Wednesday, August 12, 2009

သားေကာင္

ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခါမွ ဘာသာျပန္မေရးဖူးပါဘူး။ တစ္ေန ့ blogger tools bar က Next blog ဆုိတာေလး အမွတ္ မထင္ ႏွိပ္မိခဲ ့ရာက Kim ဆုိတဲ ့အေမရိကန္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးရဲ ့Thinking out loud ဟူေသာ blog တစ္ခုကုိ ေတြ ့လုိက္မိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း နာမည္ ေလး စိတ္ဝင္စားတာနဲ ့ဆက္ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ The suitcase ဆိုတဲ့ဇာတ္လမ္း ေလးတစ္ပုဒ္ ကုိေတြ ့ပါတယ္။ စာေရးခ်င္ေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္က ေခါင္းထဲ ေရးစရာ ဘာကုန္ၾကမ္းမွ မရွိတာနဲ ့ ေရးျဖစ္သြား တာပါ။ ဆားခ်က္လုိ ့ဆုိလည္း ဆုိႏိုင္ပါတယ္။ :D ဘာ သာသာ ျပန္ ခ်င္ တာ ကြ်န္ေတာ့ အဂၤလိပ္စာ ကလည္း ခေနာ္နီခေနာ္နဲ ့ ျမန္မာလုိ က်ျပန္ေတာ့လည္း ေခ်ာေမာ ေအာင္ မေရး တတ္ ပါဘူး။ :D

အဲတာေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ ျဖဳတ္ထားခဲ့တာ ထပ္ျဖည့္ထားခဲ့တာေတြ အမ်ားၾကီး ပါဝင္ေန ပါတယ္။ ပထမ ဆုံး ဘာသာျပန္ ေရးၾကည့္တာျဖစ္လို ့ မေတာ္တာမ်ား ပါခဲ့ရင္ စာဖတ္သူမ်ား Blogger ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမမ်ား အေနနဲ ့ ဆုံးမေဝဖန္ေပးၾကပါဦးဗ်ာ …… အစဥ္ေလးစားလွ်က္ (ရန္ကုန္သား)



လူတုိင္းအသည္းကြဲဖူး ၾကမယ္ထင္ပါတယ္ေလ။ တျခား မိန္းမတစ္ေယာက္ အသည္းေတြ တစစီကြဲေၾကပ်က္ စီး ခဲ့လုိ ့ခံစားရတဲ ့နာက်င္မွဳေဝဒနာထက္ ကြ်န္မ ခံ စားရတာက ပုိပါတယ္လို ့ မေျပာခ်င္ပါဘူး ….. ဒါေပ မယ့္ ကြ်န္ မ ဘယ္ေလာက္ထိ ထိခုိက္ခံစားခဲ ့ရတယ္ဆုိတာကုိ ကြ်န္မပဲသိပါတယ္ေလ။

ရွည္လ်ားလွတဲ ့ကြ်န္မနဲ ့သူ ့ရဲ ့ ဇာတ္လမ္းကုိ ခပ္တုိတုိ ပဲေျပာၾကပါစုိ ့ေလ။ ကြ်န္မ သူ ကုိ အရူးအမူးနဲ ့ကုိ ခ်စ္ခဲ ့မိပါတယ္။ သူ က ကြ်န္မရဲ ့ သူငယ္ခ်င္းေလ။ သူနဲ ့ကြ်န္မရင္းႏွီးခဲ့တာ ခုလုိ ကြ်န္မရင္ကြဲပက္လက္ ခံစား ခဲ့ရ တဲ ့ အျဖစ္အပ်က္ မတုိင္မီ ႏွစ္ႏွစ္ ေလာက္ကတည္းကပါ။ ကြ်န္မတုိ ့စကား ေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာခဲ့ ၾကတယ္။ တစ္ ေယာက္နဲ ့ တစ္ ေယာက္ စာေတြအမ်ားၾကီးေရးျပီး ေတာ့လည္း ဆက္သြယ္ ခဲ ့ၾကတယ္။ အဲလုိ ႏွစ္ႏွစ္ အေတာ အတြင္းမွာ သူနဲ ့ ကြ်န္မဟာ အေပ်ာ္သေဘာထက္ပုိတဲ့ မခြဲႏိုင္မခြာရက္ ခ်စ္ၾကတဲ့ ခ်စ္သူေတြ လုိ ခ်စ္ခဲ့ၾကတာပါ။

ကြ်န္မတုိ ့စကားေတြေျပာ စာေတြေရး ျပီးေတြ ့ရင္းႏွီးခဲ ့ရုံမကပါဘူး လူခ်င္းလည္း ေတြ ့ျဖစ္ခဲ ့ၾကပါတယ္။ သူ ့နဲ ့ ကြ်န္ မ ခ်စ္သူေတြ အျဖစ္နဲ ့တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္( ကြ်န္မအထင္ေပါ့ေလ) ရူးသြပ္စြာ နင့္နင့္ သည္း သည္း ကုိ ခ်စ္ခဲ ့ၾကတာေပါ့။ အဲလုိနဲ ့ သူနဲ ့ကြ်န္မ သိပ္ခ်စ္တဲ ့ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ျပီး လအနည္းငယ္အၾကာ မွာ သူေန တဲ ့ျမဳိ ့ကုိ ကြ်န္မ ေျပာင္း ေရြ ့ေနထုိင္ဖုိ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ၾကတယ္။ ကြ်န္မ တုိ ့ေနဖုိ ့ ႏွစ္ ေယာက္ သား အၾကဳိက္ အျဖစ္မယ့္ ေနရာေလးေတြကုိ လုိက္ရွာၾကည့္ခဲ ့ၾကတယ္။ ကြ်န္မ နဲ ့သူ ့ရဲ ့ အိပ္မက္ ကမၻာကုိ တည္ ေဆာက္ ဖုိ ့ အစီအစဥ္ေတြ ဆြဲခဲ ့ၾကတယ္။ သူနဲ ့ကြ်န္မ အခ်စ္မွုိင္းေတြ မိခဲ ့ ၾကတယ္ ထင္ပါ ရဲ ့ေလ။

ကြ်န္မနဲ ့သူ ့ရဲ ့အိပ္မက္ကမၻာကေန ကြ်န္မေစာစီးစြာပဲႏိုးထလာခဲ ့ရပါတယ္။ ကြ်န္မသူနဲ ့အတူမက္ခဲ ့တဲ ့ အင္မ တန္ လွပတဲ ့အိပ္မက္ဟာ အိပ္မက္ဆုိးတစ္ခုအျဖစ္ ရုတ္တရက္ေျပာင္းလဲသြားခဲ ့တယ္။ ဘယ္လုိမွ ေမွ်ာ္လင့္မ ထား တဲ ့အ ျဖစ္အပ်က္တစ္ခုဟာ နားသယ္ကုိ အားျပင္းျပင္းနဲ ့အရုိက္ခံလုိက္ ရသလုိ ကြ်န္မကုိ မူးေဝ ေျခာက္ ျခားသြားေစခဲ ့ပါ တယ္။ ကြ်န္မ ေလာက္ႏုံအတဲ ့မိန္းမ ရွိပါ့မလား။ ခ်စ္တယ္ဆုိတဲ ့သာယာမွဳတစ္ခု တည္းနဲ ့ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကုိ မ်က္စိစုံမိတ္ျပီး ယုံခဲ ့မိတယ္။

ကြ်န္မနဲ ့သူ သူငယ္ခ်င္းေတြ အျဖစ္နဲ ့စာေတြ အျပန္အလွန္ေရး၊ စကားေတြ ေဖာင္ဖြဲ ့ေအာင္ေျပာ၊ ကြ်န္မတုိ့ အတူ ေနဖုိ ့ပလန္ေတြ ခ်ေနခဲ ့တဲ ့အခ်ိန္တေလွ်ာက္လုံးမွာ သူဟာ တျခားမိန္းမ တစ္ေယာက္နဲ ့အတူ ေနထုိင္ ေနခဲ ့ တယ္ဆုိတာကုိ ကြ်န္မ သိလုိက္ရတာပါပဲ။ ကြ်န္မ သိလုိက္ရရခ်င္းမွာ ကြ်န္မရဲ ့စိတ္ဟာ ခႏၶာ ကုိယ္ကေန တခဏ ကင္းကြာသြားသလုိ ကြ်န္မ ေဘးမွာရွိေနတဲ ့ပတ္ဝန္းက်င္ၾကီးဟာ အုိးထိန္းစက္ႏွယ္ ျခာျခာလည္သြား သလုိ၊ ကြ်န္မ နားေတြ အူေနခဲ ့တယ္။ တစ္ကုိယ္လုံးလည္း ခ်ိနဲ ့ေခြယုိင္ျပီး ကြ်န္မရင္ထဲက အားေတြ စုပ္အယူခံ လုိက္ ရသလုိ ခံစားခဲ ့ရပါတယ္။

သူ ့ရဲ ့လွ်ဳိ ့ဝွက္ခ်က္ၾကီး ေပါက္ၾကားသြားတယ္။ ကြ်န္မကုိ သူ လုံးဝအဆက္အသြယ္မလုပ္ေတာ့ဘူး။ သူကေလ ကြ်န္မဆုိတဲ ့မိန္းမကုိ ဘယ္တုန္းကမွ မသိကြ်မ္းဘူးတဲ ့ လူတစ္ေယာက္ လုိလုပ္သြားခဲ ့တာ။ ကြ်န္မတုိ ့လမ္းခြဲ ခဲ့တုန္း က ဝမ္းနည္းေၾကကြဲမွုဆုိလို ့တစ္ခ်က္ကေလး မွေတာင္ သူမျပခဲ ့ဘူး။ သူရဲ ့ခြင့္လႊတ္ပါ ဆုိတဲ ့စကား ေလး တစ္ခြန္းေတာင္ ကြ်န္မ ၾကားခြင့္မရခဲ ့ဘူး။ ကြ်န္မ ေတြးမိတုိင္း ရင္ထဲကနာတယ္။ ရွက္လည္း ရွက္တယ္။ သူဟာ ကြ်န္မရဲ ့ဘဝ၊ ကြ်န္မကုိယ္ ကြ်န္မယုံၾကည္မွဳေတြ အားလုံးကုိ ခ်ဳိးႏွက္ ဖ်က္စီးခဲ ့ပါတယ္။

ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ဟာ သူတုိ ့ထက္ အားႏြဲ ့တဲ ့မိန္းမတစ္ေယာက္ကုိ ဒီေလာက္ထိ ရက္စက္ႏိုင္သလား။ ကြ်န္မေလ သူနဲ ့အတူ ရွိေနခဲ ့တဲ ့ကာလတစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာ သူ ့ကုိအခ်စ္ေတြ အၾကင္နာေတြ ပဲေပးခဲ ့တာပါ။ နာက်င္မွဳဆုိတာ ေဝလာေဝး ။ သူ ့ကုိေလ ဟန္ေဆာင္ျပီးေတာ့ေတာင္ စိတ္မေကာက္ရက္ခဲ ့ဘူး။ သူ ကြ်န္မ ေၾကာင့္ ဘာမွ မနာက်င္ခဲ ့ရပါဘူးေလ။ သူကသာ ကြ်န္မကုိ တစ္ဘဝလုံး စုတ္ျပတ္သတ္ေနေအာင္ကုိ နာက်င္ မွုေတြ ေပးသြားခဲ ့တာပါ။

ဘာျဖစ္လုိ ့သူအဲလုိ လုပ္ရတာလဲ။ ဘာလုိ ့ကြ်န္မကုိ သူ ့ဘဝထဲ ဆြဲသြင္းခဲ ့ရတာလဲ။ တျခား မိန္းမတစ္ ေယာက္နဲ ့ အတူ ေနေနရဲ ့သားနဲ ့ ကြ်န္မနဲ ့အတူေနဖုိ ့ဘာလုိ ့သူၾကဳိးစားခဲ ့ရတာလဲ။ သူ ့ရဲ ့မဟာ အၾကံ အ စည္ၾကီး ေအာင္ ျမင္ဖုိ ့ ကြ်န္မကုိ ဘာလုိ ့အသုံးခ်ခဲ ့ရတာလဲ။ ဘုရားေပးေပး က်မ္းေပးေပး ကြ်န္မေလ တကယ့္ကုိ မသိ ခဲ ့တာ ပါ။ ကြ်န္မ ဘာလုိ ့မ်ားသိပ္တုံးခဲ ့ရတာပါလိမ့္။ သံသယ ျဖစ္စရာ ေကာင္းတဲ ့ သူ ့ရဲ ့ ဘယ္လုိစကား မ်ဳိး ေတြ ဘယ္လုိ အမူ အရာေတြကုိ ကြ်န္မသတိမထား အကဲမခတ္မိခဲ ့သလဲ။ သူ ဘာလုိ ့ကြ်န္မအေပၚ ဒီ ေလာက္ ထိ ရက္စက္ခဲ ့ရတာလဲ။

ကြ်န္မ အဲဒီေမးခြန္းေတြရဲ ့အေျဖကုိ သိပ္သိခ်င္ေနခဲ ့မိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေျဖကေတာ ့ယေန ့ထက္ထိ မရခဲ ့ ပါဘူး။ ေျဖရွင္းခ်က္ တစ္စုံတစ္ရာ မရွိဘဲ ဒီအျဖစ္အပ်က္ဟာ သူနဲ ့ကြ်န္မနဲ ့ၾကားမွာ ဘာလုိ မ်ား ျဖစ္ပ်က္ခဲ ့ ရ တာလဲဆုိတာ ကြ်န္မနားလည္ခ်င္လုိက္တာ။

ခုဆုိ ဒါေတြ ျဖစ္ပ်က္ခဲ ့တာ တစ္ႏွစ္ေလာက္ ရွိေနပါျပီ။ ကြ်န္မေလ အဲဒီအခ်ိန္က ကြ်န္မကုိ ေတာင္ကမ္းပါးယံ တစ္ခု ကေန တြန္းခ်ခံလုိက္ရသလုိ ခံစားခဲ ့ရတယ္။ ကြ်န္မ အတားအဆီးမရွိကုိ က်ဆင္းေနတာ။ ဘယ္အခ်ိန္ မ်ား အဲဒီ ေတာင္ကမ္းပါးယံ ရဲ ့ေအာက္ေျခနဲ ့ရုိက္ခတ္မိမလဲ ဆုိတာကုိ ေသလုေျမာပါး ေၾကာက္လန္ ့ေနရင္းနဲ ့ ကုိ ဆက္ျပီး က် ဆင္းေနခဲ ့ရတာ။ အဲလုိ အသက္ထြက္မတတ္ ေၾကာက္လန္ ့ေနခဲ ့ရေပမယ့္ ေသခ်င္လည္း ေသ သြားပါေစ ေအာက္ ေျခနဲ ့သာ ျမန္ျမန္ထိလုိက္ပါေတာ့လို ့ဆုေတာင္းေနခဲ ့ေပမယ့္ ကြ်န္မဟာ အဲဒီ ေၾကာက္ လန္ ့ျခင္းေတြနဲ ့အတူး ဆက္လက္ က်ဆင္းေနခဲ ့ရပါတယ္။

ကြ်န္မ အဲဒီျမဳိ ့ငယ္ေလးကုိ ေနာက္ဆုံးအေနနဲ ့သူနဲ ့အတူသြားျပီး ျပန္အလာမွာ ကြ်န္မနဲ ့အတူယူသြားခဲ့တဲ ့ ခရီး ေဆာင္အိတ္ငယ္ ကုိ ကြ်န္မအခန္း ရဲ ့ေဒါင့္တစ္ေနရာမွာ ပစ္ထားခဲ ့မိတယ္။ ကြ်န္မျပန္လည္း မၾကည့္ျဖစ္ ခ်င္ ေတာ့ ဘူး။ အဲဒီအိတ္ကုိ ျမင္လည္း မျမင္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီအိတ္ကုိျပန္ဖြင့္မိရင္ ခံစားရမယ့္ ေဝဒနာကုိ ကြ်န္ မ ခံစားႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး။

အဲဒီတုန္းက သူနဲ ့အတူ သိပ္ကုိေပ်ာ္စရာေကာင္းမယ့္ ခရီးေလးတစ္ခု ျဖစ္လိမ့္လုိ ့စိတ္ကူးေတြရင္လွ်က္က ကြ်န္မရဲ ့တစ္ကုိယ္ေရ အသုံးအေဆာင္ပစၥည္းေတြကုိ ၾကည့္ျပီး ထုပ္ပုိးေနခဲ ့မိတယ္။ ကြ်န္မ ဟာ သူ ့ရဲ ့ဘီလူး ေခါင္းၾကီးကုိ မင္းသားအမွတ္နဲ ့ ခ်စ္ေနခဲ ့တုန္းက သူနဲ ့အတူ ဝယ္ခဲ ့မိတဲ ့အမွတ္တရ ပစၥည္းေလးေတြ ဟင့္ အင္းကြ်န္မ မခံစား ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအိတ္ကုိ အဲဒီေနရာမွာ အခ်ိန္တုိင္း ေျခာက္လွန္ ့ေစႏိုင္ဖုိ ့ကြ်န္ မခြင့္ျပဳထားခဲ ့မိတယ္။ ကြ်န္မရဲ ့အသုံးအေဆာင္ပစၥည္းေတြအားလုံးကုိ အစားထုိးပစ္ခဲ ့တယ္။ အဲဒီအိတ္ကုိ ကြ်န္မ ျပန္ကုိ မဖြင့္ခ်င္ေတာ့တာ။ ေန ့ေတြလေတြသာ ကုန္ဆုံးသြားတယ္ အဲဒီထဲက ပစၥည္းေတြကုိ သတိ လည္း မရဘူး လုိလည္းမလုိအပ္ခဲ ့ဘူး။

