ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ကဗ်ာဆန္ေသာ

ကြ်န္ေတာ့္မွာ အသက္လုိ ခ်စ္ရတဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္ ....။ သူ ့နာမည္က ေဝ တဲ့ ....။ ကြ်န္ေတာ္ က ခ်စ္တဲ့ေဝေရ လုိ ့ေခၚတာေပါ့။ တကယ္ေတာ့ ေဝက နတ္သမီးရွုံးေအာင္ လည္း မလွပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ ေတာ္ ေဝ့ကုိ “ခ်စ္တဲ့ေဝေရ” လုိ ့ေခၚလုိက္လုိ ့ ေဝ ေမာ့ၾကည့္လုိက္တာနဲ ့ ေဝက နတ္သမီးေလး ျဖစ္သြားတယ္ ေလ။

ေဝက ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ သူ ့ကုိ သူ ခ်စ္သေလာက္ မခ်စ္ဘူးလို ့ အျမဲထင္ေနတာ။ ကြ်န္ေတာ္က ေဝ့ကုိ ဘယ္ ေလာက္ ခ်စ္ပါတယ္ ဆုိတာကုိ ဖြဲ ့ႏြဲ ့ျပီးေျပာမွ မေျပာတတ္တာ။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ ေဝ့ကုိ ခ်စ္တာပဲေလ။ ဘယ္ ေလာက္ ခ်စ္လဲ ဆုိေတာ့ ..... ဘယ္ေလာက္ခ်စ္လဲ ကြ်န္ေတာ္မွ မသိတာကုိ။ ေဝက အဲလို ေျပာရင္ မ်က္ ႏွာေလး အုိအုိ သြားတယ္.... ။ ေျပာတတ္မွ အခ်စ္လား ေဝရယ္လုိ ့ပဲ ကြ်န္ေတာ္ အျမဲ ျပန္ျပန္ေျပာခဲ့တာေပါ့။ ေဝ က အဲလိုေျပာေတာ့ ျပဳံးတယ္ဗ်။ ဘာလုိ ့ျပဳံးတာလဲလုိ ့ေတာ့ ေမးလုိ ့လည္း မရဘူး ေျပာလည္း မေျပာဘူး။ တစ္ခါ တစ္ခါ ေဝ့ အျပဳံးေတြကုိ ကြ်န္ေတာ္ အဓိပၸါယ္ေဖာ္ရင္း ေမာေနခဲ့ရတယ္ဗ်ာ။

ေဝက စကားသိပ္တတ္တယ္ ။ စကားေတြ အမ်ားၾကီးေတာ့ မေျပာတတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေဝေျပာတဲ့စကားေတြ က ကဗ်ာဆန္တယ္။ တစ္ခါတစ္ခါ ေဝေျပာတဲ့စကားေတြ ကြ်န္ေတာ္ နားမလည္ဘူးေလ။ နားလည္တဲ့အခါက် ျပန္တာ့ ကြ်န္ေတာ္ ရယ္ေနရေတာ့တာ။ အဲဒီအခါ ေဝ က သိပ္စိတ္ဆုိးတာ။ ေမာင္က ေဝေျပာတဲ့ စကားေတြကုိ ရယ္ပစ္ရက္တယ္ ဆုိျပီးေလ။ ေဝ စိတ္မဆုိးေအာင္ ရင္ထဲမွာပဲ ျပဳံးရယ္လုိက္ရတယ္ပဲ ဆုိၾကပါစုိ ့။

ကြ်န္ေတာ့္မွာ စကားေတြ သိပ္ဆင္းရဲတာပဲ။ ရင္ထဲရွိတဲ့ ေျပာခ်င္တဲ့ စကားေတြကုိ တန္ဆာမဆင္တတ္တာလဲ ကြ်န္ေတာ္ညံ့တာပဲျဖစ္မွာပါ။ ေဝက စကားလွလွေတြ ေျပာတတ္တယ္ ... ကြ်န္ေတာ္ ေတြးေတြးျပီး ရယ္ရတဲ့ စကားေတြ လည္း ေျပာတတ္တယ္ ... ခက္တာက ကြ်န္ေတာ္ ေတြးေတြးျပီးရယ္ရင္ ေဝက စိတ္ေကာက္သြားတာ အေတာ္ဂြက်တယ္ .... ။

************

“ ေမာင္က ေဝ့ကုိ အသက္ေလာက္ခ်စ္တယ္လုိ ့ေျပာတယ္ေနာ္ .... ေဝကေတာ့ ေမာင့္အသက္ကုိ ေဝ့ အသက္ ထက္ ပုိခ်စ္တာ ....သိလား ေမာင္”

ကြ်န္ေတာ္က သိပ္တုံးတယ္။ ေဝအဲလို ေျပာေတာ့ “အင္း” လုိ ့ တစ္လုံးပဲ ျပန္ ေျဖခဲ့တာေလ။ ေဝက ကြ်န္ေတာ္ တစ္ခုခုမ်ားေျပာမလားရယ္လုိ ့ ေစာင့္ေနေသးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ဘာမွ မေျပာ ျဖစ္လုိက္ပါဘူး။ ေဝ သိပ္ခ်စ္တာ ကြ်န္ေတာ္သိေနတာပဲကုိ။ အရင့္အရင္က မေက်နပ္ခ်က္ေတြေရာ အဲဒီေန ့အတြက္ပါ ေပါင္းျပီး ေရခဲတုံးၾကီးလုိ ့ ေဝက ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ေခၚလုိက္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ေဝ့ရဲ ့ေရခဲတုံးၾကီးပါ ...။

“ေမာင္ ဟုိမွာ ၾကည့္စမ္း ပန္းေလးေတြ လွလားဟင္ .... ေဝကေလ ပန္းကေလးျဖစ္မယ္ဆုိရင္ေတာင္ ေမာင္ ရဲ ့ဥယ်ာဥ္ၾကီးထဲက တစ္ပြင့္တည္းေသာ ပန္းေလးပဲျဖစ္ခ်င္တယ္ .....”

“ေမာင့္မွာသာဥယ်ာဥ္ရွိရင္ ပန္းတစ္ပြင့္ဘယ္ကမလဲ ... အမ်ားၾကီးကုိ စိုက္ပစ္မွာ .....”

ကြ်န္ေတာ့္စိတ္ထဲ ရွိတာကုိ ေျပာလုိက္ေပမယ့္ ေဝက ဘာမွ မွတ္ခ်က္ျပန္မေပးဘူးေလ။ ကြ်န္ေတာ့္ကုိ မူၾကဳိေက်ာင္းသားေလး တစ္ေယာက္ကုိ ၾကည့္သလုိ ျပန္ၾကည့္တယ္။ ကြ်န္ေတာ္က ေဝ ဘာဆက္ေျပာမလဲလုိ ့ေစာင့္ေနခဲ့တာ ....။

***********

“ေမာင္ ငုိတဲ့အခါ ေဝ လည္းလုိက္ငုိခ်င္တယ္ ေမာင္ရယ္တဲ့အခါ ေမာင့္အျပဳံးေလးေတြ ျဖစ္ခ်င္တယ္ သိလား ....” ေဝက စာရြက္ပုိင္းေသးေသးေလး တစ္ခုေပၚမွာေရးျပတာ။ ကြ်န္ေတာ္ မငုိတတ္ဘူးဆုိတာ ေဝမသိမ်ား မသိလုိ ့လား။

“ေမာင္ မွ မငုိတတ္တာ ေယာက်္ားၾကီးငုိတာ ၾကည့္မေကာင္းပါဘူးေဝရာ ...” ကြ်န္ေတာ္ အဲလုိ ေျပာေတာ့ ေဝ က ကြ်တ္ဆုိျပီး ကြ်န္ ေတာ့္ပခုံးေပၚတင္ထားတဲ့ သူ ့ေခါင္းေလးကုိ ျပန္ဆြဲသြားတယ္။ ေနာက္ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ၾကည့္ ျပီးရယ္တယ္ ...

“ေမာင္ကေလ .... တင္စားျပီးေျပာလို ့ေျပာမွန္းလည္း မသိ ဟဟ ..ဟ.... တကယ္တကယ္ တုံးခ်က္က ရင္နင့္ စရာပဲ ....”

“ေဟာဗ်ာ .... တင္စားျပီးေျပာတာလား ....ေမာင္က မသိပါဘူး .... ဟဟ ေစာရီး ..... ဟုတ္တယ္ေနာ္ ေမာင္က တုံးလုိက္တာ ....”

အဲဒီ ေန ့ က ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ...ဦးကုိကုိေဝး ... လုိ ့ေခၚျပန္တယ္ေလ .... ေရခဲတုံးၾကီးဦးကုိကုိေဝး ျဖစ္သြားတာေပါ့။ ဟုတ္ပါတယ္ ကြ်န္ေတာ္ကလည္း တကယ္ ေဝးလြန္းပါတယ္ေလ။

***********

“ကဲ ေတာ္ပါေတာ့ ေမာင္ရယ္ ေမာင့္ နမ္းရ တာ ဒူးရင္းသီးၾကီး နမ္းရသလိုပဲ ... ”

ဘယ့္ႏွယ္ ဒူးရင္းသီး ျဖစ္သြားရတာလဲဆုိေတာ့ ႏွုတ္ခမ္းေမႊးစူးလုိ ့တဲ့။ ေဝ ေျပာလုိက္ရင္ စကားေတြက အဆန္း ခ်ည္းပဲ။ ရယ္လည္းရယ္ရတယ္။ ေဝ့ကို ကြ်န္ေတာ္သိပ္ခ်စ္တာပဲ ....။ ကြ်န္ေတာ္ အျမဲ ႏွုတ္ခမ္းေမႊးရိတ္ဖုိ ့ မပ်င္း ေတာ့ ဘူးေလ။

ခရီးႏွစ္ရက္ေလာက္သြားျပီး ျပန္လာေတာ့ ေဝက ကြ်န္ေတာ့ကုိ ေျပာတယ္ ... “ေမာင္ ရယ္ လြမ္းလိုက္တာ ေမွ်ာ္ရလြန္းလုိ ့ေမာလွျပီ ....” တဲ့ ..။

“ေအာ္ေဝရယ္ ေမာင္ျပန္လာမွာပဲကုိ ဘာလုိ ့အေမာခံျပီး ေမွ်ာ္ေနရတာလဲ .... ”

“ဟာ... ေမာင္ေနာ္ ... ေဝက အေကာင္းေျပာေနတာကုိ ....” ေဝ့ ႏွုတ္ခမ္းေလး စူးသြားပုံကုိ ကြ်န္ေတာ္ခ်စ္ လုိက္ တာ။

“ေဟာ ဘာျဖစ္ျပန္တာလဲ ေဝ ေမာမွာ စုိးလုိ ့ပါ ေမာင္က ျပန္လာမွာပဲေလ ... ”

“ေမာင္ဟာေလ ... ေဝ့ကုိ ဒီႏွစ္ရက္မွာ ဘယ္ေလာက္လြမ္းတယ္ သတိရတယ္ ဆုိတာေျပာဖုိ ့ေနေနသာသာ ေဝ က ေျပာတာေတာင္ အရူးလုပ္ေနတယ္ ၾကည့္ သိပ္အသည္းယားတာပဲ .... ” ေဝက သူ လြမ္းတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာ ခ်င္တာကုိး။ ကြ်န္ေတာ္က ေဝေမွ်ာ္လုိ ့ေမာေနမွာစုိးတာပါ။

“ေတာ္ျပီကြာ.... ေျပာရတဲ့သူက ရွက္ေတာင္ ရွက္တယ္ သြား လူအၾကီး ....” ေဟာ အ သြားျပန္ျပီ။ ခ်စ္လုိ ့အ သြားတာလုိ ့ေျပာဖုိ ့ပဲ။ ေတာ္ၾကာ ရွင္းမရမွာစုိးလုိ ့ ေဝ့ ပါးကုိပဲ ဖြဖြ နမ္း လုိက္မိတယ္။ ေဝ့ပါးက သိပ္ေႏြးတာပဲ။

“ဒါမ်ဳိးက်တတ္တယ္ ေမာင္ကေလ အိပ္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနတာလည္းမဟုတ္။ အိပ္ေနတာလည္းမဟုတ္။ ႏုိး ေနရက္နဲ ့ ဂေယာင္ ကတမ္းေျပာေနတာသိလား .....”

“မသိဘူးကြာ။ ေဝ စိတ္ေကာက္ရင္ ေမာင္မွ မေခ်ာ့တတ္တာ။ အဲဒီေတာ့ ေဝ့ပါးကုိ နမ္းလုိက္တာေပါ့ ရႊတ္ကနဲ ဆုိ။ ေဝစိတ္ေျပမလားလုိ ့ေလ ....။ ဒါေပမယ့္ ႏိုးေနတဲ့သူက ဘယ္လုိ ေယာင္မွာလဲ ေဝရဲ ့..... ေမာင္ နားမလည္ ဘူး အဲ ဒါဘာေျပာတာလဲ ....”

ေဝ့ အျပဳံးက အေတာ္လွတယ္ ...။ ေဝက ကြ်န္ေတာ့္ပါးႏွစ္ဖက္ကုိ အတင္းဆြဲတယ္။ ျပီးေတာ့ရွင္းလည္း မျပဘူး ေလ။ “ဦးလူအၾကီး .... ခ်စ္တယ္ ...” ေဝ့ အနမ္းက ခ်ဳိသလုိပဲ အဲဒီေန ့က။

***********

“ေမာင္ ... ေဝ့ အျပင္တျခားေကာင္မေလးေတြ ျမင္ရင္ ေမာင့္စိတ္ထဲ ဘယ္လုိ ေနလဲ ဟင္ ....” ကြ်န္ေတာ္ ေဝ့ မ်က္ႏွာအေသအခ်ာၾကည့္ရတယ္။ ေဝ စိတ္ဆုိးမွာေၾကာက္လုိ ့ပါ။ ဒါေပမယ့္ ေဝက အမွန္အတုိင္း ေျဖေစခ်င္ တယ္ေလ။

“ အင္း .... လွတဲ့ေကာင္မေလးေတြ ဆုိရင္ေတာ့ ၾကည့္တယ္ေလ .... သူတုိ ့ကၾကည့္ရင္လည္း ျပန္ၾကည့္လုိက္ တာ ေပါ့ .... မလွတဲ့ေကာင္မေလးေတြ က်ေတာ့သတိမထားမိဘူးေပါ့ ... ”

“ဟာ .... ေမာင္က ေဝ့ အျပင္ မိန္းမကေလးေတြကုိ လုိက္ၾကည့္တယ္ .... ဟာ” ေဝက မ်က္ေမွာင္ၾကီးကုိ တြန္ ့ျပီး ခ်ဳိးထားလုိက္တာ။ ကြ်န္ေတာ္ မွားျပန္ျပီထင္တယ္။ အမွန္အတုိင္းေျပာတာပါပဲေလ။

“အင္းေလ လုိက္ၾကည့္တာေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲ .... ေရွ ့ေရာက္လာလုိ ့ၾကည့္တာပါ .... ဒါေပမယ့္ ေမာင္ခ်စ္တာ က ေဝေလ ...” ဒါလဲ ေဝက စိတ္မေျပပါဘူး။ အၾကာၾကီး ျငိမ္ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ ့ ျငိမ္
ေနလုိက္တာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ေဝငို ပါေလေရာ .....။

“ေခ်ာ့ မလားလုိ ့။ မူ ေနတဲ့သူ ကုိမွ အားမနာ ဒီအတုိင္းထုိင္ေနတယ္ .... အီးဟီး .....” ေသျပီဆရာ လုိ ့ပဲ ၾကိတ္ျပီး ေအာ္လုိက္ရတယ္။ သူ စိတ္ဆုိးသြားတာကုိး။ ကြ်န္ေတာ္က ဘာမ်ားေျပာမလုိ ့စဥ္းစားေနတာေအာက္ေမ့တာ။ ကြ်န္ ေတာ္ ေဝ့ ပခုံးကုိ အသာေထြးျပီး ေဝ့ေခါင္းေလးကို ရင္ခြင္ထည့္ျပီး ဖက္ထားလုိက္တယ္။

“ ဟုတ္ပါဘူး ေမာင္က အမွန္အတုိင္းေျပာတာ .... ဘယ္ေလာက္ၾကည့္ၾကည့္ပါ။ ေဝ့ ကုိပဲ ေမာင္ခ်စ္တာပဲေလ။ သူတုိ ့ေဘးက ေက်ာ္သြားရင္ ေမာင္ေမ့သြားတာပဲ ....။” ေဝက ပုိျပီးေတာင္ ငုိေသးတယ္။ ဘယ္လုိ ေခ်ာ့ရပါ့မလဲ။
ေဝက ကြ်န္ေတာ့္ရင္ဘတ္ကုိ တဘုန္းဘုန္း ထုတယ္ ....။

