Friday, September 4, 2009

“အစန္း” ဟု ေခၚပါသည္

ေကာင္းကင္တစ္ခုလုံး ေျပာင္သလင္းခါေနရင္ ကုိေမာင္ေလး တုိ ့ေတြ ေသခ်င္ေစာ္နံသည္။ ဒီဘဝမွာ ေကာင္း ကင္ ရဲ ့ ျပာလြင္လြင္အလွဆုိတာကုိ ခံစားဖုိ ့ကံမပါလာဘူးထင္မိေလသည္။ ေနပူေရဆူခ်ိန္မွာ ေခြ်းတစီစီနဲ ့ နင္း လုိက္ ပါ မွ ညခင္းအိမ္ျပန္တဲ့ အခါ အိပ္ကပ္ထဲ ပုိက္ဆံေလးေပါေပါပါမည္။ ဆုိကၠားအုံနာခ ေပးအျပီး ျမဳိးျမဳိးျမက္ ျမက္က ေလး က်န္မည္။ သုိ ့မွ အိမ္က ေက်းဇူးရွင္မက မညံမည္ ျဖစ္သည္။

သူတစ္ေန ့လုံးအံၾကိတ္ျပီး ဆုိကၠား နင္းေနရ သည္ကုိ ကန္ေတာ္ၾကီးေဘး ပန္းခ်ီသြားဆြဲျပီး ျပန္လာသေလာက္ ရွိသည္ဟု ထင္ေသာမိန္းမျဖစ္သည္။ ေက်းဇူး ရွင္မက သူ ့ကုိဤမွ်ခ်စ္၏။ ဆုိကၠားဆြဲရတာလည္း အဆင္ေျပလွ သည္ ေတာ့မဟုတ္ တစ္ေန ့လုံး လူေတြ အပ်င္းမထူရင္ ငုတ္တုတ္ေမ့ခဲ့ရ ေသာရက္ေတြ ရွိခဲ့သည္။ ဆုိကၠားဂိတ္ မွာ သူ တစ္ေယာက္တည္း မွမဟုတ္ဘဲေလ။ ကုိေမာင္ေလးလုိ လူေတြ က အမ်ားၾကီးရွိသည္။ ကုိယ့္အလွည့္ ေရာက္ဖုိ ့ငုိက္တစ္ခါ ႏုိးတစ္လွည့္နဲ ့ေစာင့္ရင္း၊ အလွည့္လုရင္း စကား မ်ား တဲ့ အခါလည္းမ်ား အစန္း တစ္ ေယာက္ ေပါက္ေပါက္ေဖာက္သမွ် ဟာရယရႊင္ေဆးအမွတ္နဲ ့အပန္းေျဖ တဲ့ အ ခါ လည္းေျဖၾကရသည္။

ကုိေမာင္ေလး ဆုိကၠားနင္းစားလာသည္မွာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ရွိေရာ့မည္။ လက္ရွိဂိတ္ကုိေရာက္ တာပင္ ဆယ္ ႏွစ္ေလာက္ရွိျပီျဖစ္သည္။ ထုိဆယ္ႏွစ္ေလာက္ ကတည္းက အစန္းက သူတုိ ့ႏွင့္အတူ ပါစင္ဂ်ာ ေစာင့္ ေဖာ္ ေစာင့္ ဖက္ျဖစ္ေနခဲ့သည္။ သူေတြ ့ကရာေျပာသမွ် ၾသခ်ကာ ရယ္ေမာခဲ့ရသည္။ အစန္းေပ်ာက္ေနေသာ ရက္မ်ဳိးဆုိပါ က သူတုိ ့ဂိတ္သည္လည္းေကာင္း သူတုိ ့ဂိတ္တည္ရွိေသာ ဗံဒါပင္ၾကီးေအာက္ ေရႊလက္ရာ ကြမ္း ယာ မည္ေသာဆုိင္မွ မေအးသြယ္သည္လည္းေကာင္း တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္ရွိေနတတ္ၾကျမဲျဖစ္သည္။

“အစန္း”

ကုိေမာင္ေလး ဒီဂိတ္ကုိေရာက္ျပီး တစ္ႏွစ္ေလာက္ရွိေတာ့ စိတ္မႏွံ ့ရွာေသာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ သူတုိ ့ အနားသုိ ့ေရာက္လာခဲ့သည္။ ဘယ္အရပ္ကလာသလဲ လုိ ့လည္းေမးမရ၊ အိမ္ဘယ္မလဲ လုိ ့လည္းေမးမရ၊ ဘာမွ ေမးလုိ မရေပ။ ေမးလုိ ့ရသည္မွ တစ္ခုတည္းျဖစ္သည္။ သူမ နာမည္သာျဖစ္သည္။ နာမည္ဘယ္လုိ ေခၚ သလဲလို ့ေမးလုိက္ရင္ “ကြ်န္မနာမည္ အစန္းဟု ေခၚသည္” ဟု ေျဖတတ္ေလသည္။ အဲဒီအခ်ိန္က ထုိကေလးမ အစန္း မသကာရွိလွမွ ဆယ့္ေလးငါးေျခာက္ႏွစ္ေပါ့။

အရူးမေလး အစန္းကုိ ေရာက္စက ဘယ္သူမွ အဖက္မလုပ္ၾက။ ကြမ္းယာဆုိင္က မေအးသြယ္ကအစ သူတုိ ့ ဂိတ္က ဆုိကၠားဆရာၾကီး ငယ္တုိ ့အဆုံး တစ္ေယာက္မွ အစန္းကုိ ၾကည့္လုိ ့မရ။ အစန္းက ေတြ ့သမွ် လူကုိ သူထင္ရာကုိ ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ေျပာသည္။ မဟုတ္မဟတ္ေတြ ေျပာသည္။ စိတ္က မႏွံ ့ပ်ံ ့လြင့္ကာ ရူးသြပ္ ေနသည္ကုိးေလ။ ေျပာခ်င္တာလည္း ေျပာမည္ မၾကားဝံ့မနာသာလည္း ေျပာမည္။ သူ ့ပါးစပ္ထဲ ေပၚသမွ် အကုန္ ေျပာမည္သာ ျဖစ္သည္။ အခ်ဳိ ့က အစန္းလာတဲ ့ေန ့ဆုိ ပါစင္ဂ်ာမရဘူးဟုပင္ အယူ စြဲေနၾကေသးသည္။ ထုိအထဲ ကုိေမာင္ေလး လည္းပါခဲ့သည္။ ေဆးလိပ္ ကြမ္းယာ အေရာင္း ထုိင္းသည္ဟုဆုိကာ မေအးသြယ္လည္း အစန္း ကုိ အလုိမရွိသည့္ အထဲပါခဲ့သည္။