ဒါေပမယ္ ့လြန္ခဲ ့တဲ ့တစ္ပတ္ေလာက္က ကြ်န္မတုိက္ခန္းအသစ္တစ္ခုကို ေျပာင္းေရႊ ့ေနထုိင္ခဲ ့တယ္။ ကြ်န္မ အိမ္ ေဟာင္း ကပစၥည္ေတြ အကုန္လုံးသိမ္းဆည္း အျပီးမွာ ကြ်န္မ အခန္းေထာင့္ အဝတ္ပုံေတြ ေအာက္မွာ အဲဒီ ခရီး ေဆာင္အိတ္ေလးကုိ ကြ်န္မခရီးကျပန္ေရာက္ကာစက ထားခဲ ့တ့ဲေနရာမွာ အဲဒီအတုိင္းေတြ ့လုိက္ရတယ္။ အဲဒီျပန္ ေရာက္တဲ ့ညက ခံစားခဲ့ရတဲ ့ေဝဒနာကုိ ျပန္လည္သတိရကာ ကြ်န္မရင္ေတြ နာက်င္လာ ခဲ ့ရတယ္။

ကြ်န္မ အဲဒီအိတ္ကုိ ၾကည့္ျပီး အမုိက္ပုံးထဲ ပစ္လုိက္ဖုိ ့ေတြးလုိက္မိတယ္။ ဒါေပမယ္ ့အဲဒီအိပ္ထဲမွာ ကြ်န္မ သိပ္ ျမတ္ ႏိုးတဲ ့ အသုံးအေဆာင္ ပစၥည္းတခ်ိဳ ့ရွိေနေသးတယ္ ဆုိတာ သတိရလာမိတယ္။ ကြ်န္မ ျပင္သစ္က ျပန္ လာတုန္းက ဝယ္ခဲ ့တဲ ့ဖိနပ္ေလးရယ္၊ ကြ်န္မသိပ္ၾကဳိက္လြန္းလုိ ့ေငြေတြ အမ်ားၾကီးေပးဝယ္ထားရတဲ ့ အက်ီ ၤ၊ (ကြ်န္မ အဲဒီအက်ီ ၤဝတ္လုိက္ရင္ ပုိလွတယ္လုိ ့ကြ်န္မကုိယ္ကြ်န္မ ထင္မိတယ္ ဆြဲေဆာင္မွဳ ပုိရွိသြား တယ္ဆုိရင္ ပုိမွန္ပါလိမ့္မယ္။)၊ သူနဲ ့ခင္မင္ရင္းႏွီး စ သူနဲ ့(လူခ်င္း)မေတြ ့ခင္အခ်ိန္ေလးမွာ ဝယ္ဖတ္ခဲ့ တဲ ့ စာအုပ္တစ္ အုပ္။ ေနပါေစ ဒါေတြ မဝတ္ရလဲ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး။ ကြ်န္မ အဲလုိ ဆုံးျဖတ္ျပီး ကြ်န္မကား ရဲ ့ေနာက္ဖုံး ဖြင့္ျပီး သြားထည့္ ထားလုိက္တယ္။

ဒီလုိနဲ ့ေလးငါးည ၾကာသြားခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ ့ကြ်န္မ အဲဒီအိတ္ကုိ ဖြင့္ဖုိ ့ အားေတြ ေမြးလုိက္ႏိုင္ခဲ့ ပါ တယ္။ အဲဒီအိတ္ကုိ ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း ကြ်န္မကုိ ဦးဆုံးႏွုတ္ဆက္လုိက္တာက ကြ်န္မသုံးေနက် (သူ နဲ ့ကြ်န္မ ခြဲခြာ ခဲ့ ကတည္းက မသုံးျဖစ္ေတာ့တဲ ့) ေရေမႊးနံ ့ပါပဲ။ ကြ်န္မ မငုိမိဖုိ ့ဆုံးျဖတ္ျပီး စိတ္ကုိ တင္းထားခဲ့တယ္။ ဒါေပ မယ့္ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ မ ထိန္းသိမ္းႏုိင္ခင္မွာ ကြ်န္မ ငုိေနမိခဲ့တယ္။ တခဏေတာ ့အဲဒီအိတ္ကုိ ျပန္ ပိတ္ျပီး လႊတ္ ပစ္ဖုိ ့ ေတြးလုိက္မိျပန္တယ္။

ဒါေပမယ္ ့ကြ်န္မအားတင္းျပီး အိတ္ကုိ ဆက္ဖြင့္လုိက္မိပါတယ္။ ကြ်န္မ မ်က္လုံးထဲမယ္ သူ ့မ်က္ႏွာက အိတ္ ထဲ ကေနထြက္လာျပီး ကြ်န္မကုိ ေျခာက္လွန္ ့ေနခဲ ့ပါတယ္။ ကြ်န္မရဲ ့ဖိနပ္ကေလး၊ ျပီးေတာ ့သိပ္လွတဲ ့ အက်ီ ၤေလး ၊ ျပီးေတာ ့ကြ်န္မသိပ္ၾကဳိက္တဲ ့စာအုပ္၊ ေမ ့မလုိေတာင္ျဖစ္ေနတဲ ့ကြ်န္မ သိပ္ ၾကဳိက္တဲ ့ လက္ဝတ္ ရတနာ အ နည္း ငယ္ ကြ်န္မရဲ ့ခရီးသြားရင္းမွတ္သားတတ္တဲ ့မွတ္စုစာအုပ္၊ သူနဲ ့အတူ ဝယ္ျဖစ္ခဲ ့တဲ ့ လက္ ေဆာင္ ပစၥည္းတခ်ဳိ ့။ ကြ်န္မအဲတာေတြကုိ တစ္ခုခ်င္းဆြဲထုတ္ေနမိတယ္။ ပစၥည္းေတြေဘး ပတ္လည္မွာ ခ်ျပီး ကြ်န္မ ေလ အရူးတစ္ ေယာက္လုိ ငုိေၾကြးေနခဲ ့မိပါတယ္။

အဲဒီ အိတ္ထဲက ပစၥည္းေတြကုိ ထုတ္ျပီး ကြ်န္မထားေနက် ေနရာေတြမွာ အသီးသီး ျပန္ထားခဲ့တယ္။ အလုပ္ သြားရင္ ကြ်န္မ သိပ္ၾကဳိက္တဲ ့ဖိနပ္ေလးကုိ စီးတယ္။ မသုံးတာၾကာျမင့္ေနျပီးျဖစ္တဲ ့ကြ်န္မအသည္းစြဲ ေရေမႊး ကုိ ျပန္သုံး တယ္။ အဝတ္ေတြကုိ အားလုံးျပန္ေလွ်ာ္ျပီး ဘီဒုိထဲ ျပန္ထည့္ထားလုိက္တယ္။ ကြ်န္မလက္ဝတ္ ရတ နာေတြကုိ မွန္ တင္ ခုံေအာက္က အံဆြဲထဲ၊ စာအုပ္ေတြကုိ စာၾကည့္စားပြဲေအာက္ အံဆြဲထဲကုိ ျပန္ထည့္ထား လုိက္တယ္။ အိတ္က ေလး ကုိ လည္းေသခ်ာ ေလွ်ာ္ဖြတ္ ေနျပ ပရုပ္လုံးေတြထည့္ျပီး သိမ္းထားလုိက္တယ္။

အဲဒီ ခရီးေဆာင္ အိတ္ထဲက ပစၥည္းေတြ သူ ့ေနရာသူ ျပန္ထား လုိက္တာကုိ ကြ်န္မ ဘယ္လုိမွ မခံစားရေပ မယ့္ အဲဒီအိတ္က ကြ်န္မကုိ ျမင္မိတိုင္း နာက်င္မွဳေတြကုိ အမွတ္ရေနေစပါတယ္။ ကြ်န္မ အဲဒီအိတ္ကုိ ကားေနာက္ ဖုံးဖြင့္ျပီး တစ္ခါ ျပန္ထားလုိက္ျပန္ပါတယ္။ဒီအိတ္ကုိ ျမင္လုိက္တုိင္း သူ ့ကုိသတိရတယ္ ရင္ထဲမွာ လည္း စူးနက္ ေနေအာင္နာ တယ္။ အိတ္ကုိ ဖြင့္တဲ ့အခါ အဲဒီနာက်င္မွဳေတြ သက္ သာမလား ရယ္လုိ ့ ေမွ်ာ္လင့္ ျပီး ေနခဲ့တာ အခ်ိန္ေတြသာ ကုန္လာတယ္ ခံစားမွုေဝဒနာေတြက အသစ္အတုိင္း ပဲ။ ေလ်ာ့ ကုိမသြားဘူး။ ကြ်န္ မစိတ္ ေတြ ဆင္းရဲလွပါျပီ။ ေမာ လည္း ေမာလွပါျပီ။ ပင္လည္း ပင္ပန္းလွပါျပီ။

တစ္ေန ့ ကေလးတစ္ေယာက္ ခ်ီျပီး ပလပ္စတစ္အိတ္ တုိ ့လုိ ့တြဲေလာင္းနဲ ့ ပုိက္ဆံလုိက္ေတာင္းေနတဲ ့ မိန္း မတစ္ ေယာက္ကို စူပါမားကက္ တစ္ခုက အတြက္မွာ ကြ်န္မ ေတြ ့လုိက္ရတယ္။ ကြ်န္မကားဆီးကုိ အေျပး တစ္ ပုိင္း ေလွ်ာက္ သြားျပီး ကြ်န္မကုိ အျမဲတေစ နာက်င္မွဳေတြ ျပန္လည္ ခံစားရေစတဲ ့ ကြ်န္မရဲ ့ခရီးေဆာင္အိတ္ကုိ ဆြဲထုတ္ လုိက္တယ္။ ပုိက္ဆံေတာင္းေနတဲ ့ႏြမ္းဖတ္ ပိန္လွီေနတဲ ့မိန္းမလက္ထဲ အဲဒီအိတ္ကုိ ကြ်န္မေပးပစ္ခဲ ့ တယ္။

ကြ်န္မ အဲဒီကထြက္လာေတာ့ နာက်င္မွဳေတြမွ လြန္ေျမာက္ျပီး လုံျခံဳစိတ္ခ်ရတဲ ့ဘဝ အသစ္တစ္ခုကုိ စတင္ ေတာ့ မယ့္ မိန္းမတစ္ေယာက္ အျဖစ္ ကြ်န္မကုိယ္ ကြ်န္မ ျမင္လာမိတယ္။ ေနာက္ ကြ်န္မ အိတ္ကုိေပးပစ္ ခဲ့ တဲ ့အမ်ဳိးသမီး ဟာလည္း သူ ့ရဲ ့ဖရုိဖရဲျဖစ္ေနတဲ ့ပစၥည္းေတြကုိ အဲဒီအိတ္ထဲ ထည့္ျပီး လုံျခံဳစိတ္ ခ်ရမွဳ ခံစား ေနရ မွာပါ။ သူမ ေပ်ာ္ ရႊင္ ေကာင္းလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ေနမွာပါ။ ဒါကြ်န္မ အနည္းဆုံးေမွ်ာ္လင့္မိတာပါပဲ။ ကြ်န္မ ရင္ထဲ က ေဝဒနာေတြ နာက်င္မွဳ ေတြ ေပ်ာက္ကြယ္သြား သလုိ ခံစားရတယ္။

သူနဲ ့အတူ ခ်စ္ေနခဲ ့တဲ ့အခ်ိန္တစ္ေလွ်ာက္လုံးမွာ ကြ်န္မ အရင့္အရင္ကထက္ ပုိလွပေနသလုိ၊ ကြ်န္မ ဘဝ တစ္ ခုလုံး မွာ ခံစားခဲ ့ရတဲ ့ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္မွဳေတြ ထက္ ပုိတဲ ့ၾကည္ႏူး သာယာမွဳေတြကုိ ရရွိေနခဲ ့သလုိ ခံစား ခဲ ့ရ တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ ့ရဲ ့သစၥာမဲ ့တဲ ့လုပ္ရပ္ဟာ အဲဒီလုိ လွပတဲ ့ကြ်န္မဘဝရဲ ့မေမ့ႏိုင္တဲ ့ခံစားမွဳေတြကုိ ရစရာ မရွိေအာင္ ဖ်က္ဆီးပစ္လုိက္တယ္။

ကြ်န္မဟာ အဲေလာက္ မုိက္မဲတဲ ့မိန္းမတစ္ေယာက္ မဟုတ္ပါဘူး။ ခ်စ္စိတ္မႊန္ေနတဲ ့ဘာကိုမွ မျမင္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေန တဲ ့ မိန္းမလည္း မဟုတ္ခဲ ့ပါဘူး။ သူ ့သစၥာမဲ့ ျခင္းကုိသာ ခံစားရတဲ ့ သားေကာင္ သာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္ မ သူ ့ကုိ ခ်စ္ခဲ ့တဲ ့အခ်စ္ေတြ၊ ရင္ခုန္လွဳိက္ေမာမွဳေတြ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မွုေတြဟာ တကယ့္အစစ္အမွန္ေတြပါ။ အဲဒီ လွ ပေသာ ထုိက္ တန္ေသာ ယုံၾကည္ခဲ ့ရေသာ ခံစားမွုမ်ားေၾကာင့္ ကြ်န္မရဲ ့ခံစား မွဳအခ်စ္ေတြဟာ စစ္ မွန္ျခင္း ရွိ ကုိ ရွိရမယ္။ ဒီအရာ ေတြ အားလုံးဟာ သူ ့ေၾကာင့္ သူ ့ရဲ ့ယုတ္မာ ရက္စက္မွဳေၾကာင့္ ႏွမခ်င္း မစာနာ မွဳေၾကာင့္ ျဖစ္ခဲ့ရတာ။ ကြ်န္မက သက္သက္ နားလွည့္ျပီး ပါးရုိက္ခံလုိက္ရတာပါ။

ဒီေတာ့ ကြ်န္မ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ခြင့္လႊတ္လုိက္တယ္။ အဲဒီခံစားခ်က္ေတြ ကေနရုန္းထြက္ႏိုင္ခဲ ့တယ္။ ကြ်န္မ ကုိယ္ ကြ်န္မ အျပစ္ေပးေနတာေတြကုိ ရပ္တန္ ့ပစ္ခဲ ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီလုိမ်ဳိး ကြ်န္မဟာ ပူေဆြးမွဳေတြ ကင္းစင္တဲ့ မိန္းမ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေအာင္ ၾကဳိးစားခဲ့ရ နာက်င္ခဲ ့ရတာ အဆုံးမရွိ ေအာင္ရွည္လ်ားတဲ ့ အိပ္ မက္ဆုိးၾကီး မက္ခဲ ့ရသလုိ ပါပဲေလ။

ကြ်န္မ ေတြးမိတယ္။ ကြ်န္မအိမ္ထဲက ဒီခရီးေဆာင္အိတ္ဟာ မျမင္မိေအာင္ ဖုံးထား ဝွက္ထား ရက္က သူ အ နား မွာရွိေနသလုိ ခံစားခဲ ့ရတယ္။ ရယ္စရာေတာ့ ေကာင္းပါတယ္ေလ။ အိတ္ကုိ ဖြင့္၊ အထဲက ရွိသမွ် ပစၥည္း ေတြ ကုိ ထုတ္ ပစ္လုိက္ရတာ ကြ်န္မရဲ ့အေကာင္းဆုံး အျမတ္ႏိုးဆုံးေတြကုိ ထုတ္ပစ္လုိက္ရသလုိ ပါပဲ။ ေနာက္ သူ ့ရဲ ့လႊမ္းမုိး မွဳေအာက္က လြတ္ေျမာက္သြားေစႏုိင္မယ့္ (ကြ်န္မကုိယ္တုိင္) အက်ဳိးွရွိ မယ့္ အလုပ္ တစ္ခု ကုိ ကြ်န္မ လုပ္ႏုိင္ခဲ့တယ္။

ကြ်န္မဇာတ္လမ္းၾကီးက ဝတၳဳဆန္ဆန္ ျပဇာတ္ ဆန္ ဆန္ ၾကီးပါ။ ဘယ္သူမွ နားလည္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူးေလ။ ဒါေပ မယ့္ ကြ်န္မအတြက္ ကေတာ ့သိပ္အဓိပၸါယ္ရွိတယ္။ ဒါေတြကုိ ေျပာျပႏုိင္ဖုိ ့ကုိပဲ ကြ်န္မမွာ တစ္ႏွစ္ ေလာက္ အခ်ိန္ယူ ခဲ့ရပါတယ္ေလ။ မူရင္း The suitcase : Thinking out loud

**********

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ ့ “ရင္ခြင္တစ္ခု ဖန္ဆင္းျခင္း” ဘေလာ့ေလးကုိ လာလည္တဲ ့အတြက္ အရမ္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္....ကြ်န္ေတာ့္ရဲ ့မတတ္တ တတ္နဲ ့ေရးထားတဲ ့စာေလးေတြကုိ ေဝဖန္ေပး သြားရင္ေတာ့....အတုိင္းထက္လြန္ပါပဲဗ်ာ....ေျပာမျပႏိုင္ေအာင္ပဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္.....
(ရန္ကုန္သား)

Tuesday, August 11, 2009

ကြ်န္ေတာ္ ႏွင့္ ခုတေလာမ်ား


ေတြးမိေနတာက
ေတြးတာေတြ မ်ားလြန္းလြန္းလို ့ဘာေျပာရမွန္းမသိတာ အမွန္ပဲ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ေရးလက္စ ဝတၱဳ တစ္ပုဒ္ အေၾကာင္းပါ ……

ကုိယ့္ကုိကုိယ္ ျပန္ဆင္ျခင္မိတာက
ၾကဳိးစားမွဳမွာ အခုံမင္ေသးဘူး ေမ်ာေနတုန္းပဲ …..
ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခုိင္ၾကည္ျပတ္သားမွဳ မရွိဘူး ေတြေဝတယ္။ ……….. ခ်စ္ရမွာေၾကာက္တယ္ :D