“က်တဲ့ မ်က္ရည္ေတာင္ အားနာ တယ္ သိလား .... ေမာင္ ရွင္ ဟာေလ အလုိက္ကုိ မသိဘူး .... တကယ္ပဲ .... ေမာင့္ အတြက္ ေဝက အလွဆုံးပါလုိ ့ေျပာရတယ္ ဦးကုိကုိေဝးရဲ ့ သိျပီလား သိျပီလား ....ဘယ္လုိ လူမွန္းကုိ မသိ ဘူး ဟင့္ဟင့္ ေဝ့ ခ်စ္သူလုပ္ျပီး ေဝ ဘာၾကဳိက္တတ္တယ္ ဆုိတာမသိဘူး ... လွတယ္ အေျပာခံရဖုိ ့မ်က္ရည္ က် ျပတာေတာင္ မၾကားရဘူး ....” အဲေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္လည္း ရယ္ႏိုင္ေတာ့တယ္။ ေဝ ငိုျပီးရင္ မ်က္လုံးေတြက စုိစို လက္လက္နဲ ့သိပ္လွတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီစကားေျပာေကာင္းလား ကြ်န္ေတာ္မွမသိပါပဲကုိ။ ေဝက မ်က္ရည္ ေတြ ၾကားမွာ ရယ္လို ့။

***********

“ေမာင့္ကုိ လိုက္ခ်စ္ရတာ ေဝေတာ့ေမာပါတယ္ တကယ္ပဲ ....။ ေမာင္ကေလ တစ္ခါတစ္ေလ သိပ္အတာပဲ ....။ ေမာင္သိလား ေဝ တစ္ေယာက္ထဲ လဲျပဳိရတဲ့ညေတြ မနည္းေတာ့ဘူး အဲဒါေမာင့္ေၾကာင့္ ....။ ” ကြ်န္ေတာ္ ရယ္ တာ ေပါ့။

“ဟဟ .... ေမာင္လည္းခ်စ္တာပဲကုိ ေဝေလးကလည္း။ လဲဲျပဳိရတဲ့ညေတြ ဟဟ ကဗ်ာထဲက အတုိင္းပဲ ...ဟဟ .....ဟ ” ကြ်န္ေတာ္ မ်က္လုံးေပ်ာက္ေအာင္ရယ္မိတယ္။ ေဝက မ်က္လုံး ေလးျပဴးျပီး ရန္ေတြ ့ျပန္တာေပါ့ .... ။

“ေဝက သိပ္ကဗ်ာဆန္တယ္လို ့ေျပာမလုိ ့ပါ ..... စိတ္မဆုိးနဲ ့ေနာ္ ..... ေမာင္က စတာ စတာ .....” ေဝ ရွက္သြား ရင္ ခ်စ္စရာသိပ္ေကာင္းတယ္။ ေဝ လဲျပဳိစရာမလုိပါဘူးေဝရယ္။ ေမာင္က ေဝ့ အနားမွာ ေဖးမေနမွာေပါ့။

“ေမာင္ ..... ကဗ်ာေတြ စာေတြ မဖတ္ဘူးလား ဟင္ ... ”

“ အင္း ဖတ္ေတာ့ ဖတ္တယ္ ဖတ္ျပီးရင္ ေမ့သြားေရာ တခ်ဳိ ့ဟာေတြက် ေမာင္သိပ္နားမလည္ဘူး ေဝရဲ ့ .... ”

“ ဟုတ္မွာပါ .... အခ်စ္ နဲ ့ေတြ ့တဲ့အခါ ကဗ်ာဆရာေတြ ျဖစ္သြားၾကတယ္တဲ့ .... ေမာင့္က်ေတာ့ ကဗ်ာဆရာျဖစ္ ဖုိ ့ေနေနသာသာ တင္စားျပီးေျပာတာေတာင္ ေျပာရတဲ့သူက လုိက္ရွင္းျပေနရတာနဲ ့တင္ ဖီးငုပ္တယ္ .....”

“ဟဟဟ အဲတာ ေမာင္ေလ ေဝ့ရဲ ့ဦးလူအၾကီးေလ .....”

“ သိပါတယ္ သိပါတယ္ မ႑ပ္တုိင္ တက္ျပမေနပါနဲ ့ ....ဟြန္း ” ေဝ မ်က္ေစာင္းထုိးတဲ့ အခါ ကြ်န္ေတာ့ရင္ထဲ လွုပ္သြားတယ္။ ဒီလုိ ခံစားခ်က္မ်ဳိးကုိ ပါးစပ္ကေျပာျပတာ ကုိ ကဗ်ာဆန္တယ္ေခၚတာျဖစ္မယ္။

“ေဝ့ မ်က္ေစာင္းေလးကုိ ေမာင္သိပ္ခ်စ္တာပဲ ....” ဒီတစ္ခါေတာ့ ေဝက ကြ်န္ေတာ့္ကုိ မ်က္လုံးေလးျပဴးျပီး ၾကည့္ တယ္။

“ဟဟဟ ၾကည့္စမ္း ၾကည့္စမ္း .... ေမာင္စကားေတြ တတ္လာျပီ .... ဟဟဟ ” .....

ေဝရယ္ရင္ ကြ်န္ေတာ္ ျပဳံးတာ သဘာဝ ျဖစ္ေနပါျပီေလ။ ကဗ်ာဆန္ တတ္လာတယ္ေပါ့။ ေဝက ကြ်န္ေတာ့္ကုိ သင္ ေပးလုိက္တယ္ေျပာရမယ္။ ခံစားခ်က္ေတြကုိ စာလုံးေလးေတြ စီစီျပီး လွလွေလးေျပာတတ္ေအာင္လုိ ့ေလ။ ခ်စ္သူ ႏွစ္ေယာက္ရဲ ့ခံစားခ်က္ေတြ အသည္းႏွလုံးတံတားကေန စီးကူးသြားတယ္ပဲေျပာရမယ္။ ေဝ့စကားလွလွ ေတြ ကြ်န္ေတာ့္စကားျဖစ္လာတယ္ေလ။ ဒီစာကုိ ဖတ္ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ စကားအေတာ္တတ္ေနျပီ လုိ ့ ထင္ေကာင္း ထင္ၾကမွာပါ။

ေဝ့ ေရခဲတုံးၾကီး အရည္ေပ်ာ္ျပီး အခ်စ္ရည္ရႊန္းတဲ့ စကားလုံးလွလွေတြ အျဖစ္ စီးဆင္းသြားတာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ မွာေပါ့။ တစ္ခ်ိန္က တုံးအ ဖူး တယ္ဆုိတဲ ့အေၾကာင္း ေျပာခ်င္တာရယ္ေၾကာင့္ပါ။ အခ်စ္ဟာ တုံးအျခင္းေတြကုိ အဆုံး သတ္ေစတယ္ .... အ ခ်စ္ဟာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ကုိ အသက္သြင္းေစတယ္ ဆုိရမလားပဲ.... ။ကြ်န္ေတာ့္ကုိ ေဝက သားေလး တစ္ေယာက္ လက္ေဆာင္ ေပးတယ္ေလ .... ။ သား ဟာ ေဝနဲ ့ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ ကဗ်ာ တစ္ ပုဒ္ ျဖစ္ေနပါျပီ ......။

ပုံေလးကုိ ဒီက ယူပါတယ္ :D


စာဖတ္လည္လာမိတ္သဟာ ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ျမဲပါေစ
ရန္ကုန္သား

ႏုိးလွ်က္မက္ေသာ အိပ္မက္ဆုိးမ်ား (ဇာတ္သိမ္းပုိင္း)

“ညီညီ ..... ညီညီ..... ေဟ့ေရာင္ .... ”
ညီညီ့အခန္းတံခါးေခါက္ရင္း ေခၚလုိက္သည္။ အိပ္ရာခပ္ေစာေစာ ႏိုးသျဖင့္ ညီညီႏွင့္ အတူ အျပင္ထြက္ခါ မနက္ စာသြားစားဖုိ ့စိတ္ကူးထားသည္။ အခန္းထဲမွာ ညီညီထြက္လာသည္။ သူ ့အခန္းထဲသုိ ့ဝင္ေစ့ခ်င္ပုံမရေပ။ ညီညီ မ်က္ႏွာက ညဳိးျမဲညဳိးေန၏။ သာမန္ အိပ္ေရးပ်က္လုိ ့ ပင္ပန္းလုိ ့ညိဳးေရာ္သည့္ပံုမ်ဳိးမဟုတ္။ ေနာက္သူ ေရာက္ ေန ေသာ သုံးရက္အတြင္း ညီညီ အျပင္မထြက္။ အိမ္တြင္ လည္း ဘာမွ မယ္မယ္ ရရ လုပ္စရာရွိသည္မဟုတ္။ ညီညီ ဘာလုိ ့အျပင္မထြက္ရသလဲဟု ကုိကုိသိခ်င္ေနသည္။

“ေျပာ ကုိကုိ ဘာလဲ ......”

“ေဒၚေအးဝယ္ဝယ္ ပုိ ့တဲ့ မနက္စာေတြ စားရတာ မမုိက္ပါဘူးကြာ လာ အဝတ္အစားလဲ ငါတုိ ့တစ္ခုခု သြားစားရေအာင္ ....” ညီညီက မဆုိင္းမတြဘဲ ေခါင္းခါျပီးျငင္းသည္။

“ဟင့္အင္း ငါေဒၚေအးလာပုိ ့တာပဲ စားေတာ့မယ္ ... မင္းပဲသြားပါ .... ညီ မလုိက္ေတာ့ဘူး .....”

ကုိကုိ ညီညီ့ကုိ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ျပီး ၾကည့္လုိက္သည္။ ညီအစ္ကုိ ႏွစ္ေယာက္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္သြား တစ္ခုခု စားေသာက္ဖုိ ့ညီညီ ဘာလုိ ့ျငင္းရသနည္း။ ညီညီ့ကုိ အပါေခၚဖုိ ့ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။ မပါပါေအာင္ ေခၚသြားမည္။

“လာပါကြာ မင္းကလည္း တုိ ့ညီကုိ ႏွစ္ေယာက္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထုိင္ျပီး စကားေလးဘာေလး ေျပာရေအာင္။ လာပါ.... မင္းကလည္း။ လုပ္လုပ္..... ေျပာေနၾကာတယ္။ အဝတ္အစားလဲ ..... မလဲဘူးလား မလဲရင္ ငါလဲေပး
မွာေနာ္ ညီညီ ....ဟဟဟ..... ေဟ့ေကာင္ လုပ္ ....”

ကုိကုိ ကစေနာက္ေနသည့္တုိင္ ညီညီ့ မ်က္ႏွာေပၚက မခ်ိျပဳံးၾကီးက ေပ်ာက္မသြား။ မသက္မသာျဖစ္သြားေသာ ညီညီမ်က္ႏွာကုိ မသိက်ဳိးကြ်ံျပဳလွ်က္ ကုိကုိ ညီညီ့လက္ကုိ အတင္းဆြဲကာ အခန္းထဲ ဝင္ဖုိ ့ျပင္သည္။ ညီညီက ကုိကုိ ့ လက္ထဲမွ သူ ့လက္ကုိ အတင္းရုန္းသည္။ ပါးစပ္ကလဲ

“ လႊတ္လႊတ္ .... ငါဖာသာ လဲမယ္ လႊတ္လႊတ္ .... လက္ကုိ ....”

ကုိကုိ ညီညီ့ကုိ ၾကည့္ျပီး အံ့ၾသသြားျပန္သည္။ လက္ကုိ အတင္းဆြဲေနပုံမွာ တစ္ခုခုကုိ အေၾကာက္ၾကီး ေၾကာက္ ေနပုံမ်ဳိး ...။ ရုန္းလုိ ့လြတ္သြားေတာ့ လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ရင္ဘတ္နားတြင္ကပ္ထားသည္။ ကုိကုိ ့စိတ္ထဲ ေဒါသပင္ ျဖစ္ခ်င္သြားသည္။

“မင္းက ဘာျဖစ္တာလဲ ... အထိကုိ မခံေတာ့ပါလား ..... ”

“ဘာမွ မျဖစ္ဘူး။ ကုိကုိ ငါ မလုိက္ေတာ့ဘူးကြာ မင္းကလည္း ကုိယ့္ဖာသာသြားလုိ ့ရသားနဲ ့ကြာ .... ေနာ္ ညီညီ မလုိက္ေတာ့ဘူး ....”

“အာ .. မရဘူး မင္းမလုိက္ရင္ ငါအတင္းဆြဲ ေခၚမွာေနာ္ ... မင္းအိပ္ရာက ထလာတဲ့ပုံကုိ ေကာင္မေလးေတြ မေတြ ့ေစခ်င္ရင္လုပ္ ... လုပ္လုပ္ ျမန္ျမန္ လုပ္ကြာ....ၾကာတယ္ လစ္မယ္ ....လာ”

ကုိကို က ေျပာလွ်င္ တကယ္လုပ္တတ္မွန္း ညီညီသိသည္။ ညီညီ စိတ္မသက္မသာႏွင့္ အခန္းထဲျပန္ဝင္သြား သည္။ ခဏေနေတာ့ သဘက္ေလးကုိင္ျပီး ေရခ်ဳိးခန္းထဲ ဝင္သြားသည္။ ကုိကုိကေတာ့ ညီညီ့ကုိ ဧည့္ခန္းတြင္ ထုိင္ကာ ေစာင့္ေနရသည္။ ညီညီသည္ ကုိကုိ ့အတြက္ ပေဟဠိ တစ္ပုဒ္ ျဖစ္လို ့ေနေပျပီ။

************

ညီညီ မ်က္ႏွာသစ္သည္ကုိ ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္တိတိ ကုိကုိ ထုိင္ေစာင့္ရသည္။ သူ ့ႏွင့္အတူ လုိက္မည္ဆုိ၍သာ ထုိမွ် စိတ္ရွည္စြာေစာင့္ေနခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ ေနာက္ .... ညီညီဘာလုိ ့အျပင္မထြက္ခ်င္ရသလဲ ဆုိသည္ကုိ သိခ်င္ တာ လည္းပါသည္။ အိမ္ထဲကေန ညီညီ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ထြက္မလာေသး အခန္းထဲကုိ ဝင္သြားလိုက္ မီးဖုိဖက္ ျပန္ သြားလုိက္။ ထမင္းစားခန္းထဲ ျပန္ေရာက္သြားလုိက္ လုပ္ေနသည္။ အေတာ္ၾကာမွ ညီညီ အဝတ္အစားလဲ ျပီး ကုိကုိ ့နားသုိ ့ ေရာက္လာသည္။

“အင္း အဲလုိ လုပ္ပါ ညီညီရ လန္းတယ္ လာလစ္မယ္ ..... ”

“မင္းဖာသာ တံခါးပိတ္ မင္းမွာ ငါေပးထားတဲ့ အိမ္ေသာ့ ရွိတယ္မလား ....” ညီညီ့စကားေၾကာင့္ အိမ္ထဲမွ ထြက္မည္ျပင္ေနေသာ ကုိကိုေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္သည္။ “ပိတ္လုိက္ပါကြာ ငါကားထုတ္လုိက္ဦးမယ္ေလ .....”

“အာ.... မင္းပိတ္ပါဆုိကြာ ကိုကုိ ကလည္း ..... ” ဟုေျပာကာ ကုိကုိ ့ကုိ ေက်ာ္ျပီး အိမ္ေပၚကဆင္းသြားသည္။ ကုိကို ဟထေသာတံခါးကုိ ေျခေထာက္ႏွင့္ အသာ တြန္းဖြင့္သြားသည္ကုိ ကုိကို သတိထားလုိက္မိသည္။ ညီညီ
ျခံထဲေရာက္ သြားသည္။ ကုိကုိ ကားထုတ္ျပီးေတာ့ ကားေပၚမွ တစ္ခါ ျပန္ဆင္းကာ ညီညီ ေျပာသည့္အတုိင္း တံခါးဆင္းပိတ္ရသည္။ ညီညီက အိမ္တံခါး နားတြင္ရစ္သီရစ္သီ လုပ္ေနသည္။

“ကုိကုိ ငါမလုိက္ေတာ့ဘူးကြာ မင္းဟာမင္းသြားေတာ့ ....” ညီညီ့စကားေၾကာင့္ ကုိကုိေဒါသထြက္သြားသည္။

“ေဟ့ေကာင္ ခြီးထဲမွပဲ သြားကားေပၚတက္ ဘာလုပ္ေနတာလဲ အဲဒီမွာ ..... အိမ္အျပင္ေရာက္ျပီးမွ .... ”

ကုိကုိေဟာက္လုိက္သျဖင့္ ညီညီ ရွုံ ့မဲ့မဲ့ျဖင့္ ျခံထဲမွ ထြက္လာသည္။ ညီညီက သူ ့လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ အတင္းဆုပ္ ထားသည္။ စိတ္ လွုပ္ရွားေနခ်ိန္တြင္ျပဳလုပ္တတ္ေသာ ပုံစံမ်ဳိး။ ကုိကုိ ျခံတံခါးပိတ္သည္ကုိ အနားမွ ေသခ်ာ ၾကည့္ ေနသည္။

“ကားေပၚတက္ေလ ... ဟာ ညီညီ မင္းဘာျဖစ္ေနတာလဲ .... ဒီေကာင္ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ ့.....”