သုိ ့ေသာ္ အစန္းက ဘယ္လုိ ႏွင္ႏွင္ ဘယ္လုိ ဆဲဆဲ တဟဲဟဲ ရယ္ျပီးေပကပ္ေနေနခဲ့သည္။ ဆုိကၠားဂိတ္ ႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းဝန္းၾကီးရွိသည္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသို ့ဝင္ရန္ တျခားအေပါက္တစ္ေပါက္ရွိ သည္ျဖစ္၍ သူတုိ ့ႏွင့္နီးေသာ ထုိမုခ္ဘက္မွ လူသြားလူလာ အလြန္ရွင္းသည္။ ကုန္းခပ္ျမင့္ျမင့္ေလးတြင္ ေလွကား ႏွစ္ ဆစ္ခ်ဳိးမုိ ့ အစန္းတုိ ့လုိအိမ္မဲ့ရာမဲ့ မ်ားအတြက္ ဇရပ္တစ္ခုလုိ ျဖစ္ေနသည္။ ေခတ္ေဟာင္း လက္ ရာ ထုိေလွကား ရုံ သည္ စူးလက္မြန္းခြ်န္မ်ားျဖင့္ အစန္း၏ စံျမန္းရာျဖစ္လုိ ့ေနေလသည္။ အရူးပါးမ အစန္းက ေတာ့ သူတုိ ့ နား ကလည္း မခြာ၊ ထုိေလွကားရုံ စံနန္းေတာ္မွလည္း မခြာေတာ့ေပ။ သူ ႏွင့္ ေနရာ လုဖက္က ေတာ့ လမ္း ေပၚက ေခြးမ်ားသာျဖစ္သည္။

ဆံပင္ေတြက ေခ်းအလိမ္းလိမ္းနဲ ့ တစ္ပင္ႏွင့္ တစ္ပင္ထပ္လွ်က္က နီေရာ္ေနသည္။ ေသခ်ာအနားကပ္ၾကည့္ ရင္ သန္းေတြ ေျပးေနတာ ေတာင္ ျမင္ရသည္ဟု မေအးသြယ္က မၾကာမၾကာေျပာတတ္သည္။ ကုိေမာင္ေလးက ေတာ့ ရွာရွာေဖြေဖြ မျမင္တတ္ပါ။ ခပ္ေမွးေမွးနဲ ့အစ္ေနေသာ မ်က္လုံးမ်ား က စူးစူးရဲရဲ အျမဲ ၾကည့္တတ္သည္။ မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံးကေတာ့ ေလလြင့္ေနေသာ စိတ္မႏွံ ့သူတုိ ့သဘာဝ ေပေပပြပြျဖင့္ ညစ္ပတ္ေနသည္။ အစန္းက
အသားေလးကေတာ့ ျဖဴခ်င္သည္။ အညဳိ ဖက္လုိက္ေသာ အစန္း၏ အသားက ေခ်းေတြၾကားကပင္ ဝင္းဝင္း ကေလး ျဖစ္ေနသည္။ အစန္း မ်က္ႏွာတစ္ခု လုံး တြင္အသန္ ့ရွင္းဆုံးကေတာ့ သြားေတြျဖစ္သည္။

“ဟဲ့ အစန္း နင္ သြားျဖဲျဖဲျပေနတာ ႏြားပြဲမဟုတ္ဘူးေနာ္ ….”

“ဘာ …သြားျဖဲတာလဲ …. နင္တုိ ့ကသြားတုိက္ရတယ္ဆုိတာ သိလုိ ့လား … ဒီမွာ ေတြ ့လားဆားထုပ္ …. ဟုိမွာ ဒင္ေအာင္ ကုိၾကည့္စမ္း သြားေတြညစ္ပတ္ေနတာ … ငါ့သြားေတြနဲ ့တူသလား ဟြန္း ….. သြားတုိက္ပါ ေမာင္ၾကီးရယ္ …… ဆားနဲ ့တုိက္မယ္ … မီးေသြးနဲ ့တုိက္မယ္ ….. အစန္းသြားလို ျဖဴေဖြးတယ္ ….. ဟား ဟား ဟား ”

အဲလုိ အစန္းက မ်က္ႏွာတည့္ မ်က္ႏွာထားနဲ ့သီခ်င္းေတာင္ ဆုိျပီးရြဲ ့လုိက္ေသး သည္။ ဘယ္လုိ ကေန ဒီသီခ်င္း အလုိက္ ရသည္မသိ။ စိတ္ေကာင္းဝင္ေနခ်ိန္ဆုိ ဆားထုပ္ ကုိထုတ္ထုတ္ျပီး သီခ်င္းဆုိဆုိျပတတ္သည္။ သူ ့ စိတ္ မေတြ တဲ ့အခါေတာ့ မၾကားဝံ့ မနာသာေအာင္ တုတ္ လိမ့္မည္။ သြားအေၾကာင္းေျပာတုိင္း ကုိတင္ ေအာင္ ဟူေသာ ဂိတ္က ဆုိကၠားဆရာ ကြမ္းသမားၾကီးကေတာ့ အျမဲခံရသည္။ သုိ ့ေသာ္ အစန္းေျပာသမွ် ခပ္ျပဳံးျပဳံးနဲ ့ျပန္ၾကည့္ေနႏိုင္တာဆုိလုိ ့ကုိတင္ေအာင္တစ္ ေယာက္ သာရွိသည္။ အစန္းရူးပုံကေတာ့ ဆန္း သည္။ သြားတုိက္ရန္ အသိကေလးက ထူးထူးျခားျခား သူ ့ေခါင္းထဲက်န္ေနသည္။ ကုိေမာင္ေလး ကေတာ့ သြားေတြ ေဖြး ေနေအာင္တုိက္တတ္တဲ့ အရူးကုိေတာ့မေတြ ့ဖူးခဲ့ပါေပ။ စိတ္ဆုိတာလည္း အဆန္းသားကုိး။