က်န္းမာေရး
ျဖစ္ႏိုင္ရင္ စာဖတ္ဖုိ ့မ်က္လုံးတစ္စုံေလာက္ ငွားခ်င္တယ္ အျမင္ေတြေဝဝါးျပီး အေတြးေတြက ေထြျပားေနလုိ ပါ။ က်န္တာေတာ့ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး ေဘာဇန သပၸာယ ေတြမွ်တလြန္းလုိ ့စားလုိက္တာလဲ ေျပာေတာင္ မေျပာ ခ်င္ ပါဘူး (ရွက္လုိ ့)။ ဟုိတစ္ေန ့က သူငယ္ခ်င္းလုပ္တဲ့ေကာင္ ပုစြန္ကုိ အခြံမခြာပဲ ေခါင္းေတြ အျမီးေတြ ပဥၥ ငါးပါးအကုန္လုံး ခ်က္လုိက္တာ ေကာင္းလုိက္သည့္ျဖစ္ျခင္း ….. ဂဏန္းဟင္းစားခ်င္ေနတာနဲ ့… မ်က္လုံးေလး အသာမွိတ္ ဂဏန္း ေကာင္ၾကီး မ်က္လုံးထဲျမင္ နားထဲက ၾကြပ္ကနဲ ့အသံၾကားရင္ ဂဏန္းဝမ္းဘက္က အသား ေတြစားရတယ္ စားရ တယ္ ဆုိျပီး မွတ္မွတ္စားလုိက္တာ ထမင္းအုိးထဲ မီေခ်ာင္းေပၚလုိ ့မနည္း ထြက္ေျပးခဲ့ရ ေသးတယ္။

ဖတ္ျဖစ္တဲ ့စာအုပ္ေတြက
ပါေမကၡ ေဒါက္တာသန္းထြန္းရဲ ့“သမုိင္းနဲ ့စကားေျပာျခင္း”ပါ။ ဆရာၾကီးရဲ ့ေလသံေတြ သေဘာက်လြန္းလုိ ့ အတု ယူ ေနတာ….. ပညာရွိမ်ား စကားအရာမွာ အင္မတန္ သန္မာလွတယ္။ ဖ်တ္လတ္တယ္။ ထိမိတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာကုိ အရသာခံဖတ္ေနတာ။ ေနာက္ ဘေလာ့ေတြလုိက္ေမႊတယ္။ လည္တယ္ ပတ္ တယ္ စာေတြ အတုယူတယ္ မွတ္သားတယ္။ အားက်စရာေတြ ခ်ည္းပဲ။ အိမ္ျပန္လာရင္ တနင့္တပုိးနဲ ့။ တစ္ ေက်ာင္း တစ္ဂါထာ တစ္ရြာတစ္ပုဒ္ဆန္း ဆုိသလုိ သူ ့ဟန္ သူ ့မာန္နဲ ့ ေရးေနလုိက္ၾကတာ အားရစရာ ေကာင္း လုိက္တာဗ်ာ …… အဲ အထူးအားျဖင့္ေပါ့ ကြ်န္ေတာ္ မေျပာပဲ မခ်ီးက်ဴးပဲ မေနႏိုင္တာက ေတာ့ အစ္မ မယ္ကုိး ပါ ……. ကြ်န္ ေတာ္ သူ ့စာေတြကုိ ဖတ္ရတာ ျငိမ္သက္ျပီး လြင့္ေမ်ာေနသလုိ ခံစားရတယ္။ ကဗ်ာဥာဏ္ အာ ေဘာ္ ကေလာ္ တုိင္းကလည္း ထြက္ အေတြးေလးေတြကလည္း ေကာင္း ဘယ္လုိေျပာရမလဲ ကြ်န္ေတာ္ မခ်ီး က်ဴးဝံ့ဘူး …. ကြ်န္ေတာ္ ့ေၾကာင့္ အစ္မ မယ္ကုိးရဲ ့စာေတြ ေပါ့သြားမွာစုိးတယ္ ………

ေရာက္ျဖစ္ေနတာက
ဟဟ ….. ကြန္ပ်ဴတာသာ ေကာင္မေလးဆုိ ကြ်န္ေတာ္နဲ ့ ညားတာၾကာေပါ့ …… တစ္ေန ့တစ္ေန ့သူ ့မ်က္ႏွာ ေလးၾကည့္ၾကည့္ျပီး ေက်နပ္ေနရတာ …….. :D မၾကီး ဝါဆီကုိေတာ့ ေန ့တုိင္းေရာက္ပါတယ္ သာဓုေခၚျပီး ပဲျပန္ျပန္လာရတာ …… (ဘာမွလည္း မေကြ်းဘူး …… :P)

ေရးျဖစ္ေနတာက
ခု ကြ်န္ေတာ္ ဘာသာျပန္ျပီးလက္ေဆာ့ထားတာ တစ္ခုကုိ အေခ်ာသတ္ရင္းနဲ ့ “အေမ့သားမ်ားသိေစေသာ္” ဆုိ တဲ ့ ႏွစ္ပုိင္းသုံးပုိင္းေလာက္ရ
ွိမယ့္ ဝတၳဳတုိေလး တစ္ပုဒ္ေရးေနပါတယ္ ……

နားေထာင္ျဖစ္တာက
ေျပာရတာလည္း မေကာင္းပါဘူး။ ကေလာင္နာမည္ ယူထားတာက ရန္ကုန္သား၊ တကယ္ေတာ ့ကြ်န္ေတာ္ က ရန္ကုန္မွာေနတဲ ့ေတာသားဗ် (တခါတေလ သူငယ္ခ်င္းခ်င္းေျပာခံရလုိ ့ပါ) …… ကြ်န္ေတာ္ ျမန္မာသံေတြ ကုိ ၾကဳိက္တယ္ ျမန္မာဂီတကုိ နားမွာ ယဥ္ တယ္။ ေမာ့ဆာ့ရထ္ တုိ ့ခ်ာရီေကာ့္ဖစကီးတုိ ့လက္သံဘယ္ေလာက္ ေကာင္းေကာင္း ျမန္မာဆုိင္းဝုိင္းက ပတ္မ သံၾကားလုိက္ရင္ ၾကက္သီးေတြ ဖ်န္းဖ်န္းထ ေက်ာတစ္ခုလုံး ဖ်င္းက နဲ ဖ်င္းကနဲ ့ျဖစ္ျပီး ရင္ထဲ မွာေတာင္ ပတ္မ သံနဲ ့အညီလုိက္လုိက္ခုန္ ေနရတာ ……. သူတုိ ့ဖာသာ သူတုိ ့ ငန္း တုိ ့ ေပ်ာ္ရာေရကန္သာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ငန္းတုိ ့ မေပ်ာ္ တဲ ့ေရကန္သာပဲျဖစ္ျဖစ္ နားထဲမဝင္ဘူး ခဏေနေပ်ာက္သြား တယ္ …… ေနာက္ ဂီတနဲ ့ပတ္သက္ လုိ ့ ကြ်န္ေတာ္က open-minded မျဖစ္ေပမယ့္ ေရာ့ခ္ သီခ်င္းေတြ ေပါပ့္ သီခ်င္း ေတြကုိလည္း နားေထာင္ျဖစ္ ပါ တယ္။ ေယဘုယ်ေတာ့ သိပ္မဆူညံဘူး၊ သီခ်င္းဆုိတာလား စကား ေျပာတာလား မသဲကြဲတဲ ့သီခ်င္းေတြ မျဖစ္ဘူး ၊ဆုိရင္ နားေထာင္ပါတယ္ ……….

ရြတ္ေနမိတာက
အခ်စ္ …. အခ်စ္….. ခ်စ္တုိင္း ခ်စ္၍…..
ခ်စ္ေလ ခ်စ္ေလ……. ခ်စ္မေျပ တည္း
ဆားငန္ ေရေနာက္ …….. ငတ္တုိင္း ေသာက္က
ေသာက္ေလ ေသာက္ေလ ……..ငတ္မေျပသုိ ့
ေပမအရာ တဏွာဖြဲ ့ယစ္……. ထုိအခ်စ္လည္း
အျပစ္မျမင္ မဆင္ျခင္ဘဲ…….
ခ်စ္လွ်င္ ေပ်ာ္ႏိုး ……….ခ်စ္စ ပ်ဳိးသည္
ခ်စ္ရုိး ခ်စ္စဥ္ ခ်စ္လမ္းတည္း ………..( http://ko-thitsar.blogspot.com/)
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ custom message မွာေတြ ့ကတည္းက သေဘာက်ေနတာ မဂၤလာရွိေသာ ေယာက်္ား အဆုံးသတ္ခါနီး ေခါင္းထဲေပၚလာတာနဲ ့ အြန္လုိင္းမွာ လုိက္ရွာရင္း အထက္ပါ ဘေလာ့ ကုိေတြ ့ ပါတယ္ ……. ခြင့္ေတာင္းျပီးယူသုံးထားတာပါ …. အရွင္ဇနကာဘိဝံသ ရဲ ့ကုိယ္ေရး အတၳဳပၸတိမွာေတာ့ ေရွး စာဆုိတစ္ဦး ေရးစပ္သီကုံးထားတာျဖစ္သည္ဟု မိန္ ့ထားတယ္လုိ ့ သူငယ္ခ်င္းကေျပာပါတယ္ ( ကြ်န္ေတာ္ မသိပါ :D ) ။ ဒီကဗ်ာေလး ရြတ္ရြတ္ျပီး အခ်စ္မွဳိင္းေတြမိ ခ်စ္လွုိင္းေတြထိျပီး အခ်စ္ကုိ ေတာင့္တမိလုိ ့ လြမ္းတ သသ ရွိေနပါေၾကာင္း …..:D (ခ်စ္ရမွာ ေၾကာက္တာက တစ္ပုိင္းေပါ့ ….. ဟဟ)

ျဖစ္ခ်င္ေနတာက
ကုိယ့္ခႏၶာကုိယ္ထဲက Gene တစ္ခုခု Mutate ျဖစ္ျပီး Jumper ျဖစ္ခ်င္ေနပါတယ္ …….

စားျဖစ္ေနတာက
ထမင္းပါပဲ က်န္တာ ဝယ္မစားႏိုင္လုိ ့ …… :D

သနားေနမိတာက
ကုိယ့္ဘဝ ကုိယ္မပုိင္တဲ ့သူေတြ …….

လြမ္းေနမိတာက
ျမန္မာျပည္

ေမ့ေလ်ာ့ပစ္ေနမိတာက
ဆယ္ႏွစ္တာ ရင္းႏွီးခဲ့တဲ ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ရဲ ့ေမြးေန ့

ခါးသက္ေနမိတာက
ဘဝ ( ဘဝဟာ လူတိုင္းအတြက္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာေတာ့ ခါးသက္ေနမွာပဲေလ …..)

တမ္းတေနမိတာက
အေမ့အိမ္က ငပိရည္ ဂ်ီက်တတ္တဲ ့ေကာင္မေလး ….. :D …..လက္ဖက္ရည္ က်ရည္ေပါ့ ခ်ဳိ ့စိမ့္ ။ဟာသေတြ ေျပာျပီး ရယ္ေစတတ္တဲ ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ၊ နိမ့္ပါးခ်ိန္မွာ အားေပးတတ္တဲ ့အျပဳံးေတြ …..

ၾကိတ္ျပီးခ်ီးက်ဴးေနမိတာက
အျမဲတေစ ၾကဳိးစားအားသစ္ေန သူေတြ …….

ၾကိတ္ျပီး အထင္ေသးေနမိတာက
ကုိယ့္ကုိကုိယ္ေပါ့ ဗ်ာ ……….

ဆႏၵမရွိတဲ ့ေနရာ
ျမန္မာျပည္ျပင္ပ ဘယ္ေနရာမွ ဆႏၵမရွိ မသြားလုိ မေနလုိ ….

ဆႏၵရွိတဲ ့ေနတဲ ့ကိစၥ
ကုိယ့္ အသက္ေမြးမွဳအလုပ္ကုိ ခဏေလး ရပ္ထားျပီး စာေတြ မရပ္မနားေရးခ်င္ေနတာပဲဗ်ာ ………

မုန္းတီးေနမိတာက
ေသေလာက္ေအာင္ မုန္းတာဆုိလုိ ့မရွိပါဘူး ….

ခ်စ္ေနတာက
ခ်စ္ေနတာက ကြ်န္ေတာ့္မိသားစုေပါ့ ဟုိ….. ေကာင္မေလးလည္း ပါတယ္ ….. ဟဟ ….:D

စိတ္ပ်က္ေနမိတာက
အသစ္ျပန္စရမွာကုိပါ ………

စြဲလန္းေနမိတာက
စာေရးခ်င္ေနတာပဲ ……… ရပ္လုိ ့မရဘူး (တက္ဂ္ပုိ ့စ္ ကခြ်င္းခ်က္ …. :D ….ဟဟ )

ေတာင္းေနမိတဲ ့ဆု
အေမနဲ ့အေဖ အသက္ ရွည္ပါေစ ………….

ထပ္ျပန္တလဲလဲ ေအာ္ဟစ္ေနမိတာက
အသံထြက္ရမွာေတာင္ ပ်င္းတာ ေအာ္ဖုိ ့ေတာ့ ေဝးပါတယ္ ဗ်ာ ………..

ဝန္ခံခ်င္တာက
ကိုယ္ပုိင္ဖန္တီး ႏိုင္တဲ ့စြမ္းအားေတြ မရွိေသးလို ့ စုေဆာင္းျခင္း အတုယူျခင္းျဖင့္ စာေရးလွ်က္ ရွိပါေၾကာင္း….. “အဆီတုံးေဒဝီ ”ဆုိတာ ကြ်န္ေတာ ့စကားမဟုတ္ပါဘူး …… ဆရာမၾကီး မစႏၵာရဲ ့ “အဖုိးၾကီး ႏွစ္ေယာက္ ရွိ သည္” ဟူေသာ ဝတၱဳတုိထဲမွေန ၾကဳိက္လြန္းလြန္းလုိ ့သုံးမိတာပါ ……… အထူးအားျဖင့္ ကုိတလႏြန္ကုိ ဝန္ခံပါရေစ ………….
ညီေဇာ္ေရ ဘေလာ ့ေလာက အၾကဳိအျဖစ္ မမဝါ ဆီမွ ဆုနဲ ့ဆူးအျပီး ညီရဲ ့ ခုတေလာ ကို အေၾကြးဆပ္ပါ တယ္ ….. ညီ့ကုိ မေျပာပဲ “ေဇာ္” ဆုိတဲ ့နာမည္ကုိ ယူသုံးတဲ ့အတြက္ ဒီခုတေလာပုိ ့စ္နဲ ့ ပဲ ေက်နပ္ပါလုိ ့ အႏူး ညြတ္ေတာင္း ပန္ပါေၾကာင္း ……. :D
ေက်းဇူးတင္လွ်က္ ….

**********

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ ့ “ရင္ခြင္တစ္ခု ဖန္ဆင္းျခင္း” ဘေလာ့ေလးကုိ လာလည္တဲ ့အတြက္ အရမ္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္....ကြ်န္ေတာ့္ရဲ ့မတတ္ တတတ္နဲ ့ေရးထားတဲ ့စာေလးေတြကုိ ေဝဖန္ေပး သြားရင္ေတာ့....အတုိင္းထက္လြန္ပါပဲဗ်ာ....ေျပာမျပႏိုင္ေအာင္ပဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္.....
(ရန္ကုန္သား)

Sunday, August 9, 2009

မဂၤလာရွိေသာ ေယာက်္ား


ေလးတြဲ ့ေနေသာ ေန ့ႏွင့္ အတူ ေလးညွဳိ ့ရွင္လက္ဖက္ရည္ဆုိင္သည္ တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ ေနေလသည္။ ရွမ္း လမ္း ေပၚ တြင္ ကားေတြက ဆန့္က်င္ရာ အရပ္ႏွစ္ခုသုိ ့ ဥဒဟုိသြားလာေနၾကသည္။ က်ဲက်ဲေတာက္ ပူေလာင္ ေန ေသာ ကတၱရာ လမ္းမသည္ ေနေရာင္ေၾကာင့္ ေဖြးလက္ေန၏။ လူရွင္းခဲလွေသာ ဤေလးညွဳိ ့ရွင္ သုိ ့သူ ဘာ လုိ ့ ထြက္ လာခဲ့မိလဲ မသိ။ သူ သတိေကာင္းေကာင္း ထားမိေတာ့ သူ ့မ်က္စိေအာက္ စားပြဲေပၚတြင္ က်စိမ့္ လက္ ဖက္ ရည္တစ္ ခြက္ကသူ ့ကုိ ေမာ့ၾကည့္ေနသည္ကုိ ေတြ ့ရသည္။ သူ စိတ္ေတြ ရွုတ္ေနသည္။ နားမလည္ေသာ ပုစာၦ တစ္ပုဒ္ကို သူ အေျဖရွာရန္ၾကဳိးစားေနမိသည္။

“ေဇာ္ …. နင္ငါ့ကုိ နားမလည္ပါဘူးဟာ …. နင္သာ င့ါကုိ နားလည္ ရင္ ငါဒီစကားေတြ ေျပာစရာေတာင္ မလုိ ဘူး …… တစ္ခါတစ္ေလ ေတာ့ ငါ အရမ္းခံစားရတယ္ ….. နင္ကေတာ့ ေျပာလုိက္ရင္ ဘာမွ မသိတဲ ့ မ်က္ႏွာ နဲ ့ငါ့ကုိ ျပန္ျပန္ၾကည့္တယ္ …. နင္ငါ့ကုိ ခ်စ္ေကာ ခ်စ္ရဲ ့လား ဟင္… ေဇာ္…. ေျပာစမ္းပါ……”

စုေလးအေပၚသူ ဘာမ်ားပ်က္ကြက္ခဲ့မိသလဲ။ ခ်စ္သူဘဝ ကေရာ လင္မယားေတြျဖစ္တဲ ့အခ်ိန္ထိပါ စုေလး အ လုိက် အကုန္ျပီးေစ ျဖစ္ေစခဲ့သည္ပဲေလ။ သူက စုေလးကုိ မခ်စ္ဘဲ နားမလည္ဘဲ လက္ထပ္ခဲ့ပါ့မလား။ ေယာက်္ားတစ္ ေယာက္ ရဲ ့ အခ်စ္စိတ္ေတြ အထြတ္အထိပ္ကုိ ေရာက္ရွိတဲ ့ အခ်ိန္၊ သူ မရွိရင္ေတာ့ ငါ့ ဘဝ မ ျဖစ္ေတာ့ ဘူးဆုိတဲ့အ ခ်ိန္မွာ အဲဒီေယာက်္ား ဟာ သူ ့ခ်စ္သူ မိန္းကေလးနဲ ့ လက္ထပ္ျခင္းကုိ အသက္သြင္း ဖုိ ့ မီးကုန္ယမ္းကုန္ ၾကဳိးစား တတ္ၾကသည္ပဲေလ။ သူ ့အခ်စ္ဟာ ေကာက္ရုိးမီးမဟုတ္ ခုထိ တဟုန္း ဟုန္းနဲ ့ သူ ့ရင္ထဲမွာ အရွိန္ေကာင္းေနစဲပင္ ျဖစ္သည္။

စုေလးလုိ ေတာ့ သူစကားမတတ္။ စုေလးကို ခ်စ္တယ္ ဆုိတဲ ့စကားထက္ လည္း ဖြဲ ့ႏဲြ ့ျပီး မေျပာတတ္။ ဒါေပ မယ့္ သူ ့အခ်စ္ဆုံးသူဟာ ဆုေလး ျဖစ္တယ္ဆုိတာကုိေတာ့ သူ အေသအခ်ာ သိပါသည္။ သူ စုေလးကုိ ဘာ မ်ား သူ နား မလည္မိလဲ။ မရွိဘူး သူ ့စိတ္ထဲက စုေလးနဲ ့ပတ္သက္ျပီး အားလုံးနားလည္သည္။ ဒါေပမယ့္ စု ေလး က ဘာလုိ ့သူ ့ကုိနားမလည္ဘူးလုိ ့ထင္ေနရတာလဲ။

“ေဟ့ေကာင္ အာ လက္ဖက္ရည္ခြက္ ၾကီးၾကည့္ျပီး ဘာလုပ္ေနတာလဲ … ဟဟ…. ”

သူ ့အေတြးစေတြ လြင့္ျပယ္သြားသည္။ သူ ေမာ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ျမတ္သူ ကုိ ေတြ ့လိုက္ရသည္။ ျမတ္သူ က သူ ့ထက္ အိမ္ေထာင္ အရင္ေစာက်သည္။ မေတြ ့တာၾကာ၍ ဒီေကာင္ နည္းနည္း ဝလာသည္ဟု ထင္မိသည္။

“အာ… လာထုိင္ေဟ့ေကာင္ ဘာေသာက္မလဲ…..”