ကားေပၚေရာက္ေတာ့ ညီညီ ထုိင္ေနသည့္ပုံမွာ ကားေပၚတြင္ လူၾကပ္၍ ေနရာနည္းေနသလုိ သက္ေတာင့္သက္ သာ မရွိ။ ညီညီ့ ပုံက က်ဳံ ့က်ဳံ ့ေလးျဖစ္ေနသည္။ ကား door lock ကုိ တင္လုိက္ခ်လုိက္လုပ္ျပီး ကုိကုိ ့ကုိ ေစာင့္ သည္။ ညီညီ မ်က္ႏွာက ေနေရာင္ေအာက္တြင္ အုံ ့ဆုိင္းေနသည္ဟု ကုိကုိ ထင္သည္။ ဘယ္ဆုိင္ထုိင္ခ်င္သလဲ ဟု ေမးေသာ္လည္း ေမးမရ။ သိပ္အေဝးၾကီး မသြားႏွင့္ဆုိ၍ သုံးလမ္းေက်ာ္ေလာက္က ထုိင္ေနက် လက္ဖက္ ရည္ ဆုိင္ကုိသာ ေမာင္းသြားလုိက္သည္။ ထုိဆုိင္ေရာက္ေတာ့လည္း လူေတြမ်ားလိုက္တာဟု ဆုိျပန္သည္။ သူတုိ ့ညီအစ္ကုိ လမ္းမႏွင့္နီးေသာထုိင္ခုံတြင္ ထုိင္လုိက္ၾကသည္။

“ကဲ ညီ မင္းဘာစားမလဲ ဘာေသာက္မလဲ .... ”

“ဟင့္အင္း မင္းပဲစား ငါမစားခ်င္ဘူး ..... ”

“ဟာ ညီ မင္းငါ့ကုိ စိတ္ေကာက္ေနတာလား ..... စားပါကြာ တစ္ခုခု မုန္ ့ဟင္းခါးစားမလား ဒီဆုိင္မွာ ေကာင္းတာပဲ .... ဆိတ္စြတ္ေသာက္မလား နံျပားနဲ ့ .... ပဲအီၾကာေကာ ...”

“မင္းၾကဳိက္တာမွာ......... ငါမစားခ်င္ဘူးကုိကုိရာ....” ကုိကုိ စိတ္ညစ္သြားသည္။ ညီညီက ထုိင္ခုံတြင္ ကိုယ္ေလးကုိ ခပ္က်ဳံက်ဳံလုပ္ျပီးထုိင္ေနသည္။

“တစ္ခုခု ေတာ့ေသာက္ကြာ လိမၼာပါတယ္ကြာ မင္းကလည္း ေက်ာ့္ ထက္ဆုိးေနျပီ ... ခက္တာပဲ .... ေပါ့ဆိမ့္ပဲမွာမယ္ေနာ္ ....” ကုိကုိ ညီညီ့သေဘာတူညီခ်က္ ယူမေနပဲ စားပြဲထုိးေလးကုိ ညီညီၾကဳိက္ေသာ ေပါ့ဆိမ့္အပါအဝင္ သူ စားခ်င္တာေတြမွာလုိက္ေတာ့သည္။

“ေပါ့ဆိမ့္မေသာက္ ရရင္ ေသမလုိ ျဖစ္ေနတဲ့ေကာင္ ခုက်ေတာ့ လက္ဖက္ရည္မေသာက္ခ်င္ဘူးတဲ့။ ငါေတာ့ အံ့တာပဲ ...။ ညီညီ မင္းေနမေကာင္းဘူးလား ကုိကုိ ့ကုိ ေျပာေလ .... ဟင္ ...”

“ကဲ .... ကုိကုိ မင္းစားမွာသာစားပါကြာ ေမးခြန္းေတြ ေမးမေနပါနဲ ့ ...စားစား ျပီးရင္ျပန္ရေအာင္ .....”

“ဟာ မင္းကလည္း ထုိင္ေတာင္ မထုိင္ရေသးဘူး ေအးေဆးေပါ့ ဘာေတြေလာေနတာလဲ ....”

“ငါ အၾကာၾကီး မထုိင္ခ်င္လုိ ့ေပါ့ကြ။ ဒါေတာင္ မင္းကုိ အားနာလြန္းလို ့လုိက္လာတာ .....”

“ဟားဟား ေခြးေကာင္ ငါ့ကုိ အားနာစရာလား ..... အစ္ကုိနဲ ့ညီလက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထုိင္တာ ဆန္းလားကြာ .... တကတည္းမွ .... ေရာ့ေရာ့ေသာက္ေသာက္ .... ငါေတာ့ဆာျပီ ၾကိတ္လိုက္ဦးမယ္ ....”

“မင္းက ေသာက္စားၾကီးကုိ ၾကီးပါတယ္ .... ” ညီညီက ရွုံ ့မဲ့မဲ့လုပ္ကာ ေျပာေနေပမယ့္ ထုိစကားေၾကာင့္ ကုိကုိ နည္းနည္းေပ်ာ္သြားသည္။ ထုိစကားသည္ ညီညီ သူ ့ကုိ အျမဲေျပာေနက်စကားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္။ ကုိကုိက ေတာ့ အာလူးပူရီ တစ္ပြဲ ပဲအီၾကာတစ္ပြဲ အျပင္ ေပါက္ဆီတစ္လုံးပင္ ကုန္သြားသည္။ ညီညီကေတာ့ လက္ဖက္ ရည္ခြက္ကုိ လုံးဝမထိေပ။ ညီညီ ဘယ္အခ်ိန္လက္ဖက္ရည္ေသာက္မလဲ ဟုသာ ကုိကုိ အသာေစာင့္ၾကည့္ေန သည္။ ကုိကုိက စကားကုိ ေဖာင္ ဖြဲ ့ေအာင္ေျပာေနေသာ္လည္း ညီညီက အင္း အဲသာလုပ္ေနသည္။ ထုိင္ခုံတြင္ ထုိင္ေနရသည္မွာ လည္း ေအးေအးသက္သာ ရွိပုံမရ ....။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထဲတြင္လည္း လူေတြ တစစ မ်ား မ်ားလာသည္။ ညီညီ ေက်ာကုိ ေကာ့ လက္ ႏွစ္ဖက္ကုိ ေပါင္ေပၚတြင္တင္ကာ ဆုပ္လွ်က္ မသက္မသာ ျဖစ္ေန သည္။ လူေတြကလည္း ပုိေတာင္မ်ားလာေသးတယ္ဟု ခပ္တုိးတုိးေရရြတ္ေနေသးသည္။

“ညီ ေသာက္ေလကြာ ေအးကုန္ျပီ ... ” ကုိက္လက္စ ေပါက္ဆီလက္က်န္ကုိ ပါးစပ္ထဲထည့္ရင္းကုိကုိက ညီညီ့ ကုိေျပာသည္။ ညီညီ လက္ဖက္ရည္ခြက္ကုိ သူ၏ ေဖြးစြတ္ေနေသာ လက္မ်ားျဖင့္ ကုိင္လုိက္သည္။ ညီညီ လက္ ဖက္ရည္ ခြက္ကုိင္ဖုိ ့အဘယ့္ေၾကာင့္ တြန္ ့ဆုတ္ေနရသနည္း။ လက္ဖက္ရည္ကုိ ေသာက္တယ္ဆုိရုံကေလး ေသာက္ျပီး ခ်က္ခ်င္း ခြက္ကုိျပန္ခ်လုိက္သည္။ ကုိကုိ ကေတာ့ ဖန္စိမ့္ကုိ အရသာခံမေသာက္ႏိုင္ပဲ ညီညီ့ကုိ အကဲခတ္ေနသည္။ လက္ဖက္ရည္ အနည္းငယ္ ေသာက္အျပီးတြင္ ညီညီ ျငိမ္က်သြားသည္။ လက္ဖက္ရည္ခြက္ ကုိ စိုက္ၾကည့္ေန ေသာ ညီညီ့ကုိ ကုိကုိ ရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္ၾကည့္ေနမိသည္။ ညီညီ၏ ျငိမ္သက္မွုကုိ ကိုကုိ ထိတ္လန္ ့လာ သည္။

“ညီညီ ... ေဟ့ ...ညီ ဘာျဖစ္တာလဲ .....” ညီညီ အသက္ကုိ ျပင္းျပင္းရွုေနသည္။ ျငိမ္သက္ေနရာက ဂနာ မျငိမ္ ျဖစ္လာသည္။ တစ္ခုခုကုိ ခ်ဳပ္တီးထားရဟန္တူသည္။

“ကုိကုိ ငါျပန္ေတာ့မယ္ ....” ျဗဳန္းဆုိ ထုိင္ရာမွ ထထြက္သြားသည္။

“ဟာ .... ေဟ့ ညီညီ ....ေဟး ....ေနဦးခဏ.... ဟာ ဒီေကာင္ ....” ပုိက္ဆံျပန္အမ္းသည္ပင္ မယူႏိုင္ေတာ့ဘဲ ကားေပၚအတင္းတက္ျပီး ထြက္သြားေသာညီညီ့ ေနာက္လုိက္ရသည္။ ညီညီ့ေရွ ့နားတြင္လြန္၍ ကားကုိ ရပ္ျပီးေစာင့္ ေနလုိက္ရသည္။

“ကဲလာ တက္တက္ မင္းနဲ ့ေတာ့ ခက္ေတာ့တာပဲ ....” တရွဴးရွဴး ျဖစ္ေနေသာ ညီညီ ကားေပၚတက္ထုိင္၍ ေတာ္ ေသးသည္။ ဘာျဖစ္တာလဲ ဟုလည္း ေမးလုိ ့မရ ....။

“ညီညီ အုိေကလား မင္းဘာျဖစ္တာလဲ .... ” ကုိကုိ ညီညီ့ကုိ ၾကည့္ျပီး လန္ ့လာသည္။ ညီညီက သူ ့ကုိအားငယ္ စြာ ၾကည့္သည္။ တစ္ကုိယ္လုံးလည္း တုန္ရီေနသည္။

“ငါ .... ငါ .... အိမ္ျပန္မယ္ ... ဘာမွ မျဖစ္ဘူး ..... အိမ္ျပန္ရေအာင္ ကုိကုိ ......”

“ေအးေအး ျပန္မယ္ ျပန္မယ္ .... ” ကုိကုိ ့စိတ္ေတြ မခ်မ္းမသာျဖစ္သြားရသည္။ ဘာျဖစ္ေနမွန္းလည္း နားမ လည္။ မျဖစ္ေပ ညီညီ့ကုိ အိမ္ျပန္ပုိ ့ျပီးသည္ႏွင့္ အန္ကယ္ေဇာ္ဝင္း ဆီသြားမွျဖစ္ေတာ့မည္။ အန္ကယ္ ဦးေဇာ္ ဝင္း သည္ ေမေမ့ ေမာင္ဝမ္းကြဲ ဆရာဝန္ၾကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ေရာဂါျဖစ္ေနတယ္ဆုိရင္လည္း ေစာေစာ စီးစီး ကုသမွျဖစ္ေတာ့မည္။ ညီညီ့ကုိ အဆုံးရွုံးမခံႏိုင္ေပ။ ေျခာက္လနီးပါး ရန္ကုန္မေရာက္ခင္ အခ်ိန္အတြင္း ညီညီ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့သည္မသိ။ အိမ္ေရွ ့ေရာက္သည္ႏွင့္ ညီညီ ကားေပၚမွ ကဆုန္ေပါက္ေျပး ဆင္းသြား သည္။ ျခံတံခါးကုိ သူ ့တြင္ပါလာေသာ ေသာ့ ျဖင့္ဖြင့္ကာ အိမ္ထဲသုိ ့အတင္းေျပးဝင္သြားသည္။ ကုိကို ျခံတံခါးကုိ ဆင္း ေစ့ျပီး အန္ကယ္ဦးေဇာ္ဝင္းထံသုိ ့ ေမာင္း ထြက္ ခဲ့ေလေတာ့သည္။

************

ကုိကုိ အိမ္သုိ ့ေလးလံေသာ စိတ္မ်ားျဖင့္ ျပန္ေရာက္လာသည္။ ညီညီ့အေၾကာင္းကုိသာ ေတြးရင္းက ရင္ေတြပူ ေန မိသည္။ အိမ္တံခါးကုိ ေသာ့ဖြင့္လုိက္သည္။ ညီညီ့ အရိပ္အေရာင္မေတြ ့ရ။ စိတ္ထဲ ဒိတ္ကနဲျဖစ္ျပီး ညီညီ့ အခန္းတံခါးကုိ ကဗ်ာကယာ ဖြင့္လုိက္သည္။ တံခါးက အလုိက္သင့္ပြင့္သြားပါသည္။ သုိ ့ေသာ္ ညီညီ အခန္းထဲ တြင္မရွိ။ ညီညီ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ။ ညီညီ .... ကုိကုိ ရင္တထိတ္ထိတ္ႏွင့္ ေရခ်ဳိးခန္းဖက္ အေသာ့ထြက္ခဲ့သည္။
ေရခ်ဳိးခန္းတံခါးပြင့္ဟ လုိ ့ေနသည္။ ေရသံေတြလည္း ၾကားေနရသည္။

“ဒီေရာဂါ ရေနတဲ့သူေတြမွာ Suicide လုပ္တာမ်ဳိးေတြ ေတြ ့ရတတ္တယ္။ အဓိကအေၾကာင္းအရင္းကေတာ့ စိတ္က်ေရာဂါ Depression ဝင္လာတာေၾကာင့္ပဲ။ Depression သိပ္ဆုိးဝါးလာရင္ Suicidal tendency ကုိယ့္ ကုိကုိယ္ သတ္ေသဖုိ ့အေျခအေနေတြ ပုိလာႏိုင္တယ္ .... မင္းေျပာတဲ့ ပုံအရဆုိရင္ ညီညီ့ ဆီမွာ Depression ကအတုိင္းအတာ တစ္ခုအထိ ဝင္ေကာင္းဝင္ေနပုံရတယ္.....”

အန္ကယ္ ဦးေဇာ္ဝင္းစကားသံေတြကုိ ကိုကုိ ၾကားေယာင္လာမိသည္။ ညီညီ ... ဘုရားဘုရား .... ေရခ်ဳိးခန္းထဲသုိ ့ကုိကို အေလာသုံးဆယ္ဝင္ေရာက္လုိသည္။ ေရသံေတြ ရယ္ ..... ေနာက္ေတာ့ ညီညီရဲ ့တုိးဖြဖြ ေရရြတ္သံေတြ ရယ္ ........ ညီညီ ......။ ေရခ်ဳိးကန္ေဘးတြင္ ဆပ္ျပာဆီဘူးမ်ား ဖရုိဖရဲျပဳိလဲ က်ေနသည္ကုိ ေတြ ့ရ၏။ ေရပန္းမွ ေရ ေတြက ညီညီ ေက်ာေပၚသုိ ့တဖြားဖြားက်ေနသည္။ တစ္ကုိယ္လုံးကို တုန္လွုပ္ေျခာက္ျခားစြာႏွင့္ ပြတ္တုိက္ လွ်က္ ေဆးေၾကာေနသည္။ သူ ့လက္ထဲ၌ ပန္းကန္ေဆးရာတြင္ အသုံးျပဳေသာ ေဖာ့တုံးေလးကုိ ကုိင္လွ်က္ တစ္ ကုိယ္လုံးကုိ ပြတ္သတ္ျပီး ေဆးေၾကာေနသည္။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွ အျပန္ အန္ကယ္ေဇာ္ဝင္းရွိရာ ေဆးရုံ သုိ ့ သြားသည္။ ခု ဆယ့္တစ္နာရီ ထုိး ျပီ ညီညီ ဘယ္အခ်ိန္ကတည္းက ဒီေရခ်ဳိးခန္းထဲေရာက္ေနသနည္း။ ႏွစ္နာရီခန္ ့ရွိျပီ။ ဒုကၡေတြေတာ့ေရာက္ကုန္ေတာ့မွာပဲ။

“ညီညီ ... ညီညီ ... ညီေလး ေတာ္ျပီေလ ေတာ္ျပီ အေအးေတြ ပတ္ကုန္မယ္ ....ေတာ္ျပီေနာ္ ညီ ... ဟာ ......တစ္ကုိယ္လုံးျပာေနျပီ .... ”

“လူေတြ .... ကုိကုိ ငါ့တစ္ကုိယ္လုံး ပုိးမႊားေတြနဲ ့ ဟီးဟီးအား .... ငါမေဆးလုိ ့မရဘူး ပုိးမႊားေတြ နဲ ့ ..... ဟီးဟီးအီး ....ငါ.... ငါ ....” ညီညီ တစ္ကုိယ္လုံးတုန္ခါလွ်က္ ငုိသံတစ္ဝက္နဲ ့ ေျပာသည္။ ကုိကုိ ့ရင္ေတြ အလြန္တရာနာက်င္ သြားရေလသည္။

“ေအး သန္ ့ပါျပီ ခုသန္ ့သြားျပီ ..... ကုိကို မွားတာပါ ညီ့ကုိ ကုိေခၚသြားတာ ကုိကုိမွားတာ။ ေတာ္ေတာ့ေနာ္.... လာပါညီညီရယ္ လာပါကြာ ေအးေနျပီ လာ .....”

