ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲက စာၾကည့္တုိက္မ်ား

သူငယ္ခ်င္း ကုိသက္တန္ ့ခ်ဳိ၊ ဝက္ဝံေလး တုိ ့တက္ဂ္ထားတဲ့ ပုိစ့္ကေလးပါ.............
ကြ်န္ေတာ္ ကေတာ့ ဘေလာ့ေတြကုိ လက္လွမ္းမွီသမွ် အခ်ိန္ေပးႏိုင္သမွ် သြားေရာက္လည္ပတ္ ဖတ္ရွဳပါ တယ္။ ဘယ္ဘေလာ့ ဘယ္အိမ္ေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ေၾကာင္းတစ္ဂါထာ တစ္ရြာတစ္ပုဒ္ ဆန္း ဆုိသလုိ အား က် အတု ယူ ဖြယ္ေကာင္းလွပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္အေနနဲ ့ကေတာ့ အားလုံးကုိ သေဘာ လည္း က်ပါတယ္ ၾကဳိက္လည္း ၾကဳိက္ ပါတယ္။ ဘယ္အိမ္ေလးက ပဲျပန္လာ ျပန္လာ တစ္ခုခု ေတာ့ ရလာတာ ပါပဲ။ ကြ်န္ေတာ္ မသိတာ ေတြ၊ အတုယူ စရာေတြ၊ မွတ္သားစရာေတြ၊ အေတြးအေခၚ ေတြ၊ အေရးအသားေတြ၊ အေၾကာင္းအ ရာေတြ၊ သ တင္းအခ်က္ အလက္ေတြ ဖတ္လုိ ့မကုန္ ယူလုိ ့မကုန္ႏိုင္ ပါဘူး။ ကြ်န္ေတာ့္ blog list မွာရွိသမွ် ကြ်န္ေတာ္ပုံမွန္ သြားေရာက္ လည္ ပတ္ သမွ်ေသာ ဘေလာ့ေလးေတြ အကုန္လုံးကုိ ကြ်န္ေတာ္ အရမ္း ၾကဳိက္ပါတယ္….. ဒီဘ ေလာ့ေလး ေတြအေၾကာင္း တစ္ခုခ်င္းစီေျပာရင္ ေျပာလုိ ့မကုန္ႏိုင္ေအာင္ပါပဲ။ ခုသူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္က ခင္ခင္မင္မင္ တက္ဂ္လာတဲ့ အတြက္ ကြ်န္ေတာ္အၾကဳိက္ဆုံးဘေလာ့ေလးေတြကုိ ထုတ္ႏုတ္ျပပါရေစ အဓိက ကေတာ့ ကြ်န္ ေတာ္ သင္ယူစရာေတြ မွတ္သားစရာေတြ မႏုိင္မနင္းနဲ ့ျပန္လာရခဲ့တဲ ့ ရစဲျဖစ္တဲ့၊ ရဦးမွာျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့ေတြပါ ….. (ဘေလာ့တုိင္း ဘေလာ့တုိင္းမွာ ဖတ္စရာ မွတ္စရာ ေတြ အမ်ား ၾကီး ရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္စရုိက္နဲ ့ ကုိက္ မယ္ ထင္တာေတြကုိ မွတ္သားပါတယ္ အတုယူပါတယ္။ တနင့္တပုိး ေပး လုိက္တဲ့ ဘေလာ့ေလးေတြကုိ ေျပာ ျပပါရေစ ….)

အစ္မၾကီး မေနာ္ဟရီရဲ ့ဘေလာ့ပါ …. အစ္မဆီက အေရးအသား အေတြးအေခၚေတြကုိ အလည္ေရာက္တုိင္း အစ္မ စာေတြ ကုိဖတ္တုိင္း မွတ္သားခဲ့ရပါတယ္။ အားက်ခဲ့ရပါတယ္။ ေလးစားခဲ့ရပါတယ္။ ေလ့လာမွတ္ သား ဖုိ ့ မကုန္ႏိုင္တဲ့ ႏူးညံ့လွပတဲ့ အစ္မရဲ ့အႏုပညာေတြျဖစ္ပါတယ္ …..။

မမႏိုင္းႏုိင္းစေနရဲ ့ဘေလာ့ပါ …… မမႏိုင္းဆီက ရလာတဲ့ စိတ္အာဟာရေတြ၊ ရသစာေပေတြ ဗဟုသုတေတြ အင္မတန္ မ်ား ျပားလွပါတယ္။ အေရးအသားေကာင္းေတြ အေတြးအေခၚေကာင္းေတြ ျပည့္ေနတဲ့ဘေလာ့ ျဖစ္ပါတယ္ ….

မၾကီးဝါရဲ ့အမွတ္တရေလးမ်ား ဘေလာ့ပါ မၾကီးဝါက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ ့အစ္မၾကီးပါ …။ ကြ်န္ေတာ္က အိမ္မွာ အၾကီး ဆုံးဆုိေတာ့ အစ္ကို အစ္မ အင္မတန္ ငတ္ပါတယ္။ မၾကီးရဲ ့ေႏြးေထြးတဲ့ ခင္မင္တဲ့ ကူညီတတ္တဲ့ မၾကီးရဲ ့ အိမ္ ဟာ မိခင္နဲ ့ေဝးေန တ့ဲ ကြ်န္ေတာ့အတြက္ အင္မတန္ ေႏြးေထြးလွပါတယ္။ မိခင္ေနရာ အစ္မၾကီးေနရာက ေန ေလးစားခ်စ္ခင္ရတဲ့ ဘေလာ့ပုိင္ရွင္ျဖစ္ပါတယ္။ မၾကီးဆီကေန ဘဝထဲဝင္ဖုိ ့အေတြး ေတြ ဘဝမွာေနနည္း ထုိင္ နည္းေတြ၊ အေတြ ့အၾကဳံေတြ၊လက္ေတြ ့က်တဲ ့ခ်စ္ျခင္းေတြကုိ မၾကီးဝါဆီမွာ ဖတ္ႏိုင္မွတ္ႏိုင္ပါတယ္။

ေနာက္ အစ္ကုိျမစ္က်ဳိးအင္းရဲ ့ဘေလာ့ပါ …. အစ္ကုိရဲ ့အေတြးေတြ၊ အေရးအသားေတြဟာ ထူးျခားသလုိ မွတ္သားစရာ ေတြ အျပည့္ပါ … စာတစ္ပုဒ္တုိင္းဟာ စာဖတ္သူရင္ထဲ စြဲသြားေအာင္ ေတြးေခၚဖန္တီးမွုေတြ၊ ထိမိတဲ့ အေရး အသားေတြနဲ ့ဆြဲေဆာင္ႏိုင္ျမဲပါ …. အင္မတန္ေလးစားရပါတယ္။

ေနာက္ အစ္မ ေမဓါဝီရဲ ့ ေရးမိေရးရာေတြးမိေတြးရာ ဆုိတဲ့ ဘေလာ့ေလးပါ။ အစ္မပန္ဒုိရာရဲ ့ေက်းဇူးနဲ ့ ဒီ ဘ ေလာ့ ေလးကုိ ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္သြားပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္စရုိက္ ကြ်န္ေတာ့္ အၾကဳိက္ေတြသာမက အေတြး ေတြ၊
အေရးေတြ၊ ကဗ်ာေတြ ကြ်န္ေတာ္ ခုဖတ္ေနစဲပါ အင္မတန္ၾကဳိက္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အစ္မအိမ္က ျပန္ လာရင္ ရလာတာေတြ အမ်ားၾကီးပါ …..။ ေလးစားမိပါတယ္ ….. ၾကဳိက္ႏွစ္သက္ရပါတယ္။

အစ္မပန္ရဲ ့(ပန္ဒုိရာ) ဘေလာ့ျဖစ္ပါတယ္ ကဗ်ာလွလွ စာလွလွ အေရးေကာင္း အေတြးေကာင္းေတြကုိ အစ္မဆီေရာက္တုိင္း တရၾကမ္းကုိ တုရ ယူရပါတယ္။

အစ္မေရႊျပည္ရဲ ့(ေရႊျပည္သူ) စကားေျပအေရးမွာ ေငးေမာေနရတဲ့ ဘေလာ့ပါ စကားလုံးကုိ အလွဆင္ေသာ အစ္မေရႊျပည္ရဲ ့စာေလးေတြဟာ ရသ အမ်ဳိးမ်ဳိးေပးစြမ္းႏုိင္ပါတယ္။

ေနာက္ အစ္မ မယ္ရဲ ့ မယ္ကုိးရဲ ့ စာစုမ်ား ဘေလာ့ပါ အစ္မဟာ အင္မတန္ စကားလုံးေတြ ၾကြယ္ဝပါတယ္ ဥမာ ျပဳ တာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထပ္တူျပဳတာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဖြဲ ့အႏြဲ ့မွာ အင္မတန္ ေကာင္းမြန္လွပါတယ္စကား လုံးေတြအင္မတန္ အားေကာင္းပါတယ္။ အစ္မရဲ ့“ခ်စ္ျခင္း” ဝတၱဳရွည္ကုိ ၾကဳိက္ႏွစ္သက္ရတာ ဒီအေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ပါ …. “ခ်စ္ျခင္း” ကုိ ဆက္ျပီး ေရးပါလုိ ့တုိက္တြန္းပါရေစ အစ္မ မယ္ေရ .........။

မတတ္ႏိုင္ဘူး သူငယ္ခ်င္းတုိ ့ေရ ငါးခု မကဘူး တကယ္ေရးရင္ ခုႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္သြားလိမ့္မယ္ ……ေနာက္ အစ္ကုိ ေအာင္သာငယ္ရဲ ့ကဗ်ာေတြ၊ အစ္ကုိကုိရင္ေနာ္နဲ ့အစ္မခင္ေလးငယ္၊ အစ္မဂ်ဴနီယာလြင္ဦး၊ အစ္မရီတာ၊ ကုိတလႏြန္ၾကီး(ေပ်ာက္ေနတာ ၾကာျပီး ခုမွ ပုိစ့္တစ္ခုတင္တယ္ ခံစားခ်က္ကုိ စာလုံးေတြနဲ ့ ေရာ ထည့္ေပးတတ္ တာ သူ ့အေရးအသားေတြပါ)အစ္ကုိ သီဟသစ္၊ကုိယုယၾကီး၊ အစ္ကုိ ေနေဒးသစ္၊ အစ္ကုိ ဖုိးစိန္၊ ကုိသားၾကီး ရဲ ့ဇာတ္လမ္း ကုိ ဆက္ေစခ်င္ပါတယ္ အေရး အသား ေကာင္းသလုိ လူကုိ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ သြားေအာင္ သူ စာေတြက အစြမ္း ထက္ပါတယ္ …. ကုိလူေထြးၾကီး၊ ကုိရြာသားေလး (YTU) ရဲ ့အေရးအသားေတြကုိ မွတ္သားဖူးပါတယ္ စာေတြ ေရးပါဦး ကုိရြာ သားေရ၊လက္ဆိပ္ရွိတဲ့ ညီေဇာ္ ေရးလုိက္ရင္ ျပင္းရွတဲ့ ခံစားမွုေတြနဲ ့ ေမာေမာၾကီးျဖစ္ ေအာင္ စြမ္းသူေလးပါ …. အလွတရားရဲ ့ အေရး ေကာင္း အေတြး ေကာင္းေတြ၊ တစ္ေရးႏုိးထထေအာ္တဲ့ ခ်စ္ ျခင္းေျခရာ (အေရးေကာင္း ရက္နဲ ့ အိပ္ခ်ည္းေနတာ) နဲ ့ ဧရာသား ကုန္ေတာ့ဘူး အကုန္လုံးၾကဳိက္ႏွစ္သက္တာ ၊ ကုိ သက္တန္ ့ခ်ဳိရဲ ့ ဘေလာ့ေလး(စြယ္စုံက်မ္းတစ္အုပ္ လုိ တန္ဖိုးရွိပါတယ္)၊ အေနာ္ရဲ ့ စိတ္ကူးယဥ္္ အိပ္မက္ ကုိသက္ပုိင္သူ ....... ကဲ ေက်နပ္ပါ ေတာ့ တက္ဂ္ပုိင္ရွင္မ်ားျဖစ္တဲ့ ကုိသက္ တန္ ့ခ်ဳိနဲ ့ဝက္ဝံေလးေရ ကြ်န္ေတာ္ ၾကဳိက္တဲ ့ဘေလာ့ခုႏွစ္ ဆယ္ ေက်ာ္ရွိပါတယ္ …..

ေျပာရင္ေတာ့ မုိးပဲလင္းမလား ပဲ ဒီေတာ့ ေက်နပ္လိမ့္မယ္လုိ ့ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ တက္ဂ္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးပါ ဒီ တက္ဂ္ေရးရတာ ေခါင္းအခဲဆုံးပဲခင္ဗ် ….ဝက္ဝံေလးေရ ( အျမင္ကတ္ရတဲ့အ ေၾကာင္း) အေၾကြးကုိ ပုိစ့္တစ္ခု
ျခား ျပီးဆပ္ပါ့မယ္ သူငယ္ခ်င္းရဲ ့ဘေလာ့ေလးကေတာ့ အျမဲေရာက္လုိ ၾကဳိက္ ႏွစ္သက္ျပီး သားဆုိတာ ေျပာဖုိ ့မ လိုပါဘူး ေနာ္ …………..