“က်စိမ့္ေပါ့ကြာ ထုံးစံအတုိင္း မင္းက အလုိက္ကုိ မသိဘူး ……. ”

လာျပန္ျပီတစ္ေယာက္။ “ဘာေသာက္မလဲ ”လုိ ့ေမးတာ က အလုိက္မသိတာလား။

“သိဘူးေလ ကြာ မင္းက ဘာေသာက္ခ်င္မွန္း ….. ညီေလး က်စိမ့္တစ္ခြက္ ဂိတ္သာဆုံးလိုက္…..”

ျမတ္သူ က ရယ္သာရယ္ေနသည္။ သူနဲ ့ ျမတ္သူက တကၠသုိလ္ေရာက္မွ ခင္ၾကေပမယ့္ ငယ္ေပါင္း ေတြလုိ ရင္း ႏွီးသည္။ သူ ့တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားဘဝ သည္ စုေလး၊ ျမတ္သူ နဲ ့သူ ့ မိန္းမ မလုိင္( လွဳိင္လွဳိင္ သင္း ကုိ မလွဳိင္ မလွဳိင္ ဟု ေခၚရာက မလုိင္ျဖစ္သြားျခင္းျဖစ္သည္။) တျခား မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ ေယာက္ တုိ ့ျဖင့္ အလြန္ တရာ ေပ်ာ္စ ရာေကာင္းေသာ ေန ့ရက္မ်ားျဖစ္ခဲ့သည္။

“အင္း ဘာေတြ မ်ားဒီေလာက္ ေတြးေနတာလဲ စုေလးကုိ ေမးေတာ့လဲ မင္း ဘယ္ထြက္သြားမွန္း မသိဘူးတဲ ့ ငါလည္း ရွမ္းလမ္းဘက္ ထြက္လာလုိ ့ေတာ္ေသးတယ္ ကြ်န္းေတာလမ္းဘက္သာဆုိ လြဲဦးမယ္ မင္းက ရုံး ပိတ္ရက္ မိန္းမနား မေနဘဲ ဒီမွာ လာမွဳိင္ေနရေအာင္ ဘာေတြ ျဖစ္ေနလဲ ေျပာ စမ္းပါဦး …..”

ေရွးမစြက သူေတြးေနေသာ ပုစာၦက ေခါင္းထဲ ျပန္ေရာက္လာျပန္သည္။ သူငယ္ခ်င္းကုိ ေတြ ့၍ေပါ့ပါးမည္ ၾကံေနေသာ စိတ္မ်ား ျပန္ျပီးေလးတြဲ ့သြားသည္။ ျမတ္သူက သူ ့မ်က္ႏွာကုိ အကဲခတ္ရင္း စူးစမ္းေနသည္။

“ရန္ျဖစ္လာတာ …. ဟင္း ….. စုေလးက တစ္မ်ဳိးကြ သူခံစားေနရတာေတြ ကုိ ငါ့ကုိမေျပာဘူး။ ျပီးေတာ့ ငါ ကသူ ့ကုိ နားမလည္ဘူးတဲ ့ ခ်စ္ေကာ ခ်စ္ရဲ ့လားတဲ ့…… မင္းကြာ စဥ္းစားၾကည့္ ငါသူ ့ကုိ ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္တယ္ဆုိတာ မင္းသိပါတယ္ ….. ခု လင္မယားပဲ ျဖစ္ေနျပီ ….. အျမဲကြာ ဒီျပႆနာပဲ …. ခဏခဏ။ ..... သူမေျပာဘဲ ငါဘယ္လုိ သိႏိုင္မလဲကြာ …….”

သူ ့စကားေၾကာင့္ ျမတ္သူက တဟဲဟဲ ရယ္သည္။ ျမတ္သူ ကုိ သူနားမလည္စြာ ၾကည့္လုိက္မိသည္။ ျမတ္သူ က လန္ဒန္ တစ္လိပ္ကုိ မီးျခစ္ေပၚ တင္ေခါက္ရင္း ဟန္ပါပါႏွင့္ ႏွုတ္ခမ္းေဒါင့္တြင္ အသာတပ္လုိက္သည္။

“ဘာရယ္တာလဲ မင္းက …..”

“အင္...အင္း မရယ္ပါဘူး ကြာ… ငါသေဘာက်လုိ ့ပါ …. မုိးေဇာ္ မင္း ေျပာမွ သိ ထိမွ နာ သာမွေန ေသမွ ခင္ဆုိတဲ ့စကားၾကားဖူးလား ……….. ”

“အင္းၾကားဖူးတာေပါ့ အဲ့တာက ငါနဲ ့စုေလး ၾကားက ျပႆနာနဲ ့ ဘာဆုိင္လုိ ့လဲ ….”

“ဆုိင္တာေပါ့ ….. ေျပာမွသိတယ္ဆုိတာ မေကာင္းဘူးေပါ့ကြာ …. ခုပဲၾကည့္ေလ ငါက က်စိမ့္ၾကဳိက္တာ မင္းသိ သားပဲ ….. ဘာလုိ ့ငါ ဘာေသာက္မလဲလုိ ့ မင္းေမးတာလဲ ……”

“ ဟာ မင္းက်စိမ့္ၾကဳိက္တာ ငါသိတာေပါ့ ဒါေပမယ့္ ခုမင္း ဘာေသာက္ ခ်င္မွန္းမွ ငါမသိဘဲ … အဲဒါေၾကာင့္ ေမးတာ ေပါ့ ဟ ….. ”

“ ဟား …. ဟား …. အဲတာကုိ က မင္းမွားတာ မင္းနဲ ့ငါက သူငယ္ခ်င္း ဆုိေတာ့ ျပႆနာ မဟုတ္ဘူး ဘာမွ လည္း မျဖစ္ဘူး ဒါေတာင္ မင္းကုိ ငါ မသိတတ္ဘူးလုိ ့ ေျပာတာ ခံလုိက္ရေသးတယ္ မလား …..”

သူ ျမတ္သူစကားကုိ နားေထာင္ရင္နဲ ့ရွဳတ္လာသည္။ သူ ့အူေၾကာင္ေၾကာင္မ်က္ႏွာကို ျမတ္သူ က ျပဳံးျဖဲျဖဲ ႏွင္ ့ၾကည့္ေနသည္။

“မင္း က ငါ့ကုိ ေဟ့ေကာင္ ျမတ္သူ ထုံးစံအတုိင္း က်စိမ့္ပဲမလား လုိ ့ေမးရမွာ …. အဲေတာ ့ငါက ထင္မယ္ အင္း ဒီေကာင္ ငါက်စိမ္ ့ၾကဳိက္တာ မင္းမွတ္မိသားပဲဆုိျပီး ေက်နပ္သြားမယ္။ ငါ့ဟာ ငါ မေသာက္ ခ်င္လုိ ့ တျခား ဟာ ေျပာင္းေသာက္ခ်င္ ေသာက္မယ္ မင္းေမးသင့္တာ အဲဒီစကားပဲ …. နားလည္လား ငါေျပာတာ … မင္းနဲ ့ငါ နဲ ့က ဘာျဖစ္မွာလဲ သူငယ္ခ်င္း အရင္းၾကီး။ မင္းက သူမ်ား ဆႏၵကုိ ဦးစားေပးတဲ ့သေဘာ ။ ဒါေပမယ့္ တဖက္ လူ ကက် ေတာ ့မင္းလုိ ေတြးခ်င္မွ ေတြးမွာေပါ။ ဟုတ္ဘူးလား …. ”

ျမတ္သူေျပာေတာ့လည္း ဟုတ္သလုိလုိ ပဲ။ စကားမ်ား ႏွစ္လုံးတည္းျဖင့္ ရွဳတ္သည္။ က်စိမ့္ေသာက္မလား က်စိမ့္ပဲမလား။ သူ ့အတြက္ေတာ့ ဘာမွ မထူးအတူတူသာျဖစ္သည္။ ျမတ္သူက သူ ့ထက္ ႏွစ္ႏွစ္ေစာ ျပီး အိမ္ေထာင္က်သည္ ဆုိေတာ့ ဘာပဲေျပာေျပာ စီနီယာေတာ့ က်သည္။ အေတြ ့အၾကဳံလည္း ပုိ ရွိမည္ဟု ယူဆရသည္။

“အင္း မင္းေျပာေတာ့ ဟုတ္သလုိ လုိပဲ …..” သူ အား မခ်စ္ဘူးဟု စြပ္စြဲေသာ စုေလးအေၾကာင္းကုိ ျမတ္သူ အား ေျပာျပလုိက္သည္။

“ အင္း ငါနားလည္ပါတယ္ ျဖစ္တတ္ပါတယ္ကြာ …. သိတတ္ဖုိ ့လုိတယ္ဆုိတာ အဲဒါေပါ့ သူ ့ကုိ သိမွ မင္းသူ ့ ကုိ နားလည္မွာေပါ့ မင္းသူ ့ကုိ တကယ္မသိ ေသးပါဘူး ဒါေၾကာင့္ မိစုေျပာတာ သူ ့ကုိ မင္းနားမလည္ဘူးလုိ ့ မင္း ကသူ ့ကုိနားလည္ ေပးတယ္လုိ ့မင္းကုိယ္မင္း ေတြးေနထင္ေနေပမယ့္ေလ ေအး ခုန စကားျပန္ေကာက္ရ ေအာင္ ….. ေျပာမွသိတယ္ ဆုိတာ သာမန္ မိတ္ေဆြ ေတြ အတြက္ကေတာ ့ ျပႆနာ မရွိေသးဘူး ေနာက္ဆုံး ကြာ ငါ့အတြက္လည္း ျပႆနာ မရွိဘူး ….. ငါက မင္းအေၾကာင္းသိေနတာ ပဲ။ တစိမ္းနဲ ့လည္း ျပႆနာ မရွိ ဘူး ….. ျပႆနာက မင္းနားက မင္းကုိ ခ်စ္တဲ ့သူေတြ မင္းက ခ်စ္ရတဲ ့သူေတြ နဲ ့ ကျပႆနာ ….. ”

ျမတ္သူက အေလး အနက္ ေျပာလာသည္။ သူ ့အိမ္ေထာင္ေရး ဒႆနကုိ နားေထာင္ရေပဦးမည္။

“ လူဆုိတာ ခ်စ္တာ လြယ္ေပမယ့္ ခ်စ္တတ္ဖုိ ့လုိတယ္ ….. ေနဦး မိန္းမရျပီးမွ ငါ့ဒီစကားေတြ ေျပာေနတယ္ ဆုိျပီး တမ်ဳိးမထင္နဲ ့… ငါေျပာတာ နားေထာင္ဦး …..”

“အင္း ေျပာပါဦး … နားေထာင္ေနတာပဲ ….”

“ သမီးရည္းစား ဘဝမွာ ခ်စ္တယ္ဆုိတာနဲ ့ လုံေလာက္ခ်င္ လုံေလာက္ႏိုင္ေပမယ့္ အိမ္ေထာင္က်ျပီး ရင္ေတာ့ ခ်စ္တယ္ဆုိတဲ ့စကားနဲ ့မလုံေလာက္ေတာ့ဘူးကြ …. ငါ့အယူအဆကုိ ေျပာပါတယ္ …. သိတတ္ဖုိ ့လုိတယ္ မိုးေဇာ္ …. စကားၾကီးက စာစကားၾကီးလုိပဲ ေတာင့္ေတာင့္ၾကီး ဒါေပမယ့္ သိတတ္ တဲ ့သူနားေနရတဲ ့လူေတြ ဟာ အင္မတန္ စိတ္ခ်မ္းသာၾကတယ္ …. ဆုိပါေတာ့ကြာ မင္းက ပင္ပင္ ပန္းပန္းနဲ ့အလုပ္က ျပန္လာတယ္ သာမန္ရက္ေတြ ထက္ပုိပင္ပန္းတယ္ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ မိစုက မင္းကို ဆီးေဟာက္တယ္ ေဇာ္ နင္ဘာ လုိ ့ေနာက္က်တာလဲ ဘယ္အခ်ိန္ရွိျပီလဲ ဘာညာ ….. မင္းေတာ ့မေျပာတတ္ဘူး မင္းေနရာမွာ ငါဆုိရင္ေတာ့ ေဒါသထြက္မွာပဲ ဒီမိန္းမ မသိတတ္ ရေကာင္းလားဆုိျပီး….. ငါက သေဘာေျပာတာပါ ျပီးေတာ ့ မင္းနားထဲ ရွင္းသြားေအာင္ မိစုက အဲလုိ မဟုတ္ ဘူးဆုိတာ ငါသိတာေပါ့ ….. ”

ျမတ္သူက အိမ္ေထာင္ေရးသုခုမပညာ ရွိၾကီး အသြင္ျဖင့္ ေဆးလိပ္ကုိ ရွိုက္ဖြာရင္း ေနာက္စကား ဆက္ရန္ျပင္ သည္။

“ခု မိန္းမဘက္ကေျပာမယ္ကြာ …. မသိတတ္ပုံကုိ …. ခုမင္းျဖစ္တဲ ့ျပႆနာေပါ့ ….. မိစုက ေနမေကာင္းဘူး ကြာ မ်က္ႏွာေလးက ညဳိးေနတယ္ မင္းအလုပ္က ျပန္လာေတာ့ သူက မင္းကုိ ခြ်ဲခ်င္တယ္ ေဇာ္ရယ္ ငါေန မ ေကာင္းဘူးဘာညာ ပါးစပ္က ထုတ္ေတာ့မေျပာဘူးေနာ္ဆရာ အိပ္ယာထဲေခြေနခ်င္ေနမယ္ လုပ္ေနက် အလုပ္ေတြ မလုပ္ဘဲ ေနခ်င္ေနမယ္ …… သူက မင္းဘယ္ေလာက္ သူ ့ကုိ ဂရုစိုက္သလဲ ဆုိတာ သိခ်င္တာ ဒါမိန္းမေတြ ေမြးကတည္းက တတ္တဲ့ အရည္အခ်င္း ….. မင္းက မသိလုိက္ မသိဖာသာ နဲ ့ေနလုိက္မယ္ ဆုိ ရင္ ျပႆနာတက္ျပီ သူ ေနမေကာင္းတာေတာင္ မသိဘူးလား ….. ဒါေလးေတာင္ မရိပ္မိဘူးလား ဘာ ညာ ေပါ့ကြာ ….. သူက မင္းဘယ္ေလာက္ ဂရုစုိက္လဲဆုိတာ သိခ်င္တာ …. သိျပီးရင္လဲ ထပ္ထပ္ျပီး မင္းကုိ Check တဲ ့သေဘာနဲ ့ အခါအားေလွ်ာ္စြာ လုပ္ေနမွာပဲ ….. ေအး မင္းက မသိတတ္ဘူး ဆုိရင္ေတာ့ မင္းကုိ ကြဳိင္ရွာျပီ သာမွတ္… ဟုတ္တယ္မလား …….. အဲဒါမင္းတုိ ့ၾကားက ျပႆနာမလား …..”



