုင္သည္။ ေမာင့္အတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ မာေၾကာသြားမွာ မဟုတ္တဲ့ အသည္း ႏွလုံးေတြ သူမတြင္ရွိသည္။ ေမာင့္ကုိ ခ်စ္ရလုိ ့သူမ ဘယ္ေတာ့မွ ႏြမ္းနယ္သြားမည္မဟုတ္ေပ။ သူမ မွာ ေမာင့္အတြက္ အျမဲတမ္းသစ္လြင္ေတာက္ပေနေသာ အခ်စ္