ခင္မင္ေလးစားလွ်က္
ရန္ကုန္သား

“အခ်စ္၌ ေမြ ့ေလ်ာ္ျခင္း”

ကန္ေရ ျပင္သည္ စိမ္းညဳိ ့လွ်က္ရွိေလသည္။ ေနျခည္ႏုႏုက ေရျပင္ထက္သုိ ့အသာျဖာက်လုိ ့ေနသည္။ လွုိင္း ၾကက္ခြပ္ကေလးမ်ားက ကန္အစပ္ဆီသုိ ့ေျပးေျပးကပ္လာတဲ့အခါ ဖလပ္ဖလပ္ ဟူေသာအသံေလးကုိ ၾကားေန ရသည္။ ျမင္ျမင္သမွ်စိမ္းစုိေနေသာ ထုိကန္ေတာ္အင္းယားသည္ ခ်စ္သူအမ်ား၏ နားခုိရာျဖစ္၏။ အျမင္ေအး၏ ရင္ေအး၏ ခ်စ္သူမ်ားအတြက္ ခ်ဳိျမ၏။

သူတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ ေလတုိးလုိ ့မရေအာင္ တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ ဖက္တြယ္ထားၾကသည္။ သူမ ေခါင္း ေလးက သူ ့လည္တုိင္ကုိမွီလွ်က္က သူ ့ရင္ခုန္သံကုိ နားေထာင္ေနသည္။ သူ ့ရင္ခုန္သံက ေလးေလးေႏြးေႏြး ရွိေနမည္ျဖစ္သည္။ သူ ့ႏွာဖ်ားတြင္ သင္းေနေသာ သူမ၏ ကုိယ္သင္းရနံ ့ေလးသည္ အင္းယားကန္ကုိ ျဖတ္ တုိက္ လာေသာေလႏုႏု ေႏြးေႏြး ႏွင့္အတူ သင္းတပ်ံ ့ပ်ံ ့ရွိလွသည္။ သူမ လက္ေမာင္းျပည့္ျပည့္ေလးကုိ အသာ ဆုပ္ရင္း သူမလက္တစ္ဖက္ကုိ သူ ့ရင္ခြင္ထဲသုိ ့အသာထားလုိက္သည္။ လက္ကေလးကုိ မျပီး လက္ခုံ ေလးကုိ အသာေလး ေမႊးလုိက္ရင္ သူ ့ရင္ထဲ သာသာေလး ေႏြးေႏြးသြားေလသည္။

“ေမာင္ ….”

တေလာကလုံးတြင္ အဲဒီ ေခၚသံသည္ အသာဆုံးျဖစ္သည္။ ဘဝင္ကုိလည္း ျမျမေလး ေအးေစသလုိ သူ ့ရင္ကုိ လည္း လွုိက္ကနဲ ေႏြးကနဲ ျဖစ္သြားေစသည္။ ခ်စ္သူ ႏွစ္ေယာက္အတူရွိေနတဲ့အခါ ထုိသုိ ့ ေႏြးျမႏုရြေသာ ခံ စား ခ်က္ေတြ ရင္ခုန္သံေတြသည္ ဤမွ် ထုိမွ် ၾကည္ႏူးစရာရယ္လုိ ့ႏွုိင္းဆျပလုိ ့မရႏိုင္ပါေခ်။

“ဟင္ ေျပာေလ ႏြယ္ေလး …. ”

“ဟင့္အင္း ေမာင့္ ကုိ ေမာင္ လုိ ့ေခၚခ်င္တာ …. ေမာင့္ကုိေလ ေမာင္ လုိ ့ေခၚလုိက္ရရင္ ႏြယ္ေလး ရင္ထဲမွာ အ ရမ္းေႏြးသြားတယ္သိလား ေမာင္ ….. ေမာင္ရယ္ …. တစ္သက္လုံး ေခၚေနပါရေစေနာ္ ….”

သူ လွစ္ကနဲျပဳံးသည္။ သူ ့ရင္ထဲမွ ပီတိေတြက ျမဴးတူးလွုပ္ခါေနသည္။ ႏွလုံးသားက ဝူးဝူးဝါးဝါးေအာ္ သည္။ သူမ နဖူးျပင္ကုိ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ ဖြဖြ ကေလးနမ္းရွုိက္လုိက္သည္။ သာယာလွုိက္ေမာလွေပသည္။

“ေခၚေစဗ်ာ …. ေမာင္ကလည္း ႏြယ္ေလးရဲ ့ေမာင္ ဆုိတဲ့ေခၚအသံေလးကုိ အျမဲၾကားခ်င္ေနတာပါ … ေမာင္ က ႏြယ္ေလးရဲ ့ထာဝရ ေမာင္ပဲေလ ….”

ႏြယ္ေလးက လြင္လြင္ကေလးရယ္သည္။ ခ်စ္သူ ရယ္ေသာအခါ သူ ့ႏွုတ္ခမ္းေတြက အလုိလုိ ျပဳံးမိသြားသည္။
“ေမာင္ ႏြယ္ေလး ကုိ ဘာလုိ ့ခ်စ္တာလဲ ဟင္ …. ”

ႏြယ္ေလး၏ဆံစေတြကုိ သူ အသာပြတ္သပ္ေပးရင္းက ကန္ေရျပင္ကုိျဖတ္၍ ေသးငယ္ငယ္ကြ်န္းကေလးကုိ ေငး ၾကည့္ေနလုိက္သည္။ ဘာလုိ ့ခ်စ္တာလဲ ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းက အေတာ္ေျဖရခက္သည္။ ဘာကုိ ခ်စ္တာလဲ ဆုိရင္ သာ ရွာၾကံေျပာလုိ ့ရသည္။ တကယ္ေတာ့ ဘာကုိ ခ်စ္တာလဲ ဘာလုိ ့ခ်စ္တာလဲ ဆုိတဲ့ ေမးခြန္းအ တြက္ အေျဖ က တစ္မ်ဳိးတည္းသာျဖစ္သည္။ သူ တုိက္ရုိက္ ေျဖဆုိႏုိင္ျခင္းငွာ မစြမ္းပါ။

“ခ်စ္လုိ ့ခ်စ္တယ္ လုိ ့ပဲေျဖရမွာပဲ ႏြယ္ေလးရဲ ့။ ဘာလုိ ့လဲဆုိေတာ့ ႏြယ္ေလးကုိ ေမာင္ ခ်စ္တယ္ ဆုိတာကြ ဥပ မာ ႏြယ္ေလး ျပဳံးတာကုိ ခ်စ္တယ္ ႏွုတ္ခမ္းေလးေတြ မ်က္လုံးေလးေတြကုိ ခ်စ္တယ္ …. ဆံပင္ေလးေတြကုိ ခ်စ္တယ္ လက္ကေလးေတြ ကုိခ်စ္တယ္ ….. အဲလုိ တစ္ခုခ်င္းလုိက္ေျပာရင္ ကုန္မွာေတာင္ ဟုတ္ဘူး ေမာင္ က အကုန္ခ်စ္ေနတာေလ …. ေတာ္ေတာ္ ဂြက်တဲ့ေမးခြန္းပဲ”

ႏြယ္ေလးက သူ ့လက္ကုိ အသာဆုပ္ကုိင္လွ်က္ သူမ ႏွုတ္ခမ္းေလးႏွင့္အသာထိထားသည္။ သူမ ႏွုတ္ခမ္း ေလးက ေႏြးသက္ေနသည္။

“ဘာကုိ ခ်စ္လဲ တုိ ့ဘာလုိ ့ခ်စ္တာလဲ လို ့ေမးလာလုိ ့သာ ႏွုတ္ခမ္းေလး ကုိခ်စ္တယ္ ပါးေလးကုိ ခ်စ္တယ္ ဒီလုိ ေလးျပဳံးလုိ ့ … ဒီလုိေလးၾကည့္တတ္လုိ ့…. ဆုိျပီးသာ ရွာၾကံေျပာရတာ … ခ်စ္တာက ခ်စ္တာပဲေလ … ႏြယ္ေလး ဘာပဲျဖစ္ေနေန ေမာင္က ခ်စ္ေနမွာပဲ ….. ေျပာျပလုိ ့မရဘူး …. ဒါေပမယ့္ ေမာင္ ႏြယ္ေလးကို တကယ္ မခ်စ္လို ့မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ေသခ်ာေတြးၾကည့္ရင္ ႏြယ္ေလးနဲ ့ပတ္သက္သမွ်အရာ အားလုံးကုိ ခ်စ္ေန တာ ….. ႏြယ္ေလး ဆုိတဲ ့ အေငြ ့အသက္ကေလး ရွိေနတဲ ့အရာတုိင္းကို ခ်စ္တာ …..”

သူမက သူ ့ခ်စ္ ဒႆနကုိ ျငိမ္သက္စြာခံစား နားေထာင္ေနသည္။
“ ေမာင္ ႏြယ္ေလးကုိ ၾကဳိက္ေနျပီထင္တယ္လုိ ့ ဟုိေကာင္ ေက်ာ္ေက်ာ့္ကုိ တုိင္ပင္တုန္းက ဒီေကာင္ ဘာေျပာ တယ္ထင္လဲ … ႏြယ္ေလး …. ”

“ဟင့္အင္း ကုိေက်ာ္က ဘာေျပာလဲ ေမာင္ ”

“မခ်စ္ခင္ အရင္မုန္းၾကည့္လုိက္တဲ့ ….. မုန္းၾကည့္လုိက္ရင္ အမွန္ေတြကုိ ေတြ ့လာလိမ့္မယ္တဲ့ …. ေမာင္ လည္း ပထမေတာ့ ဒီေကာင္ ေနာက္ေနတယ္ ေအာက္ေမ့တာ ….. အဲဒါနဲ ့ေမာင္လည္း ႏြယ္ေလးကုိ အစမ္း မုန္းၾကည့္ လုိက္ေရာ …..”

“ဟင္ … ႏြယ္ေလးကုိ ေမာင္က အစမ္းမုန္းၾကည့္တယ္ ….. ဟဟ … ေမာင့္စကားက အဆန္းပဲ ….”

“ဟုတ္တယ္ ႏြယ္ေလးရဲ ့ ေက်ာ္ေက်ာ္က ေမာင့္ကုိ အဲလုိ စမ္းသတ္ခုိင္းတာ ….. ပထမဆုံး ႏြယ္ေလးဆီမွာ ေမာင္ မၾကဳိက္တာေတြ လက္မခံႏုိင္တာေတြ ဘာမ်ားရွိလဲေပါ့ ….”

“ဟာ ေမာင္က ႏြယ္ေလးကုိ အရုပ္တစ္ခု ဝယ္သလုိ အျပစ္အနာအဆာ ပါလားဆုိျပီးၾကည့္တာေပါ့ေလ …ဟြန္း မုန္းဖုိ ့ေကာင္းလုိက္တာ …. ”

“ဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ ေမာင္ ေျပာျပီးပါပေကာ အစမ္းမုန္းၾကည့္တာပါ ….. ခ်စ္တယ္ ဆုိတာ ဘာလဲ လို ့သိမွ မသိ တာ အမုန္းဆုိတာကိုေတာ့ လူတုိင္းက သိတယ္ေလ ….. မုန္းဖုိ ့ကလြယ္တယ္ အျပစ္ျမင္ဖုိ ့က လြယ္တယ္ ႏြယ္ေလးရဲ ့ …..”

“ဒါနဲ ့ပဲ ေမာင္က ႏြယ္ေလးကုိ မုန္းၾကည့္လုိက္တယ္ဆုိပါေတာ့ …. ရွင္းႏိုင္ေအာင္ ရွင္းေနာ္ မရွင္းႏိုင္ လုိ ့ကေတာ့ ျပႆနာရွာမွာ ….. ေမာင္ လူဆုိးၾကီး ႏြယ္ေလးကုိ မုန္းၾကည့္ရက္တယ္ …..”

“ကဲပါ ႏြယ္ေလးရယ္ ျပႆနာေတာ့ မရွာလိုက္ပါနဲ ့ေမာင္ေျပာတာကုိ နားေထာင္ေပးပါဦး ….ေနာ္ အဲဒါနဲ ့ ေမာင့္ ရင္ထဲ စြဲေနတဲ့ ႏြယ္ေလးကုိ ေမာင့္အေတြးထဲ ေခၚလုိက္တယ္ေပါ့ကြာ …. ျပီးေတာ့ ႏြယ္ေလးရဲ ့ေျခ ဆုံး ေခါင္းဖ်ား ေမာင္ဘာ မၾကဳိက္တာ ရွိလဲလို ့အေသရွာေတာ့တာေပါ့ ….”

“ဟာ ေမာင္ေနာ္ …. .ဘာေတြေျပာေနတာလဲ ….”

“ဟဟ တကယ္ေျပာတာ ဒါေပမယ့္ေလ ဟုိး ႏြယ္ေလးရဲ ့ဆံဖ်ားေလးကေန ဟုိးေျခဖ်ားေလးအထိ ေမာင္ မခ်စ္ တာ ေမာင္ မၾကဳိက္တာ ဘာမွ မရွိဘူး …. ေမာင္ အကုန္လုံးကုိ ခ်စ္ေနတာ ေနာက္ႏြယ္ေလးရဲ ့စိတ္ကေလး ေတြ ႏြယ္ေလးရဲ ့မူဟန္ေလးေတြ အေတြးေလးေတြ ရယ္ေမာသံေလးေတြ အျပဳံးေလးေတြ စိတ္ေကာက္ရင္ လုပ္ျပီးစူ ထားတဲ့ႏွုတ္ခမ္းေလးေတြ အုိဗ်ာ ေမာင္ အကုန္လုံးကုိ ခ်စ္ေနတာ အျပစ္ဆုိတာေလ တစ္စတစ္ေလ မွ ရွာလုိ ့မရဘူး ျပီးေတာ့ ႏြယ္ေလး ေမာင့္ကုိ ခ်စ္တာေလးကုိ ေမာင္ ခ်စ္ေနခဲ့မိတယ္ …..”