စုေလးက မ်ားေသာအားျဖင့္ အိမ္ကုိ ေစာျပီးျပန္ေရာက္တတ္သည္။ သူေနမေကာင္းေသာ ရက္မ်ားတြင္ ျမတ္ သူ ေျပာသလို အိပ္ရာထဲ ေခြေနတတ္သည္။ သူက စုေလး ပင္ပန္းလြန္း၍ ခဏ နားသည္ဟုထင္သည္။ သုိ ့ ေၾကာင့္ မႏွုိးပဲ အသာေလး ေနလုိက္သည္။ သူ ့ေၾကာင့္ စုေလး အေႏွာက္ အယွက္ ျဖစ္မည္စုိးသည္။ သို ့ေသာ္ စုေလး ေနျပန္ေကာင္းသြားလွ်င္ သူတုိ ့လင္မယား အေၾကာင္းတစ္ခုမ ဟုတ္တစ္ခုနဲ ့ စကားမ်ားေတာ့မည္။ သုိ ့ေသာ္ စုေလး ပါးစပ္က ဘာအေၾကာင္းရယ္ေတာ ့ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာ။ ျမတ္သူေျပာမွ စုေလး ျပႆနာ ရွာတဲ ့အေၾကာင္းေတြက ဒီလုိပါလားဆုိတာ နားလည္လုိက္ရသည္။

“ငါ လဲ လွဳိင္နဲ ့ခဏ ခဏ စကားမ်ားခဲ့တာေပါ့ အဲဒီျပႆနာပဲ ေနာက္ေတာ့ ငါပါးသြားျပီ ….. အိပ္ယာထဲ ေခြေန လုိ ့ကေတာ့ ဂရုစုိက္ျပေပေတာ့ သက္သက္ပဲ မူမူ တကယ္ပဲ ေနမေကာင္းေကာင္း လွဳိင္ မ်က္ႏွာလဲ မေကာင္းပါ လား ဘာျဖစ္တာလဲ ေနမေကာင္းဘူး လား အလုပ္မွာ ဘာျဖစ္လာလုိ ့လဲ ….. ေမးခြန္းေတြ ဆင့္ေမးလုိက္… ငါမျငင္းပါဘူး … မိစု ဘာျဖစ္တယ္ ဆုိတာ မင္းဘယ္သိႏိုင္မလဲ .. … ဒါေပမယ္ ့မင္းဒီလုိေမးလာရင္ သူတုိ ့ ေျပာလိမ့္မယ္ …. အစကတည္းက ေျပာခ်င္လုိ ့မူေနတာ ေလ ….. မင္းက မေမးေတာ မူရတဲ ့သူက ေဒါသ ထြက္ တာေပါ့….. ေျပာခ်င္ပါတယ္ဆုိမွ မေမးေတာ့ ခက္ေရာ …. ငါ့မိန္းမ လွဳိင္တုိ ့ မင္းမိန္းမမိစု တုိ ့က တစ္ ခ်ိဳး တည္း တစ္ ျဖတ္တည္း ေမာင္… မင္း မေမးလုိ ့ကေတာ ့ေသသာေသ သြားမယ္ ေျပာမယ့္ မိန္းမေတြ မ ဟုတ္ ဘူး …. ဟ ဟား .. … ျမတ္သူတုိ ့ကေတာ ့မရဘူး ပါးေနျပီ ….. မိန္းမ တဂ်ီဂ်ီ လုပ္ရင္ သိပ္စိတ္ ညစ္ရ တယ္ ကြ …. ခုေတာ့ ပိစ္ပဲ ငါတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ ….. ဟဟ”

သူ မိန္းမ က်မ္းေတြ မေၾကေသးပါလား။ တစ္သက္လုံး ရည္းစားေလး တစ္ေယာက္ ထား။ အဲဒီ တစ္ေယာက္ ကုိ ခ်စ္လြန္းလုိ ့မရရေအာင္ယူ။ သူ ့ကုိ မ်ား ခ်စ္မွ ခ်စ္ေသးရဲ ့လား နားမွနားလည္ရဲ ့လားလုိ ့ေမးလာရင္ ရင္ ထဲကုိ ေအာင့္ေအာင့္သြားတတ္သည္။

“ေနာက္ ေျပာရဦးမယ္ မင္းပုိ ရွင္းသြားေအာင္ …… မသိတတ္ဘူးဆုိ တာ မိသားစု အသုိင္းအဝုိင္းနဲ ့လဲ ဆုိင္ တယ္ သားသမီးလည္း သူ ့ဖာသာေန မိဘလည္း သူ ့ဖာသာ ေနတဲ ့မိသားစု ကေပါက္ပြားလာတဲ ့ လူက သိ တတ္ တယ္ဆုိတာကုိ သိပ္နားလည္မွာ မဟုတ္ဘူး တခ်ဳိ ့က်ျပန္ေတာ့ သူ ့ကုိယ္၌ကုိက အဲလုိ ေနတတ္တာ သိပ္မသိဘူး သူမ်ားဘာျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာ …… ေနာက္ အထင္ေတြ မွားေနၾကတာ မင္းက အိပ္ခ်င္လုိ ့ပင္ ပန္းလုိ အိပ္ေနတာ ႏိုးသြားမွာစုိးလုိ ့မႏွဳိးဘူး။ သူက မင္းကုိ ႏွုိးျပီးေမးေစခ်င္တာ ဂရုအစုိက္ ခံခ်င္တာ … မင္း ကအဲလုိ မလုပ္တဲ ့အတြက္ သူ ့ကုိ မသိတတ္ဘူး သူ ့မ်က္ႏွာကုိ မဖတ္တတ္ဘူး ျဖစ္ေကာ ……. ဒီေတာ ့ မင္းထင္တစ္လုံး မဆုံးျဖတ္နဲ ့ …….. ”

ျမတ္သူ စကားေတြက သူ ႏွင့္ ပုိ၍ အံဝင္ခြင္က်ျဖစ္လာသည္။ ျမတ္သူ ဒီအသိေတြ ဘယ္ကေနရပါလိမ့္။ သူ ့ ထက္အိမ္ေထာင္သက္ ပုိၾကာလုိ ့လား။ ဒါမွ မဟုတ္ ျမတ္သူက သိတတ္တဲ ့ေယာက်္ားျဖစ္ေနလုိ ့လား။ သူက မသိတတ္တဲ ့ေယာက်္ားျဖစ္ေနျပီ။

“ဒါေတြမင္းဘယ္က သိလဲ …. ဘယ္လုိသိတာလဲ …. မလုိင္ေျပာျပလုိ ့လား ….. ”

“လွုိင္က ေျပာမယ္ထင္လုိ ့လား …. ဒီလုိပဲ ငါလည္း နည္းလမ္းေတြ ရွာရင္းရွာရင္းက အံက်သြားတာ အစက ေတာ့မင္းလုိပဲ ငါလည္း ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္တယ္။ ဘာမွမဟုတ္ပဲ စကားမ်ားရန္ျဖစ္ေနရတာ။ ခုက်ေတာလဲ အုိေကေနတာပဲ ငါက မနက္ မိန္းမကုိ ထမင္းေၾကာ္ေကြ်းတယ္ … ဟဲဟဲ …… ခ်စ္လုိ ့ခ်စ္လုိ ့သိတတ္ေနတာ မင္းေကာင္ ….. ဟဟ …..ငါမေၾကာ္ႏိုင္ရင္ လွဳိင္ေရ ေမာင္ မေၾကာ္ႏိုင္ ေတာ့ဘူးကြာ ဘာညာ ေျပာသြားလုိက္ တယ္ ဒီအတုိင္းၾကီး ထားမသြားဘူး။ သူကလည္း ေက်နပ္တယ္ ။ ေနာက္ သူ ထမင္းခ်က္ ဟင္းခ်က္ေနတုန္း ဆုိရင္ လွဳိင္ေရ ေမာင္ဘာလုပ္ေပးရမလဲ ၾကက္သြန္ႏႊာေပးရမလား ငရုတ္သီးေထာင္းေပးရမလား ပန္းကန္ေဆး ရမလား ဘာညာေပ့ါ။ သူမခုိင္းလဲ ကုိအားတယ္ဆုိရင္ တတ္ႏုိင္တာ ေလးဝင္လုပ္ေပးလိုက္တာေပါ့။ ေနာက္ဆုံး ဘာ မွလုပ္ဖုိ ့မလုိရင္ ေဘးနားထုိင္ျပီး စကားေျပာေနလုိက္တယ္။ ငါတုိ ့အကူအညီတကယ္ လုိအပ္တဲ ့ အခ်ိန္ ေတြ ေတာ့ရွိပါတယ္ ဒါေပမယ့္ သူတုိ ့လုိခ်င္တာ ငါတုိ ့ရဲ ့သိတတ္ မွဳေလးပဲ ….. သူမ်ားၾကားရင္ေတာ့ အပုိေတြ ပါကြာ ေရးၾကီးခြင္က်ယ္လုပ္ေျပာေနတယ္လုိ ့ေျပာရင္ေျပာမယ္ အနည္းဆုံးေတာ့ လွဳိင္နဲ ့ငါ့အတြက္ ေတာ့ မွန္ တယ္ …… ”

လုိရင္ေျပာမွာပဲဆုိျပီး စုေလး မီးဖုိထဲအလုပ္ရွုတ္ေနခ်ိန္ သူသြား၍ပင္မေမးခဲ ့။ စုေလးကလည္း အိမ္ေထာင္သက္ တစ္ေလွ်ာက္ သူ ့ကုိ မီးဖုိထဲက ကိစၥေတြ မခုိင္းခဲ့ဖူးေပ။ ျမတ္သူေျပာသလုိ စုေလးကုိ စကားေတာင္သူသြား မ ေျပာျဖစ္ ခဲ့။ အလုပ္က မ်က္ႏွာညဳိး၍ျပန္လာေသာ စုေလးကုိ သူ ဘာျဖစ္လာတာလဲ လုိ ့မေမးမိခဲ့။ ဘာမွမျဖစ္ လုိ ့မေျပာတာ ျဖစ္မည္။ အနည္းငယ္ ပင္ပန္း ၍သာျဖစ္မည္ဟုထင္ကာ မေမးဘဲေနလုိက္သည္က မ်ားသည္။

“လင္မယား ျဖစ္လာေတာ့ သူဘာေျပာင္းလဲေနလဲဆုိတာ သိသင့္ပါတယ္ကြာ ဒါမွလဲ လင္မယားပီသေတာ ့ မ ေပါ့။ ေနာက္ သူတို ့ဆုံးျဖတ္ရခက္လုိ ့ေမးလာရင္ သေဘာ သေဘာ ဆုိျပီး လုပ္မျပစ္နဲ ့။ အဲတာ က အခ်ိန္ တုိင္း မေကာင္းဘူး မမွန္ဘူး။ သူက မင္းကုိဆုံးျဖတ္ေစခ်င္လုိ ့ေမးတာ။ အဲတာကုိ မင္းက သေဘာသေဘာ လုိ ့ ေျပာလုိက္ ျပန္ရင္လည္း သူတုိ ့ကမၾကဳိက္ၾကျပန္ဘူး ….. မိန္းမေတြက နားလည္ရခက္ပါတယ္ကြာ …. မင္း က ေတာ ့မိစုကုိ နားလည္တယ္ နားလည္တယ္ ဆုိျပီး ခြင့္ျပဳထားတာ သူ ့ဘက္က ၾကည့္ေတာ့ တစ္မ်ဳိး ျဖစ္ ေနမွာ ေပါ့။ သူတုိ ့ေနရာေပးရင္ အလုိက္သင့္ေလး ဝင္ယူလုိက္။ ကုိယ့္ထင္ျမင္ယူဆခ်က္ေလး ကို နားလည္ ေအာင္ ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာျပလုိက္။ ဒါဆုိ အုိေကေနမွာပဲ …… Flexible ျဖစ္ရမယ္ေပါ့ကြာ …. ”

“စုေလးက ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတယ္ကြ သူဘာျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာဘူး ….. အဲလိုၾကီး က်ေတာ ့မပြင့္လင္းရာ မက်ဘူးလား ….. ငါ့ကုိ ေျပာလုိက္ရင္ ပုိမေကာင္းဘူးလား ….. ”

“သူက မေျပာဘူးဆုိတာက မင္းကုိ သူမေျပာဘဲ သိေစခ်င္လုိ ့ေပါ့ ငါ့သိသေလာက္ေတာ့ သူတုိ ့က ငါတုိ ့ရဲ ့ ဂရုစိုက္ မွဳကုိ သိပ္လုိခ်င္ၾကတယ္ ကုိခ်စ္တဲ ့ေယာက်္ားမူပ်က္ရင္ အဲဒီမွာေပၚတာပဲ သူတုိ ့ကအရိပ္လုိ ၾကည့္ေန ၾကတာကုိး ငါတုိ ့ေယာက်္ားေတြကသာ ဖာသိဖာသာ ေနတတ္တာ သူေျပာေတာ့မွ မင္းကသိတယ္ဆုိရင္ သူ ့ ကုိ အေလး မထားဘူး ဂရုမစုိက္ဘူးလုိ ့သူတုိ ့ယူဆၾကလိမ့္မယ္ ……. ”

သူ ျငိမ္သြားသည္။ အလြန္ပင္ပန္းလွေသာ Forwarding service company တစ္ခုတြင္ စုေလးကုိ အလုပ္ မ လုပ္ ေစခ်င္ ခဲ့။ သုိ ့ေသာ္ စုေလးက သိပ္ဆႏၵ ျပင္းျပ ေနေသာေၾကာင့္ သူခြင့္ျပဳလိုက္သည္။ သူ ့ဆႏၵကုိ ထုတ္ မေျပာခဲ ့။ သူ ့ ေၾကာင့္ စုေလး စိတ္မခ်မ္းမသာမျဖစ္ေစရ။ သူ ဟာမပြင့္လင္းတဲ ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္လုိ ့သြား သည္။ စုေလးက သြင့္ရဲ ့မပြင့္လင္းမွဳကုိ သိ၍ျဖစ္မည္။ သူ ့ရဲ ့မသိတတ္မွဳေတြေၾကာင့္ စုေလး စိတ္ဆင္းရဲေနရ သည္ဆုိတာကုိ သူနားလည္သြားမိသည္။

“လူတစ္ေယာက္ ရဲ ့စိတ္ထဲမွာ ဘာျဖစ္ေနတယ္ဆုိတာကုိ တျခားလူတစ္ေယာက္ က တပ္အပ္ၾကီးေတာ့ ဘယ္ သိႏိုင္ပါ့မလဲ…… သူတုိ ့ခံစားရတာေတြ ေျပာလာေအာင္ မင္းက လမ္းခင္းေပးရမယ္ အဲဒီလုိ ဆုိရင္ ေအာ္ ငါ့ ေယာက်္ားက ငါ့မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲ သိပ္သိတာပဲ ငါ့ကုိ နားလည္တာပဲ ငါကုိ ခ်စ္တာပဲဆုိျပီးေလ။ မသိတတ္ တဲ ့မိန္းမဆုိရင္ေတာင္ မင္းအေပၚသိတတ္လာလိမ့္မယ္။ သူတုိ ့ခံစားရတာေတြ ကို ထုတ္မေျပာ တတ္တဲ ့ မိန္း မဆုိရင္ေတာင္ မင္းက ၾကင္ၾကင္နာနာနဲ ့ေမးပါမ်ားတဲ ့အခါ ေျပာျပတတ္လာလိမ့္မယ္ ဒီလုိ ပဲေပါ့ ႏွစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ နားလည္မွဳေတြရ အုိကို ေကး….. လို ့…..”

ျမတ္သူ ေျပာသမွ် သူ ျငိမ္ျပီးနားေထာင္ေနရသည္။ သူ အဲတာေတြကုိ တစ္ခုမွ မသိပါ။ သူ စုေလးကုိ ခ်စ္သည္။ စုေလး ဘာျဖစ္ခ်င္ခ်င္ ဘာလုပ္ခ်င္ခ်င္ ခြင္ျပဳခဲ့သည္။ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပးခဲ ့သည္။

“အဲေတာ့ မင္းသူ ့ကုိ ဖတ္တတ္ ဖုိ ့လုိတယ္ မင္းေျပာသလုိ သူေျပာမွ မင္း သိႏိုင္မယ္လုိ ့မင္းထင္ရင္ သူေျပာ လာ ေအာင္မင္းက ပညာသားပါပါနဲ ့ လုပ္ယူရမယ္။ လင္မယားဆုိတာ တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာရိပ္ မ်က္ႏွာကဲ သိ ကုိ သိရမယ္ မုိးေဇာ္ …… သိလည္း သိသင့္တယ္။ အတူေနရက္နဲ ့ ေဝးေနတာမေကာင္းဘူး။ တလက္စတည္း ငါ့အ ယူ အဆကုိ ေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ သိတတ္ရုံနဲ ့မျပီးေသးဘူးကြ ….. သူ ့ရဲ ့သိတတ္မွဳေတြ သူ ့ ရဲ ့ ဂရုစိုက္မွုေတြကုိ မင္းကနားလည္ရမယ္ ေနာက္ တစ္ျပဳိင္တည္းမွာ အသိ အမွတ္ျပဳရမယ္ …… နားရွဳတ္ ျပန္ ပလား …. မင္းက တေျဖာင့္တည္း ေတြးတတ္တာ ခက္တယ္ ….. ကဲ ငါေျပာမယ္ … ဥပမာကြာ …….”