အစန္းက ထဘီသုံးထည္ကုိ အျမဲထပ္ဝတ္ထားသည္။ သူ ့ပစၥည္းေတြ ေပ်ာက္မည္ရွမည္ကုိလည္း အင္မတန္ စုိးရိမ္တတ္သည္။ ထုိေလွကားရုံ ေခြးကတက္မွာ ဘယ္ေတာ့မွ မထားခဲ့ … ပလတ္စတစ္အိပ္တစ္ခုထဲ အေႏြး ထည္အစုတ္ တစ္ထည္ အက်ီ ၤအပုိတစ္ထည္ ဆားထုပ္တစ္ထုပ္ … နဲ ့စြန္ ့ပစ္ထားေသာ ဆံညွပ္ကလစ္ မိတ္ကပ္ဗူး စတာေတြကုိ သူနဲ ့တပါတည္း အျမဲမခြဲထားတတ္သည္။ ထုိအထုပ္ကုိ ၾကည့္မိလုိ ့ကေတာ့ အစန္း တစ္ေယာက္ ထားစရာမရွိေတာ့ေပ။ တက္ထုိင္ထားလုိ ့ထား၊ ေပါင္ထဲထည့္ထား လုိ ့ထားျဖင့္ ဥစၥာေျခာက္ ေန ေတာ့ သည္။

ဟုိအရင္က အစန္းဘာေတြ စားေနေသာက္ ေနလဲလုိ ့ကုိေမာင္ေလးလည္းသတိမထားမိ။ ခုေတာ့ ဆုိကၠားဂိတ္ ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ဘယ္ဘက္တြင္ ဒန္ေပါက္ဆုိင္ရွိသည္။ ညာဘက္တြင္ ထမင္းဆုိင္တစ္ဆုိင္ရွိသည္။ ထုိဆုိင္ ထဲက အလုပ္သမားေလး တခ်ဳိ ့က မနက္တစ္ၾကိမ္ ညေနတစ္ၾကိမ္ စားကြ်င္းစားက်န္ အထုပ္ကေလး ေတြ လာလာေပးတတ္သည္။

“ေအာင္မယ္ေလး ….. အစန္းဆာေနျပီေလ ရွင္ကခုမွ ၾကြလာရသလား …. ေက်းဇူးရွင္ၾကီးရဲ ့…… ဒန္ေပါက္ ကေလးနဲ ့နားခ်လုိ ့ရမလား ….. ေသနာေလးရဲ ့….. လာလာ ျမန္ျမန္လာ ဆာလုိ ့ေသေတာ့မယ္ …… ”

စိတ္မေတြ ့တဲ ့အခါ ထုိအလုပ္သမားေလးေတြပင္ အဆဲခံရသည္။ သနားသူေတြရွိမွလည္း ဒီအရူးမေလး မငတ္ မည္ျဖစ္ေလသည္။ မနက္ေစာေစာ ပုိင္းေတာ့ အစန္းလက္ထဲ အီၾကာေကြးပဲျဖစ္ျဖစ္ ေကာက္ညွင္းေပါင္းပဲျဖစ္ ျဖစ္ တစ္ခုခုေတာ့ ေတြ ့ရတတ္သည္။ ဘယ္က ရလာတာလည္းေတာ့မသိ။ တစ္ခါ တစ္ေလ ေစ်းဘက္ ပါစင္ ဂ်ာ ပုိ ့ရင္းက အစန္း ေစ်းထဲ တြင္လတ္လ်ားလတ္လ်ားလုပ္ေနသည္ကုိ ေတြ ့ရတတ္သည္။ ကြမ္းယာ ဆုိင္မွာပဲ ခ်က္ျပဳတ္ စားေသာက္တတ္ေသာ မေအးသြယ္ကလည္း တစ္ခါတစ္ခါ သူ ့ရွိတာေလး ေကြ်း တတ္ေပးတတ္ သည္။ အခ်ိန္ၾကလာေတာ့ အစန္းသည္ သူ တုိ ့ဆုိကၠားဂိတ္ႏွင့္ မေအးသြယ္ကြမ္းယာဆုိင္တုိ ့ၾကားတြင္ ပင္တုိင္ စံမင္းသမီးျဖစ္လာခဲ့ေလ၏။

သီခ်င္းကုိ ခ်က္က် လက္က် ဆုိတတ္သည္။ အသံကလည္း စာသည္။ မဟုတ္တဲ ့ဇာတ္လမ္းေတြလည္း လုပ္ ေျပာ တတ္သည္။ တစ္ေယာက္တည္း စကားေျပာတဲ ့အခါလည္းေျပာသည္။ သူ ့ပါးသူခ်ျပီး ငုိတဲ ့ အခါလည္း ငုိ သည္။ တဝူးဝူး တစ္ဝါးဝါးနဲ ့သူ တစ္ေယာက္တည္း ပြဲက်တဲ ့အခါလည္း က်ေနသည္။ ဆုိကၠား ဆရာတစ္ ေယာက္ေနာက္ တေကာက္ေကာက္ လုိက္တဲ ့အခါလဲလုိက္သည္။ မေအးသြယ္ဆုိင္ေဘး ထုိင္ကာ ငုိေနတဲ ့ အခါလည္းရွိသည္။ ဗံဒါပင္ၾကီးမွီျပီး အိပ္ေနတဲ ့အခါလည္းအိပ္သည္။ မုိးက်ရင္ေတာ့ ေလွကားရုံ ကေန အစန္း ထြက္မလာ ေတာ့ေပ။ အစန္းသည္ တစ္ခါတစ္ရံသြက္သြက္ ခါေအာင္ရရူးေနတတ္ သလုိ ေအးေအး ခ်မ္းခ်မ္းနဲ ့ ရွိတဲ ့အခါလည္းရွိသည္။ သူ ့စိတ္မေတြ ့လိုိ ့ဆဲဆဲဆုိဆုိသာ ရွိရင္ရွိမည္ အဝတ္မဲ့အစားမဲ့ ေတာ့မျဖစ္တတ္။