ညီညီ ကုိကုိ ့ကုိ ၾကည့္သည္။ ေရစက္ေတြနဲ ့ညီညီ မ်က္ရည္ေတြ ေရာေထြးေနသည္။ တအီးအီးႏွင့္ ကေလးငယ္ ေလး တစ္ေယာက္လုိ ငုိေၾကြးေနေလသည္။ ကုိကုိ မ်က္ႏွာသုတ္ပဝါႏွင့္ ပုုဆုိးေျပးယူရသည္။ ညီညီက ေရခ်ဳိးကန္ ထဲတြင္ တစ္ကုိယ္လုံးတုန္ရီစြာျဖင့္ ေအာ္ငို၍သာေနေလသည္။ ေအးလြန္း၍ ေမးေတြလည္း ရုိက္ေနျပီ...။ ေျခ ေတြ လက္ေတြ လည္း ပဲၾကီးေရလုိက္ေနသည္။ လက္ေပၚမွ အေရျပားတခ်ဳိ ့လည္းရိျပီး အသားနီေတြ လန္ေနျပီ။

“ကုိကုိ ... ဟီးဟီး ....ငါ့ကုိ ကယ္ပါဦး ....အီး ဟီး .....ညီညီ့ကုိ ကယ္ပါဦး ကုုိကုိ ရယ္ အား ...............ဟီး..ဟီး....”

“ေအးပါညီ ကုိကုိ ရွိတယ္ေလ လာလာ အားမငယ္နဲ ့ညီ .... ေနာ္ ေအးလာလာ .....”ညီညီ့ကုိ မ်က္ႏွာသုတ္ပုဝါျဖင့္ ေထြးကာ ကုိုကုိ ဆြဲထူလုိက္သည္။ ညီညီ့တစ္ကုိယ္လုံး ေအးစက္ေပ်ာ့ေခြလွ်က္ရွိ၏။

“ပုိးေတြ ပုိးေတြ ငါ့တစ္ကုိယ္လုံးမွာ....ငါေသေတာ့မွာ ငါေသေတာ့မွာ ကုိကုိရ ...ဟီး ”

“မေသပါဘူး မေသရပါဘူး .... ဘာလုိ ့ေသရမွာလဲ .... ခုမရွိေတာ့ဘူးေလ ကုန္သြားျပီေလ ေနာ္ သန္ ့သြားျပီ သန္ ့သြားျပီ ...လာလာ ညီေလး ေအးေအးပါကြာ မငုိနဲ ့ေနာ္ ....”

ညီညီကုိ ကုိကို ေပြ ့ခ်ီလိုက္ရသည္။ ညီညီ့၏ ရွုိက္ငင္ တုန္ခါမွုသည္ ကုိကုိ ့ရင္ကုိ ပင္ကူးစက္လာသည္။ အန္ ကယ္ ဦးေဇာ္ဝင္းေျပာျပေသာ စကားသံကုိျပန္လည္ေၾကာင္းေယာင္လာျပန္သည္။

“သူ တုိ ့စိတ္ထဲမွာ ပစၥည္းတစ္ခုခုကုိ လက္နဲ ့ကိုင္လုိက္ရင္ ပုိးမႊားေတြ နဲ ့ထိေတြ ့မယ္။ ဒါေတြကုိ ေဆးေၾကာမ ျပစ္ရင္ ဒုကၡေရာက္မယ္ တစ္ခုခု ဆုိးဆုိးရြားျဖစ္လာလိမ့္မယ္ ဆုိတဲ့အေတြးက ထပ္ျပန္တလဲလဲျဖစ္ေနတယ္ .... ဒါေၾကာင့္ သူတုိ ့ဟာ လက္ကုိ တစ္ေန ့မွာ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာေဆးေနၾကရတာ ....။ သာမန္လူတစ္ေယာက္ အသန္ ့ၾကဳိက္လုိ ့လက္ေဆးသလုိ မ်ဳိးမဟုတ္ဘူးကြ ကုိကုိ ရ ....။ သူ တုိ ့ေခါင္းထဲမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္က လာေျပာေနတာ တြန္းအားေပးေနသလုိ ခံစားေနရတာ။ မေဆးပဲ မေန ႏိုင္ေအာင္ လုပ္ေနတာ ...။ အဲဒါကုိ Obsession လုိ ့ေခၚတယ္ကြ ....။ သနားစရာ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းတာက ဒီအေတြးေတြဟာ မမွန္ဘူး သဘာဝ မ က်ဘူးဆုိတာ သူတုိ ့သိေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ ့ဘယ္လုိမွ အဲဒီေဆးေၾကာတာေတြကုိ ရပ္တန္ ့လုိ ့မရဘူး .... ဒါ့ေၾကာင့္ တစ္ေန ့ကုိ အၾကိမ္ေပါင္း ရာနဲ ့ခ်ီျပီး သူတုိ ့လက္ကုိ ေဆးေနၾကရတာေပါ့ ....”

ညီညီ့ကုိ အိပ္ယာေပၚသုိ ့လွဲေလ်ာင္းေစလုိက္သည္။ ညီညီက တအီအီ ငုိေၾကြးေနေလသည္။ “ကုိကုိ ငါ ဒီလုိ ျဖစ္ တာ ဘယ္သူ မွမေျပာပါနဲ ့ကြာ ေနာ္ ... ငါ ...ငါ ေၾကာက္တယ္ ရွက္လုိ ့ပါကြာ ..... ငါ အားဟား ......ငါ ရူးေန ျပီထင္ ပါတယ္ ....ဟီးဟီး”

“ ငါက ဘယ္သူ ့ကုိေျပာရမွာလဲ ....ေပါက္ေပါက္ရွာရွာကြာ မင္းမရူးပါဘူး ညီညီရာ .... ေနာ္ ညီညီ မငုိနဲ ့မငုိနဲ ့.... ကုိကုိလည္းေဘးနားမွာရွိတယ္ မေၾကာက္နဲ ့ေနာ္ ..”

ညီညီတစ္ကုိယ္လုံးကုိ ေစာင္ျခဳံေပးျပီး ေခါင္းကို ေရေျခာက္ ေအာင္ သုတ္ ေပးေနရင္းက ညီညီ့ကုိ အားေပးေန ရသည္။ ညီညီ ကုတင္ေျခရင္းတြင္ မ်ားစြာေသာ ဆပ္ျပာဆီ ဘူးမ်ားကုိ ကုိကုိ ေတြ ့လုိက္ရသည္။ ထုိဘူးမ်ား၏ ႏွုတ္သီးသဏၭာန္ ေခါင္းေလးမ်ားက ကုတင္ဘက္သို ့လွည့္ကာ တညီတညာတည္း စီထားသည္။ အခန္းနံရံကုိ ကပ္၍စီထားေသာ ဆပ္ျပာဆီဘူးမ်ားမွာ တစ္ရာလား ႏွစ္ရာလား ကုိကုိ မေရတြက္လုိက္ႏိုင္ပါ။ ဒီဆပ္ျပာဘူးေတြ ၾကည့္ျပီး တစ္ေန ့တစ္ေန ့ညီညီ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္မွ် လက္ေဆး ေန သည္ကုိ ကုိကုိေတြးၾကည့္မိသည္။ အန္ကယ္ဦး ေဇာ္ဝင္းေျပာသလုိ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာရွိေနမည္သာျဖစ္သည္။ ညီညီ အခန္းထဲမွ စာၾကည့္စားပြဲေပၚတြင္ စာ အုပ္မ်ားကို သပ္ရပ္စြာစီထားသည္။

မီးအုပ္ေဆာင္း ကြန္ပ်ဴတာ အရာအားလုံးသပ္ရပ္သန္ ့ရွင္းေနသည္။ ပြင့္ဟေနေသာ ဘီဒုိထဲတြင္အက်ီ ၤမ်ားခ်ိတ္ ထားေသာ အက်ီ ၤခ်ိတ္မ်ားမွာလည္း တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု အကြာေဝးတူညီစြာစနစ္တက်ရွိေနသည္။ ညီညီ့ အခန္းထဲ မွ ရွိသမွ် ပစၥည္းမ်ားအားလုံး သည္ ေနသားတက်ရွိေနေသာ္လည္း ပုံမွန္မဟုတ္ေပ။ အားလုံးက တိက်ေသာ အ ကြာအေဝး ျဖင့္စနစ္က်လြန္းစြာ ညွိထားသလုိျဖစ္ေနသည္။ ဒါကုိ ယခုေတာ့ ကုိကုိ နားလည္ေနျပီျဖစ္သည္။

“သူ တုိ ့စိတ္ထဲမွာ အရာဝတၱဳေတြ နည္းနည္းကေလး မညီမညာျဖစ္ေနတယ္ဆုိရင္ အတင္းကုိ မညီ ညီေအာင္ လုိက္ညွိ ေတာ့တာကြ ...။ ခုနေျပာသလိုေပါ့ဒါေတြကုိ မညွိရင္ တစ္ခုခု ဆုိးဆုိးဝါးဝါးျဖစ္ေတာ့မယ္လုိ ့သူတုိ ့ထင္ ေနတာ။ တစ္ခ်ဳိ ့က်ေတာ့လည္း တစ္ေယာက္ေယာက္က ဓားနဲ ့ေထာက္ျပီး ေသနတ္နဲ ့ခ်ိန္ျပီး လုပ္ခုိင္းေနတယ္ လုိ ့ထင္ေနတာ။ သူ တုိ ့ဟာ မညီညာတဲ့အရာေတြကုိ ညွိေနရင္းနဲ ့ထိတ္လန္ ့ေၾကာက္ရြံ ့ေနၾကရတယ္....။ ဒါကုိ လည္း အဓိပၸါယ္မရိွ ဘူး ဆုိတာ သိေပမယ့္ သူတုိ ့ဘယ္လုိ မွ ရပ္တန္ ့လုိမရဘူး .....။ အဲလုိ ရပ္တန္ ့လုိ ့မရတဲ့ အျပဳအမူေတြကုိ Compulsion လုိ ့ေခၚတယ္ ....။”

ညီညီ အနည္းငယ္ ျငိမ္သြားသည္။
“ကုိကုိ ငါ ေဆးမသုံးပါဘူးကြာ ငါ .... ရွက္လည္းရွက္တယ္ ေၾကာက္လည္းေၾကာက္တယ္ ... မင္းငါ့ကုိ ရူးေနျပီလုိ ့ထင္ေနျပီလား ....ဟင္ ကုိကို .... ဒီအဓိပၸါယ္မရွိတဲ့ အေတြးေတြကုိ မေတြးဖုိ ့ ငါဘယ္ေလာက္ ၾကဳိးစားျပီး ေမ့ပစ္ ေမ့ပစ္ ဘယ္လုိမွ ေမ့ေျဖာက္ပစ္လုိ ့မရလုိ ့ပါကြာ .... ငါ.... လူေတြနဲ ့ေနလုိ ့မရေတာ့ ဘူး ....အင့္ ..ငါ ဘဝေတာ့ ဆုံးျပီထင္ပါတယ္ .....ကုိကုိရယ္ ဟီးဟီး .... ”

“မရူးပါဘူး ညီညီရယ္ မင္းဘာေတြ ခံစားေနရလဲ ... ကုိကုိ ကုိေျပာေလ မင္းနားမွာ ကုိကုိ ရွိတယ္ ေျပာလုိက္ မင္းရင္ထဲ ေပါ့သြားေအာင္ ေျပာလုိက္ေနာ္....”

“ေမေမ ရွိရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ ... ေမေမ့ကုိ သတိရလုိက္တာကြာ .....”

“ေအာ္ ..... ညီညီ ရယ္...........”

“တစ္ခ်ဳိ ့ပညာရွင္ေတြက ဒီေရာဂါဟာ ျပင္းထန္တဲ့ စိတ္ဒဏ္ရာေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္လုိ ့စာေတြထဲေတာ့ေျပာတယ္ .... ငါ့အထင္ မမဆုံး သြားတာ ေကာင္ေလး အေတာ္ ထိခုိက္သြားတယ္ထင္တယ္ကြ .... ဒါဟာ အျဖစ္ႏိုင္ဆုံးပဲ က ေလးက အေမကုိ တအားတြယ္တာတယ္ မလား..... ဒီအသက္ ဒီအရြယ္ေတြမွာ မိသားစုကြဲၾကျပဲၾကတဲ့ ျပႆနာ ေတြ၊ မိဘေတြ ေသဆုံးသြားတာေတြ၊ သူတုိ ့နဲ ့သိပ္ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္တဲ့ သူေတြနဲ ့ ေဝးကြာသြားရလုိ ့နာက်င္ ေၾက ကြဲၾကရတာေတြေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္လုိ ့ဆုိၾကတယ္ကြ။ တစ္ခ်ဳိ ့ကလည္း ဒီလုိ အေၾကာင္းအရင္းေတြ မရွိပဲ ျဖစ္ၾက တယ္လုိ ့လည္း ေျပာၾကျပန္တယ္ ....သူတုိ ့ကေတာ့ ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ရွိတဲ့ Serotonin ဆုိတဲ ့ဓါတ္တစ္မ်ဳိး က ေမာက္ကမ ျဖစ္တာေၾကာင့္လုိ ့လည္းဆုိၾကတယ္ ... တိတိ က်က်ေတာ့ မသိၾကေသး ဘူးေပါ့ကြာ ”

ညီညီက တစ္ကုိယ္တည္း ေျပာေနသလုိ တုိးတုိးကေလး ေျပာေနသည္။ ညီညီ့နဖူးမွ ဆံပင္မ်ားကုိ ဖယ္ရွားေပး ရင္း ကုိကုိ ညီညီ့ စကားမ်ားကုိ နာက်င္စြာနားေထာင္ေနမိသည္။

“ငါ ညဘက္အိပ္လုိ ့မရဘူးကုိကို .... ငါအိမ္တံခါးေတြ ပိတ္ထားရဲ ့လား မီးဖုိေတြပိတ္ထားရဲ ့လားလုိ ့ငါပူပင္ ေနရ တာ၊ ငါျမဲထစစ္ေနရတယ္ ....။ ငါကုိယ္တုိင္ တံခါးကုိ ေသခ်ာပိတ္ထားတယ္ဆုိတာ ငါသိပါတယ္ကြာ ။ ဒါေပမယ့္ ငါမစစ္ လုိ ့ရဘူး။ မစစ္ဘဲ မေန ႏိုင္ဘူး ကုိကုိရာ .....။ တစ္ေယာက္ေယာက္ ဝင္လာျပီး ငါ့ကုိ ဒုကၡေပးမွာကုိ ေၾကာက္ေနရတယ္။ ငါအိမ္က ထြက္သြားရင္ အိမ္မွာတစ္ခုခု ျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ ့ငါထင္ေနတာ ... ျပီးေတာ့ လူေတြ နဲ ့ေတြ ့ရင္ သူတုိ ့ဆီကေရာဂါပုိးေတြငါ့ဆီကုိ ကူးလာမွာေလ .... ငါ .... ငါ ေက်ာင္းေတာင္ မသြား ႏိုင္ေတာ့ဘူး ..... ငါသိပ္စိတ္ဆင္းရဲတာပဲ ... ငါေသသြားရင္ေကာင္းမယ္ ကုိကုိရာေနာ္ ....ငါေသသြားရင္ေကာင္းမယ္ ....”