“သိတတ္ ရမယ္ နားလည္ရမယ္ အသိအမွတ္ျပဳရမယ္ ” သူ စုေလးကုိ မသိတတ္တာ ကေတာ့ ထားပါ။ နားလည္ ရမယ္ဆုိေတာ့ ခုသူက နားမလည္ေသးဘူးေပါ့။ ျမတ္သူရဲ ့ဥပမာက လက္ဖက္ရည္ ကုိ အာစြတ္ရုံ တစ္ေခါက္ေသာက္ ေဆးလိပ္ကုိ သုံးခါေလာက္ ရွဳိက္ျပီးမွ ထြက္လာသည္။ ……. ျမတ္သူေပး ေသာ ဥပမာ သိပ္ေကာင္းသည္ ဟု သူလက္ခံလုိက္ရသည္။

“ မင္း ေျခအိတ္ကေပါက္ေနတယ္ ငါတုိ ့ကလည္း သိတဲ ့အတုိင္း ေပါက္တာကုိ ခ်ဳပ္ဖို ့ဆုိတာ စဥ္းေတာင္ စဥ္းစား တဲ ့ေကာင္ေတြ မဟုတ္ဘူးေလကြာ ……. အဲေတာ့ မိစုက မင္းမသိတဲ ့အခ်ိန္မွာ ခ်ဳပ္ထားေပးတယ္ သူ ကမင္း ကုိ ခ်စ္လုိ ့ သိ တတ္လုိ ့ လုပ္ေပးတာေလ ဒါကို မင္းက နားမလည္ဘူးဆုိရင္ တစ္ခါေကာင္းတယ္ ႏွစ္ခါေကာင္း တယ္ သုံးခါက် ရင္ မင္းေျခအိတ္ ေပါက္ေနရာက ျပဲသာသြားမယ္ သူလုပ္ေပးမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး လုပ္ေပး သည့္ တုိင္ သူ စိတ္ထဲ ဝတ္ေက် တန္းေက်လုပ္ရသလုိ ျဖစ္ေနမယ္…. ဒီေတာ့ မင္း က သတိထားမိရ မယ္ စု ေလး ေရ ကုိယ့္ေျခအိတ္ ကေလး ခ်ဳပ္ေပးထားတာလား ငါ့မိန္းမကေတာ့ ကြာ တ ကယ္ သိ တတ္တယ္ ဒါ ေၾကာင့္ ခ်စ္ရ တာ ၾကည့္စမ္း ခ်ဳပ္ ထားတာ ကသပ္ရပ္ေနတာပဲ ဘယ္သုိ ့ ဘယ္ခ်မ္းသာ ေပါ့ ဒါ သူ ့ ရဲ ့သိတတ္မွဳဟာ ထင္ရွားသြားတယ္ အသိ အမွတ္ ျပဳခံ လုိက္ ရတယ္ သူ သိပ္ေၾကနပ္သြားလိမ့္မယ္ ….. ဒါက ဥပမာေျပာတာေနာ္ ေနာက္ ဒီလုိ ဟာမ်ဳိးေလးေတြ အမ်ား ၾကီးရွိေသးတယ္ မင္းျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့ ဆုိလုိတာကကြာ သိတတ္တာကုိ အသိအမွတ္ျပဳရမယ္ နားလည္ရမယ္ ဒါပဲ ….. ကုိက သိတတ္ ရုံနဲ ့မျပီးေသး ဘူး ……. သူတုိ ့က ကုိယ့္ကုိ ၾကင္နာခ်င္တာ ဂရုိစုိက္ခ်င္တာတြကုိ လည္း လုိက္လုိက္ ေလ်ာ ေလ်ာနဲ ့ခြင့္ျပဳရမယ္ ခ်ိးက်ဴးသင့္တဲ ့အခါ ခ်ီးက်ဴးရမယ္ အသိအမွတ္ျပဳရမယ္ လူဆုိတာ အသိအမွတ္ အျပဳခံခ်င္တဲ ့ လူ ခ်ည္းပဲ မိစုမွ လွဳိင္တုိ ့ရယ္မွ မဟုတ္ဘူး ........ ”

ျမတ္သူ ရဲ ့ဥပမာက သူ ့နားထဲ ရုိးရုိးေလးနဲ ့ရွင္းသြားသည္။ စုေလး ရဲ ့အခ်စ္ေတြ ကုိသူ အသိအမွတ္ မျပဳမိ ခဲ ့ ျခင္း အတြက္ သူ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိသည္။ အိမ္ေထာင္ေရးသည္ ဂီတတစ္ခုဟုဆုိလွ်င္ သူဟာ စည္းနဲ ့ဝါး ေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမသိတဲ ့သူျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ တကယ္ေတာ့ အိမ္ေထာင္တစ္ခုကုိ တည္ျမဲေအာင္ အျမဲ တေစ ခ်မ္းေျမ့သာယာေအာင္ လုပ္ဖုိ ့ဆုိသည္မွာ ဤမွ်ရုိးရွင္းလွသည္ကုိ သူမသိခဲ့ပါ။ ထုိ ့အတြက္ သူ ျမတ္သူ ကုိေက်းဇူးတင္ရမည္။


သူ ့၏ျငိမ္သက္ျခင္းကုိ ခြင့္ျပဳလွ်က္ ျမတ္သူက တတိယေျမာက္ ေဆးလိပ္ကုိ ထုတ္ကာ ေဆးက်စ္ေအာင္ မီးျခစ္ တြင္ေခါက္ျပီး ေစာင့္ေနသည္။ ေနအနည္းငယ္ေစာင္းသြားသည္ စူးလက္ေတာက္ပေနေသာ ေနေရာင္သည္ အ နည္းငယ္ ေဖ်ာ့ေတာ့၍ သြား၏။

“မင္းကုိ ၾကြားရဦးမယ္ …… ဟုိတေလာက ေျပာတယ္ … ဟားဟား …. ငါ့ရင္ထဲမွာ ဘယ္လုိၾကီးလဲမသိ ဘူးကြာ ေျမာက္သြားတာလား လွုိင့္ကုိ ပုိခ်စ္သြားတာလား မေျပာတတ္ဘူး ငါ အရမ္းေပ်ာ္သြားတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္ ”

ျမတ္သူ မ်က္ႏွာက ထူးျခားစြာေတာက္ပလာသည္။ သူ ့မ်က္လုံးေတြက ေက်နပ္မွုပီတိ ေတြ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မွဳေတြ အခ်စ္ရိပ္ေတြနဲ ့ဝင္းလက္ေနသည္ဟု သူထင္သည္။ ထုိ ့ျပင္ ျမတ္သူ အျပဳံးက ယုံၾကည့္မွုေတြနဲ ့ျပည့္ဝေန သည္။

“ ေမာင္တဲ ့ …… ငါနင့္ကုိ လည္းခ်စ္တယ္ ………… နင္ခ်စ္တာကုိလည္း ခံခ်င္တယ္ ……………ငါခ်စ္တာ ကုိလည္း နင္သိေစ ခ်င္တယ္တဲ ့……. ျပီးေတာ့ နင္ခ်စ္တာ ငါ့ကုိယ္ငါလည္း သိေနခ်င္တယ္ ….. နင္က ငါ့ကို ခ်စ္ရုံတင္မကဘူး ငါ့ကုိ အျမဲတမ္း သိတတ္ နားလည္ျပီး ငါ့ဘက္က အျမဲေတြးေပး စဥ္းစားေပးေသးတယ္ တဲ ့ ငါနင့္ကုိ ခ်စ္သူလုိလည္း အရမ္းခ်စ္ခဲ့တယ္ ခုနင့္ကုိ ငါ့ရဲ ့ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ အေနနဲ ့လည္း ပုိျပီးခ်စ္ခ်စ္ လာတယ္ တကယ္ေတာ့ နင္က ငါ့ရဲ ့ မဂၤလာရွိတဲ ့ေယာက်္ား ပါေမာင္ရယ္ ….တဲ ့ …..

……. မင္းဆုိဘယ္လုိေနမလဲ ….. ငါေတာ့ တစိမ့္စိမ့္ေတြးေလ ငါ့ရင္ထဲ ေပ်ာ္ေလ ေက်နပ္ ေလ ပီတိေတြျဖစ္ရ ေလ ဘယ္လုိ ၾကီးလဲမသိဘူးကြာ ငါလွုိင့္ကုိ တအားခ်စ္သြားတယ္ ငါတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ဟာ ေန ့တုိင္း အခ်စ္ေတြ ကုိ လက္ေဆာင္ အ ျဖစ္နဲ ့တစ္ေယာက္နဲ ့ တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ ေပးေနသလုိ ခံစားလုိက္ရတယ္ သိတတ္ မွုေတြ အသိအမွတ္ ျပဳမွဳေတြ နဲ ့ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ နားလည္ျပီး သာယာေနတယ္ ေအးခ်မ္းေနတယ္ အိမ္ေထာင္ သက္ ေလးႏွစ္ထဲ ေရာက္ေန ျပီီ အဲဒီေန ့ကေလာက္ ဘယ္တုန္းက မွ ငါမ ေပ်ာ္ ဖူးဘူး ….. မုိးေဇာ္ တကယ္ ေျပာတာ …..ငါေတာ့ အခ်စ္ …. အခ်စ္….. ခ်စ္တုိင္းခ်စ္၍….. ခ်စ္ေလ….. ခ်စ္ေလ ……. ခ်စ္မေျပ တည္း ( http://ko-thitsar.blogspot.com/ ) ဆုိသလုိ ျဖစ္ေနျပီ မုိးေဇာ္ေရ ့ဟားဟား …….”

မဂၤလာ ရွိေသာ ေယာက်္ား .... မဂၤလာရွိေသာ ေယာက်္ား ..... သူ ့နားထဲတြင္ ျမတ္သူ စကားက ပဲ့တင ္ထပ္ေနသည္။ သူ ့ ခ်စ္သူငယ္ခ်င္း ကုိ သူ ျပဳံးျပလုိက္သည္။ သူ ့အျပဳံးသည္ အလြန္ အသက္ ပါေန လိမ့္မည္ဟုသူ ထင္သည္။ စုေလးအတြက္ သူသည္ မ်ားမၾကာေသာ ကာလ အတြင္း မဂၤလာရွိေသာ ေယာက်္ား တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေစရမည္။ သူ ႏွင့္ ပတ္သက္ ၍စုေလး အျမဲစိတ္ခ်မ္းသာေနေစရမည္ ေက်နပ္ေနေစရမည္။ သူ စုေလး အေပၚ၌ မသိတတ္ေသာ ေယာက်္ား တစ္ေယာက္ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ခဲ့မည္ သုိ ့ေသာ္ စုေလးကုိ သူ ျမတ္ျမတ္ ႏိုးႏိုးနဲ ့ခ်စ္ခဲ့ပါသည္။ သူ စုေလးမ်က္ႏွာကုိ ျမင္ေယာင္ ရင္း အခ်စ္အိမ္ေလးဆီသုိ ့ျပန္ဖုိ ့ ျမတ္သူကုိ ႏွဳတ္ဆက္ လုိက္ ေလသည္။

**********
ကြ်န္ေတာ့္ရဲ ့ “ရင္ခြင္တစ္ခု ဖန္ဆင္းျခင္း” ဘေလာ့ေလးကုိ လာလည္တဲ ့အတြက္ အရမ္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္....ကြ်န္ေတာ့္ရဲ ့မတတ္ တတတ္နဲ ့ေရးထားတဲ ့စာေလးေတြကုိ ေဝဖန္ေပး သြားရင္ေတာ့....အတုိင္းထက္လြန္ပါပဲဗ်ာ....ေျပာမျပႏိုင္ေအာင္ပဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္.....
(ရန္ကုန္သား)

Saturday, August 8, 2009

ေစာေဝ (ဇာတ္သိမ္းပုိင္း)


ေစာေဝက အပ်ဳိေပါက္စ ရန္ကုန္တစ္ဖက္ကမ္းမွာလာ၍ ေစ်းေရာင္း။ သံေခ်ာင္း ကဆုိကၠားနင္းကာစ ေစ်းပို ့ ေစ်း ၾကိဳ ရင္းေတြ ့ၾကသည္။ ခုေစာေဝလုိေတာ့ ခါးတုတ္တုတ္ မ်က္ႏွာျပဲျပဲဘယ္ဟုတ္လိမ့္မလဲ။ သနပ္ခါးကုိ ေျခဆုံး ေခါင္း ဆုံး လိမ္းထားတဲ ့ေစာဝက သူ ့အသား ဝါဝါနဲ ့ဆုိေတာ့ သံေခ်ာင္းမ်က္လုံးထဲ အင္မတန္လွသည္။

ေတာပန္းေလးပန္ထားတဲ ့ေစာေဝက သံေခ်ာင္းဆုိကၠားနဲ ့ကမ္းနားကေန ေစ်းကုိ အျမဲသြားသည္။ သံေခ်ာင္း က လည္း ေစာေဝတုိ ့ေလွဆုိက္ခ်ိန္ဆုိ ေရာက္ႏွင့္ေနျပီ။ နံနက္ ေဝလီေဝလင္းမွာ ေစာေဝ ေခါင္းက ေတာပန္းနံ ့ နဲ ့သနပ္ခါးနံ ့ေတြ ဟာ ဆုိကၠားနင္းတဲ ့သံေခ်ာင္းကုိ ေမာရေကာင္းမွန္းမသိေအာင္ ၾကည္ႏူးမွဳေတြေပးသည္။ ေစာ ေဝ ေစ်းမထြက္ ေသာေန ့တြင္ျဖင့္ သံေခ်ာင္းတစ္ေန ့လုံးဆုိကၠားလည္းနင္းလုိ ့မေကာင္း ေနရတာလဲ တစ္ခု ခုလုိ ေနသလုိ။ အသက္ ခ်င္းကလည္း မတိမ္းမရိမ္း။ သံေခ်ာင္းက စကားေလးလည္း တတ္ျပန္ေတာ့ ရန္ကုန္ တဖက္ ကမ္း သူ ေစာေဝကအက်ၾကီး က်ခဲ ့သည္ေပါ့။

ေလွေပၚကဆင္းလုိ ့ပုဆုိးတုိတုိဝတ္ထားတဲ ့သံေခ်ာင္းကုိ ျမင္လုိက္ရရင္ ေစာေဝ ရင္ေတြကခုန္။ ေစ်းဗန္းေလး ကူ သယ္ ေပးျပီးဆုိကၠားေပၚမ မတင္ရုံတမယ္ လုပ္တတ္တဲ ့သံေခ်ာင္းကုိ ေစာေဝရင္ခုန္မိသည္ပဲေလ။ သူ ့နင္း တဲ ့ဆုိကၠားစီးရတာ ေစာေဝျဖင့္ ေလးဘီးကားနဲ ့ပင္မလဲႏုိင္။ ဆုိကၠားနင္းရင္း ေစာေဝကုိေစာင္းငဲ့ၾကည့္တတ္ ေသာ သံေခ်ာင္းနဲ ့ မ်က္လုံးခ်င္းဆုံရရင္ ေစာေဝရင္ေတြကဖုိလို ့။

စိတ္ကူးယဥ္မွဳ နည္းပါးလွတဲ ့တစ္ေန ့လုပ္မွတစ္ေန ့စားရတဲ ့လက္လုပ္ လက္စားဘဝ ေပမယ့္ ေစာေဝနဲ ့သံ ေခ်ာင္းတုိ ့ႏွစ္ေယာက္၊ ႏွစ္လႊာေပါင္းလုိ ့တစ္ရြက္ျဖစ္ခဲ ့ၾကရသည္။ ထြန္းေအာင္ေလးေမြးေတာ့ ေစာေဝနဲ ့သံ ေခ်ာင္းတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ မူးစုပဲစုနဲ ့ စုေဆာင္းထားတာေလးေတြ ထုခြဲျပီး ျမိဳ ့ေပၚတက္ကာ အဖီေလးထုိးထားတဲ ့သူ မ်ားအိမ္ေဘးမွာ လင္နဲ ့မယား ေက်ာတစ္ေနရာစာခ်ဖုိ ့ရနည္းလား ဆုိျပီးငွားေနၾကသည္။

အဲေနာက္ေတာ့ သံေခ်ာင္းမိဘေတြက ေရွ ့ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ဆုံးတာနဲ ့မိဘအိမ္ေပၚ သံေခ်ာင္းတုိ ့ လင္မယား ေရာက္ရျပန္သည္။ အိမ္ဆုိေပမယ့္ အိမ္ၾကီးခရုိင္ေတာ့ ဘယ္ဟုတ္လိမ့္မလဲ။ သံေခ်ာင္းအေဖက လည္း သံ ေခ်ာင္းလုိ ဆုိကၠားသမားပဲေလ။ ဆယ္ေပ၊ေပအစိတ္သုံးဆယ္ေလာက္ရွိတဲ ့သြပ္မုိးထရံကာအိမ္ေလးဆုိေတာ့ သူ မ်ား အိမ္ေဘးအဖီထုိးထားတဲ ့တဲမွာေနရတာထက္ေတာ့ အမ်ားၾကီးေကာင္းတာေပါ့။ ေစ်းနဲ ့ကလည္း မ နီးမ ေဝး ဆုိေတာ့ ေရာင္းေရး ဝယ္ေရးေလးကလည္း အဆင္ေျပာတာေပါ့။

ဒီလုိနဲ ့ကေလးကတစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ေမြး သံေခ်ာင္းကလည္း ကုိသံေခ်ာင္းျဖစ္လာ၊ ေစာေဝကလည္း ေစ်းထဲတြင္ခုႏွစ္သံခ်ီတက္၍ ရန္ျဖစ္ရမွာကုိ မရွက္မေၾကာက္ေတာ့ေသာ၊သားသမီးမ်ားကို စိန္ဗိုတင့္လို လက္ သံေျပာင္ေျပာင္နဲ ့တီးတက္ေသာ ငါးသည္တစ္ျဖစ္လဲ သားသည္အေမျဖစ္လာခဲ့ၾကသည္။ ကုိသံေခ်ာင္းျဖစ္ လာ တဲ ့သံေခ်ာင္းကလည္း တစ္ေန ့တစ္ေန ့ေနပူက်ဲတဲမွာ ေက်ာေကာ့ ေျခတုိေအာင္ဆုိကၠားနင္းလုိ ့ပင္ပင္ပန္း ပန္း ရွိခ်ိန္မွာ အိမ္အျပန္တစ္ပက္ေမာ့ႏွစ္ပက္ေမာ့ကေန မ်က္ႏွာေဖာသြပ္သြပ္နဲ ့ဗုိက္ပူပူ အရက္သမားဆုိကၠားဆ ရာ ၾကီးျဖစ္လာခဲ ့သည္။

အိမ္ေထာင္သက္ၾကာေတာ့လည္း လင္ရယ္မယားရယ္ တက်က္က်က္ေပါ့။ ေစာေဝရဲ ့အသံစာစာ အငယ္ဆုံး က ေလးမေလးရဲ ့ငိုသံ၊ သားေတြသမီးေတြကို လက္သံေျပာင္ေျပာင္နဲ ့တီးရင္း ဗ်စ္ေတာက္ဗ်စ္ေတာက္ေျပာေန တဲ ့ ေစာေဝရဲ ့အသံနဲ ့သူတုိ ့အိမ္ေလးက အျမဲဆူဆူညံညံရွိေနတတ္ေတာ့သည္။

ေန ့လည္စာထမင္းစားျပီး ၍ ကုိသံေခ်ာင္းကဆုိကၠားတစ္ခါျပန္ထြက္သြားသည္။ ေစာေဝကေတာ့ မနက္အေစာ ၾကီး ထ ရသူမုိ ့ထမင္းစားျပီးတာနဲ ့ေျခေလးလက္ေလးဆန္ ့ရင္းထမင္းလုံးစီေနက်ျဖစ္သည္။ သမီးငယ္ေလး ကုိ ႏုိ ့တုိက္ ရင္း ေစာေဝအိပ္ေတာ့မွ ခင္လွေဝလည္းမနက္ကဝတၱဳေလးဆက္ႏုိင္၊ ေအာင္ေက်ာ္တုိ ့ညီအစ္ကုိ လည္း အျပင္ထြက္ ႏုိင္ေတာ့သည္။ ေစာေဝအိပ္ေတာ့မွ နားျငီးမွာေၾကာက္ေသာ ထြန္းေအာင္က ေျခဖ်ားေလး ေထာက္ ျပီး အိမ္ေပၚတက္ လာ တတ္သည္။ အေမနဲ ့ေတြ ့လွ်င္ ေက်ာေကာ့မွာေၾကာက္တာကတစ္မ်ဳိး ဇယ္ဝုိင္း ေလးက ေကာင္းေနတာက တစ္ မ်ဳိးနဲ ့အျမဲလုိလုိ ဒီအခ်ိန္က်မွ သူထမင္းစားေနက်ျဖစ္သည္။ဒီမနက္ေတာ့ ထြန္း ေအာင္ အိပ္ထဲ တစ္ေထာင္ တန္ႏွစ္ ရြက္ ေလာက္ပါလာသည္။ မနက္က အေဖ ့ဆီက ယူထားတဲ ့ငါးရာပင္ ျပန္ ေပးျပီး ျပီ။