သူမ သူ ့ကုိ အျပစ္မတင္ပါ။ သူမ သူ ့ ရင္ကုိ အသာေလး ပါးအပ္လာသည္။ သူ ့ႏွလုံးသားေတြနဲ ့သူမ ႏွစ္ ကုိယ္ ၾကားစကားေတြ ၾကားနာေနၾကသည္။ သူ ့ ရင္ထဲမွ အခ်စ္ေတြသည္ သူမ၏ ထိေတြ ့ျခင္းတြင္ ယိုင္နဲ့ ျခင္း မရွိဘဲ ခ်စ္ေနမိပါလားဆိုတာ သူ အံ့ၾသစြာသိလုိက္ရသည္။ အခ်စ္သည္ ေစာင့္ထိန္းအပ္သည္ တုိ ့ကုိ ေစာင့္ ထိန္း သင့္ ခ်ိန္ တြင္ ေစာင့္ထိန္းျပီး ျဖစ္ေနေလ၏။ ထုိသည္မွာ အခ်စ္၏ မနာက်င္ေစလုိမွုျဖစ္ေလသည္။ သူ၏ ထိေတြ ့ ျခင္း သည္ သူမ အေပၚဘယ္ေသာအခါမွ နာက်င္မွု မရွိေစရပါ။ သူ သူမကုိ ျမတ္ႏုိးမွုျဖင့္ တုိးတုိးျပီး ခ်စ္ေနမိျပီ တည္း။

“အဲေနာက္ ေမာင္ ႏြယ္ေလးကုိ ဘယ္လုိ မုန္းၾကည့္ၾကည့္ အျပစ္ရွာၾကည့္ၾကည့္ ဘယ္လုိမွ ရွာလုိ ့မရဘူး ေရာင္ ေရာင္ကေလးေတာင္ မေတြ ့ဘူး …. ေမာင္ ကုိယ္တုိင္သိလုိက္တယ္ေလ ေမာင္ ႏြယ္ေလးကုိ တားမရ ဆီးမရ ကုိ ခ်စ္ေနျပီဆုိတာ …”

“တကယ္ေတာ့ ႏြယ္ေလးရယ္ အခ်စ္ဆုိတာ စည္းမ်ဥ္းေတြ ဥပေဒေတြ နဲ ့ေဘာင္ခတ္ထားလုိ ့ရတာမွ မဟုတ္ တာ အခ်စ္က ေမာင္တုိ ့လုိ မ်က္ႏွာမလုိက္တတ္ဘူး ႏြယ္ေလးရဲ ့ ပြင့္လင္းတယ္ ရုိးသားတယ္ ေမာင္ ေတာ့ ႏြယ္ ေလးကုိ အတုိင္းအတာ မရွိတဲ့ ပုံစံမ်ဳိးနဲ ့ ေရတြက္လုိ ့မရတဲ့ အခ်ိန္မ်ဳိးနဲ ့ ခ်စ္ေနတယ္ဆုိတာ ႏြယ္ေလး ယုံ ထား ေစခ်င္တယ္ ေမာင္လည္း ႏြယ္ေလးကုိ မျပယ္တဲ့အခ်စ္ေတြနဲ ့ ခ်စ္ေနမွာမုိ ့ပါ ….”

သူမ ေမာင့္ ရဲ ့စကားလုံး လွလွေတြကုိ ပီတိေဇာနဲ ့ပင္ ျပဳံးရယ္မျပစ္ႏိုင္ပါ။ ေမာင့္ ရဲ ့စကားလုံးေလးေတြကုိ သူမ ခ်စ္ ေနခဲ့ သည္။ ေမာင့္ စကားသံေလးေတြရဲ ့မီွတြယ္ရာ ေမာင့္ ရင္ခြင္ကုိ သူမ ခ်စ္ေနမိျပီ …. သူမ ေမာင့္ ရဲ ့ ေႏြးေထြး လွတဲ့ အခ်စ္ ေတြနဲ ့အတူ ေပ်ာ္ေမြ ့ေနျပီ။ သူမတုိ ့ႏွစ္ေယာက္လုံး၏ ႏွလုံးသဲပြတ္တုိ ့သည္ ခ်စ္ျခင္း ျဖင့္ တြယ္ဆက္ လွ်က္ ရွိ ေနျပီျဖစ္သည္။

“ေမာင့္ကုိ ႏြယ္ေလး ဘယ္လုိ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တာလဲဟင္ ေျပာပါဦး ေမာင္ၾကားခ်င္လုိ ့….”

ကန္ေရျပင္သည္ သူတုိ ့အားျပဳံးျပဳံးၾကီး ၾကည့္ေနသည္။ ေလႏုႏုေတြက ေနျခည္၏ ေႏြးေထြးမွုေတြကုိ ေပြ ့ပုိက္ လွ်က္က ခ်စ္သူႏွစ္ဦးကုိ အသာအယာေပြ ့ဖက္က်ီစယ္သြားသည္။

“ေမာင့္ကုိ …….…. ေမာင္ ကႏူးညံ့တယ္ ျပီးေတာ့ အင္းေနာ္ အဲလုိ အေမးခံရေတာ့မွ ေမာင့္ကုိ ကုိယ္ခ်င္းစာမိ တယ္ …. ေမာင္ ႏြယ္ေလးကုိ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆုိတာ သိခ်င္လုိ ့သာေမးတာပါ ….တကယ္ေတာ့ ေမာင္ ေျပာသလို ေထာက္ျပလုိ ့မရတဲ့အရာေတြပါပဲ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ႏြယ္ေလး ေမာင့္ကုိ ခ်စ္တာပဲသိေတာ့တယ္ …. ေမာင္နဲ ့ ပတ္သက္သမွ်အရာအားလုံးကုိ ႏြယ္ေလးခ်စ္တယ္ …. ေမာင့္ရင္ခြင္ထဲမွာ ႏြယ္ေလး ခုလုိေလး အျမဲ ေနပါရေစ ေမာင္ရယ္ ေနာ္ …..”

“….ေမာင့္ကုိ ႏြယ္ေလးခ်စ္တယ္ လုိ ့ ေျပာလုိက္တာ ႏြယ္ေလးရဲ ့ဘဝတစ္ခုလုံးပါတယ္ေမာင္ …. ေမာင့္ ကုိ ႏြယ္ ေလး ယုံၾကည္တယ္ ဘာလုိ ့ယုံၾကည္တာလဲလုိ ့ေျပာရရင္ ေမာင့္ရဲ ့တည္ၾကည္မွုေတြ မေတြေဝ တတ္ မွုေတြ ႏြယ္ေလးကုိ လက္တြဲ ျပီး ႏြယ္ေလးေရွ ့ကမားမား မတ္မတ္ ရပ္တည္ေပးခဲ့တာေတြ အကုန္လုံးပဲ ….”

“ႏြယ္ေလးတို ့မိန္းမေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ ၾကံ့ခုိင္တယ္ဆုိျပီး မာန္တင္းထားတင္းထား အတြင္းသေဘာေတြ အသည္းႏွလုံးေတြက ႏုႏုေလးရယ္ပါ ….. ႏြယ္ေလး ေမာင့္ ကို ခ်စ္ရတာ လုိအပ္ေနတဲ့ ၾကံခုိင္မွုေတြ အားအင္ ေတြ အကုန္လုံး ရလုိက္သလုိပဲ …… တကယ္ ေတာ့ ေမာင္ရယ္ ဦးေႏွာက္ရွိရွိ ခ်စ္ဖုိ ့ဆုိတာ မျဖစ္ႏိုင္တာၾကီးပါ ဒါေတြ မရွိဦးေတာ့ ေမာင့္ကုိ ႏြယ္ေလး ခ်စ္ေန ဦးမွာပဲ ေမာင့္မွာ ဒီလုိ အရည္အခ်င္းမ်ဳိးေတြ ရွိေနတာဟာ ႏြယ္ ေလးရဲ ့ကံတရားပါ ေမာင္ေျပာသလုိ အခ်စ္မွာ ေရြးခ်ယ္မွုဆုိတာ မရွိပါဘူး …..”

သူမ၏ ဘဝသည္ ေမာင္ ျဖစ္သည္။ သူမ၏ ရယ္ေမာသံသည္ ေမာင္ ျပဳံးတုိင္းေပၚထြက္လာမည္။ သူမ၏ မ်က္ ရည္ မ်ား သည္ ေမာင့္ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲမွုမ်ား၏ အထိမ္းအမွတ္ျဖစ္သည္။ သူမသည္ ေမာင့္၏ မွန္တစ္ခ်ပ္ ျဖစ္ ေကာင္းျဖစ္မည္။ သူမ ေမာင့္ ကုိ ထုိမွ်ခ်စ္သည္။ ခ်စ္လြန္းလို ့ေခၚလိုက္ေသာ သူမ၏ “ေမာင္”သည္ သူမ ရင္ထဲ ၌ ဖြဲ ့စည္းျဖစ္တည္ လာေသာ အခ်စ္မ်ား၏ ပဲ့တင္သံသာျဖစ္သည္။

သူမ၏ ျဖစ္တည္မွုသည္ ေမာင္ ဟူေသာ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ အတြက္ျဖစ္သည္။ ေမာင္မရွိရင္ သူမ ဆုိ ေသာ မိန္းမ မရွိ။ သူမ၏ အေတြးမ်ားအားလုံး၏ ပုိင္ရွင္သည္ ေမာင္ သာလွ်င္ျဖစ္သည္။ ေမာင့္ အတြက္ သူမ တြင္ အရာ အားလုံးကုိ လုိက္ေလ်ာႏိုင္သည္။ ေမာင့္အတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ မာေၾကာသြားမွာ မဟုတ္တဲ့ အသည္း ႏွလုံးေတြ သူမတြင္ရွိသည္။ ေမာင့္ကုိ ခ်စ္ရလုိ ့သူမ ဘယ္ေတာ့မွ ႏြမ္းနယ္သြားမည္မဟုတ္ေပ။ သူမ မွာ ေမာင့္အတြက္ အျမဲတမ္းသစ္လြင္ေတာက္ပေနေသာ အခ်စ္ေတြရွိေနပါသည္။

သူမ ေမာင့္ရင္ခြင္ကုိ မွီႏြဲ ့ရင္းက ေမာင့္အေပၚ သူမ၏ ခ်စ္ျခင္းကုိ ေဖာ္က်ဴးရန္ၾကဳိးစားေနမိသည္။ ေမာင္ ကအလုိက္သစြာ တိတ္ဆိတ္ေနေပးသည္ ေမာင့္ရင္ခုန္သံကုိ စည္းခ်က္လုိက္ရင္း သူမျပဳံးလုိက္မိသည္။

“ႏြယ္ေလး ေမာင့္အျပစ္ေတြကုိ လုိက္ရွာၾကည့္ေနတာ၊ ေမာင့္သီအုိရီၾကီးကုိ စဥ္းစားၾကည့္ေနတာ။ ႏြယ္ေလးနဲ ့ ေတာ့ သိပ္မကုိက္ဘူး ထင္တယ္ေမာင္ရဲ ့ ႏြယ္ေလးက ေမာင့္ကုိ ခ်စ္ေနျပီေလ … ေမာင္က ႏြယ္ေလးရဲ ့ တစ္ဦး တည္းေသာ ေမာင္ ျဖစ္ေနျပီ ခ်စ္အံ့ စဲစဲ ေလးဆုိရင္ေတာ့ ပုိအဆင္ေျပမယ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ ေလ ေမာင့္ကုိ အ ျပစ္ ဆုိလုိ ့အစမ္းေလးေတာင္ ျမင္မၾကည့္ခ်င္ပါဘူး ....... ႏြယ္ေလး ကေတာ့ ေမာင့္ကုိ ခ်စ္ တာပဲ သိတယ္ …. အရင္တုန္းကလည္း ေမာင့္ကုိ ႏြယ့္ခ်စ္သူမ်ား ျဖစ္ခဲ့ရင္ဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေလးနဲ ့ ခ်စ္ရ တာအေမာ၊ ခု ေမာင့္ ကုိ ႏြယ္ေလးရဲ ့ေမာင္ အျဖစ္နဲ ့လည္း တအားခ်စ္ေနတုန္းပဲ …. ေနာင္လည္း ခ်စ္ေနဦး မွာပဲ ေလ …. ေမာင္သာ ပစ္ မသြားရင္ေပါ့ ….”

“အဲ … ေမာင္က ႏြယ္ေလးကုိ ဘာကိစၥပစ္သြားရမွာလဲ … ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ခ်စ္လုိ ့လည္းမဝႏုိင္ဘူး ပစ္လုိ ့ လည္းမသြားႏိုင္ဘူး ဗ်ာ …… ”

ေမာင့္ အနမ္းေတြသည္ အခ်စ္ေၾကာင့္ရယ္လားမသိ လွုိက္ဖုိျခင္းထက္ ေႏြးေထြးမွုကုိသာေပးသည္။ သူမ ေမာင့္ ၏ တုိအနမ္းမ်ားကုိ ျမတ္ျမတ္ႏုိးႏုိးခံယူေနမိသည္။ အခ်စ္သည္ ေမာင့္အနမ္းကုိ ျဖဴစင္ေစေၾကာင္း သူမ ေကာင္း ေကာင္းၾကီး သိသည္။ ေမာင္ႏွင့္ပတ္သက္၍ သူမ အတြက္ စိုးရိမ္မွုဆုိတာမရွိခဲ့ေသး။ ထုိသည္မွာ သူမ ေမာင့္ အေပၚယံုၾကည္မွုျဖစ္သည္။ ေမာင့္အၾကည့္ေတြ ေအာက္တြင္ သူမ မလုံျခဳံမွုဆုိတာ မခံစားရ ေမာင့္အၾကည့္ ေတြ ေအာက္တြင္ သူမ သည္ လြတ္လပ္ေနခဲ့သည္။ အေႏွာင္အဖြဲ ့ကင္းမဲ့ေနသည္။ ထုိသည္မွာ ေမာင့္ သိကၡာ ျဖစ္ သည္။ ေမာင့္ ကုိ ထုိသည္မ်ားေၾကာင့္ သူမ ခ်စ္ရသည္။ ထိုသည္မွာ သူမ ခ်စ္ေသာ ေမာင့္အလွတရားမ်ား ျဖစ္ သည္။ ေမာင့္ အေရျပားတစ္ေထာက္ထက္ ထုိကဲ့သုိ ့ေသာ မနာက်င္ရသည္ ၾကင္နာမွုမ်ားကုိ သူမ ပုိျမတ္ ႏိုးမိ ပါသည္။

“ေနာက္ဆုံးေတာ့ ႏြယ္ေလးရယ္ ေမာင္က ႏြယ္ေလးကုိ ခ်စ္တာ ႏြယ္ေလးလုိ ့အမည္တပ္ထားတဲ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ရဲ ့ဂုဏ္သတၱိေလးေတြတုိင္းကုိ ခ်စ္ေနမိတာပါ … တုိင္းျပလုိ ့လည္း ေမာင့္မွာ မတတ္ပါဘူး ေျပာျပ လုိ ့လည္း စကားေတြ မရွိပါဘူးကြာ ….. ေမာင္လည္း ႏြယ္ေလးကုိ ခ်စ္တာပဲ သိတယ္ ခ်စ္ခ်င္ေနတာပဲသိတယ္ ဒိျပင္လည္း မစဥ္းစားခ်င္ေတာ့ဘူး ……”

“ေမာင္ကလည္း စကားတတ္လိုက္တာ.......... ႏြယ္ေလး ေတာ့ အဲဒါေတြနဲ ့တင္ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေၾကြေနရေတာ့ တာ ေနာ္ …..”