တစ္ေန ့ေတာ့ အစန္း ပုံစံနည္းနည္းေျပာင္းသြားသည္။ သူ တုိ ့ကုိေျပာေနက်စကားေတြ မေျပာေတာ့၊ ရယ္စရာ ဟာသေတြ ေပါက္တတ္ကရေတြ မဆုိေတာ့၊ တမုိင္မုိင္တေတြေတြနဲ ့ ဗံဒါပင္ၾကီးမီွျပီးသာ ေန ေနေလသည္။
အစန္းအသံတိတ္ေသာ သူတုိ ့ဂိတ္သည္ ေနပူပူတြင္ တိတ္လုိ ့ဆိတ္လုိ ့ေနသည္။ မေအးသြယ္ ကလည္း အစန္း ကုိ တၾကည့္ၾကည့္နဲ ့။ တစ္ပတ္ေလာက္ အစန္းျငိမ္ေနသည္။ သူ အရင္လုိ စကားျပန္ စေျပာေတာ့ အားလုံးေန
သားတက်ျဖစ္သြားသည္။ သုိ ့ေသာ္ ေနသားမက်သည္က အစန္းစကားေတြ … တျခားလူေတြ ကုိေျပာသည္ ထက္ သူတစ္ေယာက္တည္း ေျပာေနသည္ကပုိ ပုိမ်ားလာသည္။ သုိ ့ေသာ္ ရူးသြပ္ေနသူ တစ္ ေယာက္ ေျပာ ေသာ စကားကုိ ဘယ္သူက အေလးထားမည္နည္း။

“ နင္ဘယ္ေတြ သြားေနတာလဲ … ငါေမွ်ာ္ေနတာ ….. အဲဒီမ်က္ႏွာနဲ ့င့ါ မၾကည့္စမ္းနဲ ့….. ငါေသခ်င္တယ္ …”

“ေဟာ ေမာင္ၾကီးလာျပီေတာ့ …… လာပါ လာပါ … ဟုိေကာင္ေတြ ထမင္းလာပုိ ့မွ နင္နဲ ့ငါ အတူစားမယ္ေလ …. ပင္ပန္းလာသလား နင္ဆုိကၠားလည္း မနင္းပါဘူး …. ဘာေတြ ပင္ပန္းေနတာလဲ …. အစန္းမ က နင့္ ကုိ
ေစာင့္ေနတာေလ …”

“မလာလည္း ေနေပါ့ ဟင္းဟင္း အစန္းက ေမွ်ာ္ေနမယ္ထင္လုိ ့လား နင္ေျပာေတာ့ ျပန္လာမယ္ဆုိ ….. နင္ ညာ သြားတာကုိး …. ”

ငုိတဲ ့အခါလည္း တလူးလူး တလွိမ့္လွိမ့္ …… မၾကားတၾကားေျပာတာလည္း အခါခါ ….. ရယ္ေမာေနျပန္ ေတာ့ လည္း တလွုိက္လွုိက္ …… အလွေတြလည္း ျပင္လုိ ့…… ဘယ္ကေကာက္လာမွန္းမသိလတဲ ့ႏွုတ္ခမ္းနီေတာင့္ နဲ ့
မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံး ျပည့္ေနေအာင္ဆုိးလုိ ့ဆုိး ….. ကုိေမာင္ေလးတုိ ့အစန္းကုိ ၾကည့္ကာနားမလည္ႏိုင္ …. ။ စိတ္မႏွံ ့သူမုိ ့ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ တာဟုသာမွတ္သည္။ ေနာက္လအနည္းငယ္ၾကာေတာ့ ျပႆနာက စသည္။

“ကုိေမာင္ေလးတုိ ့ကုိတင္ေအာင္တုိ ့ ရွင္တုိ ့အစန္းကုိ သတိထားမိသလား …… ဒီကေလးမ ဝဝ လာတယ္ေနာ္ …. ကြ်န္မေတာ့ မရုိးဘူးထင္တယ္ ….. ”

“ ဟုတ္ရဲ ့လား မေအးသြယ္ရယ္ ….. က်ဳပ္တုိ ့ေတာ့ ဒီအတုိင္းပါပဲ …… ဘာျဖစ္လုိ ့….”

“ရွင္တုိ ့ကဘယ္သိမလဲ ကြ်န္မကသိတယ္ ….. ဘယ္အယုတ္တမာက ယုတ္မာသြားျပန္ျပီလဲ မသိပါဘူးေတာ္ ရူးတာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမရူးရပါလား ….. ဟင္း ….”

မေအးသြယ္စကားမွန္သည္။ ေျခာက္လေလာက္ေနေတာ့ အစန္း မူပ်က္ပုံ အေၾကာင္းေပၚေလသည္။ အစန္း ေတာက္ေလွ်ာက္ ေျပာေနေသာ နေဝတိမ္ေတာင္ စကားေတြသည္ ကုိေမာင္ေလးတုိ ့သာနားလည္ခဲ့ ေတြးမိခဲ့ ၾကရင္ ထုိကတည္းက သိေလာက္ျပီ။ ဘယ္သူက ေတြးမိမလဲ။ ဗုိက္ၾကီး ေနျပီ။ စိတ္မႏွံ ့သူ မိန္းမ မ်ားအား ထုိသုိ ့ ယုတ္မာသြားတတ္ၾကသည္ ကုိ အရင္ က ၾကားဘူး သည္။ သုိ ့ေသာ္ ကုိေမာင္ေလး ခု ေတာ့ လက္ ေတြ ့ ျမင္ေနရျပီ။


ဆုိကၠားသမားမ်ား လည္း အရွက္ ရၾကရသည္။ မေအးသြယ္ကလည္း သံသယ မ်က္လုံးေတြ နဲ ့ၾကည့္သည္။ ဆုိကၠားစီးေနက် ပါစင္ဂ်ာ ေတြက လည္း တေမးေမး ရွိလာၾကသည္။ ကုိေမာင္ ေလးတုိ ့တေတြ အေနရ အစားရ
ခက္ကုန္သည္။ မ်က္ႏွာေတြ ပူ ကုန္ သည္။ အရွက္ ေတြကြဲကုန္သည္။ အရူးမနဲ ့ အထင္ခံရ လို ့ ေဒါသျဖင့္ေပါက္ကြဲသူက ေပါက္ကြဲကုန္သည္။ ဒီေလာက္ေတာင္ ယုတ္မာရသလား၊ ဘာမွ မသိ နားမလည္ တဲ့ အရူးမေလးကို အခြင့္ေကာင္းယူရသလား၊ ကုိေမာင္ ေလးေတာ့ ေတြးမိတုိင္း အသည္း နာ သည္ ဟုေျပာရ မည္။ ေတြ ့မ်ားေတြ ့ရင္ ေနရာတင္ရုိက္သတ္မိမည္ ဟု စိတ္ထဲထင္မိသည္။