အေမက သူမေပးရလွ်င္ျပီးေရာ ထြန္းေအာင္အိပ္ထဲပါလာတဲ ့ပုိက္ဆံကုိေတာ့ ဘယ္ကရလာတာလဲ လုိ ့လည္းမ ေမးတတ္။ ေတာင္းလည္းမေတာင္းတတ္။ အိမ္မွာ ထြန္းေအာင္ကုိ ဂရုစိုက္တာဆုိ လုိ ့ခင္လွေဝတစ္ေယာက္ သာ ရွိသည္။ ထြန္းေအာင္အိမ္ေပၚတက္လာေတာ့ ခင္လွေဝက ဖတ္လက္စဝတၱဳကုိအသာခ်ျပီး အစ္ကုိလုပ္သူ ကုိ ထ မင္းခူးေကြ်းသည္။ အေမႏုိး မည္စုိး၍ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ေလသံနဲ ့သာစကားေျပာျပီး ၾကိတ္ရယ္ေနၾက သည္။ ထြန္းေအာင္က သူ ႏုိင္လာေသာ ပုိက္ဆံထဲက ငါးရာတန္တစ္ရြက္ကိုခင္လွေဝကုိ ေပးလုိက္သည္။

ခင္လွေဝမလည္း အေမ့ကုိ ေခါင္းစီးၾကဳိးေလးေတြ၊ဖဲျပားေလးေတြ၊ကလစ္ေလးေတြ ဝယ္ဖုိ ့ပုိက္ဆံမေတာင္းရဲ။ အေမကေတာ့ တစ္ခါတစ္ခါ ဝယ္ဝယ္လာတတ္သည္။ ဒါေပမယ့္ သူလည္းအပ်ဳိေပါက္ေလးဆုိေတာ့ ေစာေဝ ဝယ္လာတာေတြေတာ့ဘယ္ၾကဳိက္တတ္ပါ့မလဲ။ အေမ ဝယ္ေပးလုိ ့သာမၾကဳိက္ဘူးဟု မေျပာသာျခင္းျဖစ္သည္။ ထြန္းေအာင္ဇယ္ႏုိင္၍ ပုိက္ဆံကေလး ရရလာရင္ ႏွမလုပ္သူကုိ သာ မုန္ ့ဖုိးေပးတတ္သည္။ ဆယ္ေကြ ့တစ္ေကြ ့ သူ ခြက္ခြက္လန္ေအာင္ရွဳံးရင္ေတာ့ ခင္လွေဝဆီ ကျပန္ျပန္ေခ်းတတ္သည္။

ဒါလည္းေစာေဝမသိသည္မဟုတ္။ သူေမြထားတဲ ့သားသမီးဘယ္ပုံ၊ဘယ္အခ်ိဳးရွိသည္ကုိ ေစာေဝသိသည္ေပ့ါ။ ျပႆနာ ၾကီးၾကီးမားမား မျဖစ္လို ့သာဘာမွမေျပာပဲ အသာ မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနျခင္းသာျဖစ္သည္။ ထြန္း ေအာင္ကုိလည္းေစာေဝသတိေပးျပီးသား။ ရုံးေရာက္ ဂတ္ေရာက္လုိ ့ကေတာ့ ကုိယ့္ထုိက္နဲ ့ကုိယ့္ကံ ခံဆုိျပီး။ ဒါ ေတာင္တစ္ခါ ရပ္ကြက္ရုံးလုိက္ရေသးသည္။ ဇယ္ကစားရင္း ထြန္းေအာင္ကအရပ္ထဲက လူငယ္တစ္ ေယာက္ ကုိ ထုိးလုိက္သျဖင့္ ကြဲသြားရာ သုံးခ်က္ခ်ဳပ္လုိက္ရသည္။ ေဆးဖုိးလည္းကုန္ တစ္ဖက္မိဘ ကုိလည္း ေျခသလုံး ဖက္ မတတ္ေတာင္းပန္ခဲ့ရသည္။

အိမ္ေရာက္ေတာ့ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ထြန္းေအာင္ခင္ဗ်ာ ေစာေဝလက္သံ ေကာင္းေကာင္းခံရေတာ့သည္။သုံး ေလးရက္အျပင္ပင္မထြက္ရဲေအာင္ အညဳိအမည္းစဲြေအာင္ ေစာေဝ ေကာင္းေကာင္းဆုံးမပစ္လိုက္သည္။ကုိသံ ေခ်ာင္းကေတာ့ေစာေဝေဘးမွာ အသက္မရွိတဲ ့သစ္ငုတ္တုိၾကီးလုိသာမိန္ ့မိန္ ့ၾကီးထုိင္ေနသည္။ ဘာတစ္ခြန္းမွ ဝင္မေျပာ။သားသမီးေတြကုိလညး္ ရုိက္ဖုိ ့ေနေနသာသာ ေလသံမာမာနဲ ့ပင္ေျပာတတ္သူမဟုတ္။ ကိုသံေခ်ာင္း ကအရက္ကေလးဝင္မွ ရုပ္ရွင္မင္းသားျမတ္ေလးတုိ ့၊ေက်ာ္ဟိန္းတုိ ့လုိ အာဝစၥန္းရႊင္သူျဖစ္သည္။ သာမန္ အ ခ်ိန္ ဆုိရင္ေတာ့ သံေခ်ာင္းကုိ ရွိသည္လုိ ့ပင္မသိရေပ။

ေနေစာင္းလို ့တစ္ေရးႏုိးေတာ့ ခင္လွေဝက ထမင္းအုိးတည္ထားျပီျဖစ္သည္။ ေစာေဝသည္ အိပ္ေပ်ာ္ ေန ေသာ အငယ္မေလးကုိ အသာထားခဲ ့ျပီး ေရေႏြးေသာက္ရန္ အိမ္ေရွ ့သုိ ့ထြက္လာခဲ ့သည္။ အိမ္က အ ေရွ ့ဘက္မ်က္ ႏွာလွည့္ထားသည္မုိ ့ညေနေစာင္းဆုိ ေျခာက္ေသြ ့ေနေသာေရကပ်ဥ္မွာ ေအးေအးျမျမျဖင့္ ထုိင္ လုိ ့ေကာင္း သည္။ ခင္လွေဝက ေမာင္ေတြညီမေတြရဲ ့အဝတ္ေလးေတြစိမ္ရင္း ထမင္းအုိးၾကည့္ေနသည္။

အိမ္ေရွ ့မ်က္ေစာင္းထုိးကေျမကြက္လပ္တြင္ ေအာင္ေက်ာ္တုိ ့ညီအစ္ကိုတစ္ေတြ အရပ္ထဲမွ ကေလးမ်ားႏွင့္ ေဘာလုံးကန္ေနၾကသည္။ ေစာေဝအတြက္ကေတာ့မ်ားမ်ားစားစားေတြးစရာမရွိ။ စုမိေဆာင္းမိတာေလးနဲ ့ တီဗီ အေဟာင္းေလးဝယ္ဖုိ ့သာသူဆႏၵရွိသည္။ ေတာသူပီပီ ရုပ္ရွင္ဗီဒီယုိေတာ့ၾကဳိက္သည္။ ကုိးနဝင္းဘုရားပြဲဆုိ ရင္ ေတာ့ကေလးေတြတသီၾကီးနဲ ့ပြဲကုိ မုိးလင္းေအာင္သြားၾကည့္တတ္ေသးသည္။ ဒီလုိညေနေစာင္းအားခ်ိန္ ေလး မွာ တီဗီေလးၾကည့္ေနရရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလုိက္မလဲ။ ကေလးေတြလည္းအိမ္ျမဲ။ သူမ်ားအိမ္ ေခြး က တက္မွာ သြားသြားၾကည့္ရတဲ ့ ဒုကၡကလည္း လြတ္မည္။ သူမ်ားအျငဳိျငင္လည္းမခံရေတာ့။

ေနဝင္ေတာ့ ကေလးေတြ ေအာ္ဟစ္ေခၚျပီး ေရအခ်ိဳးခုိင္းသည္။ ညေနေစာင္းတြင္ေတာ့ ေအာင္ေက်ာ့္ကုိ ေရအ ခပ္မခုိင္းေတာ့။ ေစာေဝလည္း အေမထဲက အေမပဲေလ။ ကိုယ့္သားေလး ပင္ပင္ပန္ပန္းေရခတ္ရတာ ဘယ္ ၾကည့္ရက္ႏုိင္ပါ့မလဲ။ ဒီညေန ခင္းမေတာ့ ကေလးေတြ ကုိေရကန္မွာပဲ ေရသြားခ်ိဳးေပးလုိက္သည္။

“ဟဲခင္လွေဝ ဟင္းေႏြးဖုိ ့မေမ့နဲ ့ေနာ္။ နင္ ဟုိ ဘူးသီးဟင္းခါးက မေလာက္ရင္ေရေလးေရာလုိက္။ ဟင္းခ်ိဳ မွုန္ ့ေလး ဆားေလး ထပ္ထည့္ ဟုိ ပန္းကန္စင္ေအာက္မွာ ငရုတ္ေကာင္းဘူးက။ ဆူေတာ့ခပ္လုိက္ သိပ္အမ်ား ၾကီး မထည့္နဲ ့ေနာ ္အဲဒီငရုတ္ေကာင္းကစပ္တယ္ ………..”

ေျပာရင္းဆုိရင္း ကေလးခါးထစ္ခြင္ကာ ေရခ်ိဳးဆင္းသြားေသာ ေစာေဝအသံေဝးေဝးသြားသည္။ ခင္လွေဝ လည္း ဟင္းအုိးေလးေႏြး၊ ဟင္းခါးအုိးေလးေရေရာျပီး အေမ ့အတြက္သနပ္ခါးေသြးထားရသည္။ ျပန္လာ၍ သနပ္ခါး ေသြး မထားရင္ ေခါင္းေခါက္ခံရဦးမည္။ ေခါင္းေခါက္တာကုိ ခင္လွေဝ မေၾကာက္ပါ။ ခုႏွစ္အိမ္ၾကား ရွစ္အိမ္ ၾကားအေမေအာ္မွာကုိသာေၾကာက္သည္။ အပ်ဳိေဖာ္ဝင္လာျပီျဖစ္ေသာ ခင္လွေဝသည္ ရွက္တတ္ လာေပျပီ။ သုိ့ တုိင္ အေမ က ေဒါသထြက္ရင္ ေလသံကုိ မေလွ်ာ့ေသး။

ကုိသံေခ်ာင္းကေတာ့ ညဆုိမုိးခ်ဳပ္မွ အိပ္ျပန္ေရာက္တတ္သည္။ ေစာေဝ ကေန ့လည္စာ ကိုသာ လင္ျဖစ္ သူ အိမ္ေရာက္ ေအာင္ေစာင့္ျပီးမွစာတတ္သည္။ ညစာေတာ့ဘယ္ေတာ့မွမေစာင့္။ မူးလာေသာလင္ကုိလည္း ဘယ္ ေတာ့မွထမင္းခူးမေကြ်းတတ္။ ခင္လွေဝသာ အေဖ ့ကုိသံေခ်ာင္းကုိ အျမဲထမင္းခူးခူးေကြ်းရသည္။ ေစာေဝ ထ မင္း ခူးမေကြ်းတာလဲခပ္ေကာင္းေကာင္းရယ္ပါ။ ေစာေဝက ဗ်စ္ေတာက္ဗ်စ္ေတာက္ ကုိသံေခ်ာင္းက စကား မ်ား မ်ားနဲ ့ခင္လွေဝတုိ ့ေတာ္ေတာ္နဲ ့အိပ္ရမည္မဟုတ္။

ကိုသံေခ်ာင္းနဲ ့ထြန္းေအာင္တုိ ့အတြက္ ထမင္းဟင္းဖယ္ျပီး သူတုိ ့သားအမိတစ္ေတြစားၾကေသာက္ၾကသည္။ တစ္ခါတစ္ေလ ထြန္းေအာင္က ညစာအမွီေရာက္လာျပီးတစ္ခါတည္းဝင္စားတတ္သည္။ ေစာေဝ ကရုပ္ရွင္ ၾကဳိက္ တတ္သည္မုိ ့ညဘက္ ကုိးရီးယားကားပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကုိးနာရီ ေနာက္ပုိင္းလာ တဲ ့ဇာတ္ကား တစ္ခုခုပဲ ျဖစ္ ျဖစ္၊ ဦး ၾကြက္နီတုိ ့အိမ္တြင္သြားသြားၾကည့္တတ္သည္။ ခင္လွေဝကေတာ့ စာဖတ္ရင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ အိမ္ေစာင့္ ရင္း ပဲျဖစ္ ျဖစ္က်န္ရစ္ခဲ ့သည္ကမ်ားသည္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဆုိရင္ေတာ့ အိမ္တံခါးပင္ ေသာ့ခတ္၍ ခင္လွေဝ ပါ လုိက္သြားတတ္သည္။

တီဗီဇာတ္လမ္းေတြျပီးလုိ ့ေစာေဝတုိ ့သားအမိတေတြအိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ ညဆယ့္တစ္နာရီခြဲ ဆယ့္ႏွစ္နာရီ ရွိ ေနတတ္ျပီ။ ကုိသံေခ်ာင္းကေတာ့ ဒီလုိအခ်ိန္မ်ဳိးက်မွ ဆုိကၠားကုိ လမ္းတစ္ခုလုံးျပည့္ေအာင္နင္းကာျပန္လာ တတ္ျမဲျဖစ္သည္။ တစ္ခါတစ္ရံ သားအဖႏွစ္ေယာက္ဘယ္အရပ္တြင္ေတြ ့ခဲ ့သည္မသိ သားကဆုိကၠားနင္း ဖ ေအလုပ္သူက ဘဝဒႆနေတြေျပာကာ ဆုိကၠားေပၚတြင္အခန္ ့သားပါလာတတ္သည္။

ဒီကေန ့ေတာ့ ကုိသံေခ်ာင္းကုိယ္တုိင္ ဆုိကၠားနင္းလာသည္။ ကုိသံေခ်ာင္းဆုိကၠား ဘဲလ္သံကို ေစာေဝ အ လြတ္ ရေနျပီ။ လမ္းမမွ သူတုိ ့ေနရာလမ္းက်ဥ္းေလးထဲသုိ ့ေကြ ့လုိက္တာႏွင့္ ကိုသံေခ်ာင္းက ဘဲလ္ကုိ အဆက္ မျပတ္ မ်ားတီးလာလွ်င္ ပုိ ၍ပင္ေသခ်ာသြားသည္။

“ဟဲ ့ခင္လွေဝ ညည္းအေဖကုိ သည္းဟာညည္း ထမ္းခူးေကြ်းလွည့္၊ ငါကေတာ့ ခူးမေကြ်းႏုိင္ဘူး အဲဒီ ငမူး ကုိ။ ဆုိကၠားမ်ားမလဲ ေမွာက္ကုိမေမွာက္ႏုိင္ဘူးေတာ္။ ဒီအရက္သမားမ်ား ဘုန္းကလည္းၾကီးပါဘိသနဲ ့။ ေသ မေသ ႏိုင္ဘူး။”

ေစာေဝကေတာ့သူ ့ဝသီအတုိင္း က်ိန္ဆဲျမည္တြန္လ်က္ အိမ္ခန္းနံရံကုိမွီကာ မုဆုိးထုိင္ထုိင္ေနသည္။ ေစာေဝ အသြင္က ကုိသံေခ်ာင္း ဝင္လာရင္ျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းပင္ဓါးနဲ ့ထခုတ္မည့္ပုံစံမုိ ့။ ခင္လွေဝ ကဗ်ာကသီ ထုိင္ရာက ထ လုိက္သည္။ ေတာ္ၾကာ ၾကားထဲက ငထြားကခါးနာဦးမည္။ အေမနဲ ့အေဖ မ်ားရန္ျဖစ္ရင္ ၾကားထဲ က ခင္လွေဝ တုိ ့ေမာင္ႏွမေတြ အတီးခံရေပါင္းမနည္းေတာ့။ ကုိသံေခ်ာင္းက သီခ်င္းေလးညည္းလွ်က္အိမ္ထဲသုိ ေဒါင္ခ်ာ စိုင္းျပီး ဝင္လာသည္။ အိမ္ဖိနပ္ခြ်တ္ တြင္ခလုတ္တုိက္လုိက္ေသးရာ ကုိသံေခ်ာင္း ႏွုတ္က ခြီးကနဲ ့ဆဲလုိက္ သည္။

“ေသပါေစေတာ္” ေစာေဝ က်ိန္ဆဲသံကခပ္အုပ္အုပ္ထြက္လာသည္။ ကုိသံေခ်ာင္းက လဲရာကထရင္း ေစာေဝ ကုိ မီးသီးဝါဝါေအာက္တြင္ သနပ္ခါးအေဖြးသား ႏွင့္ပုံ ့ပုံ ့ၾကီးထုိင္ေနေသာ ေစာေဝကို ေမာ့ၾကည့္သည္။ သူ ့ မ်က္ ႏွာက မခ်ိဳမခ်ဥ္ႏွင့္မုိ ့ေစာေဝမ်က္နွာမဲ့ရြဲ ့ျပီးတစ္ဖက္သုိ ့လွည့္လုိက္သည္။ ပါးစပ္ကလည္း တစ္ခုခုေျပာ ေန ေသာ္လည္း ခင္လွေဝမၾကားလုိက္ရ။

“အုိး….ဟုိးဟုိး……… ငါ့ မိန္းမက ငါ… ျပန္အလာကုိ ေမွ်ာ္ေနတာကုိး။ ကဲ ငါျပန္လာျပီ။ ဗုိက္ဆာတယ္ ကြာ ထမင္းေကြ်းေတာ့… ေအ့…..ဟဲဟဲ…ဟဲ….ေစာေဝ… ဟဲ့ေစာေဝ ငါျပန္လာျပီေလ”

ကိုသံေခ်ာင္းအသံက ရိသဲ့သဲ့။ ေစာေဝက နဂုိကမွေျပာခ်င္ေနသည္မွာ ခုမွအကြက္ဝင္သြားသည္။
“ဟဲ ့... ခုႏွစ္အိမ္ၾကားရွစ္အိမ္ၾကားေအာ္မေန နဲ ့ဘယ္အခ်ိန္ရွိျပီလဲ။ ဒီအရည္ေတြေသာက္လာရင္ နင့္ ပါးစပ္ကုိ ပိတ္ထားစမ္း။ မ်ဳိစရာရွိ တာမ်ဳိ က်က္သေရမရွိမဂၤလာမရွိ ေျပာခ်င္ရာေတြေျပာမေနနဲ ့…..”