“ဟဟ စကားတတ္လုိက္တာတဲ့ ၾကည့္ပါဦး ေမာင့္ ျမဒါလီေလးက အခ်စ္အေၾကာင္းေတြကုိ ေျပာေနလုိက္တာ ေမာင္ေတာင္ လုိက္လုိ ့မမွီေတာ့ဘူး …. သိပ္ေပ်ာ္တာပဲ ေမာင္ သိပ္ေပ်ာ္တာပဲ အခ်စ္ရယ္ ……. ”

ခ်စ္သူ ႏွစ္ေယာက္၏ ရယ္သံလြင္လြင္သည္ လွုိင္းၾကက္ခြပ္ေလးမ်ား၏ ဖလပ္ဖလပ္ဟူေသာ အသံမ်ားႏွင့္ အ တူ လြင့္ပ်ံသြားေလသည္။ စိမ္းစုိေသာ အပင္စိမ္းစိမ္းတုိ ့သည္ ေလအလာတြင္အသာ ယိမ္းလွ်က္ အခ်စ္၏ သံ စဥ္၊ ခ်စ္သူ ႏွစ္ဦး၏ ရင္ခုန္သံမ်ားႏွင့္အတူ စည္းဝါးလုိက္ေနသည့္ဟန္ျဖင့္ စိမ္းစိုျမျမျဖင့္ ျမင္သမွ် လွပေန ေလ သည္။ အခ်စ္သည္ အေကာင္းဆုံးေသာ အလွဖန္တီးရွင္ျဖစ္သည္။ အခ်စ္သည္ ျဖည့္ေတြးေပးႏိုင္ဆုံး ေသာ အ ေကာင္းျမင္ဝါဒီသမား တစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ အခ်စ္သည္ ေကာင္းစြာေသာ ခ်ဳပ္တည္း ေစာင့္ထိန္းႏိုင္မွုကုိ ျဖစ္ ေစ သည္။ ႏူးညံ့သလုိ ခုိင္မာတည္ျမဲသည္။ အဆင္းလွသလုိ အသံကလည္း ခ်ဳိျမသည္။ နာက်င္ျခင္း ကင္း ေသာ ထိေတြ ့ျခင္းမ်ားျဖင့္ ျပည့္သိပ္ေနေလသည္။

သူမ ေမာင့္ကုိ ေမာ့ၾကည့္လုိက္သည္။ ေမာင္ကလည္း သူမကုိ အသာငုံ ့ၾကည့္သည္။ ေမာင့္မ်က္လုံးထဲတြင္ ေမာင့္၏ သူမအေပၚျမတ္ႏိုးျခင္းမ်ားႏွင့္သာ ျပည့္ေသာ အခ်စ္ေတြကုိ တလက္လက္ႏွင့္ေတြ ့ေနရသည္။

သူ သူမကုိ ငုံ ့ၾကည့္လုိက္ေတာ့ သူမ မ်က္လုံးထဲတြင္ သူ ့အား ယုံၾကည္ျခင္းႏွင့္ ရွင္သန္ေနေသာ အခ်စ္ေတြ ကုိ အထင္းသားျမင္ေနရသည္။ သူမသည္ ဤေလာကတြင္ သူအခ်စ္ဆုံး မိန္းမျဖစ္ေလသည္။

အင္းယားကန္သည္ ခ်စ္သူ ႏွစ္ဦး မ်က္ေမွာက္တြင္ အလုိက္တသိ တိတ္ဆိတ္ေပးေန၏။ ခ်စ္သူတုိ ့၏ ရင္ခုန္သံ တုိးသိပ္သိပ္တုိ ့က ႏွစ္ကုိယ္ၾကား စကားဆုိၾကေလေတာ့သည္။

ရန္ကုန္သား

“မာန သင့္တဲ့ ပန္း ”

“နင္က ငါ့သူငယ္ခ်င္းမဟုတ္ဘူး ….. နင္ကငါ့ရဲ ့ေသေဖာ္ေသဖက္ ….”

အျဖဴေရာင္သူငယ္ခ်င္းေတြ ဘယ္ေလာက္ထိ ရုိးသားႏုိင္ၾကမလဲ။ တစ္ေယာက္အတြက္ တျခားတစ္ေယာက္ ဟာ မရွိမျဖစ္ လုိအပ္ေနခဲ့တယ္ ဆုိရင္ သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္နဲ ့တစ္ဘဝလုံးလက္တြဲသြားလုိ ့ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား။ ခ်စ္ သူမက်
သူငယ္ခ်င္းမက်တဲ ့ဘဝမွာ ဘယ္ေလာက္ထိ သူ ရုိးသားႏုိင္ပါ့မလဲ ….။ သူဘယ္တုန္းက မွမရုိးသား ခဲ့ ဘူးလုိ ့ေျပာရင္ သူမက သူ ့ကုိ မုန္းသြားမလားပဲ။ သူမ နားမွာရွိေနတဲ့ သူမရဲ ့ျဖဴျဖဴစုတ္စုတ္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ ေယာက္ က ဟန္ေဆာင္ေကာင္းခဲ့တယ္ ဆိုတာကုိေလ။

တိတ္ဆိတ္တဲ့ ည သူမအိပ္မေပ်ာ္တဲ့အခါ အတူစကား ေျပာ ေဖာ္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ သူမ ရင္ထဲက ပူေသာစကား ခ်ဳိ ေသာစကား ေတြကုိ သူ ေက်ာက္ရုပ္တစ္ရုပ္လုိ နား ေထာင္ ေနခဲ့တယ္ဆုိတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား။ ဘယ္လုိလုပ္ ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလဲေလ …. သူ ့ရင္ထဲမွာ ခပ္ေလးေလး ခုန္ ေနတဲ့ အ သည္းႏွလုံး ရွိတာပဲ ….. ။ သူမရဲ ့ဂရုစိုက္မွုေတြ ကေရာ၊ သူ ့အနားမွာ အျမဲတေစ ရွိေန၍ သူ ့ဘဝ ျပည့္စုံေန တယ္လုိ ့ခံစားေနရတဲ့ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ ရဲ ့ ခံ စားခ်က္ေတြကေကာ၊ သူေတာ္ စင္မွ မဟုတ္ပဲ။ ခ်စ္တတ္ တဲ့ ေႏွာင္ဖြဲ ့တတ္တဲ့ အသည္းႏွလုံး ၾကီးနဲ ့ လူ ေလ။ အၾကင္နာကုိ မခံစားတတ္တဲ့ သူေတာင္ သာယာတယ္ ဆုိတာေလးေတာ့ ေျပာခ်င္ ေျပာမိမွာေပါ့။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ သူက သူမရဲ ့သူငယ္ခ်င္းမဟုတ္တဲ ့သူငယ္ခ်င္းပဲေလ။

သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အျဖစ္နဲ ့ သူမအတြက္ သိပ္ အေရးပါတဲ ့ဘဝကုိ သူ ႏွစ္ျခဳိက္တယ္ ျမတ္ႏိုးတယ္။ သူ ့ စကားေတြဟာ သူမအတြက္ အားေတြျဖစ္ေစတာကုိ ေက်နပ္ပီတိျဖစ္ရတယ္။ သူတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ရဲ ့ဘဝဟာ ေမခ နဲ ့မလိခလုိ ေပါင္းစုံျပီး ဧရာဝတီအျဖစ္စီးဆင္းႏိုင္ပါလိမ့္မယ္လုိ ့ ေမွ်ာ္လင့္မိခဲ့တယ္ …..သူမ က ေသေဖာ္ ေသ ဖက္ ပါလုိ ့ ေျပာလာတဲ ့အခါ သူ သူမကုိ ေငးၾကည့္ရင္းက ျပဳံးလုိက္မိတယ္။ ဘာလုိ ့ သူ ့ ရင္ထဲမွာ အဲဒီ အ ခ်ိန္ က သိပ္ေလးလံေနခဲ့တာလဲ။ သူငယ္ခ်င္းဆုိတာ အေႏွာင္အဖြဲ ့ကင္းမဲ့တဲ့ ဆက္ဆံေရး တစ္ ခုပါ။ ျဖဴစင္တယ္ …. ၾကံ့ခုိင္တယ္ ေပါ့ပါးတယ္…. လြတ္လပ္တယ္ …… မာနေတြက ေဘးကေန ေဒါသတၾကီး ေအာ္ဟစ္ေနေပမယ့္ …… ခ်စ္တဲ ့ သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ ေယာက္ ရဲ ့အျပဳံးေတြကုိ သူ မေက်ာ္လႊားႏိုင္ဘူးေလ။

“သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ဆီက ခ်စ္တယ္ဆုိတဲ ့စကား ကုိၾကားရမွာ ငါေသမေလာက္ေၾကာက္တယ္ ဟာ”

သူမေျပာခဲ့တဲ့ ဒီစကားဟာ သူ ့ရင္ထဲမွာ သံမုိစြဲသလုိ စြဲသြားတယ္။ ဒီစကားဟာ သူတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ရဲ ့ ဇာတ္ လမ္း မွာ အဓိကအက်ဆုံး ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဒီစကားေၾကာင့္ သူမရဲ ့ သူငယ္ခ်င္း အျဖစ္က လူသိရွင္ၾကား အနားယူဖုိ ၾကံ စည္ေနတဲ့ သူ ….. ပလန္ေတြ ဆြဲ ေနခဲ့တဲ့ သူ ….. အိပ္မက္ေတြ မက္ေနခဲ့တဲ့ သူ ……. ၾကည္ႏူးေနခဲ့တဲ့သူ ……. သူငယ္ခ်င္းအျဖစ္က တိတ္ တ ဆိတ္နဲ ့ အနားယူလုိက္ရတယ္ ….. ။ သူမ မသိဘူးလုိ ့လည္း ထင္ခဲ့တယ္။ မသိ ေအာင္ လည္းေနခဲ့တယ္ …… ။ ရယ္စရာေတာ့ ေကာင္းတယ္။ အခ်စ္နဲ ့ ပတ္သက္လုိ ့ စပ္စပ္ ထိမခံ တဲ့ အလိမ္မ ခံႏိုင္တဲ့ သူ ့ရင္ထဲက အသည္းႏွလုံးကုိ သူက ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့တာ …..။

ဒါေပမယ့္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ နားမွာ အခ်ိန္ႏွင့္အမွ် လူကုိယ္တုိင္မဟုတ္ေသာ္မွ အသံကေလးအျဖစ္ နဲ ့ ရွိေနခဲ့တဲ့ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ဟာ သူငယ္ခ်င္း ျမဴဖုံးလႊမ္းေနတဲ့ လက္ေတြ ့ဘဝထဲမွာ ငုိခ်င္ရက္နဲ ့ ရယ္ေန ခဲ့ရတယ္။ သူငယ္ခ်င္း ဆုိတဲ ့ၾကဳိးနဲ ့ ခုိင္မာေနျပီျဖစ္တဲ့ သူတုိ ့ႏွစ္ေယာက္တြင္ သူကမွ စျပီး ေနာက္ထပ္ သံ ေယာဇဥ္ ၾကဳိးတစ္ခုကုိ ခ်ည္ေႏွာင္ ဖုိ ့မၾကဳိးစားခဲ့ရင္ ….. ဒီလုိပဲ သူတုိ ့ႏွစ္ေယာက္ဇတ္လမ္းက ဘယ္ေတာ့ျပီး မယ္မွန္း မသိႏုိင္တဲ့၊ သတိရမွ ထထ ေရး တဲ ့ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ျဖစ္ေနမွာေပါ့။ သူမက သူငယ္ခ်င္းကုိ ခ်စ္သူ မလုပ္ခ်င္ေပမယ့္ စကၠန္ ့ မလပ္ အၾကင္နာေတြ ဂရုစုိက္မွုေတြနဲ ့ ေတြ ့ေနရတဲ့ ႏွလုံးသားက သံမဏိနဲ ့ လုပ္ ထားတာမွ မဟုတ္ တာ။ သာယာတာေပါ့ ….. ရင္ခုန္တာေပါ့ …. တမ္းတာတာေပါ့ ….. အဲဒီအၾကင္နာေတြ ေပ်ာက္ ဆုံးသြားရင္ ငုိေၾကြးမွာ ေပါ့ …. အဲဒီအၾကင္ နာေတြ နဲ ့နီးေနရင္ သူေပ်ာ္ေနမွာေပါ့။