ရွက္လည္း ရွက္ပါသည္။ မ်က္ႏွာလည္းပူသည္။ သုိ ့ေသာ္ အစန္းကုိ သနားစိတ္ကပုိသည္။ အယုတ္ တမာကုိလည္း သတ္ခ်င္သည္။ ၾကည့္ၾကသူတုိ ့ကုိလည္း မခုခံသာျပီ။ ေမးၾကသူတုိ ့ကုိလည္း စပ္စုရန္ ေကာ ဟု အျပစ္မဆုိသာျပီ။ ေခြးသူေတာင္းစား တစ္ေကာင္ကေတာ့ ယုတ္မာသြားတာေသခ်ာသည္။ ဘယ္သူ လဲဆုိ တာေတာ့ အစန္းသာသိမည္ျဖစ္သည္။ သုိ ့ေသာ္ အစန္း ဗိုက္ကလည္း ပူသည္ထက္ပူလာျပီျဖစ္သည္။ အစန္း တစ္ေယာက္ ဗုိက္ၾကီးုပုိက္လွ်က္ လတ္လ်ား လတ္လ်ား သြားေနတာျမင္ရသည္မွာ ၾကည့္လုိ ့မွမေတာ္ ေထာ္ေလာကန္ ့ လန္ ့ၾကီး ျဖစ္ေနေလ သည္။

တကယ္တမ္း က်ေတာ့လည္း ဒီရူးမေလးကုိ ပစ္မထားႏိုင္ၾကပါ …. ေဒသႏ ၱရေဆးခန္းမွ ဆရာဝန္ႏွင့္တုိင္ ပင္၍ ေမြးဖုိ ့ဖြားဖုိ ့လုပ္ရသည္။ မေအးသြယ္က ကြမ္းယာဆုိင္ကုိ ကုိတင္ေအာင္နဲ ့ထားခဲ့ျပီး လုိက္ရသည္။ ကုိေမာင္ ေလးက ဆုိကၠားေပၚတင္ျပီး နင္းပုိ ့ရသည္။ အစန္းကေတာ့ တပူပူ တပင္ပင္မရွိ ေျပာခ်င္ရာေျပာျပီးသာ ဆုိကၠား ေပၚပါလာသည္။ အစန္းကေလး အေသ ကေလးေမြးပါသည္။ ဆရာဝန္မက ေနာက္တစ္ခါ ဗိုက္မၾကီးေအာင္ သား အိမ္ထဲ ပစၥည္းထည့္ေပးလိုက္သည္ဟု မေအးသြယ္က စိတ္ခ်ဟန္ႏွင့္ေျပာသည္။

ႏုိ ့ေတြသက္ေနေသာ အက်ီ ၤစုိစုိရြဲရြဲ ႏွင့္ အစန္းသည္ “သား သား ” ဟု မ်က္ရည္က်လွ်က္က သြက္သြက္ခါ ေအာင္ပုိရူးသြားသည္။ ကုိေမာင္ေလးတုိ ့ဆိုကၠားဂိတ္တြင္ခ်ည္း မေနေတာ့ အခ်ိန္ရွိသေရြ ့ရြာရုိးကုိးေပါက္ ေလွ်က္သြားသည္။ ထမင္းစားခ်ိန္ေလးေတြေတာင္ တစ္ခါတစ္ရံမေတြ ့ရတတ္ေတာ့။ ဘာပဲေျပာေျပာ အစန္း ဗုိက္ၾကီးလုိ ့အားလုံးအရွက္ရၾကေပမယ့္ ဒီအရူးမေလးကုိေတာ့ ေန ့တုိင္းစကားထဲ ထည့္ထည့္ေျပာေနမိၾက သည္။ မေအးသြယ္ကေတာ့ အစန္းကုိၾကည့္ျပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနေလသည္။ သူလည္း စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ရုံ မွလြဲ ၍ဘာမွ်မတတ္ႏိုင္ပါေခ်။

အစန္းသူတုိ ့နားေရာက္လာတုိင္း ကေလးသိပ္လွ်က္က လာသည္။ “မိတၱီလာကန္ေတာ္ေအာက္ က ဖား ေကာက္ခဲ့ ပါ” ကဗ်ာကုိလည္း ရြတ္ရြတ္လာသည္။ လက္ထဲတြင္လည္း ကေလးအရုပ္ အစုတ္ တစ္ခု အပုိပါလာ သည္။ အစန္း ကေလးမွန္းသိသလို ကေလးေသလို ့တစ္ရူးေပၚႏွစ္ရူးဆင့္သည္ဟု ေျပာရမည္။ အဝတ္မကပ္ တဲ ့အခါ လည္းရွိလာသလုိ ေျမၾကီးတြင္ လူးေနေသာ အခါေတြလည္းရွိလာသည္။ ေတြ ့သမွ်လူ လုိက္စြဲစြဲျပီး ရန္လုိ လွ်က္ ကေလးလုိက္ေတာင္း တတ္လာသည္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေလွခါးရုံတြင္ ေျခပစ္ လက္ပစ္ ထုိင္ လွ်က္ က ေအာ္ဟစ္ျပီး တစ္ေနကုန္ ငုိငုိေနလာတတ္သည္။



ထုိႏွစ္မုိးကုန္ခါနီးတြင္ျဖစ္သည္။ မေအးသြယ္က အစန္းကုိ ၾကည့္ၾကည့္ျပီး စိတ္မခ်မ္းသာေၾကာင္းေျပာေနရင္းက
“ကုိတင္ေအာင္ အစန္းၾကည့္ရတာ ပိန္လိန္လာသလုိပဲေနာ္ …. ကြ်န္မ စိတ္ထဲ တအားခ်ဳံးက်သြားသလိုပဲ .... ရွင္ေကာ သတိထားမိလား …..”