“ဟာ ညီညီ ကလည္း နမိတ္မရွိ နမာမရွိေတြ မေျပာစမ္းနဲ ့ ...... ငါ အန္ကယ္ေဇာ္ဝင္းဆီသြားခဲ့ျပီ စိတ္မပူနဲ ့ ...ဒါကုသလုိ ့ရတယ္တဲ့ကြ ...ေနာ္ .... ညီေလး မင္းဘာမွမျဖစ္ဘူး ကုိကို တစ္ေယာက္လုံး မင္းနားမွာရွိပါတယ္ ..... အဲလို မေတြးေကာင္းတာေတြ မေတြး ရဘူး ေနာ္ .... မင္းမေသရဘူးဟုတ္လား ....ညီညီ”

ညီညီက မ်က္ႏွာၾကက္ကုိ အဓိပၸါယ္မဲ့စြာေမာ့ၾကည့္ရင္း ျငိမ္သက္ေနသည္။ သူ ခံစားေနရတာေတြကုိ ကုိကုိ ့ကုိ ေျပာျပဖုိ ့ဆုံးျဖတ္လုိက္ဟန္တူေလသည္။ ဒီ့မတုိင္ခင္က ညီညီ ဘယ္ေလာက္ထိ ပင္းပန္းဆင္းရဲေနလုိက္မလဲ။ သူ သာ ရန္ကုန္ ဆင္းမလာျဖစ္ခဲ့ရင္ ညီညီသာ တစ္ခုခု ျဖစ္သြားခဲ့ရင္ ....ကုိကုိ ဆက္မေတြးရဲေတာ့.....။ ညီညီကုိ ပစ္ထားခဲ့မိတဲ့ သူ သာလွ်င္အျပစ္ရိွသည္ဟု ခံစားလာရသည္။ ေမေမ ဆုံးကတည္းက ညီညီ ဘယ္ေလာက္ အ ထီးက်န္ ေနခဲ့ မလဲ။ သူ အိမ္ေထာင္က်ျပီးေနာက္ပုိင္း ညီညီ့ကုိ ဂရုမစုိက္ႏိုင္ခဲ့တဲ့အတြက္ လြန္စြာ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရေလသည္။

“ဒီေရာဂါရဲ ့ အစြယ္အပြားေတြ က အေတာ္မ်ားတယ္ကြ .... ညဘက္ အိမ္တံခါးေတြ မီးခလုပ္ေတြ အၾကိမ္ ေပါင္း မ်ားစြာ ထထ စစ္ေဆးတာ၊ ေျခသံေတြ လုိက္ေရတြက္တာ၊ စကားလုံးေတြ လုိက္ေရတြက္တာ၊ နံပါတ္ေတြနဲ ့ပတ္ သက္ ျပီး အၾကိမ္ေတြနဲ ့ပတ္သက္ျပီး အစြဲအလန္းျဖစ္တာ ... ဥပမာကြာ ေလးဂဏန္းက မေကာင္းဘူးလုိ ့သူ ထင္ တယ္ သူ တံခါးကုိ ေလးခါစစ္ျပီးရင္ ေလးဂဏန္းကမေကာင္းဘူးလုိ ့သူယူဆေတာ့ ငါးခါျပည့္ေအာင္ ထစစ္တယ္ အဲဒါမ်ဳိးေပါ့ တုိ ့အတြက္ကေတာ့ ဒါဟာ အဓိပၸါယ္မရွိဘူးေပါ့ကြာ ဒါေပမယ့္ .... သူတုိ ့အတြက္က ဒါဟာ ေလးနက္ ေနမယ္။ ဒီလုိမွမလုပ္ရင္ မေကာင္းတာတစ္ခုခု ျဖစ္လိမ့္မယ္လုိ ့သူတုိ ့ထင္ေနတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ ကုိးဂဏန္း ေရာက္မွ ကုိးၾကိမ္ေရာက္မွ စိတ္ထဲ ေနသာသြားတာမ်ဳိးေပါ့ ... မင္းစဥ္းစားၾကည့္ေလကြာ သူ ့ကုိ ေျပာသမွ် စ ကားလုံးေတြကုိ စိတ္ထဲက လုိက္ေရတြက္ေနရတဲ့လူတစ္ေယာက္ရဲ ့ဒုကၡဘယ္ေလာက္ၾကီးလိမ့္မလဲ .... သူတုိ ့စာသင္ဖုိ ့လည္း အခက္အခဲျဖစ္လာတယ္ လူေတြကုိလည္း ေရွာင္ရွားလာတယ္ေပါ့ကြာ ....”

ညီညီေျပာသမွ် အေၾကာင္းအရာေတြကုိ နားေထာင္လုိက္ အန္ကယ္ေဇာ္ဝင္းက သူ ့အားရွင္းျပလုိက္ေသာ ညီညီ့ ေရာဂါႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကုိ ၾကားေယာင္လုိက္ျဖင့္ ကုိကုိ အေတာ္ၾကီးတုန္လွုပ္ေနမိသည္။ အခ်ိန္မွီသာ သူ မသိခဲ့လွ်င္ မကုသႏိုင္ခဲ့ရင္ ......ညီညီ ဘဝေရတိမ္နစ္ရမည္သာျဖစ္သည္။ ညီညီသည္ အလြန္ သနားစရာေကာင္းေသာ ေရာဂါေဝဒနာ သည္တစ္ေယာက္ျဖစ္လုိ ့ေနသည္။ ညီညီ့ကုိ ေဆးသမားဟု ထင္ခဲ့မိ သည့္ အတြက္ ကိုကို အလြန္စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနမိသည္။ ေၾကာက္ရြံ ့ထိတ္လန္ ့ေနေသာ ညီညီ့ကုိ လက္ဖက္ ေရဆုိင္ သုိ ့အတင္းေခၚသြားခဲ့မိသည္။ ငါ မသိလုိ ့ပါ ညီေလးရယ္ ဟု ကုိကုိ စိတ္ထဲမွ ေတာင္းပန္ေနမိသည္။

“ငါဒီ အိပ္မက္ဆုိးေတြက ႏိုးခ်င္လွပါျပီ ကိုကိုရာ ...။ ငါ ပင္ပန္းလွျပီ .... ငါေက်ာင္းျပန္တက္ခ်င္လုိက္တာ .....။ သူ ငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့အတူ သာမန္လူတစ္ေတြလုိ ေနခ်င္လုိက္တာ....။ ဒီမွာၾကည့္စမ္း ငါ့လက္ေတြ .... ေရေတြဆပ္ျပာ
ေတြစားထားတာေလ။ ခဏခဏ မင္းေမးေနတာေလ ....။ ငါေျခေထာက္နဲ ့ တံခါးေတြကုိ ဖြင့္ဖုိ ့ပိတ္ဖုိ ့ၾကိဳးစား တာအဲဒါေၾကာင့္ ပါကြာ။ ဒါေပမယ့္ ကုိကုိရယ္ မထူးပါဘူးကြာ။ ငါရပ္လုိ ့မရဘူး .... တစ္ေန ့လုံး လက္ေဆးလုိက္ ဒီျပန္ ့က်ဲေနတာ ေတြလုိက္စီလုိက္ ညညဆုိ လည္း တံခါးေတြ မီးခလုပ္ေတြထစစ္လုိက္ နဲ ့ ....မင္း သိလား ... ငါ တစ္ေန ့ကုိ အခါ တစ္ရာေက်ာ္တယ္ .... လက္ေဆးတာ အခါတစ္ရာေက်ာ္တယ္ ကုိကုိရဲ ့ ...... ဒါေပ မယ့္ကြာ ငါ့လက္ေတြ က သန္ ့မလာပါဘူး ....။ ငါ မေၾကာက္ဘဲ မေတြးဘဲ သူတုိ ့အသံေတြ မၾကားရဘဲ ေနရတဲ့ အခ်ိန္ေလးက တစ္ေန ့မွာ နည္းနည္းေလးပဲရွိတယ္ ..... ဟင္း ...စိတ္ညစ္လိုက္တာကြာ .....စိတ္ဆင္းရဲဖုိ ့ေကာင္း လုိက္တာ......”

ညီညီ့၏ စကားေတြေၾကာင့္ ကုိကုိ ညီညီ့ကုိ သနားျခင္းၾကီးစြာျဖစ္မိသည္။ လူမွန္းသူမွန္း မသိေအာင္ျဖစ္ ေနတာ လည္း မဟုတ္။ သူ ကုိယ္တုိင္သိေနရဲ ့သားနဲ ့ ထိတ္လန္ ့ေၾကာက္ရြံ ့စြာ မက္ေနရေသာ အိပ္မက္ဆုိးေတြသည္ အဘယ္မွ် သူ ့ကုိပန္းဆင္းရဲ ေစလုိက္မလဲ။

“ဒီေရာဂါကုိ Obsessive Compulsive Disorder လုိ ့ေခၚတယ္ သူတုိ ့ေတြးေနတဲ့ သူတုိ ့ၾကားေနတဲ့ အရာ ေတြ ဟာ Obsession ေပါ့။ မလုပ္ဘဲ မေနႏိုင္ေလာက္ေအာင္ သူ ့ကုိတုိက္တြန္းေနတဲ ့ေတြးေတြေပါ့ ... အဲတာ ေတြ ရဲ ့တုိက္ တြန္းမွုကို ထလုပ္တာကုိ Compulsion လုိ ့ေခၚတယ္ ... စိတ္ေရာဂါတစ္မ်ဳိးေပါ့ကြာ အေမရိကား မွာ လူ ငယ္ေလး ေယာက္မွာ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတယ္လုိ ့ ေျပာၾကတယ္။ ဆုိလုိတာကကြာ ျပင္းထန္မွု ဆုိးရြားမွု ျခင္း ေတာ့ မတူဘူးေပါ့ ...။ နည္းနည္းေပါ့တဲ့သူ နည္းနည္းဆုိးတဲ့သူရယ္ေတာ့ကြာတာေပါ့။ သူ တုိ ့ႏိုင္ငံမွာ လူ ငယ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်းဟာ ဒီေရာဂါကုိ ခံစားေနၾကရတယ္။.... လူပ်ဳိ အပ်ဳိေဖာ္ဝင္စအခ်ိန္ေတြမွာ အျဖစ္မ်ား တယ္ကြ အသက္ၾကီးတဲ့လူေတြမွာလည္း ျဖစ္တာေပါ့ကြာ။ တစ္ခ်ဳိ ့ကမာၻေက်ာ္ နာမည္ၾကီးပုဂၢဳိလ္ေတြေတာင္ ဒီလုိ ေရာဂါမ်ဳိးရွိ တယ္လုိ ့ေျပာသံေတြၾကားရတယ္..... ကုသလုိ ့ရပါတယ္ ....မင္းတအားၾကီးေတာ့ စိတ္မပူနဲ ့။ င့ါ မိတ္ေဆြ (Psychiatrist) စိတ္က်န္းမာေရး အထူးကုဆရာဝန္တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူ ့ကုိ ငါအက်ဳိး အ ေၾကာင္း ေျပာျပ ထားမယ္ေလ ဟုတ္လား။ မင္းက ညီညီ့ကုိ ေသခ်ာေစာင့္ၾကည့္ျပီး ဆရာဝန္ျပဖုိ ့ စည္းရုံးထား။ နားဝင္ ေအာင္ ေခ်ာ့ျပီးေျပာထား ။ မင္းကလည္း စိတ္ရွည္မွျဖစ္မယ္။ အေျခအေနထူးျခားတာရွိရင္ ငါ့ဆီခ်က္ခ်င္းဖုန္း ဆက္ ....။ Depression သိပ္ဆုိးလာရင္ေတာ့ Suicide လုပ္တာ ဘာညာျဖစ္မွာေတာ့ စုိးရတယ္။ မင္းရွိေနလုိ ့ ေတာ္ေသးတယ္။ သူ ့ကုိ တစ္ေယာက္တည္း မထားနဲ ့ .... သတိထားေပါ့ ။ ငါ ညေန အျပန္ အိမ္ဝင္ခဲ့မယ္ ဟုတ္ျပီ လား .... ေအးကြာ င့ါတူေလး ကံဆုိးပါတယ္ကြာ ..... ”

ညီညီ စကားေျပာရင္းက အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။ ျပာလဲ့လဲ့ျဖစ္ေနေသာ ညီညီမ်က္ႏွာေလး ျပန္ေသြးေရာင္သန္း လာသည္။ မ်က္တြင္းေလးေတြ ခ်ဳိင့္ေနေသာ ညီညီ့ကုိ ၾကည့္ျပီး ကုိကုိ မ်က္ရည္က်ရပါသည္။ ကုလုိ ့ရလုိ ့ေတာ္ ေသးတာ ေပါ့ညီညီရယ္ဟု စိတ္ထဲေရရြတ္လုိက္မိသည္။ ညီညီ့ရဲ ့စိတ္က်ေရာဂါဟာ Suicide လုပ္ရေလာက္ ေအာင္ ျပင္းထန္ဆုိးဝါးေနမေန ေတာ့ ကုိကုိ မသိေပ။ သုိ ့ေသာ္ ညီညီ့ ခံစားမွုေတြသည္ အလြန္တရာ ျပင္းထန္ နာက်င္ေနျပီဆုိတာကုိေတာ့ ကုိကုိ ခံစားသိရွိ ေနမိသည္။ ခ်စ္လွစြာေသာ ညီငယ္ေလး နားမွ သူ ထြက္သြား၍ မျဖစ္ေတာ့ .... ။

ညီညာေသာ ျပန္ ့က်ဲ မွုေတြၾကားက ညီညီ .... သန္ ့ရွင္းေနတဲ ့ညစ္ေထးမွုမ်ားၾကားက ညီညီ ... လုံျခဳံေပမယ့္ စိတ္ မခ်မွုမ်ားနဲ ့ညီညီ .... ညီညီ ရယ္။ ..... ႏိုးေနရက္ နဲ ့ မက္ေနရတဲ့ အိပ္မက္ဆုိးေတြကေန တပည့္ေတာ္ရဲ ့ညီ ေလး လြန္ေျမာက္ပါေစဘုရား ...... ညီေလးရဲ ့နာက်င္မွုေတြေလ်ာ့ပါးပါေစေတာ့ ..... ဝဋ္ေၾကြးေတြ ရွိခဲ့ရင္ လည္း ေၾက ပါေစေတာ့ ..... ညီညီ ..... ကံဆုိး လုိက္တဲ့ ညီေလးရယ္ .....။ ကုိကုိ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ညီညီ့ မ်က္ႏွာကုိ ၾကည့္ ရင္း မ်က္ရည္ေတြၾကားက တုိးတုိးေရ ရြတ္ေနမိသည္။ အခု အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ဘာအိပ္မက္ဆုိးမွ မမက္ဘဲ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း အိပ္ေပ်ာ္ ႏိုင္ပါေစ .... ညီညီရာ....။

**************

ဒီဇာတ္သိမ္းပုိင္းေလးကုိ ျပင္ဆင္ရတာေတြ နည္းနည္းမ်ားေနလုိ ့ ေစာင့္ေမွ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ စာဖတ္သူေမာင္ႏွမမ်ား ကုိ အႏူးညြတ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ ..... သုံးပုိင္းပုိင္းဖုိ ့ရည္ရြယ္ထားေပမယ့္ စာဖတ္သူေတြ ကုိ အားနာလုိ ့ တစ္ခါတည္း ဇာတ္သိမ္းလုိက္ပါတယ္ .....။ စာရွည္သြားလုိ ့ထပ္ျပီးအားနာမိပါတယ္။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ..... :D

စာဖတ္လည္လာ မိတ္သဟာ ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ျမဲပါေစ ....
ရန္ကုန္သား

ႏိုးလွ်က္မက္ေသာ အိပ္မက္ဆုိးမ်ား

ညီညီ ဆီတယ္လီဖုန္းေခၚေနသည္မွာ အေတာ္ၾကာျပီျဖစ္သည္။ ဖုန္းဝင္သြားေသာ္လည္း ညီညီက မကုိင္သျဖင့္ ကုိကုိ တစ္ေယာက္ စိတ္တုိလာသည္။ ယခုတစ္ၾကိမ္ႏွင့္ဆုိလွ်င္ ညီညီထံ ဖုန္းဆက္သည္မွာေလးၾကိမ္ရွိျပီ ျဖစ္ သည္။ ေလးၾကိမ္စလုံး ညီညီ လုံးဝဖုန္းမကုိင္ေပ။ တစ္ခါႏွစ္ခါ ဆုိ ဖုန္းနဲ ့ေဝးေနလုိ ့မသိလုိက္လုိ ့ဆုိေတာ္ ေသး သည္။ သုိ ့တုိင္ အစ္ကုိုလုပ္သူကုိ မစ္(စ)ေကာၾကည့္ျပီး ဘယ္သုိ ့ဘယ္ခ်မ္းသာရယ္ ျပန္ေမးဖုိ ့ေကာင္းသည္။ “ေခြးေကာင္ ငါဆက္တာေတာင္ ဖုန္းကုိ မကုိင္ဘူး ....” ဟု စိတ္ထဲမွ ညီညီ့ကုိ ဆဲလုိက္မိ၏။ ငါးၾကိမ္ေျမာက္တြင္ မွ ညီညီ ဖုန္းကုိင္ေတာ့သည္။

“.....ဟဲလုိ ... ညီညီ မင္းဘာလုပ္ေနတာလဲ ငါဖုန္းဆက္ေနတာ ဘယ္ႏွစ္ေခါက္ရွိျပီလဲ ... ဘာလုိ ့ဖုန္းမကုိင္တာ လဲ ....” ညီညီကုိ ေဒါထထႏွင့္မုိ ့ေလသံမာမာ ျဖင့္ေငါက္လုိက္သည္။ ညီညီ့ အသံက တုိးသက္ တုံ ဆုိင္းစြာျဖင့္ ေပၚလာ သည္။

“ဟဲ ...လုိ ... ကုိကုိလား ...”

“ေအးေလ မင္းဘယ္ေတြသြားေနတာလဲ ဖုန္းကုိ အနားမွာထားေလကြာ ေသေရးရွင္ေရးဆုိ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ ”

“ဟုိ ..ဟုိ ... ညီညီ ဖုန္းဘယ္နားထားမိမွန္းမသိလုိ ့....”