ဒါေပမယ့္ မာန ဟာ မာန္နတ္တစ္ေကာင္လုိ သူ ့ရင္ ကုိ ဝင္ေမႊသြားတယ္ေလ။ ပါးစပ္ၾကီးကုိ ပိတ္ထားတယ္။ ရင္ခုန္သံေတြကုိ အသံလုံပုံးတစ္ခုထဲ ထည့္သိမ္းထား ပစ္လုိက္တယ္။ သူ ့ကုိခ်စ္သူ တစ္ေယာက္အျဖစ္ မထုိက္ တန္ဘူး သူမရဲ ့ခ်စ္သူ ျဖစ္မလာႏိုင္ဘူးလုိ ့ေျပာလုိက္ သလုိ ခံစားလုိက္ရတယ္။ သူမဘဝမွာ အဲဒီ ေသ ေဖာ္ေသ ဖက္ သူငယ္ခ်င္းနဲ ့ သူမရဲ ့ခ်စ္သူဆုိတာနဲ ့ ဘယ္လုိ အဆင့္အတန္း ခြဲျခားထားလဲဆုိတာ သူ မွ မသိ ႏိုင္ ပဲေလ။ သူမရဲ ့ယုံၾကည္ခ်က္ေတြနဲ ့ပတ္သက္တဲ့အခါ သူမရဲ ့ဘဝကုိ ရင္ဆုိင္တဲ့ အားမာန္ေတြကုိ အေရာင္ ေတာက္ေစ တဲ့ အခါ သူမ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲေနတဲ့အခါ သူမရဲ ့ဘဝအေပၚျမင္တဲ ့အျမင္ေတြကုိ ေဝဖန္ ၾက တဲ့အခါ သူမ ကုိ သူ ေကာင္းေကာင္း ၾကီးနားလည္ခဲ့တာေပါ့။ ဒါေပ မယ့္ သူ ့အေပၚထားတဲ့ သူမရဲ ့ ခ်စ္ျခင္း ကုိ သာ သူ နားမလည္ ခဲ့တာ …… ဟုတ္တယ္ေလ သူငယ္ခ်င္းမွ မလုပ္ ခ်င္တာပဲကုိ ….။

ဒီလုိပဲ သူ ့စိတ္ေတြလည္း ေပ်ာ့တစ္ခါ မာတစ္လွည့္နဲ ့ ေမ်ာေမ်ာၾကီးကုိ ျဖစ္လုိ ့၊ သူမ၏ ခ်စ္သူျဖစ္ဖုိ ့ၾကဳိးစား ခ်င္စိတ္ေတြဟာလည္း ေယာင္ဝါးဝါးျဖစ္၊ အတၱေတြကလည္း ကစဥ့္ကလ်ားျဖစ္ေနတဲ့ တြယ္တာမွုေတြၾကား မွာ ေထာင္ေထာင္လႊားနဲ ့…. သူငယ္ခ်င္းလုိပဲ မိန္းေမာေနလုိက္တာကမွ အနားမွာရွိခြင့္ရဦးမယ္ ခ်စ္တယ္ လုိ ့ေျပာ လုိက္ရင္ ရရွိလာမယ့္ လွပတဲ့အေျဖတစ္ခုဟာ ရာခုိင္ႏွုန္းေတြသိပ္နည္းေနမယ္ထင္လွ်က္ သတၱိေတြနည္း နည္း လာတယ္။ ေနာက္ သူ ဆက္မခံစားႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သူမရဲ ့စကားနဲ ့အတူ ေခ်ာလဲရင္းက ေရာထုိင္ခ်လုိက္ ေတာ့ တယ္။

ပုိင္ဆုိင္လုိမွု …. ရယူလုိမွု …. အသိအမွတ္ျပဳခံလုိမွု …. အခ်စ္ခံလုိမွု …. ။ လူတုိင္းဟာ လြတ္လပ္စြာခ်စ္ခြင့္ ရွိ တယ္ …..။ ဘယ္သူမွ တားဆီးလုိ ့လည္း မရသလုိ …. ေႏွာက္ယွက္လုိ ့လည္း မရဘူးေလ …..။ ဒါေပမယ့္ အခ်စ ္ခံရဖုိ ့ဆုိတာက်ေတာ့ ကုိယ့္အပုိင္းမဟုတ္ဘူး …… လြတ္လပ္စြာ အခ်စ္ခံပုိင္ခြင့္မရွိလုိ ့ေလ။ လြတ္လပ္ စြာအခ်စ ္ခံ ရဖုိ ့ၾကဳိးစားပုိင္ခြင့္ပဲရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ ့အတြက္ အဲဒီအခြင့္အေရးဟာ စကားတစ္ခြန္းတည္းနဲ ့ ေပ်ာက္ဆုံး သြား တယ္။

သူမ ခ်စ္သူဆုိတာကုိ ေတြ ့သြားခဲ့တာလား အရြဲ ့တိုက္ခဲ့တာ လားေတာ့ မသိ ….. သူမ ႏွလုံးသားမွာ သူ ့အတြက္ ေနရာနည္းသြားတယ္။ သူလည္း သူ ့အိပ္မက္ထဲမွာ ႏွစ္ႏွစ္ျခဳိက္ျခဳိက္ ဆက္ျပီး အိပ္ ေနႏိုင္ခဲ့တယ္ …. သူ ဘာ သာ အျပန္မွားခဲ့တာျဖစ္မယ္ အၾကင္နာဆုိတာ အခ်စ္မွမဟုတ္တာ တြယ္တာ မွုဆုိ တာ အခ်စ္ရဲ ့အဖ်ား အနးသားေတြပဲေလ …. သူမရဲ ့အၾကင္နာေတြက ဆင္းရဲမသြားပါဘူး … အဲဒါကုိ သူ နားမလည္တာ ….. ဘာျဖစ္ လုိ ့ ေဝးေနၾကေပမယ့္ သူမဟာ သူနဲ ့အတူ ရွိေနခဲ့ရတာလဲ …. ေဝး သြားျပီေလ …. ေဝးသြားၾကျပီ ….. သူငယ္ ခ်င္း အျဖစ္နဲ ့မျဖဴစင္ႏိုင္ေတာ့မယ့္ အတူတူ ေဝးလုိက္ၾကပါစုိ ့ရယ္ …။

သူ သူမကုိ ေပးခဲ့တဲ့ နားလည္မွုေတြ၊ ၾကင္နာမွုေတြ၊ ေႏြးေထြးမွုေတြကုိ သူမ ကုိယ္တုိင္ေရြးခ်ယ္ထားတဲ့ ခ်စ္သူ က မေပးႏိုင္ ဘူးတဲ့လား မျဖစ္ႏိုင္တာ ….. ကုိယ့္အသက္ထက္ ခ်စ္လို ့ ခ်စ္ သူေတြ ျဖစ္တာမဟုတ္လား …. “No one else above you ” ဆုိတဲ့စကားက ကေလးကစားစရာ မွမဟုတ္တာ ….. အပုိေျပာတဲ့ စကားတစ္ခု မဟုတ္ ဘဲေလ ….။ ဟုိး အသည္းႏွလုံးထဲက ေန အႏွစ္ႏွစ္အလလ ေမြးျမဴထားျပီးမွ အထပ္ထပ္စစ္ေဆး ေမး ျမန္းထား ျပီးမွ ထြက္ေပၚလာတာေလ။ ခ်စ္သူဆုိတာ ဟာ အဲဒီ မိန္းမ သုိ ့မဟုတ္ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ အ တြက္ အားလုံး ထဲမွာ နံပါတ္တစ္ျဖစ္ေနရမွာပဲ မဟုတ္လား …..။

မေမ့ေလ်ာ့ေပမယ့္ ေမ့ေလ်ာ့ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနခဲ့တဲ့ သူ ဟာ….. ဘယ္ေလာက္ပဲ ေဝးကြာေနပါေစ သူမ နဲ့ ေတြ ့တဲ့အခါ အစိမ္းေရာင္သမ္းတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ ့မၾကည့္ႏိုင္ခဲ့ဘူး …. သူ ့ႏွလုံးသာက သူမ နဲ ့အတူ ေနသားက် ေနခဲ့ တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ ခ်စ္တယ္ဆုိတဲ့စကား သူမကုိ ဘယ္လုိ ေျပာႏိုင္မွာလဲ …. အဓိပၸါယ္မွ မရွိေတာ့တာ သူမ ရယ္ေမာပစ္လုိက္ရင္ …… သူ ့ႏွလုံးသားက ခံစားႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး ….. ။ မေျပာလဲ မေျပာသင့္ေတာ့ ဘူး လုိ ့မာနက အမိန္ ေပးထားတယ္ ….. ရင္ထဲမွာ ရွိေနတာကေတာ့ ဝန္ခံပါတယ္ …. ေမ့လို ့မွ မရတာ။ ၾကဳိက္ သလုိ အမည္တတ္ႏုိင္တယ္ …. ခိုးျပီးခ်စ္ေနရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ လုိ ့ပဲျဖစ္ျဖစ္ … မာန ၾကီးတဲ ့ ေယာက်္ား တစ္ ေယာက္လုိ ပဲျဖစ္ျဖစ္ အတၱၾကီးတဲ့လူတစ္ေယာက္ လုိ ့ပဲျဖစ္ျဖစ္ ……။ ဒါေပမယ့္ အခ်စ္မရွိတဲ့ လူလုိ ့ေတာ အေျပာမခံ ႏုိင္ဘူး …။ ခ်စ္ေနတာ သူ ကုိယ္တုိင္ပဲသိတယ္ ….. ။

ႏွစ္ေတြသာၾကာ ေညာင္းလာတယ္ ဇာတ္လမ္းၾကီးက အီလာတာပဲရွိတယ္ အေျခအေနက ဒီအတုိင္းပဲ …. သူ သူမ ကုိ ခဏခဏ စိတ္ဆုိးေအာင္လုပ္တယ္ စိတ္နာေအာင္လုပ္တယ္ ထားပစ္ခဲ့တယ္ ဒါေပမယ့္ သူ နဲ ့ သူမ တစ္ ေနရာရာမွာ အေၾကာင္းတစ္ခုခုနဲ ့ ျပန္ဆုံၾကရတဲ့အခါ သူက ပဲျဖစ္ေစ သူမကပဲျဖစ္ေစ အျပဳံးေတြနဲ ့ျဖစ္ေန ၾကျပန္တယ္ ေပ်ာ္ေနၾကျပန္တယ္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက အမည္တပ္ လုိ ့မရတဲ့ ဆက္ဆံေရးမွာ ျပန္ျပီး ေနသား က် သြားၾကျပန္တယ္ ….. ။ သူ တစ္ခုပဲေသေသခ်ာခ်ာ သိတယ္ …. ေသေအာင္ခ်စ္ေနပါေစ ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာ ဘူး …ခ်စ္တယ္လုိ ့ ….။ ဒါေပမယ့္ သူ ယုိင္နဲ ့ခဲ့ရပါတယ္ … ေတြေဝခဲ့ရျပန္ပါတယ္…. ႏွလုံးသားကုိ ခ်ည္ထားတဲ့ မာနၾကဳိး နည္းနည္းေလး ေလ်ာ့သြားတာနဲ ့ အခ်စ္ေတြက ႏွလုံးေသြးနဲ ့အတူ တရေဟာ ျပန္လည္ စီးဆင္းလည္ ပတ္ ေနခဲ့ရတယ္ … သူမရဲ ့ေဟာဒီ ကဗ်ာဆန္တဲ့ စကားေလး တစ္ခြန္းေၾကာင့္ေပါ့ .......

“ငါေသ သြားမယ္ဆုိရင္ေတာင္ နင့္ကုိ အသက္ရွဴတုိင္း လြမ္းတယ္လုိ ့ေတာ့ နင္သိေအာင္ ေျပာခဲ့ခ်င္တယ္ ……”

မိန္းမေတြ လြမ္းျပရင္ သူတုိ ့ခ်စ္သူ ေယာက်္ားေတြ ဗုိင္းကနဲလဲျပီး အသက္ပါသြားေလာက္တယ္ေလ …။ ဒါေပ မယ့္ သူက သူမ ခ်စ္သူမွ မဟုတ္ဘဲ။ တိတ္တဆိတ္ပဲ လဲျပဳိလုိက္ေတာ့မယ္။ သူ ဒီစကား ေတြကုိ ရင္ထဲမွာ သိမ္း ထားလုိက္တယ္ …. ဇာတ္ေမ်ာၾကီးလည္း ဆုံးပါေစေတာ့ … သမုဒယ သံေယာဇဥ္ေတြ လည္း ေျပပါေစ ေတာ့၊ မုန္းလုိကလည္း မုန္းပါေစေတာ့၊ ထားလုိကလည္း ထားသြားပါေစေတာ့ ….။ အိပ္ခ်င္ ေယာင္ေဆာင္ သူ ဟာအ ႏုိးရ ခက္တယ္။ ဟုတ္တယ္ သူ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာမဟုတ္ဘူး ….။ အိပ္တစ္ဝက္ႏုိး တစ္ ဝက္ကမက္ေန တဲ ့ အိပ္မက္ ကေလး ကြယ္ေပ်ာက္သြားမွာစုိးရိမ္ေနတာ …..။ အသိစိတ္နဲ ့ ဆုံးျဖတ္လုိက္ရင္ …. ရက္စက္တဲ ့ အျပဳံး ေတြနဲ ့ျပဳံးမိမွာစုိးရိမ္ေနတာ ……။ သူမ သူ ့ကုိ အတၱၾကီးသူ တစ္ေယာက္ အျဖစ္ပဲ ျမင္ပါ ေစေတာ့ …… အခ်စ္ကုိ ရင္ထဲမွာ မ်ဳိသိပ္ထားရတာဟာ ဖြင့္ေျပာလုိက္လုိ ့ရရွိလာမယ့္ ျငင္းဆုိမွုထက္ ပုိျပီး နာက်င္ခံစား ရမယ္ဆုိတာ သိ ေပမယ့္ အဲဒီလမ္းကုိပဲေရြးလုိက္ေတာ့တယ္ …… သူမ ေျပာလာႏိုင္တဲ့ စကား ေတြကုိ ၾကား ေယာင္ေနမိတယ္ …

မာနၾကီးတဲ့သူ....
သရဲေဘာေၾကာင္တဲ့သူ......
မခ်စ္ရဲတဲ့ သူ (….. ဒီစကားဟာ သူ အနာက်င္ရဆုံးစကား ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ …..)