ကုိထင္ေအာင္က မေအးသြယ္ကုိ ေခါင္းျငိမ့္ျပသည္။ ကုိေမာင္ေလးက သူတုိ ့ေျပာစကားကုိ ဆိုကၠာေပၚထုိင္ လွ်က္ ေမွးရင္းက နားေထာင္ေနသည္။

“ဟုတ္တယ္ ပိန္သြားတယ္ သားစိတ္နဲ ့ထင္ပါတယ္ အေမမ်ား ရူးႏွမ္းေနတာေတာင္ သိတယ္ေနာ္ …..”

“ အင္း အစေတာ့ ကြ်န္မ လည္း အဲလိုထင္တာပဲ ခုဟာၾကီးက တစ္ခ်မ္းေတာင္ မရွိေတာ့ဘူး …. ဟုိေန ့က လည္း ကြ်န္မဆီေရာက္ေတာ့ ေခ်ာင္းေတြကလည္း ဆုိးလုိက္တာ ကုိတင္ေအာင္ရယ္ ေလေတာင္မဆက္ဘူး ….. အေရျပားေပၚမွာလဲ အနာေတြနဲ ့မနက္က်ရင္ ရွင္ဆုိင္ၾကည့္ေပးထားဦး ကြ်န္မ ေဒသႏ ၱရေဆးခန္း ေခ်ာ့ ေခၚသြားၾကည့္ဦးမယ္ …..”

မေအးသြယ္ေဆးခန္းက ေခါင္းတခါခါ လည္တခါခါျဖင့္ ျပန္လာသည္။ အစန္းေတာ့ပါမလာ။ ေဆးခန္းက အထြက္ ထြက္ေျပးသြား သည္ ဆုိသည္။ မေအးသြယ္က မ်က္ႏွာမေကာင္းသလို ပါးစပ္မွလည္း ဘယ္သူ မွန္းမ သိတဲ့ သတၱဝါကုိ ဆဲေရးေနသည္။ ကုိတင္ေအာင္ ႏွင့္ ကုိေမာင္ေလးကေတာ့ ၾကားရရ ခ်င္း အံၾကိတ္မိၾက သည္။ အစန္းမ်က္ႏွာကုိ လွစ္ကနဲ ျမင္ၾကသည္။ ဆုိကၠားဆရာမ်ားအားလုံး သူတုိ ့သုံး ေယာက္ကုိ နားမလည္ သလုိ
လွည့္ၾကည့္ေနၾကသည္။ အရူးမ ေနမေကာင္းတာကုိ ေရးၾကီးခြင္က်ယ္ လုပ္ေနၾကတာလား ဆုိတဲ့ အၾကည့္ မ်ဳိးေတြပါသလုိ၊ အစန္း ဘာျဖစ္တာလဲဆုိတဲ့အေမးနဲ ့ၾကည့္တာေတြလည္းပါသည္။

ဒီလုိနဲ ့အစန္းတစ္ေယာက္ ေပ်ာက္လုိက္ေပၚလုိက္ တစ္ေန ့တစ္ေန ့တျခား အရုိးေငါင္ငင္ျဖစ္လာသည္။ မ်က္ တြင္းက ေနာက္ေစ့နားေရာက္ေနသည္။ မ်က္ကြင္းက ညဳိေနသည္။ ပါးရုိးေတြက ေငါေနသည္။ အျပဳံးလည္းမရွိ ခံစား ခ်က္လည္း မရွိေသာ မ်က္ႏွာသည္ ျမင္ရတာ စိတ္မခ်မ္းသာစရာျဖစ္လာသည္။ လမ္းေလွ်ာက္လာပုံက ေခြ ယုိင္ထုိး ေနသည္။ လည္ပင္းၾကီး က်ဳံက်ဳံဝင္သြားေအာင္ အသက္ရွဴေနရသည္။ မေအးသြယ္ဆီက ေရ ေတာင္းေသာက္ျပီး သူ ့ေလွကားရုံသုိ ့ျပန္သြားသည္။ အစန္းလမ္းေလွ်ာက္တာကုိ ကုိေမာင္ေလး ျမင္လုိက္ရ သည္မွာ ထုိေန ့က ေနာက္ ဆုံး ျဖစ္သည္။

တစ္ညေနတြင္ မုိးက သြန္ခ်လုိက္သလုိ ရြာခ်သည္။ ထုိမုိးေရေတြနဲ ့အတူ အစန္းအသက္လည္း ေမ်ာပါ သြား သည္ထင္၏။ မေအးသြယ္၊ ကုိတင္ေအာင္ႏွင့္ ကုိေမာင္ေလးတုိ ့ေရာက္သြားခ်ိန္တြင္ ဝမ္းေတြ အလိမ္းလိမ္း ၾကားတြင္ တဟီဟီျမည္လွ်က္ အသက္ငင္ေနေသာ အစန္းကုိ ေတြ ့ရသည္။ မ်က္စုံေလးကလည္ျပီး သူ တုိ ့သုံးေယာက္ကုိ ၾကည့္သည္။ ကိုေမာင္ေလး အပါအဝင္သုံးေယာက္သား ေရွ ့လည္းမတုိးရဲ၊ ေနာက္လည္း မဆုတ္ႏိုင္ပဲ၊ ေတာင့္ေတာင့္ၾကီးရပ္ေနၾကသည္။

အစန္း မ်က္ေမွာင္တစ္ခ်က္ကုပ္လုိက္သည္။ ပါးစပ္ကုိ ဟဟ ျပီး ႏွစ္ခ်က္ခန္ ့ရွဳိက္လုိက္သည္။ အစန္း တစ္ ကုိယ္လုံး ေကာတက္သြားျပီး အသာျငိမ္သြားသည္။ မ်က္လုံးအစုံ ကဘယ္သုိ ့ၾကည့္ေနသည္လဲေတာ့ ကုိေမာင္
ေလးလည္းမသိပါေခ်။ မေအးသြယ္က အစန္းရယ္လုိ ့ ေရရြတ္ရင္း မ်က္ရည္က်သည္။ ကုိတင္ေအာင္က ကြမ္း ကုိ ပစ္ကနဲေထြးကာ ပုဆုိးကုိအသာမလွ်က္ တက္တစ္ခ်က္ ေခါက္ သည္။ ကုိေမာင္ေလးက နားထဲတြင္ “ ကြ်န္မ နာ မည္ အစန္းဟုေခၚသည္” ဟုၾကားသည္။ အစန္း ကံဆုိးပါသည္။ အယုတ္တမာက ေဝဒနာေတြ ေပးခဲ့ သည့္အျပင္ အသက္ပါ အဆစ္ယူသြားေသးသည္။ သင္းလည္း ေသေလာက္ ပါျပီ။