ကုိသံေခ်ာင္းအသံထက္ ႏွစ္ဆသုံးဆက်ယ္ေအာင္ ေစာေဝေအာ္ပစ္လုိက္သည္။ ေစာေဝအသံေၾကာင့္ သူမ ေဘး တြင္အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ အငယ္မေလးပင္ တုန္တက္သြားျပီး မ်က္လုံးေလး ကလည္ကလည္ႏွင့္ အေမလုပ္ သူ ကုိ ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ ကေလးၾကည့္ေနသည္။

“တယ္ဒီမိန္းမ ငါလုပ္လုိက္ရ။ လင္လုပ္တဲ ့သူကတစ္ေန ့လုံးေနပူပူ မုိးရြာရြာဆုိကၠားနင္းျပီးျပန္လာတာ ထမင္း ေလး ေတာင္ ခူးေကြ်းေဖာ္မရဘူး။ နင္ေတာ့ေလ ၾကာေလ အခ်ိဳးမေျပေလပဲ…ေအ့…”

သမီးလုပ္သူ ခူးေကြ်းေသာ ထမင္းပန္းကန္ကုိ ကုိင္ရင္း ကုိသံေခ်ာင္းက ျပန္ပက္လုိက္သည္။ ခင္လွေဝက ေတာ့ ဟင္းခါးခြက္ေလးအေဖ ့ေရွ ့ခ်ကာ အသာထုိင္ေနလုိက္သည္။ ေစာေဝရဲ ့ေဒါသကအေမာက္ေထာင္လာ ျပန္ သည္။

“နင္ ငါ့ဘယ္နွစ္ျပားေပးလုိ ့ငါကနင့္ထမင္းခူးေကြ်းရမွာလဲ။ ရသမွ် ဒီအရည္ပဲေသာက္ေန။ နင္ ့လုိ မသာ က ေသ ကုိမေသႏုိင္ဘူး။ နင္ နင္းတဲ ့ဆုိကၠားေတာင္ ငါဝယ္ေပးထားလုိ ့နင္းရတယ္ေအာက္ေမ့ ။ နင့္လုိ ့အရက္သ မားကုိ ဘယ္အုန္နာမွ မငွားဘူး။ ဒီအရည္ဝင္လာရင္ နင့္ပါးစပ္ကုိပိတ္ျပီး မ်ဳိစရာရွိ မ်ဳိစမ္းပါ သံေခ်ာင္းရဲ ့….”

မ်ဳိလက္စ ထမင္းပင္ လည္ေခ်ာင္းထဲသုိ ့ကန္ ့လန္ ့တုိက္ျပီးဝင္သြားေအာင္ ေစာေဝအသံက စူးစူးဝါးဝါး ႏုိင္ သည္။ ေန ့ခင္းကလုိ ကုိသံေခ်ာင္းသာဆုိရင္ေတာ့ အသာျငိမ္ေနလုိက္မည္သာ။ သုိ ့ေသာ္ ခုကုိသံေခ်ာင္းက ေတာ့ ရဲေဆးတင္ထားေလေတာ့ ………….

“ ေအာ္…. နင္ ကငါ့ကုိ ထမင္းခူးမေကြ်းခ်င္ရေအာင္ ဘယ္လင္ငယ္ကုိ သြားခူးေကြ်းေနလုိ ့တုန္း.. ဟင္… ငါမ ေျပာခ်င္လုိ ့ၾကည့္ေနတာ ဟုိေအးေမာင္ ဆုိတဲ ့အေကာင္နဲ ့နင္နဲ ့မေန ့ကပလူးပလဲလုပ္ေနတာ။ဟင္း ငါ့ေတာင္ မျမင္ဘူး။ ေကာင္မကုိ က ငါေရွ ့မွာေတာင္ေဖာက္ျပန္ခ်င္ေနတာ.. နင့္အခ်ိဳးေတြ ျပင္ထားေနာ္။ ႏွစ္ေယာက္လုံး ရုိက္သတ္ပစ္မယ္ဘာေအာက္ေမ့လဲ…သံေခ်ာင္းကို….”

ပြဲကေတာ့စျပီ။ ခင္လွေဝ ကုိယ္ေလးအသာရုိ ့၍ အေမ ့ေရွ ့က အငယ္မေလးကုိ မခ်ီျပီး အိပ္ခန္းထဲ အေျပး တစ္ ပုိင္း ဝင္သြား သည္။ ထမင္းပန္းကန္ပဲပ်ံလာမလား။ အေမ ့လက္က သနပ္ခါးတုံးပဲပ်ံလာမလားမသိ။ ေစာ ေဝ က ေတာ့ ဘီလူး ဆုိင္းတီးေနေလျပီ….

“ ဟဲ ့ေအးေမာင္က ငါ့လုိ ကေလး ငါးေယာက္နဲ ့ေကာင္မကုိ ၾကံမလားဟဲ ့ႏြားရဲ ့။ အမယ္ေလး ဒင္းမ်ားင့ါ ၾကံ လုိ ့က နင့္လုိအေကာင္ကုိ ဆယ္ခါျပန္ေတာင္ထားခဲ ့ေသးတယ္။ ဟြန္း.. ဒီကလဲ ေစာေဝေလ ….တစ္ ေဝ တည္းရွိတယ္။ နင္ကပဲသတ္မလား ငါကပဲနင့္ဓါးနဲ ့ျပန္ခုတ္မလားစမ္းၾကည့္ေလ…...”

“တယ္ဒီမိန္းမ ငါလုပ္လုိက္ရေသေတာ့မယ္။ ေတာ္ေတာ့ပါးစပ္ပိတ္ထားစမ္း။ ငါလက္မပါခ်င္ဘူးေနာ္ ေစာေဝ”

ကုိသံေခ်ာင္းက ထုိင္ရာမထ ေလေျပေလးနဲ ့ေျပာေနေသာ္လည္း ေစာေဝကေတာ့ လက္သီးလက္ေမာင္း တန္း ေနေပျပီ။ အိမ္ေပၚသုိ ့တက္လာေသာ ေအာင္ေက်ာ္ နဲ ့ေအာင္ေထြးကေတာ့ အေျခအေနမေကာင္းမွန္းသိ၍ အိမ္ ေရွ ့အေဖ ့ဆုိကၠားေပၚသုိ ့သြားထုိင္ေနၾကသည္။ ခင္လွေဝကေတာ့ အငယ္မေလးကုိ ဖက္ရင္း အိပ္ခန္း ထဲမွာ အ သာေလးျငိမ္ျပီးလွဲေနသည္။ အငယ္မေလးကလည္း အေမ ့အသံေၾကာင့္ ခင္လွေဝရင္ဘတ္ထဲ တြင္ ေခါင္းက ေလး ပုေနသည္။

“ ပါရဲ ပါၾကည့္ပါလား။ နင္လုပ္စာ စားေနတာမဟုတ္ဘူး။ ကုိယ္ေမြးထားတဲ ့သားသမီး နင္မရွိလဲ ငါေကြ်းႏိုင္ တယ္ ငမူးရဲ ့။ လာေလ သတၱိရွိရင္ငါ့အသားကုိထိၾကည့္စမ္း။ ထိၾကည့္စမ္း….”

ကုိသံေခ်ာင္းက တံျမက္စည္းၾကီးကုိင္ျပီး သူ ့ကုိဓါးၾကိမ္းၾကိမ္းေနေသာ ေစာေဝကုိ တစ္ခ်က္ေမာ့ၾကည့္လုိက္ သည္။ မီးေရာင္ဝါဝါေအာက္တြင္ ေစာေဝပုံက သူ ့ကုိ စားမတတ္ဝါးမတတ္။ ေစာေဝ ကေတာ့ ေဒါသေလးက အ ရွိန္ေကာင္း လာျပီမုိ ့ေအာင့္အီးထားသမွ် တတြတ္တြတ္ေျပာရင္းက အိမ္ေပၚတြင္ေဆြ ့ေဆြ ့ခုန္ေန သည္။ ကုိသံ ေခ်ာင္း ျငိမ္သြား သည္။ သူ ကျငိမ္သြားေလ ေစာေဝက ဝုန္းတုိင္းၾကဲေလ။ တစ္အိမ္လုံးသိမ့္သိမ့္ကုိ တုန္ လုိ ့။

“ ေစာေဝ … ငါေျပာေနတယ္ေနာ္… ေတာ္ေတာ့လုိ ့….ငါလက္ပါရင္မေကာင္းဘူး…”

“အမယ္ေလး အရပ္ကတုိ ့ေရ လင္… ကမယားကုိ ၾကိမ္းေနတာ ၾကားၾကရဲ ့လား။ လာစမ္း လာစမ္းပါ စမ္းၾကည့္ လိုက္ေစာေဝကို…နင္လုိ ငမူး က…လာေလ….”

“ အမယ္ေလး တာဝန္ေတြေက်လြန္းေတာ့ မယားကုိ ရုိက္ေပါ့။ ဟင္း ေစာေဝမရွိရင္ နင္ထမင္းေတာင္ နပ္မွန္ ေအာင္စားရမွာမဟုတ္ဘူး ေ--နာရဲ ့။ ငါ့သားသမီးေတြ နင္ရွာေကြ်းတာမ်ားစားရရင္ လွ်ာေပၚျမက္ေပါက္မယ္။ နင္ ဘာမွားအသုံးက်လုိ ့လဲ..တစ္ေန ့တစ္ေန ့မူးရူးေနတဲ ့ေကာင္က ငါ့ကုိရုိက္ခ်င္ေသးသတဲ ့ေတာ္…ၾကားလုိ ့မွ ေကာင္းၾကေသးရဲ ့လား။”

အရပ္ကုိတုိင္တည္လ်က္ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆုိေနေသာ ေစာေဝကေတာ့ တားမရဆီးမႏုိင္ကုိ ေဒါသေတြ လွဳိင္လုိ ့ ေနသည္။ ကုိသံ ေခ်ာင္းထမင္းစားတဲ ့လက္ကုိ ေဆးျပီး ပုဆုိးကုိျဖန္ ့ကာ ပါးစပ္ ႏွင့္လက္ကုိသုတ္ရင္း ယုိင္တုိင္ တုိင္ ႏွင့္ ေစာ ေဝကုိၾကည့္သည္။ ထုိ ့ေနာက္ဘာမေျပာညာမေျပာႏွင့္….

“ ကဲဟာ....... ဒီေလာက္ ပါးစပ္သရမ္းတဲ ့မိန္းမ…....”

ေစာေဝ၏ “ အမယ္ေလးေတာ္..” ဟူေသာအသံက ခပ္အုပ္အုပ္ထြက္ေပၚလာသည္။ ေစာေဝတို ့အိမ္ၾကီး ရုတ္ တရက္ျငိမ္က်သြားသည္။ ေစာေဝကေတာ့တအီးအီးနွင့္ငုိရင္း အိမ္ေရွ ့ၾကမ္းေပၚတြင္ ေခြေခြေလးလဲေနသည္။

“ဟာ............. အေဖ............ ဘယ္လုိ လုပ္လုိက္တာလဲ … အေမ … အေမ….”

ထြန္းေအာင္ ၏ စုိးရိမ္တၾကီးေမးသံက အိမ္ဝမွ ေပၚလာသည္။ အေျပးအလႊားႏွင့္ေစာေဝဆီသုိ ထြန္းေအာင္ေျပး သြားသည္။ ယမ္းပုံမီးက် ေဒါပြေနခဲ ့ေသာ ေစာေဝတစ္ေယာက္ေတာ့ မ်က္ရည္လည္ရႊဲနဲ ့ ၾကဴၾကဴပါေအာင္ ငုိ ေန သည္။

“ ဟာ အေမ … အေမ … ဘာျဖစ္သြားလဲ … ေသြးေတြနဲ ့ထထေဆးခန္းသြားမယ္..ဟာ ေသြးေတြအမ်ား ၾကီးပဲ အေဖ အေမ့ကုိၾကည့္ပါဦး …ႏွုတ္ခမ္းကေသြးေတြအရမ္းထြက္ေနတယ္.. လွေဝ လက္ကုိပုဝါေလး ယူခဲ ့စမ္း ျမန္ျမန္…အေမ .. အေမ…”

ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ ေစာေဝသြားႏွစ္ေခ်ာင္းက အေဖြးသားက်ေနသည္ကုိ ခင္လွေဝေတြ ့လုိက္ရသည္။ အေမ က ေတာ့ တရွဳံ ့ရွဳံ ့ သာငုိေနသည္။ ေသြးေတြေကာ ေခြ်းေတြေကာ မ်က္ရည္ေတြေကာ…ထြန္းေအာင္က ေစာေဝ၏ ကြဲသြား ေသာ ႏွုတ္ခမ္းကုိ လက္ကုိင္ပုဝါျဖင့္အုပ္ကာ အေမလုပ္သူကုိ ထူလုိက္သည္။ ခင္လွေဝကေတာ ့ ေသြး သံရဲ ရဲ ျမင္ ျပီး ဘာလုပ္ရမယ္မသိ ေျခေတြလက္ေတြတုန္လုိ ့… အငယ္မေလးကလည္းလန္ ့ဖ်ပ္ျပီးငုိ။ ကုိသံ ေခ်ာင္း ကေတာ့ အိမ္အျပင္ဖက္ကုိလွည့္ကာ ေခါင္းၾကီးငုံ ့ျပီးထုိင္ေနသည္။

“ ေအာင္ေက်ာ္ ဆုိကၠားလွည့္ထား။ ငါအေမ ့ကုိေဆးခန္းပုိ ့မလုိ ့။ ဟဲ ခင္လွေဝ အေမ့ပုိက္ဆံအိပ္ေပးေလ။ ငါ့မွာ တစ္ေထာင္ပဲရွိတယ္။ အေမ ့နွုတ္ခမ္းက ကြဲသြားတာမနည္းဘူး။ ခ်ဳပ္ရျပဳရဆုိ ေလာက္မွမဟုတ္ဘူး..”

ခင္လွေဝ ကေတာ့ အငယ္မေလးကုိခ်ီျပီး အိမ္ေရွ ့တြင္ ေအာင္ေထြးနဲ ့အတူရပ္က်န္ရစ္ခဲ ့သည္။ ေအာင္ ေက်ာ္ ကေတာ့ ငုိယုိျပီးထုိင္ေနေသာ သူ ့အေမကုိဖက္ရင္း ထြန္းေအာင္နင္းေသာဆုိကၠားေနာက္ကပါသြားသည္။ ေစာ ေဝ ၏ ရွုိက္သံက ခင္လွေဝတုိ ့ေမာင္ႏွမေတြ ႏွင့္ေဝးလုိ ့ေဝးလုိ ့သြားသည္။ ကုိသံေခ်ာင္းကေတာ့ အိမ္ ေရွ ့ဘု ရား စင္ေအာက္တြင္ဆန္ ့ဆန္ ့ၾကီးအိပ္ေပ်ာ္ေနျပီ။

သူမ ေပါင္ေပၚတြင္ႏွစ္ႏွစ္ ျခဳိက္ ျခဳိက္အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ညီမေလးကုိ ၾကည့္ရင္း ခင္လွေဝ တစ္ေယာက္ ပါးေပၚ သုိ ့က်လာေသာမ်က္ရည္ကုိ လက္ခုံႏွင့္ အသာသုတ္ လုိက္သည္။ အေဖလုပ္သူကုိ လွည့္ ၾကည့္ရင္းက ခင္လွေဝ မ်က္ လုံးေတြ ေဝဝါးလုိ ့သြားျပန္သည္။ သူမ၏ရွုိက္သံက ညသန္းေခါင္းယံတြင္ ဤအိမ္ေလးထဲ၌ ခပ္ အုပ္အုပ္ က ေလး ထြက္ေပၚ လာသည္။ ဟုိးအေဝးဆီက မီးကင္းသံေခ်ာင္းေခါက္သံ တစ္ခ်က္ သဲ ့သဲ့ၾကား လုိက္ ရ သည္။

(မယဥ္ေက်းေသာ အသုံးအႏွဳန္းမ်ား အတြက္ အထူးတလည္ ေတာင္းပန္ပါရေစ .....ထုိ စကားလုံးမ်ား အားလုံးကုိ ျဖဳတ္ ထားခဲ့ခ်င္ ေပမယ့္ ဇာတ္ေကာင္ စရုိက္ေလး မေပၚလြင္မွာစုိး၍ အနည္း ငယ္ ခ်န္ထား ခဲ့မိပါ သည္။ ခြင့္ လႊတ္ နားလည္ေပး ဖုိ ့ေတာင္းပန္ အပ္ပါသည္။)
***********

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ ့ “ရင္ခြင္တစ္ခု ဖန္ဆင္းျခင္း” ဘေလာ့ေလးကုိ လာလည္တဲ ့အတြက္ အရမ္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္....ကြ်န္ေတာ့္ရဲ ့မတတ္ တတတ္နဲ ့ေရးထားတဲ ့စာေလးေတြကုိ ေဝဖန္ေပး သြားရင္ေတာ့....အတုိင္းထက္လြန္ပါပဲဗ်ာ....ေျပာမျပႏိုင္ေအာင္ပဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္.....
(ရန္ကုန္သား)