*****************

မၾကီးဝါေရ ..... ဒီမွ်နဲ ့ပဲေက်နပ္ပါေတာ့ေနာ္ ...... ငယ္က်ဳိးငယ္နာေတြလည္း ကုန္ပါေတာ့မယ္ .... :D ဇာတ္လမ္း အရင္းကုိက ရွုပ္ရွုပ္ ရွုပ္ရွုပ္မုိ ့ မရွင္းမရွင္းနဲ ့ ဖတ္လုိက္ရရင္ေတာ့ (မၾကီးနဲ ့ စာဖတ္သူ ေမာင္ႏွမေတြအားလုံး) ခြင့္လႊတ္ေပးပါ။ တင္ျပပုံ ညံ့ဖ်င္းတာလဲ ပါ ပါလိမ့္မယ္ ...... တက္ဂ္တဲ့ အတြက္ ေက်းဇူး မၾကီး ....။ မၾကီး ခ်မွတ္ထားတဲ့ စည္းကမ္းခ်က္ေတြနဲ ့ ကုိက္ညီပါတယ္ ဆုိတဲ့အေၾကာင္း ဝန္ခံ ပါတယ္ :D

ပုံေလးကုိ ဒီက ယူပါတယ္ ......

ရန္ကုန္သား

“အစန္း” ဟု ေခၚပါသည္

ေကာင္းကင္တစ္ခုလုံး ေျပာင္သလင္းခါေနရင္ ကုိေမာင္ေလး တုိ ့ေတြ ေသခ်င္ေစာ္နံသည္။ ဒီဘဝမွာ ေကာင္း ကင္ ရဲ ့ ျပာလြင္လြင္အလွဆုိတာကုိ ခံစားဖုိ ့ကံမပါလာဘူးထင္မိေလသည္။ ေနပူေရဆူခ်ိန္မွာ ေခြ်းတစီစီနဲ ့ နင္း လုိက္ ပါ မွ ညခင္းအိမ္ျပန္တဲ့ အခါ အိပ္ကပ္ထဲ ပုိက္ဆံေလးေပါေပါပါမည္။ ဆုိကၠားအုံနာခ ေပးအျပီး ျမဳိးျမဳိးျမက္ ျမက္က ေလး က်န္မည္။ သုိ ့မွ အိမ္က ေက်းဇူးရွင္မက မညံမည္ ျဖစ္သည္။

သူတစ္ေန ့လုံးအံၾကိတ္ျပီး ဆုိကၠား နင္းေနရ သည္ကုိ ကန္ေတာ္ၾကီးေဘး ပန္းခ်ီသြားဆြဲျပီး ျပန္လာသေလာက္ ရွိသည္ဟု ထင္ေသာမိန္းမျဖစ္သည္။ ေက်းဇူး ရွင္မက သူ ့ကုိဤမွ်ခ်စ္၏။ ဆုိကၠားဆြဲရတာလည္း အဆင္ေျပလွ သည္ ေတာ့မဟုတ္ တစ္ေန ့လုံး လူေတြ အပ်င္းမထူရင္ ငုတ္တုတ္ေမ့ခဲ့ရ ေသာရက္ေတြ ရွိခဲ့သည္။ ဆုိကၠားဂိတ္ မွာ သူ တစ္ေယာက္တည္း မွမဟုတ္ဘဲေလ။ ကုိေမာင္ေလးလုိ လူေတြ က အမ်ားၾကီးရွိသည္။ ကုိယ့္အလွည့္ ေရာက္ဖုိ ့ငုိက္တစ္ခါ ႏုိးတစ္လွည့္နဲ ့ေစာင့္ရင္း၊ အလွည့္လုရင္း စကား မ်ား တဲ့ အခါလည္းမ်ား အစန္း တစ္ ေယာက္ ေပါက္ေပါက္ေဖာက္သမွ် ဟာရယရႊင္ေဆးအမွတ္နဲ ့အပန္းေျဖ တဲ့ အ ခါ လည္းေျဖၾကရသည္။

ကုိေမာင္ေလး ဆုိကၠားနင္းစားလာသည္မွာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ရွိေရာ့မည္။ လက္ရွိဂိတ္ကုိေရာက္ တာပင္ ဆယ္ ႏွစ္ေလာက္ရွိျပီျဖစ္သည္။ ထုိဆယ္ႏွစ္ေလာက္ ကတည္းက အစန္းက သူတုိ ့ႏွင့္အတူ ပါစင္ဂ်ာ ေစာင့္ ေဖာ္ ေစာင့္ ဖက္ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ သူေတြ ့ကရာေျပာသမွ် ၾသခ်ကာ ရယ္ေမာခဲ့ရသည္။ အစန္းေပ်ာက္ေနေသာ ရက္မ်ဳိးဆုိပါ က သူတုိ ့ဂိတ္သည္လည္းေကာင္း သူတုိ ့ဂိတ္တည္ရွိေသာ ဗံဒါပင္ၾကီးေအာက္ ေရႊလက္ရာ ကြမ္း ယာ မည္ေသာဆုိင္မွ မေအးသြယ္သည္လည္းေကာင္း တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္ရွိေနတတ္ၾကျမဲျဖစ္သည္။

“အစန္း”

ကုိေမာင္ေလး ဒီဂိတ္ကုိေရာက္ျပီး တစ္ႏွစ္ေလာက္ရွိေတာ့ စိတ္မႏွံ ့ရွာေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ သူတုိ ့ အနားသုိ ့ေရာက္လာခဲ့သည္။ ဘယ္အရပ္ကလာသလဲ လုိ ့လည္းေမးမရ၊ အိမ္ဘယ္မလဲ လုိ ့လည္းေမးမရ၊ ဘာမွ ေမးလုိ မရေပ။ ေမးလုိ ့ရသည္မွ တစ္ခုတည္းျဖစ္သည္။ သူမ နာမည္သာျဖစ္သည္။ နာမည္ဘယ္လုိ ေခၚ သလဲလို ့ေမးလုိက္ရင္ “ကြ်န္မနာမည္ အစန္းဟု ေခၚသည္” ဟု ေျဖတတ္ေလသည္။ အဲဒီအခ်ိန္က ထုိကေလးမ အစန္း မသကာရွိလွမွ ဆယ့္ေလးငါးေျခာက္ႏွစ္ေပါ့။

အရူးမေလး အစန္းကုိ ေရာက္စက ဘယ္သူမွ အဖက္မလုပ္ၾက။ ကြမ္းယာဆုိင္က မေအးသြယ္ကအစ သူတုိ ့ ဂိတ္က ဆုိကၠားဆရာၾကီး ငယ္တုိ ့အဆုံး တစ္ေယာက္မွ အစန္းကုိ ၾကည့္လုိ ့မရ။ အစန္းက ေတြ ့သမွ် လူကုိ သူထင္ရာကုိ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ေျပာသည္။ မဟုတ္မဟတ္ေတြ ေျပာသည္။ စိတ္က မႏွံ ့ပ်ံ ့လြင့္ကာ ရူးသြပ္ ေနသည္ကုိးေလ။ ေျပာခ်င္တာလည္း ေျပာမည္ မၾကားဝံ့မနာသာလည္း ေျပာမည္။ သူ ့ပါးစပ္ထဲ ေပၚသမွ် အကုန္ ေျပာမည္သာ ျဖစ္သည္။ အခ်ဳိ ့က အစန္းလာတဲ ့ေန ့ဆုိ ပါစင္ဂ်ာမရဘူးဟုပင္ အယူ စြဲေနၾကေသးသည္။ ထုိအထဲ ကုိေမာင္ေလး လည္းပါခဲ့သည္။ ေဆးလိပ္ ကြမ္းယာ အေရာင္း ထုိင္းသည္ဟုဆုိကာ မေအးသြယ္လည္း အစန္း ကုိ အလုိမရွိသည့္ အထဲပါခဲ့သည္။

သုိ ့ေသာ္ အစန္းက ဘယ္လုိ ႏွင္ႏွင္ ဘယ္လုိ ဆဲဆဲ တဟဲဟဲ ရယ္ျပီးေပကပ္ေနေနခဲ့သည္။ ဆုိကၠားဂိတ္ ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းဝန္းၾကီးရွိသည္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသို ့ဝင္ရန္ တျခားအေပါက္တစ္ေပါက္ရွိ သည္ျဖစ္၍ သူတုိ ့ႏွင့္နီးေသာ ထုိမုခ္ဘက္မွ လူသြားလူလာ အလြန္ရွင္းသည္။ ကုန္းခပ္ျမင့္ျမင့္ေလးတြင္ ေလွကား ႏွစ္ ဆစ္ခ်ဳိးမုိ ့ အစန္းတုိ ့လုိအိမ္မဲ့ရာမဲ့ မ်ားအတြက္ ဇရပ္တစ္ခုလုိ ျဖစ္ေနသည္။ ေခတ္ေဟာင္း လက္ ရာ ထုိေလွကား ရုံ သည္ စူးလက္မြန္းခြ်န္မ်ားျဖင့္ အစန္း၏ စံျမန္းရာျဖစ္လုိ ့ေနေလသည္။ အရူးပါးမ အစန္းက ေတာ့ သူတုိ ့ နား ကလည္း မခြာ၊ ထုိေလွကားရုံ စံနန္းေတာ္မွလည္း မခြာေတာ့ေပ။ သူ ႏွင့္ ေနရာ လုဖက္က ေတာ့ လမ္း ေပၚက ေခြးမ်ားသာျဖစ္သည္။

ဆံပင္ေတြက ေခ်းအလိမ္းလိမ္းနဲ ့ တစ္ပင္ႏွင့္ တစ္ပင္ထပ္လွ်က္က နီေရာ္ေနသည္။ ေသခ်ာအနားကပ္ၾကည့္ ရင္ သန္းေတြ ေျပးေနတာ ေတာင္ ျမင္ရသည္ဟု မေအးသြယ္က မၾကာမၾကာေျပာတတ္သည္။ ကုိေမာင္ေလးက ေတာ့ ရွာရွာေဖြေဖြ မျမင္တတ္ပါ။ ခပ္ေမွးေမွးနဲ ့အစ္ေနေသာ မ်က္လုံးမ်ား က စူးစူးရဲရဲ အျမဲ ၾကည့္တတ္သည္။ မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံးကေတာ့ ေလလြင့္ေနေသာ စိတ္မႏွံ ့သူတုိ ့သဘာဝ ေပေပပြပြျဖင့္ ညစ္ပတ္ေနသည္။ အစန္းက
အသားေလးကေတာ့ ျဖဴခ်င္သည္။ အညဳိ ဖက္လုိက္ေသာ အစန္း၏ အသားက ေခ်းေတြၾကားကပင္ ဝင္းဝင္း ကေလး ျဖစ္ေနသည္။ အစန္း မ်က္ႏွာတစ္ခု လုံး တြင္အသန္ ့ရွင္းဆုံးကေတာ့ သြားေတြျဖစ္သည္။

“ဟဲ့ အစန္း နင္ သြားျဖဲျဖဲျပေနတာ ႏြားပြဲမဟုတ္ဘူးေနာ္ ….”