“ကဲ ဟုတ္ပါျပီကြာ ေကာင္းတယ္။ ထားပါေတာ့ မနက္ျဖန္ ငါရန္ကုန္ဆင္းလာခဲ့မယ္.... မင္းအိမ္မွာရွိမွာလား .....” ညီညီဘက္က အသံတိတ္သြားသည္။

“မင့္ လာမၾကဳိခုိင္းပါဘူး .... အိမ္မွာသာ ေစာင့္ေန ဟုတ္လား မင္းဘာလုပ္စရာရွိလုိ ့လဲ ....”

“ဟင့္အင္း မရွိပါဘူး ..... မေက်ာ္ ေနေကာင္းလား ...” မရီးလုပ္တဲ့သူ ကုိေတာ့ သတိရသားပဲဟု ကုိကုိ ့စိတ္ထဲမွ မွတ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။ ညီညီကလည္း ကုိကုိ ့ဇနီး ဇင္မာေက်ာ္ကုိ မေက်ာ္ ဟုသာေခၚသည္။

“ေကာင္းတယ္ ဒါဆုိ ဒါပဲေလ ”

“အင္းအင္း .....”

ကုိကုိ စကားမရွည္ခ်င္ေတာ့၍ ဖုန္းကုိ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲခ်လုိက္သည္။ ရန္ကုန္ေရာက္မွ ညီညီ့ကုိ နည္းနည္း ဆူလုိက္ ဦး မည္။ ညီညီတစ္ေယာက္ ၾကာေလ စကားနည္းေလပဲ ဟုလည္း စိတ္ထဲထင္လာမိသည္။ ေက်ာင္းျပီးရင္ေတာ့ ညီညီ့ကုိ ႏိုင္ငံျခားသြားေစခ်င္သည္။ အလုပ္ လုပ္ခ်င္ကလည္း လုပ္၊ ပညာဆက္သင္ခ်င္သပဆုိလည္း သင္ေပးဖုိ ့သူ ့တြင္တာဝန္ရွိသည္။ ေဖေဖက ညီညီေမြးျပီးမၾကာခင္ကပင္ သူတုိ ့မိသားစုကုိ ထားသြားသည္။

ညီညီက ေမေမ့ကုိ သိပ္တြယ္တာသည္။ ေမေမကလည္း ညီညီ့ကုိ အငယ္ဆုံးသားေလးမုိ ့ကုိကုိ ထက္ပင္အခ်စ္ ပုိ ေသး သည္။ ေမေမလြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ႏွစ္က အေမကလည္း သူတုိ ့ညီအစ္ကုိ ႏွစ္ေယာက္ကုိထားျပီး ေလာက ၾကီးထဲက ထြက္သြားျပန္သည္။ ဒီညီေလးတစ္ေယာက္သာ တြယ္တာစရာရွိသည့္ အတြက္ ကုိကုိ ညီညီ့ကုိ အလြန္ ခ်စ္ပါသည္။ အသက္ခ်င္းကလည္း ဆယ္ႏွစ္ မွ်ကြာေသာေၾကာင့္ညီအစ္ကုိထက္ တူလုိ သားလုိ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ ညီညီက လိမၼာေတာ့ ကုိကုိ ့ဇနီး ေက်ာ္ ကလည္း ေမာင္အရင္းေလးလုိ ခ်စ္သည္။

************

ရန္ကုန္အိမ္ကုိ ေရာက္ေတာ့ ျခံတံခါးေစ့ထားသည္ကုိ ေတြ ့ရသည္။ ကားဟြန္းတီးေသာ္လည္း ညီညီက ထြက္မ လာ သျဖင့္ ကားေပၚက ဆင္းျပီး ျခံတံခါး ကိုယ္တုိင္ဖြင့္ကာဝင္လာရ၍ ကုိကုိ ့စိတ္ထဲ ခရီးပန္းရသည့္ အထဲ အ နည္းငယ္ ဖုသြားျပန္သည္။ အစ္ကုိ လုပ္သူကုိ တံခါးေလး ေတာင္ ဆင္းမဖြင့္ေပးဘူးဟုလည္း ညီညီကုိ ့အျပစ္ တင္လုိက္မိသည္။ ကားေပၚမွ ပစၥည္းမ်ားကုိမခ်ေသးဘဲ ပုိက္ဆံအိတ္ဆြဲျပီးအိမ္ေပၚတက္လာခဲ့သည္။

အိမ္တစ္ခုလုံး ေျခာက္ကပ္တိတ္ဆိတ္ ေနသည္။ သူ အိမ္ထဲေရာက္မွ ညီညီက အိမ္ေနာက္ဖက္မွ အေျပးတစ္ပုိင္း ထြက္လာသည္။ ကုိကုိ ညီညီ့ကုိ တံခါးလာမဖြင့္၍ ဆူေတာ့မည္ျပင္လုိက္ျပီးမွ ညီညီ့ကုိ ၾကည့္ျပီးအံ့အား သင့္သြား သည္။

“ညီ မင္း ဘယ္လုိ ျဖစ္တာလဲ ပိန္လွခ်ီလား ... ဟင္.... ေနမေကာင္းဘူးလား .... ”

ညီညီ မ်က္လုံးမ်ားက သူ ့အေမးေၾကာင့္အနည္းငယ္ စိုးထိတ္သြားသည္ ထင္ရ၏။ ညီညီ့ မ်က္ကြင္းမ်ားက ညဳိေန သည္။ ညီညီ့ အျပဳံးက သိပ္မျပည့္ စုံဟုလည္း ကုိကုိ ထင္မိသည္။ ညီညီက သူ ့အေမးကုိ မေျဖေသးဘဲ အိမ္တံခါး မွ ေန၍ျခံထဲသုိ ့ေမွ်ာ္ၾကည့္လုိက္သည္။ ထုိ ့ေနာက္ အိမ္တံခါးကုိ ေျခေထာက္ျဖင့္ အသာ တြန္းပိတ္လုိက္သည္။ ျပီးမွ ကုိကုိ ့ဘက္ျပန္လွည့္လာသည္။

“ညီ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး ခုတေလာ အစား အေသာက္ မေကာင္းတာရယ္ အိပ္ေရးပ်က္တာ မ်ားတာရယ္ေၾကာင့္ပါ ... မင္းေနေကာင္းလား ကုိကုိ ....”

“ေကာင္းပါတယ္ ငါ့ေရ တစ္ခြက္ေလာက္ေပးစမ္းပါကြာ ... အေသျပဳိင္းေနျပီ ... ဟူးးးးးးး”

အိမ္ေရွ ့စက္တီေပၚတြင္ ေျခပစ္လက္ပစ္ဝင္ထုိင္ျပီး ညီညီကုိ ့ေျပာလုိက္သည္။ ညီညီက အိမ္တံခါးမွ ျခံထဲသုိ ့ တစ္ ခ်က္လွမ္းၾကည့္လုိက္ ျပီး “ေအးခဏ ...” ဟုဆုိကာ အိမ္ထဲသုိ ့ျပန္ဝင္သြားသည္။ ခဏၾကာေတာ့ ေရပုလင္း တစ္လုံးလာခ်ေပးသည္။ ကုိကုိ ေရဆာဆာႏွင့္မုိ ့ အားရပါးရ ေမာ့ေသာက္ရင္း ညီညီကုိ စကားေျပာမည္ ၾကံ လုိက္သည္။ ညီညီကလွစ္ကနဲ ့ ေနာက္ ေဖးထဲ ျပန္ဝင္သြားျပန္သည္။

“ေဟ့ေကာင္ ညီညီ လာပါဦးကြ ဘာေတြ ရွုပ္ေနတာလဲ ..... မင္းကလည္း ဂနာကုိ မျငိမ္ဘူး ....” အိမ္ေနာက္ဖက္ မွ ညီညီ့ အသံျပန္ထြက္လာသည္ ...“ ေအးေအး လာျပီ ကုိကုိ ...”

ညီညီက ကုိကို ့ေရွ ့ထုိင္ခုံေပၚတြင္ လက္တစ္ဖက္ႏွင့္တစ္ဖက္ ဆုပ္ကုိင္လွ်က္ ဝင္ထုိင္သည္။ စက္တီေပၚတြင္ ထုိင္ေနေသာ ညီညီကုိ ၾကည့္ရသည္မွာ ပုိ၍ပိန္သြားသည္ဟု ထင္ရသည္။ ညီညီ့၏ ျဖဴေသာ အသားေတြက လည္း အနည္း ငယ္မွုိင္းေနသည္။ အျမဲတမ္းစူးလက္ေတာက္ပေနေသာ မ်က္လုံးေတြကလည္း မိွန္ေဖ်ာ့ေနသည္။ မ်က္ကြင္းေတြကလည္း ညဳိညဳိ။ ဝတ္ထားေသာ တီရွုပ္အျဖဴကလည္း ဖရုိဖရဲ။ အထူးျခားဆုံးက ညီညီ့ လက္ေတြ ျဖစ္သည္။ ညီညီလက္ေတြသည္ လက္ေကာက္ဝတ္ေအာက္ပိုင္းမွစ၍ လြန္စြာ ျဖဴစြတ္ေနျခင္းျဖစ္သည္။ လက္ အိတ္ ဝတ္ထားသည့္ႏွယ္ျဖစ္သည္။

“မင္းလက္က ဘာျဖစ္တာလဲ ....” ကုိကုိ က ရုတ္တရက္ၾကည့္ျပီး ေမးလုိက္သျဖင့္ ညီညီတြန္ ့ကနဲျဖစ္သြားသည္။ သူ ့လက္ကုိ သူ အသာျပန္ငုံၾကည့္ျပီး

“ဘာျဖစ္လုိ ့လဲ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး .....”

“အင္ .. ဘာမျဖစ္ရမွာလဲ မင္းလက္ က ျဖဴစုတ္စုတ္နဲ ့သရဲလက္ျဖစ္ေနျပီ ... ”

ညီညီက တဟားဟား ရယ္သည္။ ညီညီ့ရယ္သံက အသက္သိပ္မပါလွေပ။ ေျခာက္ကပ္ကပ္ၾကီးျဖစ္သည္။
“ ဟားဟား ... မင္းကလည္းရွာရွာ ၾကံၾကံ။ မေက်ာ္ေကာ ေနေကာင္းတယ္ မဟုတ္လား .... ကေလးေကာ မယူေသးဘူးလား ....” စကားလမ္းလႊဲသြားမွန္းသိေသာ္လည္း ကုိကုိ ဆက္ေမးမေနေတာ့ပဲ ညီညီေမးေသာ ေမးခြန္းကုိသာ အလုိက္အထုိက္ေျဖလုိက္သည္။

“ေကာင္းပါတယ္ .... ကေလးယူဖုိ ့ေတာ့ စဥ္းစားေနတုန္းပဲ... ျဖည္းျဖည္းေပါ့ကြာ .... ဒါနဲ ့မင္းေကာ ေက်ာင္း တက္ ရတာ အဆင္ေျပလား .... ေက်ာ္ ကေတာင္ေျပာေနေသးတယ္ မင္းဖုန္းမဆက္ဘူးတဲ့ ဖုန္းေလးဘာေလး ဆက္ေလကြာ မင္းကလည္း ....”

ညီညီ မ်က္ႏွာပ်က္သြားျပန္သည္။ ကုိကုိ ကုိ ့ေက်ာ္ျပီး နံရံေပၚက နာရီကိုသာ ေငးၾကည့္ေနသည္။ ပါးစပ္ကေတာ့ “ေျပပါတယ္ အားလုံး အုိေကပဲ ” ဟု ခပ္ဖြဖြေျပာသည္။ ထုိ ့ေနာက္ ျခံထဲသုိ ့လွည့္ၾကည့္ျပန္သည္။

“ကုိကုိ မင္းဘာေတြ ပါေသးလဲ ကားထဲ။ တင္စရာရွိတင္ထားေလ ကြာ .....”

“ေထြေထြ ထူးထူး မပါပါဘူး မင္းအတြက္ ေက်ာ္ ထည့္ေပးလုိက္တဲ့ ဟင္းေတြရယ္ ထုိးမုန္ ့၊ စေတာ္ဘယ္ရီ ဆႏြင္း မကင္း က်န္တာကေတာ့ ဦးေက်ာ္ေအးတုိ ့အိမ္အတြက္ လက္ေဆာင္ေတြရယ္ ပါ .....မင္းဖာ မင္းပဲ ယူျပီးထား လုိက္ကြာ ငါ က်ဳိးလုိက္ဦးမယ္ ေရမုိးခ်ဳိးျပီ ...မင္းဘယ္သြားဖုိ ့ရွိေသးလဲ ..... ”

“မရွိပါဘူး မင္းအိပ္ခ်င္လည္း ေရခ်ိဳးျပီး အိပ္လုိက္။ ေဒၚေထြး ထမင္းလာပုိ ့ေတာ့မွ ျပင္ဆင္ျပီးႏွုိးလုိက္မယ္ .... ေအာ္ မင္း ေခါင္းရင္းခန္းမွာ အိပ္ဖို ့လုပ္ထားတယ္ ကုိကုိ ”

“ေအးေအး ငါ့ ႏွစ္နာရီေလာက္မွ ႏွုိးကြ အဲက်မွ ထမင္းစားျပီး ပြဲရုံဘက္ လိမ့္လုိက္ဦးမယ္ ....”

ကုိကုိ ေရခ်ဳိးခန္းဘက္လွည့္ထြက္လာေတာ့ ညီညီက အိမ္တံခါးကုိ ေျခေထာက္ႏွင့္ဖြင့္ျပီး ျခံထဲ ဆင္းသြားသည္ကုိ ေတြ ့လုိက္ရသည္။ ညီညီ တစ္ေယာက္ ခုထိေဆာ့တုန္းဟုစိတ္ထဲကထင္လုိက္သည္။

“ ေဟး...... ညီညီ ကားေသာ့ ပိတ္ လုိက္ဦး .....”

“ေအးေအး .....” ညီညီ အသံက ျခံထဲမွ လြင့္ျပန္လာသည္။

************

ညဦးပုိင္းက မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္းေတြႏွင့္ ဝုိင္းေကာင္းေန၍ ညဥ့္အေတာ္နက္မွ အိမ္ျပန္ေရာက္ခဲ့သည္။ အိမ္ ေရာက္ေတာ့ ညီညီ့ကုိ ပင္ေကာင္းေကာင္း မၾကည့္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ကုိကုိ တစ္ေယာက္ ကုတင္ေပၚသုိ ့ ဦးစုိက္က် သြားသည္။ ဖ်တ္ကနဲ ႏိုးလာလုိ ့နာရီကုိ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ မနက္ေလးနာရီပင္ရွိေခ်ျပီ။ ကုတင္ေပၚတြင္ ညေနက ဝတ္သြားေသာ အဝတ္အစားမ်ားျဖင့္ပင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ သူ ့ကုိ မႏၱေလးအိမ္မွာ ဆိုရင္ေတာ့ ခ်စ္ဇနီးေက်ာ္က အတင္း ႏွုိးျပီး အလဲခုိင္းမည္ျဖစ္သည္။ ခုေတာ့ တေရးႏိုးမွပင္ သူ အက်ီ ၤထလဲရသည္။

အက်ီ ၤလဲျပီး အိမ္သာဘက္လွည့္ထြက္လာစဥ္ ျဗဳန္းဆုိ ညီညီ အိမ္သာထဲမွ ထြက္လာသည္။ ထုံးစံအတုိင္း တံခါး လက္ ကုိင္ကုိ ေျခေထာက္ၾကီးႏွင့္လွည့္လွ်က္။ ညီညီ ဆတ္ကနဲ တုန္သြားျပီး မ်က္ စိပ်က္ မ်က္ႏွာပ်က္ ျဖစ္သြား သည္။ ေနာက္သုိ ့ပင္ ႏွစ္လွမ္းခန္ ့ျပန္ဆုတ္သြားသည္။ ကုိကုိက ရယ္ျပလုိက္ေသာ္လည္း ညီညီက ၾကက္ေသ ေသေန ေသာ မ်က္ႏွာျဖင့္ျပန္ၾကည့္သည္။

“အာ ... လန္ ့လုိက္တာညီညီရာ မင္းတေရးႏိုးတာလား ....” ကိုကို က စကားစေျပာမွ ညီညီက အင္း အဲ လုပ္ကာ

“ေအး ရွဴးထေပါက္တာ မင္းကလည္း ညက မူးလာလုိက္တာ ဒါနဲ ့ကားၾကီးေမာင္းလာေသးတယ္ .....”

ညီညီ က ကုိကုိ ့စကားမရွိ စကားရွာက အပစ္တင္သလုိ ဆုိသည္။ ကုိကုိက ညီညီ့ကုိ ေစ့ေစ့ၾကည့္သည္။ ညီအစ္ ကုိ ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယက္က အိမ္သာထဲ ... ေနာက္တစ္ေယာက္ က အိမ္သာအဝတြင္ ရပ္ေနၾကသည္။ ကုိကုိ တစ္ခုခု ေမးမည္ ၾကံလုိက္ျပီးမွ မေမးေတာ့ပဲ .....

“အင္း မင္းအစ္ကုိ ျပန္ေရာက္လာတာပဲ မဟုတ္လား .... သြားသြားအိပ္ေတာ့ ငါလည္း ျပန္က်ဳိးလုိက္ဦးမယ္ .....”