အစန္းဆုံးျပီးကတည္းက မနက္ခင္းေစာေစာ ဂိတ္ကုိေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဘုရားဦးတုိက္ကာ ကုိေမာင္ေလး ဓာရဏပရိတ္အျမဲ ရြတ္သည္။

“.......... နဥမၼတၱကံ နမူလကံ မႏုေႆဟိ အမႏုေႆဟိ နဟိ ံသကာ ”

ထုိအပုိက္ေရာက္လွ်င္ ကုိေမာင္ေလး ေနာက္တစ္ေၾကာ့အျမဲျပန္ရြတ္ျပန္သည္။ မေအးသြယ္က အျမဲသံေယာင္ လုိက္ျပီးရြတ္တတ္သည္။ ကုိတင္ေအာင္က ေနာင္ဘဝအဆက္ဆက္ သူရူးေတာ့မျဖစ္ပါရေစနဲ ့ အစန္းလည္း
ေကာင္းရာလားပါေစ ဟု တစ္ဦးတည္း ခပ္တုိးတုိး ဆုေတာင္းေလ့ရွိေလေတာ့သည္ …..

“.......... န ဥမၼတၱကံ န မူဠကံ မႏုေႆဟိ အမႏုေႆဟိ န ဟိ ံသကာ..........”

“..........န ဥမၼတၱကံ န မူဠကံ မႏုေႆဟိ အမႏုေႆဟိ န ဟိ ံသကာ..........”



ပုံေလးေတြကုိ ႏွိပ္လုိက္ရင္ မူရင္း Website ကုိေရာက္ပါလိမ့္မယ္ ..... :D


******************

ကြ်န္ေတာ့္ရဲ ့ “ရင္ခြင္တစ္ခု ဖန္ဆင္းျခင္း” ဘေလာ့ေလးကုိ လာလည္တဲ ့အတြက္ အရမ္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္....ကြ်န္ေတာ့္ရဲ ့မတတ္တ တတ္နဲ ့ေရးထားတဲ ့စာေလးေတြကုိ ေဝဖန္ေပး သြားရင္ေတာ့....အတုိင္းထက္လြန္ပါပဲဗ်ာ....ေျပာမျပႏိုင္ေအာင္ပဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္.....
(ရန္ကုန္သား)

33 comments:

Angel Shaper said...

၀ါးးးးးးးးးးးးးး
ပထမဆံုး လာဖတ္တာ ဘယ္သူလဲေဟ။

Angel Shaper said...

ဖတ္ရတာ တစ္မ်ိဳးပဲ။ ရင္ထဲ နင့္နင့္နဲနဲေလး ျဖစ္သြားတယ္။ အစန္း ကို သနားပါတယ္။
ဟင္းးးးးးးးးး ယုတ္မာတဲ့လူေတြမ်ားေနာ္ အရူးကိုေတာင္ မေရွာင္ႀကဘူး။ လူေတြ လူေတြ လူစိတ္ေမြးျပီး ခ်စ္ေမတၱာထားႏိုင္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲေနာ္။
သယ္ရင္း ရေကာက္ေရ...ဘာမွ မေျပာတတ္ေတာ့ဘူး။
ဖတ္သြားတယ္။ ဒါပါပဲဟာ........

Angel Shaper said...

တစ္၊ ႏွစ္၊ သံုး ယူျပီး မေသာင္းက်န္းရဲေတာ့ပါဘူးဟာ။
ငါ့ကို ေတာ္ေတာ္ အျမင္ကတ္ေနႀကမယ္။
ဘာမွမေျပာပဲ တိတ္တိတ္ေလး လာဖတ္ျပီး ျပန္သြားတဲ့ အက်င့္ ေမြးယူရမယ္။ ျပန္ဘီေဟ့။ ေျပာရင္းနဲ့ကို သံုးထိ ယူျဖစ္ေအာင္ယူသြားတယ္။ ဟဟားးးးးးးးးးးးးး

့့့့hnin said...

ရန္ကုန္သားေရ...
အစန္းကို သနားလိုက္တာ...ေနာ္
မိန္းကေလးခ်ငိးစားမိတယ္...။
အဲလို အျဖစ္အပ်က္မ်ဳိးၾကားဖူးေပမယ္႔
ရန္ကုန္သား ကေလာင္စြမ္းျပထားလိုက္ေတာ႔
ဇာတ္အိမ္က ကြက္ကြက္ကြင္းကြင္းနဲ႔
ရင္နင္႔စရာေလးျဖစ္သြားတယ္...
အျမဲအားေပးေနမယ္ေနာ္
..ၾကီးက်ယ္တယ္ေျပာခံရလို႔ ခ်ိတ္ခ်ဳိးသြားပီလား းp
ခင္မင္မႈ ..................အေျမွာက္တစ္သန္း
ႏွင္းေဟမာ

ရြက္လြင့္ျခင္း said...

သိပ္ေကာင္းတဲ့ ပိုစ့္ပါပဲ
ဆြဲေဆာင္မွုရွိတယ္
အၿပင္မွာလည္း ဒီလို ယုတ္မာတဲ့လူေတြ ရွိေနတာပါပဲ
ဒီလို အရွုးေတြအတြက္ အကာအကြယ္ ရႏိုင္မယ့္ အဖြဲ ့အစည္းေတြေတာ့ ရွိသင့္တယ္

rose of sharon said...

စိတ္မေကာင္းၿခင္းေတြနဲ႔ ဖတ္သြားပါတယ္

sweety said...