“ဘာ …သြားျဖဲတာလဲ …. နင္တုိ ့ကသြားတုိက္ရတယ္ဆုိတာ သိလုိ ့လား … ဒီမွာ ေတြ ့လားဆားထုပ္ …. ဟုိမွာ ဒင္ေအာင္ ကုိၾကည့္စမ္း သြားေတြညစ္ပတ္ေနတာ … ငါ့သြားေတြနဲ ့တူသလား ဟြန္း ….. သြားတုိက္ပါ ေမာင္ၾကီးရယ္ …… ဆားနဲ ့တုိက္မယ္ … မီးေသြးနဲ ့တုိက္မယ္ ….. အစန္းသြားလို ျဖဴေဖြးတယ္ ….. ဟား ဟား ဟား ”

အဲလုိ အစန္းက မ်က္ႏွာတည့္ မ်က္ႏွာထားနဲ ့သီခ်င္းေတာင္ ဆုိျပီးရြဲ ့လုိက္ေသး သည္။ ဘယ္လုိ ကေန ဒီသီခ်င္း အလုိက္ ရသည္မသိ။ စိတ္ေကာင္းဝင္ေနခ်ိန္ဆုိ ဆားထုပ္ ကုိထုတ္ထုတ္ျပီး သီခ်င္းဆုိဆုိျပတတ္သည္။ သူ ့ စိတ္ မေတြ တဲ ့အခါေတာ့ မၾကားဝံ့ မနာသာေအာင္ တုတ္ လိမ့္မည္။ သြားအေၾကာင္းေျပာတုိင္း ကုိတင္ ေအာင္ ဟူေသာ ဂိတ္က ဆုိကၠားဆရာ ကြမ္းသမားၾကီးကေတာ့ အျမဲခံရသည္။ သုိ ့ေသာ္ အစန္းေျပာသမွ် ခပ္ျပဳံးျပဳံးနဲ ့ျပန္ၾကည့္ေနႏိုင္တာဆုိလုိ ့ကုိတင္ေအာင္တစ္ ေယာက္ သာရွိသည္။ အစန္းရူးပုံကေတာ့ ဆန္း သည္။ သြားတုိက္ရန္ အသိကေလးက ထူးထူးျခားျခား သူ ့ေခါင္းထဲက်န္ေနသည္။ ကုိေမာင္ေလး ကေတာ့ သြားေတြ ေဖြး ေနေအာင္တုိက္တတ္တဲ့ အရူးကုိေတာ့မေတြ ့ဖူးခဲ့ပါေပ။ စိတ္ဆုိတာလည္း အဆန္းသားကုိး။

အစန္းက ထဘီသုံးထည္ကုိ အျမဲထပ္ဝတ္ထားသည္။ သူ ့ပစၥည္းေတြ ေပ်ာက္မည္ရွမည္ကုိလည္း အင္မတန္ စုိးရိမ္တတ္သည္။ ထုိေလွကားရုံ ေခြးကတက္မွာ ဘယ္ေတာ့မွ မထားခဲ့ … ပလတ္စတစ္အိပ္တစ္ခုထဲ အေႏြး ထည္အစုတ္ တစ္ထည္ အက်ီ ၤအပုိတစ္ထည္ ဆားထုပ္တစ္ထုပ္ … နဲ ့စြန္ ့ပစ္ထားေသာ ဆံညွပ္ကလစ္ မိတ္ကပ္ဗူး စတာေတြကုိ သူနဲ ့တပါတည္း အျမဲမခြဲထားတတ္သည္။ ထုိအထုပ္ကုိ ၾကည့္မိလုိ ့ကေတာ့ အစန္း တစ္ေယာက္ ထားစရာမရွိေတာ့ေပ။ တက္ထုိင္ထားလုိ ့ထား၊ ေပါင္ထဲထည့္ထား လုိ ့ထားျဖင့္ ဥစၥာေျခာက္ ေန ေတာ့ သည္။

ဟုိအရင္က အစန္းဘာေတြ စားေနေသာက္ ေနလဲလုိ ့ကုိေမာင္ေလးလည္းသတိမထားမိ။ ခုေတာ့ ဆုိကၠားဂိတ္ ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ဘယ္ဘက္တြင္ ဒန္ေပါက္ဆုိင္ရွိသည္။ ညာဘက္တြင္ ထမင္းဆုိင္တစ္ဆုိင္ရွိသည္။ ထုိဆုိင္ ထဲက အလုပ္သမားေလး တခ်ဳိ ့က မနက္တစ္ၾကိမ္ ညေနတစ္ၾကိမ္ စားကြ်င္းစားက်န္ အထုပ္ကေလး ေတြ လာလာေပးတတ္သည္။

“ေအာင္မယ္ေလး ….. အစန္းဆာေနျပီေလ ရွင္ကခုမွ ၾကြလာရသလား …. ေက်းဇူးရွင္ၾကီးရဲ ့…… ဒန္ေပါက္ ကေလးနဲ ့နားခ်လုိ ့ရမလား ….. ေသနာေလးရဲ ့….. လာလာ ျမန္ျမန္လာ ဆာလုိ ့ေသေတာ့မယ္ …… ”

စိတ္မေတြ ့တဲ ့အခါ ထုိအလုပ္သမားေလးေတြပင္ အဆဲခံရသည္။ သနားသူေတြရွိမွလည္း ဒီအရူးမေလး မငတ္ မည္ျဖစ္ေလသည္။ မနက္ေစာေစာ ပုိင္းေတာ့ အစန္းလက္ထဲ အီၾကာေကြးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေကာက္ညွင္းေပါင္းပဲျဖစ္ ျဖစ္ တစ္ခုခုေတာ့ ေတြ ့ရတတ္သည္။ ဘယ္က ရလာတာလည္းေတာ့မသိ။ တစ္ခါ တစ္ေလ ေစ်းဘက္ ပါစင္ ဂ်ာ ပုိ ့ရင္းက အစန္း ေစ်းထဲ တြင္လတ္လ်ားလတ္လ်ားလုပ္ေနသည္ကုိ ေတြ ့ရတတ္သည္။ ကြမ္းယာ ဆုိင္မွာပဲ ခ်က္ျပဳတ္ စားေသာက္တတ္ေသာ မေအးသြယ္ကလည္း တစ္ခါတစ္ခါ သူ ့ရွိတာေလး ေကြ်း တတ္ေပးတတ္ သည္။ အခ်ိန္ၾကလာေတာ့ အစန္းသည္ သူ တုိ ့ဆုိကၠားဂိတ္ႏွင့္ မေအးသြယ္ကြမ္းယာဆုိင္တုိ ့ၾကားတြင္ ပင္တုိင္ စံမင္းသမီးျဖစ္လာခဲ့ေလ၏။

သီခ်င္းကုိ ခ်က္က် လက္က် ဆုိတတ္သည္။ အသံကလည္း စာသည္။ မဟုတ္တဲ ့ဇာတ္လမ္းေတြလည္း လုပ္ ေျပာ တတ္သည္။ တစ္ေယာက္တည္း စကားေျပာတဲ ့အခါလည္းေျပာသည္။ သူ ့ပါးသူခ်ျပီး ငုိတဲ ့ အခါလည္း ငုိ သည္။ တဝူးဝူး တစ္ဝါးဝါးနဲ ့သူ တစ္ေယာက္တည္း ပြဲက်တဲ ့အခါလည္း က်ေနသည္။ ဆုိကၠား ဆရာတစ္ ေယာက္ေနာက္ တေကာက္ေကာက္ လုိက္တဲ ့အခါလဲလုိက္သည္။ မေအးသြယ္ဆုိင္ေဘး ထုိင္ကာ ငုိေနတဲ ့ အခါလည္းရွိသည္။ ဗံဒါပင္ၾကီးမွီျပီး အိပ္ေနတဲ ့အခါလည္းအိပ္သည္။ မုိးက်ရင္ေတာ့ ေလွကားရုံ ကေန အစန္း ထြက္မလာ ေတာ့ေပ။ အစန္းသည္ တစ္ခါတစ္ရံသြက္သြက္ ခါေအာင္ရရူးေနတတ္ သလုိ ေအးေအး ခ်မ္းခ်မ္းနဲ ့ ရွိတဲ ့အခါလည္းရွိသည္။ သူ ့စိတ္မေတြ ့လိုိ ့ဆဲဆဲဆုိဆုိသာ ရွိရင္ရွိမည္ အဝတ္မဲ့အစားမဲ့ ေတာ့မျဖစ္တတ္။

တစ္ေန ့ေတာ့ အစန္း ပုံစံနည္းနည္းေျပာင္းသြားသည္။ သူ တုိ ့ကုိေျပာေနက်စကားေတြ မေျပာေတာ့၊ ရယ္စရာ ဟာသေတြ ေပါက္တတ္ကရေတြ မဆုိေတာ့၊ တမုိင္မုိင္တေတြေတြနဲ ့ ဗံဒါပင္ၾကီးမီွျပီးသာ ေန ေနေလသည္။
အစန္းအသံတိတ္ေသာ သူတုိ ့ဂိတ္သည္ ေနပူပူတြင္ တိတ္လုိ ့ဆိတ္လုိ ့ေနသည္။ မေအးသြယ္ ကလည္း အစန္း ကုိ တၾကည့္ၾကည့္နဲ ့။ တစ္ပတ္ေလာက္ အစန္းျငိမ္ေနသည္။ သူ အရင္လုိ စကားျပန္ စေျပာေတာ့ အားလုံးေန
သားတက်ျဖစ္သြားသည္။ သုိ ့ေသာ္ ေနသားမက်သည္က အစန္းစကားေတြ … တျခားလူေတြ ကုိေျပာသည္ ထက္ သူတစ္ေယာက္တည္း ေျပာေနသည္ကပုိ ပုိမ်ားလာသည္။ သုိ ့ေသာ္ ရူးသြပ္ေနသူ တစ္ ေယာက္ ေျပာ ေသာ စကားကုိ ဘယ္သူက အေလးထားမည္နည္း။

“ နင္ဘယ္ေတြ သြားေနတာလဲ … ငါေမွ်ာ္ေနတာ ….. အဲဒီမ်က္ႏွာနဲ ့င့ါ မၾကည့္စမ္းနဲ ့….. ငါေသခ်င္တယ္ …”

“ေဟာ ေမာင္ၾကီးလာျပီေတာ့ …… လာပါ လာပါ … ဟုိေကာင္ေတြ ထမင္းလာပုိ ့မွ နင္နဲ ့ငါ အတူစားမယ္ေလ …. ပင္ပန္းလာသလား နင္ဆုိကၠားလည္း မနင္းပါဘူး …. ဘာေတြ ပင္ပန္းေနတာလဲ …. အစန္းမ က နင့္ ကုိ
ေစာင့္ေနတာေလ …”

“မလာလည္း ေနေပါ့ ဟင္းဟင္း အစန္းက ေမွ်ာ္ေနမယ္ထင္လုိ ့လား နင္ေျပာေတာ့ ျပန္လာမယ္ဆုိ ….. နင္ ညာ သြားတာကုိး …. ”

ငုိတဲ ့အခါလည္း တလူးလူး တလွိမ့္လွိမ့္ …… မၾကားတၾကားေျပာတာလည္း အခါခါ ….. ရယ္ေမာေနျပန္ ေတာ့ လည္း တလွုိက္လွုိက္ …… အလွေတြလည္း ျပင္လုိ ့…… ဘယ္ကေကာက္လာမွန္းမသိလတဲ ့ႏွုတ္ခမ္းနီေတာင့္ နဲ ့
မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံး ျပည့္ေနေအာင္ဆုိးလုိ ့ဆုိး ….. ကုိေမာင္ေလးတုိ ့အစန္းကုိ ၾကည့္ကာနားမလည္ႏိုင္ …. ။ စိတ္မႏွံ ့သူမုိ ့ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ တာဟုသာမွတ္သည္။ ေနာက္လအနည္းငယ္ၾကာေတာ့ ျပႆနာက စသည္။

“ကုိေမာင္ေလးတုိ ့ကုိတင္ေအာင္တုိ ့ ရွင္တုိ ့အစန္းကုိ သတိထားမိသလား …… ဒီကေလးမ ဝဝ လာတယ္ေနာ္ …. ကြ်န္မေတာ့ မရုိးဘူးထင္တယ္ ….. ”

“ ဟုတ္ရဲ ့လား မေအးသြယ္ရယ္ ….. က်ဳပ္တုိ ့ေတာ့ ဒီအတုိင္းပါပဲ …… ဘာျဖစ္လုိ ့….”

“ရွင္တုိ ့ကဘယ္သိမလဲ ကြ်န္မကသိတယ္ ….. ဘယ္အယုတ္တမာက ယုတ္မာသြားျပန္ျပီလဲ မသိပါဘူးေတာ္ ရူးတာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမရူးရပါလား ….. ဟင္း ….”

မေအးသြယ္စကားမွန္သည္။ ေျခာက္လေလာက္ေနေတာ့ အစန္း မူပ်က္ပုံ အေၾကာင္းေပၚေလသည္။ အစန္း ေတာက္ေလွ်ာက္ ေျပာေနေသာ နေဝတိမ္ေတာင္ စကားေတြသည္ ကုိေမာင္ေလးတုိ ့သာနားလည္ခဲ့ ေတြးမိခဲ့ ၾကရင္ ထုိကတည္းက သိေလာက္ျပီ။ ဘယ္သူက ေတြးမိမလဲ။ ဗုိက္ၾကီး ေနျပီ။ စိတ္မႏွံ ့သူ မိန္းမ မ်ားအား ထုိသုိ ့ ယုတ္မာသြားတတ္ၾကသည္ ကုိ အရင္ က ၾကားဘူး သည္။ သုိ ့ေသာ္ ကုိေမာင္ေလး ခု ေတာ့ လက္ ေတြ ့ ျမင္ေနရျပီ။


ဆုိကၠားသမားမ်ား လည္း အရွက္ ရၾကရသည္။ မေအးသြယ္ကလည္း သံသယ မ်က္လုံးေတြ နဲ ့ၾကည့္သည္။ ဆုိကၠားစီးေနက် ပါစင္ဂ်ာ ေတြက လည္း တေမးေမး ရွိလာၾကသည္။ ကုိေမာင္ ေလးတုိ ့တေတြ အေနရ အစားရ
ခက္ကုန္သည္။ မ်က္ႏွာေတြ ပူ ကုန္ သည္။ အရွက္ ေတြကြဲကုန္သည္။ အရူးမနဲ ့ အထင္ခံရ လို ့ ေဒါသျဖင့္ေပါက္ကြဲသူက ေပါက္ကြဲကုန္သည္။ ဒီေလာက္ေတာင္ ယုတ္မာရသလား၊ ဘာမွ မသိ နားမလည္ တဲ့ အရူးမေလးကို အခြင့္ေကာင္းယူရသလား၊ ကုိေမာင္ ေလးေတာ့ ေတြးမိတုိင္း အသည္း နာ သည္ ဟုေျပာရ မည္။ ေတြ ့မ်ားေတြ ့ရင္ ေနရာတင္ရုိက္သတ္မိမည္ ဟု စိတ္ထဲထင္မိသည္။