ညီညီက ေရခ်ဳိးခန္း အိမ္သာထဲမွ ခပ္ရုိ ့ရုိ ့ထြက္သြားသည္။ ညီညီ့ စိတ္ပူစကားေၾကာင့္ အနည္းငယ္ ေက်နပ္သြား မိသည္။ ကုိကုိ ညီညီ့လက္ေတြကုိသာ သတိထားလုိက္မိျပန္သည္။ ညီညီ့ လက္ေတြက ျဖဴေဖြးေနသည္။ လက္ ေခ်ာင္း ေလးမ်ားၾကားတြင္လည္း ရဲရဲနီေနသည္။ ညီညီဘာေတြ လုပ္ေနသနည္း။ အိမ္သာမွ အထြက္တြင္ ဧည့္ ခန္းမွ ျပန္ဝင္ လာေသာ ညီညီ့ကုိ ေတြ ့ရသည္။ ညီညီ မျမင္ေအာင္ အသာေလး ကြယ္ကာေစာင့္ၾကည့္ ေနလုိက္ သည္။ ညီညီက

သူ ့အခန္းတံခါးကုိ ေျခေထာက္ႏွင့္ဖြင့္ျပီး ဝင္သြားသည္။ ေျခေထာက္ႏွင့္ တံခါးလက္ကုိင္ဘုကုိ လွည့္ဖြင့္ရ သည္ မွာ လြယ္ကူလွသည္ မဟုတ္။ သုိ ့ေသာ္ ညီညီ အတြက္ကေတာ့ အေတာ္ကြ်မ္းက်င္ေနပုံရသည္။သူ အိပ္ယာ ထဲ ေရာက္ျပီး ခ်က္ခ်င္းအိပ္မေပ်ာ္ေပ။ ညီညီ တံခါး ဖြင့္သံ သုံးခါထက္မနည္းၾကားရသည္။ ဧည့္ခန္းဖက္ကုိ သြား သည္ ကႏွစ္ၾကိမ္။ အိမ္သာဘက္ ဆီသြား သည္က ႏွစ္ၾကိမ္။ ညီညီ ဘာထထ လုပ္သလဲ သူလည္း နားမလည္ ေပ။ စိတ္ထဲလည္း မရွင္းသလုိ ညီညီ တစ္မ်ဳိး ၾကီး ျဖစ္ေနသည္ ဟု ခံစားေနရသည္။ ေဆးေတြဘာေတြမ်ား ခ်ေန ေရာ့သလား။ ဘဏ္ထဲက ပုိက္ဆံကုိ လုိသလုိ ထုတ္သုံးႏိုင္ေတာ့ ဒါမ်ဳိးေတြျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လာႏိုင္သည္။ မနက္မွ ညီညီ့ကုိ ေသခ်ာေမးၾကည့္ရဦးမည္။ ညီညီ့ အေၾကာင္းေတြးရင္း ဟုိလူးသည္လွိမ့္ရင္းက အေတာ္ႏွင့္ အိပ္မေပ်ာ္ ႏိုင္ခဲ့ေပ။

*********

“ညီညီ မင္းေက်ာင္းမသြားဘူးလား .....”

ကုိကုိ ရုတ္တရက္ေမးလုိက္သျဖင့္ ထမင္းပြဲျပင္ေနေသာ ညီညီ ျငိမ္က်သြားသည္။ ညီညီ လက္ထဲမွ ထမင္းအုပ္ အဖုံးကုိ ျပန္ခ်လုိက္ျပီး ထမင္းစားခန္းတံခါးကုိမွီလွ်က္ရပ္ေနေသာ ကုိကုိ ့ကို လွည့္ၾကည့္သည္။ ညီညီ မ်က္လုံးထဲ တြင္ အရိပ္ တစ္ခုျဖတ္သန္းသြားသည္။

“မင္းေရာက္ေနတာ ငါေက်ာင္းသြားလုိ ့ဘယ္ျဖစ္မလဲ ... ေအးေဆးပါ မင္းျပန္ေတာ့မွ သြားလဲရပါတယ္ .....”

“ဟာ မင္းကလည္း ေက်ာင္းတက္ေလ ငါက ဧည့္သည္မွ မဟုတ္ဘဲ။ ဘာျဖစ္လဲ ငါဟာ ငါလုပ္ရတဲ့ဟာေတြပဲ ....”

ညီညီက ထမင္းဆက္ခူးရင္း ရယ္သည္။
“ေအးပါကြာ င့ါအစ္ကုိၾကီးကို ေရာက္တုန္းျပဳစုခ်င္လုိ ့ပါ ... ထားပါ အေရးမၾကီးပါဘူး အဲတာက။ လာလာ ....... ေဒၚေအး ကုိ မင္းၾကဳိက္တဲ့ ငါးရံ ့အူခ်က္ခုိင္းထားတယ္ ပတတ္စာဟင္းခ်ဳိနဲ ့လာစား .... တုိ ့စရာလည္း ေကာင္း တယ္ ဘူးသီးျပဳတ္ ေလးနဲ ့ .....”

ေဒၚေအးက ညီညီ့ကုိ လစဥ္ပုိက္ဆံယူလွ်က္ ထမင္းဟင္းခ်က္ေပးေသာအမ်ဳိးသမီးၾကီးျဖစ္သည္။ ေစတနာပါ သ လုိ ညီညီ့ကုိလည္း အလြန္ခင္တြယ္သည္။ ဟင္းခ်က္လည္း အလြန္ေကာင္းသည္။ ထမင္းဝုိင္းတြင္ဝင္ထုိင္ရင္း ညီညီ့ကုိ နားမလည္သလုိ ၾကည့္လုိက္မိသည္။ ညီညီက ေရခဲေသတၱာကုိ ေျခေထာက္နဲ ့ဖြင့္ျပန္ျပီ။ ေနာက္ ေရပု လင္းထုတ္သည္။ ေျခေထာက္နဲ ့ပင္ျပန္ပိတ္သည္။ ကုိကုိ မေနႏိုင္ေတာ့....။

“ ညီညီ မင္းကုိ ငါၾကည့္ေနတာ ေရာက္ကတည္းက မင္းဘာျဖစ္ေနတာလဲ ....” ေရပုလင္းကုိ ကုိင္ထားရင္း ကုိုကုိ ့ဘက္သုိ ့ညီညီ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းလွည့္ၾကည့္သည္။

“ တံခါးေတြကုိ ေျခေထာက္ၾကီးနဲ ့ပိတ္လုိ ပိတ္ .... ေရခဲေသတၱာ လည္း ေျခေထာက္နဲ ့ပိတ္ ဘာေတြ ျဖစ္ေနတာ လဲ ....ညကလည္း မင္းအိပ္ေကာ အိပ္ရဲ ့လား ဘာထထ လုပ္ေနတာလဲ ခဏ ခဏ။ စာဖတ္တယ္ဆုိလည္း ေတာ္ရုံေပါ့ ဆယ့္ႏွစ္နာရီ တစ္ခ်က္ ..... ငါတစ္ေရးႏိုးျပီး တာေတာင္ မင္း ေလးငါးခါထေသးတယ္ .... ဟင္...”

ညီညီ့မ်က္ႏွာက စုိးရိမ္တၾကီးႏွင့္ထိတ္လန္ ့သြားသည္။ ထမင္းစားပြဲနားတြင္ေတာင့္ေတာင့္ၾကီးရပ္ကာ ကုိကုိ ့ကုိၾကည့္ေနသည္။ ရုတ္တရက္ဘာမွ ျပန္မေျဖႏိုင္ဘဲျဖစ္ေနေလ၏။

“ေျပာေလ ညီညီ.... မင္း ကုိကုိ ့ကုိ မေျပာရင္ ဘယ့္သူ ေျပာမွာလဲ .... ရည္းစားနဲ ့အဆင္မေျပဘူးလား ....ေက်ာင္း စာေတြမလုိက္ႏိုင္ဘူးလား ....ဟင္” ညီညီ၏ တုန္လွုပ္မွုကုိၾကည့္ျပီ ကုိကုိပင္ စိတ္ထဲ ထင့္ကနဲျဖစ္သြားသည္။

“ငါဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး။ ကဲပါ မင္းညီ ဘာမွ မျဖစ္ဘူး စိတ္ခ်။ စားစား ... ဟင္းေတြပူတုန္း .... ေဒၚေအးလက္ရာ မင္း မစားရတာၾကာျပီ ....” ညီညီက ေပၚေပၚတင္တင္စကားလႊဲျပန္သည္။ ကုိကုိက လက္မေလွ်ာ့ပဲ တြန္းကာ ေမးျပန္ သည္။

“မဟုတ္ေသးပါဘူး မင္း ပုံစံက။ မင္း ေဆးေတြ ဘာေတြ သုံးေနလား ညီညီ ဟင္ .... ေျပာေလ ...” ကုိကုိ ့အသံက စုိးရိမ္မွုေတြေကာ ေဒါသေတြေကာ ေရာျပြန္းလုိ ့လာသည္။ ညီညီက ေခါင္းတြင္တြင္ခါယမ္းသည္။

“မသုံးပါဘူး မင္းကလည္း ဘယ္ကေဆးကုိ ငါက သုံးရမွာလဲ .... မသုံးပါဘူး .....”

“ေအးေလ မသုံးဘူးဆုိရင္ မင္းဘာျဖစ္ေနတာလဲ ငါ့ကုိ ေျပာစမ္းပါညီညီရာ ... ဟင္ ညီေလး ... ေျပာပါ မင္းဘာ ျဖစ္ေနလဲ ကုိကုိ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ ဟင္ ...”

ကုိကို ထမင္းစားပြဲမွာ ထုိင္ေနရင္းက အသာထရင္း ညီညီနားသုိ ့တုိးကပ္သြားသည္။ ညီညီ ေနာက္သုိ ့ဆုတ္သြား သည္။ စိတ္လွုပ္ရွားေနေသာ ညီညီ့ကုိ ၾကည့္လွ်က္က ကုိကုိ စိတ္ပုိပူလာသည္။ ညီညီ ကုိကုိ ့ကုိ ေက်ာ္၍ ထမင္း စား ခန္း အျပင္ဘက္ကုိ ဖ်တ္ကနဲ လွမ္းၾကည့္သည္။ ကိုကုိလည္း ညီညီၾကည့္ရာသုိ ့လွည့္ၾကည့္လုိက္သည္။ ဘာ မွ မရွိ ထမင္းစားခန္းတံခါး သာ ေဟာင္းေလာင္းပြင့္ေနသည္ကုိ ေတြ ့ရသည္။

“ညီညီ မင္းဘာျဖစ္ေနတာလဲ ေျပာစမ္းပါ ဟင္ ေဆးေတြ ေၾကာင္ေနတာလား ဟင္ ညီ ေျပာေလကြာ ....” ကုိကုိ ့အသံ အနည္းငယ္က်ယ္ေလာင္သြားသည္။ ညီညီ မ်က္ႏွာက ညဳိေမွာင္လုိ ့ေနသည္။ လက္ေတြကုိလည္း ဆုပ္ နယ္ ျဖစ္ညွစ္ေနသည္။နဖူးေၾကာေတြကလည္း ေထာင္လုိ ့။ ေနာက္ ညီညီ သက္ျပင္းကုိအသာခ်လိုက္သည္။

“ကုိကုိ ညီညီဘာမွမျဖစ္ဘူး မင္းထမင္းစား စိတ္မပူနဲ ့။ ဘာေဆးမွလည္းမသုံးဘူး။ ဝါသနာလည္း မပါဘူး ဟုတ္လား။ စားစား မင္းအျပင္သြားရင္ ညီညီ့ကုိ ေခၚလုိက္ အခန္းထဲမွာ ရွိမယ္ ....” ေျပာေျပာဆုိဆုိ ညီညီ ကုိကုိ ေဘးမွ ေျပးထြက္သြားသည္။

“ညီ ..ညီ ... ”

ကုိကို ထုိင္ခုံတစ္လုံးကုိ ကန္ထည့္လုိက္သည္။ ညီညီက သူ ့ကုိပင္လွည့္မၾကည့္ဘဲ အခန္းထဲဝင္သြားျပီ။ ညီညီ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ။ ဒီကေလးကုိ ပစ္ထားလုိ ့ေတာ့ မျဖစ္ေတာ့ ဟုကုိကုိေတြးေနမိသည္။ ထမင္းစားပြဲေပၚက ပတတ္စာဟင္းခ်ဳိက အေငြ ့တေထာင္းေထာင္းထေနသည္။ ကုိကုိ ၾကဳိက္လွေသာ ငါးရံ ့အူ ဟင္းသည္ ဒီကေန ့လုံးဝ အရသာ မရွိပါေခ်။

ဆက္ပါဦးမည္ :D

စာဖတ္လည္လာမိတ္သဟာ ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ျမဲပါေစ......
ရန္ကုန္သား :D

ဘဝထဲမွ "Buffer" ဘတ္ဖာမ်ား .....

စာၾကည့္စားပြဲေပၚက စားပြဲတင္ မီးဆေလာင္းေလး ၏အလင္းေရာင္သည္ သူ ့အခန္းေလးထဲသုိ ့ေအးေအးက ေလး ျဖာက်ေနသည္။ အခန္းေလးတစ္ခုလုံး တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေန၏။ စာဖတ္ရတာ ၾကာေတာ့ ပ်င္းလာျပီ။ ဖတ္ေန ေသာ စာကလည္း ခပ္ျမန္ျမန္ေမာင္းေနတဲ့ ဘတ္စ္ ကား ေပၚက ျမင္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းေတြလုိ ျမင္သာ ျမင္ ေနရသည္ ဘာေတြ မွန္းမသိ။ တစ္ေၾကာင္းျပီး တစ္ေၾကာင္းသာဖတ္ျပီးသည္။ ေခါင္းထဲ ဘာမွ မဝင္။ စာတစ္ ေၾကာင္းကုိ သုံးခါေလာက္ျပန္ဖတ္ရမွေတာ့ ရွုတ္ေထြးေပြလီလွေသာ ဒီစာေတြဘယ္လုိ ခရီးေရာက္ပါ့မည္ နည္း။ တုိးသက္သက္ဖြင့္ထားေသာ ဂီတသံက လြင္လြင္ကေလး ညင္သာစြာၾကားေနရသည္။ စာဖတ္တဲ့အခါ Classical ဂီတကုိ နားေထာင္ ေနက်ျဖစ္သည္။ ေကာ္ဖီခြက္ကေလးကေတာ့သူ ့ကုိ ျငိမ္သက္စြာ အေဖာ္ျပဳ ေန သည္။ ေကာ္ဖီခြက္ေပၚမွ သစ္ပင္ေလးေတြက ဂီတ သံႏွင့္အတူ ယိမ္းႏြဲ ့ေနသလုိ ထင္မိသည္။ ေကာ္ဖီကေတာ့ စာဖတ္ ရင္း၊ ေသာက္ရင္းလုပ္ေန ေသာ သူ ့ကုိ ေအးစက္စြာ ေစာင့္ဆုိင္းေနေလသည္။

သူ ဖတ္ေနေသာ စာမွာ လူကုိယ္ခႏၶာအတြင္းရွိ Buffer system အေၾကာင္းျဖစ္သည္။ ခႏၶာကုိယ္တြင္းရွိ ဇီဝျဖစ္ စဥ္မ်ား ေကာင္းစြာ ပုံမွန္လည္ပတ္ဖုိ ့ရန္အတြက္ pH ... (power of Hydrogen ion) ဟုိက္ဒရုိဂ်င္ အုိင္းယြန္း အေရ အတြက္၊ အပူခ်ိန္ ၃၇ ဒီဂရီ ဆဲလ္စီးယပ္စ္ အစရွိသည့္ မွ်ေျခတစ္ခု လုိအပ္သည္။ ဥပမာအားျဖင့္ ခႏၶာ ကုိယ္တြင္း အက္ဆစ္ ဓါတ္သိပ္မ်ားလာ လွ်င္ျဖစ္ေစ၊ အယ္လ္ကာလီဓါတ္သိပ္မ်ားလာလွ်င္ ျဖစ္ေစ ခႏၶာ ကုိယ္ တြင္း ဇီဝ ျဖစ္စဥ္မ်ား ကေမာက္ကမ ျဖစ္ကာ ေရာဂါ ေဝဒနာမ်ားျဖစ္ပြားလာႏိုင္သည္။ သုိ ့ေၾကာင့္ ခႏၶာ ကုိယ္အ တြင္းရွိ pH၊ အပူခ်ိန္ အစရွိသည္တုိ ့ကုိ စံသတ္မွတ္ခ်က္တစ္ခုျဖင့္ သဘာဝ အေလွ်ာက္ ထိန္းသိမ္းထား သည္။

အေၾကာင္း တစ္စုံ တစ္ရာေၾကာင့္ ထုိ မွ်တေနျခင္း (Equilibrium) ပ်က္သြားပါက ခႏၶာကုိယ္မွ သဘာဝ အေလွ်ာက္ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းမွုမ်ား အလုိအေလွ်ာက္ျပဳလုပ္လွ်က္ သူလုိအပ္ေသာ မွ်ေျခအေနအထား ေရာက္ ေအာင္ျပန္လည္ထိန္းညွိ ယူသည္။ ထုိကဲ့သုိ ့ထိန္းညွိေပးရန္အတြက္ Buffer ဟူေသာ ျဒပ္ဝတၱဳမ်ား ခႏၶာကုိယ္ တြင္းတြင္ အေျမာက္အျမားရွိသည္။ ခႏၶာကိုယ္၏ အလြန္အံ့ၾသဖြယ္ေကာင္းေသာ ကာကြယ္မွု ယႏၱရား တစ္ခုဟု လည္း ဆုိႏိုင္ပါသည္။ စာဖတ္ရသည္ ကုိ ပ်င္းရိလာပါက အေတြးေတြ သူ ့ေခါင္းထဲသုိ ့တရစပ္ဝင္လာျမဲျဖစ္သည္။ ယခုလည္း အေတြးတစ္ခု သူ ့ရင္ထဲ သုိ ့ခ်ဥ္းႏွင္းဝင္ေရာက္လာေလ၏။

ခႏၶာကုိယ္တြင္းစီးဆင္းလွည့္ပတ္ေနေသာ ေသြး၏ pH သည္ 7.4 (+ or - 0.05) ျဖစ္သည္။ 0.05 ပုိမ်ားႏိုုင္သည္ (7.45)။ ေလ်ာ့သြားႏိုင္သည္(7.35)။ ထုိထက္ပုိျပီး မ်ားသြားနည္းသြားလွ်င္ ခႏၶာကုိယ္ဇီဝျဖစ္စဥ္မ်ား ကေမာက္က မ ျဖစ္ လွ်က္ ေရာဂါေဝဒနာမ်ား ျဖစ္ပြားလာမည္ျဖစ္သည္။ ထုိအခါ ပထမဦးဆုံး ေရာက္လာသူမွာ Buffer မ်ားျဖစ္ သည္။ အက္ဆစ္ဓါတ္မ်ားလာပါက ထုိျဒပ္မ်ားေလ်ာ့သြားေစရန္ ခႏၶာကုိယ္အတြက္ ေဘးမျဖစ္ေစရန္ Buffer မ်ားက ထုိအက္ ဆစ္ဓါတ္မ်ားကုိ ေလ်ာ့က်သြားေစရန္ျပဳလုပ္ေပးသည္။ အယ္လ္ကာလီဓါတ္မ်ား မ်ားေန ပါက လည္းထုိနည္းလည္းေကာင္းပင္ျပဳလုပ္ေပးသည္။ ဥပမာဆုိရေသာ္ ဟင္းေတြမငန္ေစရန္ လုိအပ္ေသာဆား ကုိ တုိင္းဆျမည္းျမျပီး ထည့္တတ္ေသာ့ စားဖုိမွဴးၾကီးႏွင့္လည္းတူသည္။ မီးအားအတက္အက်ကုိ အလုိအ ေလွ်ာက္ ထိန္းညွိေပးေသာ Auto regulator မီးအားထိန္းညွိစက္ ႏွင့္လည္း တူ၏။

သူတုိ ့အိမ္တြင္ အေမသည္ Buffer ျဖစ္သည္။ အေဖႏွင့္သူတုိ ့ေမာင္ႏွမမ်ား အၾကား၊ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမမ်ား အၾကား ျဖစ္လာသမွ်ေသာ ကေတာက္ကဆ မ်ား၊ နားလည္လြဲမွုမ်ား၊ ကုိ ေကာင္းစြာထိန္းညွိေပးေနသူ ျဖစ္သည္။ ကုိကုိ အရက္ေသာက္သည္ကုိ အေဖ ကလုံးဝမၾကဳိက္။ ကုိကိုက တစ္ခါတစ္ရံ လူမွန္းမသိေအာင္ မူးမူးျပီး ျပန္လာ တတ္သည္။ ကုိကို အရက္ေသာက္ ေဒါင္ခ်ာစုိင္းျပီးျပန္လာခ်ိန္တြင္ အေဖႏွင့္တုိးပါက ေသခ်ာေပါက္ အထုိးခံ ရ မည္ျဖစ္သည္။ ကုိကုိ ျပန္လာခ်ိန္တြင္ အေဖေဒါသကုိ အေပါက္ဝမွ ရုိက္ခ်ႏိုင္သူမွာ အေမသာျဖစ္သည္။ အေမ သာ မရွိလွ်င္ ကုိကုိ သည္ အေဖ့လက္ခ်က္ျဖင့္ ေသေလာက္ျပီျဖစ္သည္။ သားသမီးမ်ား ႏွင့္ လင္သားၾကားတြင္ ရွိေသာ ပတိပကၡ မွန္သ မွ် အေမ့ေၾကာင့္ ၾကီးရာမွ ငယ္သြားသလုိ ငယ္ရာမွ ပေပ်ာက္လုိ ့သြားရစျမဲျဖစ္သည္။ ကုိကုိ သူႏွင့္ ညီမေလးတုိ ့ၾကားတြင္လည္း အေမ့၏ မွ်တေသာ ေမတၱာႏွင့္အတူ သင့္ေလွ်ာ္ ေသာ ေဖ်ာင့္ဖ် သြန္ သင္မွုမ်ား ျဖင့္ တည္ျငိမ္ ေအးခ်မ္းေနေသာ ေမာင္ႏွမမ်ား၏ ဆက္ဆံေရး ျဖစ္တည္လာ သည္။ သူတုိ ့မိသားစု သာယာခ်မ္းေျမ့ ေနျခင္း၊ ေမာင္ႏွမခ်င္း ခ်စ္ျခင္းတုိ ့သာ ျဖစ္တည္ေနျခင္းသည္ အေမ့ ေၾကာင့္ျဖစ္သည္။

သူ တုိ ့မိသားစု ၾကီးသည္ လူ ့ခႏၶာကုိယ္ၾကီးဆုိေသာ္ အေမသည္ Buffer ျဖစ္သည္။ မိသားစုၾကီး တည္ ျငိမ္ေအး ခ်မ္းစြာ လည္ပတ္ဖုိ ့အတြက္ အေမ့ အလိမၼာေတြသာ မပါခဲ့ရင္ အေဖနဲ ့သားေတြၾကားတြင္ အျမဲတေစ တပူပူ တဆူဆူ မျငိမ္းမခ်မ္း ျဖစ္ေနမည္။ တျခားေသာ မိသားစုမ်ားတြင္လည္း ထုိကဲ့သုိ Buffer ႏွင့္တူေသာ အေဖ၊ အေမသုိ ့မဟုတ္ တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ ရွိေကာင္းရွိေနမည္ ဟု သူေတြးသည္။ ထုိမိသားစုၾကီးသည္ အေမ့ ေၾကာင့္ျဖစ္ေစ မိသားစုတစ္ခုလုံးခ်စ္ၾကေသာ သား သို ့မဟုတ္ သမီးအငယ္ဆုံးေလးေၾကာင့္ျဖစ္ေစ အၾကီးဆုံး အစ္ကုိၾကီး အစ္မၾကီး မ်ားေၾကာင့္ျဖစ္ေစ တည္ျငိမ္ပကတိ ခ်မ္းသာစြာရွိေနမည္ျဖစ္သည္။ အေဖ့မ်က္ႏွာညဳိေန လွ်င္ အေမသိသည္။ ကုိကုိ စေသာ သူတုိ ့ေမာင္ႏွမေတြ မ်က္ႏွာမေကာင္းလွ်င္ အေမသိသည္။ သူေတြ ့ဖူးခဲ့ ေသာ ဘဝထဲမွ ပထမဦးဆုံးေသာ Buffer သည္ သူ ့ခ်စ္လွစြာေသာ အေမျဖစ္သည္။ သူတုိ ့မိသားစု ေလထု က ေလးသည္ အေမ့ေၾကာင့္ ျငိမ္သက္ေနသည္။ ေႏြးေထြးေအးျမေနသည္။ ရနံ ့သင္းသင္းေလး ၾကဳိင္ေနသည္။ ရယ္ သံေမာသံေလးေတြ လြင္ေနသည္။

ဇာနည့္ကုိ စခင္မိေတာ့ သိပ္ေပ်ာ့ညံ့လြန္းသည္ဟု သူထင္ခဲ့မိသည္။ ေယာက်ာ္းျဖစ္ျပီး မာနမရွိဘူးဟုထင္ခဲ့မိ သည္။ အားနာတတ္လြန္းသည္ဟု စိတ္ထဲမွ ေကာ ႏွုတ္မွပါ စြတ္စြဲခဲ့ဖူးသည္။ သူ တုိ ့သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္ အေဆာင္မွ အခန္းငယ္တစ္ခုကုိ အမွီျပဳရင္း ပညာသင္ခဲ့ၾကသည္။ လူငယ္တုိ ့ထုံးစံအတုိင္း ထစ္ကနဲ စိတ္မေတြ ့တုိင္းဆုိၾကေျပာၾက ထုိးၾကၾကိတ္ၾက ခဏခဏ ျဖစ္သည္။ သူ သတိထားခဲ့မိခ်ိန္တြင္ သူတုိ ့ သူငယ္ခ်င္းေလး ေယာက္ သည္ အလြန္ ခ်စ္ခင္ေနၾကျပီျဖစ္သည္။ သူ ကုိယ္တုိင္လည္း သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိ အိမ္က ကုိကုိ ့ထက္ပင္ ခ်စ္သည္။

သူတုိ ့အခန္းငယ္၏ ေလထုသည္ ဇာနည့္ေၾကာင့္ လန္းဆန္းလာခဲ့သည္။ အနစ္နာခံတတ္သည္။ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္စီ၏ ဝမ္း နည္းမွု ေၾကကြဲမွု ေပ်ာ္ရႊင္မွု လြမ္းေဆြမွုတုိင္းကုိ ကုိယ္ခ်င္းစာ နားေထာင္ တတ္ သူျဖစ္ သည္။ အေလွ်ာ့ေပးတတ္သူျဖစ္သည္။ ခြင့္လႊတ္တတ္သူ ျဖစ္သည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအၾကား စကား ကုန္မကူး တတ္သူျဖစ္သည္။ မွ်တစြာေဝဖန္ တတ္ သူျဖစ္သည္။ ေကာင္းစြာ ထိန္းညွိတတ္သူျဖစ္သည္။ ေရွးေရွး က တစ္ ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ျငဴစူေစာင္းေျမာင္းတတ္ၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားသည္ ဇာနည့္၏ ထိန္းညွိေပး မွု တြင္ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ ့လာၾကသည္။ နားလည္ မွုေတြ ေဝေဝဆာဆာရလာၾကသည္။ လူတစ္ေယာက္ကုိ တစ္ ေယာက္ နားလည္ျခင္းသည္ ထုိအရပ္ ထုိေနရာ ထုိအိမ္ တုိ ့တြင္ သာယာမွုကုိျဖစ္ေစသည္။ ခ်စ္ခင္မွု ေလးစားမွု ကုိ ပြားေစသည္။ ဇာနည္သည္ သူတုိ ့သူငယ္ခ်င္း ေလး ေယာက္ အတူရွိေနခ်ိန္တြင္ Buffer တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့သည္ဟု သူေတြးမိ၏။

အလုပ္ရွင္သူေဌးႏွင့္ ဝန္ထမ္းမ်ားၾကားတြင္ ေကာင္းစြာကြ်မ္းက်င္လိမၼာေသာ မန္ေနဂ်ာသည္ ထုိအလုပ္ ပတ္ ဝန္း က်င္၏ Buffer ျဖစ္၏။ ႏုိင္ငံႏွစ္ ႏိုင္ငံအၾကားတြင္ စကားလိမၼာေသာ သံတမန္သည္ Buffer ျဖစ္၏။ မင္းႏွင့္ ျပည္သူ အၾကားတြင္ ပညာရွိေသာ အမတ္လိမၼာသည္ Buffer ျဖစ္၏။ Buffer ႏွင့္အလား သဏၭန္ တူေသာ ဂုဏ္ သတၱိတူေသာ လူသားမ်ားကုိ ျမင္ေယာင္ၾကည့္ေနမိသည္။ Buffer ပ်က္လွ်င္ ခႏၶကုိယ္ပ်က္မည္ ... ေဖာက္လႊဲ ေဖာက္ျပန္ျဖစ္မည္ .. ကေမာက္ကမ ျဖစ္မည္။ ပတ္ဝန္းက်င္သည္ ကတိမ္းကပါးျဖစ္မည္ ဖရုိဖရဲ ျဖစ္မည္။ ေလာင္ျမဳိက္မည္။ ပ်က္ဆီးမည္။ ျပဳိကြဲမည္။

တကယ္ေတာ့ Buffer မ်ားမွာ လူ ့ေလာကကုိ အက်ဳိးျပဳသူမ်ားသာ ျဖစ္သည္ ဟု သူ ့အျမင္တြင္ ရွင္းရွင္းျမင္ လာသည္။ Buffer ေတြကုိ တန္ဖုိးထားသင့္သည္ ေလးစားသင့္သည္။ အမ်ားအက်ဳိးျပဳလွ်င္ ကုိယ္မနစ္နာဘဲ ႏွင့္ေတာ့ ေအာင္ျမင္မွုနည္းပါးေနမည္ျဖစ္သည္။ Buffer မ်ားသည္ အနစ္နာခံသူ မ်ား ျဖစ္ သည္။ အမ်ားအက်ဳိး ၾကည့္သူမ်ားျဖစ္သည္။ အျပဳံးျဖင့္ ပီတိျဖစ္သူမ်ားျဖစ္သည္။ ျငိမ္းေအးေသာ အရိပ္ကုိ ေပးသူမ်ားျဖစ္သည္။ သာ ယာေသာ ဝန္းက်င္ကုိ ဖန္ဆင္းသူမ်ားျဖစ္သည္။

သူ ႏွင့္ သူ ့ပတ္ဝန္းက်င္အေပၚ တြင္ သူ သတိ မျပဳ မိခဲ့ေသာ Buffer မ်ား မည္မွ်ရွိေနျပီနည္း။ Buffer ေနရာယူ လွ်က္က ေနထုိင္ေသာ ပတ္ဝန္းက်င္ကုိ ဖ်က္ဆီးေသာ သူမ်ားလည္း ျမင္လာသည္။ ေကာက္က်စ္ေသာ သူမ်ား လည္း သူ ့အေတြးတြင္ေပၚလာသည္။ Buffer မ်ားမရွိလွ်င္ ပ်က္စီးတတ္သလုိ Buffer အမ်ဳိးအစား ညံ့ဖ်င္းလွ်င္ လည္း ပ်က္စီးတတ္သည္ Buffer ေတြနည္းေနပါကလည္း ပ်က္စီးတတ္သည္။ Buffer သည္ ေျဖာင့္မွန္ေသာ သူျဖစ္သည္။ ဇြဲေကာင္းေသာသူ ျဖစ္သည္ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းညင္သာ သူမ်ား ျဖစ္သည္။ ဥာဏ္ၾကီးသူမ်ားျဖစ္သည္။ ၾကီးရင့္ေသာ စိတ္ထားရွိသူမ်ားျဖစ္သည္။ ထုိအရာမ်ား ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေသာ္ ...............။

သူ Buffer ႏွင့္တူေသာသူ ျဖစ္ရဲ ့လား .... ထုိေမးခြန္းကုိ သူ ့ကိုယ္သူ ေမးၾကည့္မိသည္။ Buffer..... Buffer ..... သူသည္ လူအမ်ား၏ ျပဳံးေပ်ာ္ရႊင္မွုကုိ ေပးႏိုင္ေသာသူ ျဖစ္ရလုိ၏ .... သူ ့လက္တကမ္း မိသားစု၊ ပတ္ဝန္းက်င္မွ
သည္ ထုိထက္ ထုိ ့ထက္ က်ယ္ေျပာေသာ ေလာကကုိ အလွဆင္သူ ျဖစ္လုိ၏ ..... အတၱေတြေလွ်ာ့ပါးကာ ပရ ေတြ မွ်တဖုိ ့အေရး .... ၾကဳိးစားအားသစ္ခ်င္လာသည္။ သူ ေတြးရင္းပီတိျဖစ္ရသည္။ လူတုိင္း လူတုိင္းသည္ Buffer ျဖစ္ႏိုင္သည္ဟု သူထင္မိသည္။ ..... ေလာက တြင္ Buffer မ်ားတုိးပြားပါေစ ........ သူ ့စိတ္ထဲမွ တီးတုိး ေရရြတ္လုိက္၏ .... သူ ျပဌာန္းစာအုပ္ကုိ ပိတ္လုိက္သည္။ ညကား ေကာင္းစြာ ျငိမ္သက္ျခင္းရွိျပီျဖစ္၏ .......... ။

ပုံေလးကုိ ဒီက ယူပါတယ္ .... :D

စာဖတ္လည္လာ မိတ္သဟာ ခ်မ္းသာကုိယ္စိတ္ျမဲပါေစ......
ရန္ကုန္သား