ရွက္လည္း ရွက္ပါသည္။ မ်က္ႏွာလည္းပူသည္။ သုိ ့ေသာ္ အစန္းကုိ သနားစိတ္ကပုိသည္။ အယုတ္ တမာကုိလည္း သတ္ခ်င္သည္။ ၾကည့္ၾကသူတုိ ့ကုိလည္း မခုခံသာျပီ။ ေမးၾကသူတုိ ့ကုိလည္း စပ္စုရန္ ေကာ ဟု အျပစ္မဆုိသာျပီ။ ေခြးသူေတာင္းစား တစ္ေကာင္ကေတာ့ ယုတ္မာသြားတာေသခ်ာသည္။ ဘယ္သူ လဲဆုိ တာေတာ့ အစန္းသာသိမည္ျဖစ္သည္။ သုိ ့ေသာ္ အစန္း ဗိုက္ကလည္း ပူသည္ထက္ပူလာျပီျဖစ္သည္။ အစန္း တစ္ေယာက္ ဗုိက္ၾကီးုပုိက္လွ်က္ လတ္လ်ား လတ္လ်ား သြားေနတာျမင္ရသည္မွာ ၾကည့္လုိ ့မွမေတာ္ ေထာ္ေလာကန္ ့ လန္ ့ၾကီး ျဖစ္ေနေလ သည္။

တကယ္တမ္း က်ေတာ့လည္း ဒီရူးမေလးကုိ ပစ္မထားႏိုင္ၾကပါ …. ေဒသႏ ၱရေဆးခန္းမွ ဆရာဝန္ႏွင့္တုိင္ ပင္၍ ေမြးဖုိ ့ဖြားဖုိ ့လုပ္ရသည္။ မေအးသြယ္က ကြမ္းယာဆုိင္ကုိ ကုိတင္ေအာင္နဲ ့ထားခဲ့ျပီး လုိက္ရသည္။ ကုိေမာင္ ေလးက ဆုိကၠားေပၚတင္ျပီး နင္းပုိ ့ရသည္။ အစန္းကေတာ့ တပူပူ တပင္ပင္မရွိ ေျပာခ်င္ရာေျပာျပီးသာ ဆုိကၠား ေပၚပါလာသည္။ အစန္းကေလး အေသ ကေလးေမြးပါသည္။ ဆရာဝန္မက ေနာက္တစ္ခါ ဗိုက္မၾကီးေအာင္ သား အိမ္ထဲ ပစၥည္းထည့္ေပးလိုက္သည္ဟု မေအးသြယ္က စိတ္ခ်ဟန္ႏွင့္ေျပာသည္။

ႏုိ ့ေတြသက္ေနေသာ အက်ီ ၤစုိစုိရြဲရြဲ ႏွင့္ အစန္းသည္ “သား သား ” ဟု မ်က္ရည္က်လွ်က္က သြက္သြက္ခါ ေအာင္ပုိရူးသြားသည္။ ကုိေမာင္ေလးတုိ ့ဆိုကၠားဂိတ္တြင္ခ်ည္း မေနေတာ့ အခ်ိန္ရွိသေရြ ့ရြာရုိးကုိးေပါက္ ေလွ်က္သြားသည္။ ထမင္းစားခ်ိန္ေလးေတြေတာင္ တစ္ခါတစ္ရံမေတြ ့ရတတ္ေတာ့။ ဘာပဲေျပာေျပာ အစန္း ဗုိက္ၾကီးလုိ ့အားလုံးအရွက္ရၾကေပမယ့္ ဒီအရူးမေလးကုိေတာ့ ေန ့တုိင္းစကားထဲ ထည့္ထည့္ေျပာေနမိၾက သည္။ မေအးသြယ္ကေတာ့ အစန္းကုိၾကည့္ျပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနေလသည္။ သူလည္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရုံ မွလြဲ ၍ဘာမွ်မတတ္ႏိုင္ပါေခ်။

အစန္းသူတုိ ့နားေရာက္လာတုိင္း ကေလးသိပ္လွ်က္က လာသည္။ “မိတၱီလာကန္ေတာ္ေအာက္ က ဖား ေကာက္ခဲ့ ပါ” ကဗ်ာကုိလည္း ရြတ္ရြတ္လာသည္။ လက္ထဲတြင္လည္း ကေလးအရုပ္ အစုတ္ တစ္ခု အပုိပါလာ သည္။ အစန္း ကေလးမွန္းသိသလို ကေလးေသလို ့တစ္ရူးေပၚႏွစ္ရူးဆင့္သည္ဟု ေျပာရမည္။ အဝတ္မကပ္ တဲ ့အခါ လည္းရွိလာသလုိ ေျမၾကီးတြင္ လူးေနေသာ အခါေတြလည္းရွိလာသည္။ ေတြ ့သမွ်လူ လုိက္စြဲစြဲျပီး ရန္လုိ လွ်က္ ကေလးလုိက္ေတာင္း တတ္လာသည္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေလွခါးရုံတြင္ ေျခပစ္ လက္ပစ္ ထုိင္ လွ်က္ က ေအာ္ဟစ္ျပီး တစ္ေနကုန္ ငုိငုိေနလာတတ္သည္။

ထုိႏွစ္မုိးကုန္ခါနီးတြင္ျဖစ္သည္။ မေအးသြယ္က အစန္းကုိ ၾကည့္ၾကည့္ျပီး စိတ္မခ်မ္းသာေၾကာင္းေျပာေနရင္းက
“ကုိတင္ေအာင္ အစန္းၾကည့္ရတာ ပိန္လိန္လာသလုိပဲေနာ္ …. ကြ်န္မ စိတ္ထဲ တအားခ်ဳံးက်သြားသလိုပဲ .... ရွင္ေကာ သတိထားမိလား …..”

ကုိထင္ေအာင္က မေအးသြယ္ကုိ ေခါင္းျငိမ့္ျပသည္။ ကုိေမာင္ေလးက သူတုိ ့ေျပာစကားကုိ ဆိုကၠာေပၚထုိင္ လွ်က္ ေမွးရင္းက နားေထာင္ေနသည္။

“ဟုတ္တယ္ ပိန္သြားတယ္ သားစိတ္နဲ ့ထင္ပါတယ္ အေမမ်ား ရူးႏွမ္းေနတာေတာင္ သိတယ္ေနာ္ …..”

“ အင္း အစေတာ့ ကြ်န္မ လည္း အဲလိုထင္တာပဲ ခုဟာၾကီးက တစ္ခ်မ္းေတာင္ မရွိေတာ့ဘူး …. ဟုိေန ့က လည္း ကြ်န္မဆီေရာက္ေတာ့ ေခ်ာင္းေတြကလည္း ဆုိးလုိက္တာ ကုိတင္ေအာင္ရယ္ ေလေတာင္မဆက္ဘူး ….. အေရျပားေပၚမွာလဲ အနာေတြနဲ ့မနက္က်ရင္ ရွင္ဆုိင္ၾကည့္ေပးထားဦး ကြ်န္မ ေဒသႏ ၱရေဆးခန္း ေခ်ာ့ ေခၚသြားၾကည့္ဦးမယ္ …..”

မေအးသြယ္ေဆးခန္းက ေခါင္းတခါခါ လည္တခါခါျဖင့္ ျပန္လာသည္။ အစန္းေတာ့ပါမလာ။ ေဆးခန္းက အထြက္ ထြက္ေျပးသြား သည္ ဆုိသည္။ မေအးသြယ္က မ်က္ႏွာမေကာင္းသလို ပါးစပ္မွလည္း ဘယ္သူ မွန္းမ သိတဲ့ သတၱဝါကုိ ဆဲေရးေနသည္။ ကုိတင္ေအာင္ ႏွင့္ ကုိေမာင္ေလးကေတာ့ ၾကားရရ ခ်င္း အံၾကိတ္မိၾက သည္။ အစန္းမ်က္ႏွာကုိ လွစ္ကနဲ ျမင္ၾကသည္။ ဆုိကၠားဆရာမ်ားအားလုံး သူတုိ ့သုံး ေယာက္ကုိ နားမလည္ သလုိ
လွည့္ၾကည့္ေနၾကသည္။ အရူးမ ေနမေကာင္းတာကုိ ေရးၾကီးခြင္က်ယ္ လုပ္ေနၾကတာလား ဆုိတဲ့ အၾကည့္ မ်ဳိးေတြပါသလုိ၊ အစန္း ဘာျဖစ္တာလဲဆုိတဲ့အေမးနဲ ့ၾကည့္တာေတြလည္းပါသည္။

ဒီလုိနဲ ့အစန္းတစ္ေယာက္ ေပ်ာက္လုိက္ေပၚလုိက္ တစ္ေန ့တစ္ေန ့တျခား အရုိးေငါင္ငင္ျဖစ္လာသည္။ မ်က္ တြင္းက ေနာက္ေစ့နားေရာက္ေနသည္။ မ်က္ကြင္းက ညဳိေနသည္။ ပါးရုိးေတြက ေငါေနသည္။ အျပဳံးလည္းမရွိ ခံစား ခ်က္လည္း မရွိေသာ မ်က္ႏွာသည္ ျမင္ရတာ စိတ္မခ်မ္းသာစရာျဖစ္လာသည္။ လမ္းေလွ်ာက္လာပုံက ေခြ ယုိင္ထုိး ေနသည္။ လည္ပင္းၾကီး က်ဳံက်ဳံဝင္သြားေအာင္ အသက္ရွဴေနရသည္။ မေအးသြယ္ဆီက ေရ ေတာင္းေသာက္ျပီး သူ ့ေလွကားရုံသုိ ့ျပန္သြားသည္။ အစန္းလမ္းေလွ်ာက္တာကုိ ကုိေမာင္ေလး ျမင္လုိက္ရ သည္မွာ ထုိေန ့က ေနာက္ ဆုံး ျဖစ္သည္။

တစ္ညေနတြင္ မုိးက သြန္ခ်လုိက္သလုိ ရြာခ်သည္။ ထုိမုိးေရေတြနဲ ့အတူ အစန္းအသက္လည္း ေမ်ာပါ သြား သည္ထင္၏။ မေအးသြယ္၊ ကုိတင္ေအာင္ႏွင့္ ကုိေမာင္ေလးတုိ ့ေရာက္သြားခ်ိန္တြင္ ဝမ္းေတြ အလိမ္းလိမ္း ၾကားတြင္ တဟီဟီျမည္လွ်က္ အသက္ငင္ေနေသာ အစန္းကုိ ေတြ ့ရသည္။ မ်က္စုံေလးကလည္ျပီး သူ တုိ ့သုံးေယာက္ကုိ ၾကည့္သည္။ ကိုေမာင္ေလး အပါအဝင္သုံးေယာက္သား ေရွ ့လည္းမတုိးရဲ၊ ေနာက္လည္း မဆုတ္ႏိုင္ပဲ၊ ေတာင့္ေတာင့္ၾကီးရပ္ေနၾကသည္။

အစန္း မ်က္ေမွာင္တစ္ခ်က္ကုပ္လုိက္သည္။ ပါးစပ္ကုိ ဟဟ ျပီး ႏွစ္ခ်က္ခန္ ့ရွဳိက္လုိက္သည္။ အစန္း တစ္ ကုိယ္လုံး ေကာတက္သြားျပီး အသာျငိမ္သြားသည္။ မ်က္လုံးအစုံ ကဘယ္သုိ ့ၾကည့္ေနသည္လဲေတာ့ ကုိေမာင္
ေလးလည္းမသိပါေခ်။ မေအးသြယ္က အစန္းရယ္လုိ ့ ေရရြတ္ရင္း မ်က္ရည္က်သည္။ ကုိတင္ေအာင္က ကြမ္း ကုိ ပစ္ကနဲေထြးကာ ပုဆုိးကုိအသာမလွ်က္ တက္တစ္ခ်က္ ေခါက္ သည္။ ကုိေမာင္ေလးက နားထဲတြင္ “ ကြ်န္မ နာ မည္ အစန္းဟုေခၚသည္” ဟုၾကားသည္။ အစန္း ကံဆုိးပါသည္။ အယုတ္တမာက ေဝဒနာေတြ ေပးခဲ့ သည့္အျပင္ အသက္ပါ အဆစ္ယူသြားေသးသည္။ သင္းလည္း ေသေလာက္ ပါျပီ။

အစန္းဆုံးျပီးကတည္းက မနက္ခင္းေစာေစာ ဂိတ္ကုိေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဘုရားဦးတုိက္ကာ ကုိေမာင္ေလး ဓာရဏပရိတ္အျမဲ ရြတ္သည္။

“.......... နဥမၼတၱကံ နမူလကံ မႏုေႆဟိ အမႏုေႆဟိ နဟိ ံသကာ ”

ထုိအပုိက္ေရာက္လွ်င္ ကုိေမာင္ေလး ေနာက္တစ္ေၾကာ့အျမဲျပန္ရြတ္ျပန္သည္။ မေအးသြယ္က အျမဲသံေယာင္ လုိက္ျပီးရြတ္တတ္သည္။ ကုိတင္ေအာင္က ေနာင္ဘဝအဆက္ဆက္ သူရူးေတာ့မျဖစ္ပါရေစနဲ ့ အစန္းလည္း
ေကာင္းရာလားပါေစ ဟု တစ္ဦးတည္း ခပ္တုိးတုိး ဆုေတာင္းေလ့ရွိေလေတာ့သည္ …..

“.......... န ဥမၼတၱကံ န မူဠကံ မႏုေႆဟိ အမႏုေႆဟိ န ဟိ ံသကာ..........”

“..........န ဥမၼတၱကံ န မူဠကံ မႏုေႆဟိ အမႏုေႆဟိ န ဟိ ံသကာ..........”



ပုံေလးေတြကုိ ႏွိပ္လုိက္ရင္ မူရင္း Website ကုိေရာက္ပါလိမ့္မယ္ ..... :D

******************

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ ့ “ရင္ခြင္တစ္ခု ဖန္ဆင္းျခင္း” ဘေလာ့ေလးကုိ လာလည္တဲ ့အတြက္ အရမ္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္....ကြ်န္ေတာ့္ရဲ ့မတတ္တ တတ္နဲ ့ေရးထားတဲ ့စာေလးေတြကုိ ေဝဖန္ေပး သြားရင္ေတာ့....အတုိင္းထက္လြန္ပါပဲဗ်ာ....ေျပာမျပႏိုင္ေအာင္ပဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္.....

(ရန္ကုန္သား)