ကိုရန္ကုန္သားေရ..အရမ္းေကာင္းလိုက္တာဗ်ာ..ကေလာင္စြမ္းထက္ပါ႔ဗ်ာ..အစန္း အစားလည္းအရမ္းစိတ္မေကာင္းဘူး..ေအာ္..ယုတ္မာခ်င္တဲ႔ သူမ်ားၾကေတာ႔ စိတ္မႏွံတဲ႔ သူကိုေတာင္ခ်မ္းသာမေပးႀကဘူးေနာ္.. ေတာ္ေတာ္လူမဆန္တာပဲ..အဲဒီဇာတ္လမ္းေနရာေလး ကိုသိတယ္..ကၽြန္ေတာ္လည္းအဲဒီနားမွာေန တာပဲ..

sweetpeony said...

လာေရာက္ခံစားသြားပါတယ္..
တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ကို ျမင္ေနရသလုိပါပဲ..
စိတ္မေကာင္းဘူး..

naychi said...

ရန္ကုန္သားေရ... မ်က္လုံးထဲျမင္ေယာင္ၿပီး ရင္ထဲနင့္နင့္နဲနဲ ခံစားရပါတယ္။
၀တၳဳတိုေလးေတြ အရမ္းေကာင္းတာပဲ... အားေပးေနမယ္ေနာ္

ေႏြးေနျခည္

မိုးခါး said...

ဟင္းးးးးးးးးးးးး
သက္ျပင္းပဲခ်သြားေတာ့တယ္ .........

မယ္ကိုး said...

ဒီေလာက္စာေရးေကာင္းတာ မတတ္တတတ္နဲ႕ေရးတဲ့စာလို႔ မသံုးသင့္ေတာ့ဘူးလို႕ ထင္ပါတယ္ =)
အားေပးလ်က္...

အေနာ္ said...

တိရစၦာန္ထက္ လူက ပုိသာတဲ့ အခ်က္က သင့္ မသင့္ ေဝဖန္ပုိင္းျခားႏုိင္တဲ့ အသိဥာဏ္ရွိမႈပါပဲ
ဒါေပမဲ့ တခ်ဳိ႕ တခ်ဳိ႕ေသာ လူေတြက တိရစၦာန္ေတြထက္ေတာင္ သိပ္နိမ့္က်လြန္းတယ္ သိပ္ယုတ္မာလြန္းတယ္
ကံဆုိးမသြားရာ မုိးလုိက္လုိ႔ရြာလုိ႔ ၾကားဖူးတယ္
အစန္းအျဖစ္ကေတာ့ သူ႕တစ္ေယာက္တည္းအတြက္ ကြက္ပီး မုိးက လုိက္ရြာေနသလုိပဲေနာ္
ရသမ်ဳိးစုံေပးႏုိင္တဲ့ ဝတၳဳတုိေလးပါပဲ အကုိရန္ကုန္သားေရ
တကယ့္ကို အသက္ဝင္ပီး ဝတၳဳေလးထဲမွာ ေမ်ာပါသြားမိတယ္...

ဧရာ၀တီသား said...

ကေလာင္စြမ္း ထက္ထက္နဲ႔ ေဖၚက်ဴးထားတဲ႔ သရုပ္မွန္၀တၳဳတိုေလး တစ္ခုပါလား အစ္ကိုေရ။ ဖတ္ရတာ ရင္ထဲကိုနင္႔ေနတာပဲ။

“.......... န ဥမၼတၱကံ န မူဠကံ မႏုေႆဟိ အမႏုေႆဟိ န ဟိ ံသကာ..........”

ရူးသြပ္ျခင္း ကင္းၾကပါေစ၊ အားလံုးရဲ႕ ဘ၀ေတြ ေအးျမႏိုင္ၾကပါေစ ဗ်ာ။

ေလးစားလ်က္

kohan said...

ေကာင္းတယ္ဗ်ာ ဒါပါပဲ

pont pont said...

သက္ျပင္းေတြ အမ်ားၾကီးခ်မိပါတယ္.... ရင္ထဲမွာ ေမာလာတဲ့ အထိ ဖတ္လို႔ေကာင္းပါတယ္...

chocothazin said...

အေရးအသားတကယ္ေကာင္းပါတယ္။ ဇာတ္လမ္းေရာေပါ့။ တကယ္ၿဖစ္ေနသလိုမ်ိဳးခံစားရပါတယ္။ ခံၿပင္းသလိုေတာင္ၿဖစ္မိတယ္ :)။
လူအခ်င္းခ်င္းလွည့္ပတ္ၿခင္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ။ အထင္ေသးၿခင္းအခ်င္းခ်င္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ။
ဆင္းရဲလိုၿခင္းအခ်င္းခ်င္း ကင္းရွင္းၾကပါေစ။

ေဂါက္သီးနဲ႔ေရွာက္သီး said...

ကိုသက္တန္႔တို႔၊ကိုဧရာ၀တီသားတုိ႔ ေျပာတဲ႔အတုိင္းပါဘဲ ္ေရးသားတာေတြတကယ္ကိုေျပာင္ေျမာက္လွပါတယ္။
ေနာက္လဲသင္ယူဖုိ႔နဲ႔အျမဲလာလုိ႔ရေအာင္လင္႔ေလးယူသြားပါတယ္ခင္ဗ်ာ..

ဝက္ဝံေလး said...

သနားလုိက္တာ အစန္းကုိ ၾကားဖူး ဖတ္ဖူးတယ္ အဲဒါမ်ိဳးေလ ဟုတ္တယ္ အရူးမေတာင္ အယုတ္တမာေတြက ခ်မ္းသာ ေပးတာ ဟုတ္ဘူးရယ္ ေအာ္ ခက္ တယ္ လူယုတ္မာေတြေနာ္

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ ဖတ္လို႔ေကာင္းပါတယ္ ရန္ကုန္သားေရ ဒါနဲ႔ happy ending ေလး ေတာငး္ဆိုပါတယ္ ေနာက္တခါ ေရးေပးေနာ္ ဟဲဟဲ

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

ကြ်န္ေတာ္တို႔ျမိဳ႕မွာလည္း အဲလိုအျဖစ္ရိွတယ္ဗ်
ေတြ႔လိုက္ရင္ သူ႔ဗိုက္က အနားမရဘူး
တေယာက္ျပီးတေယာက္ေမြးေနရတာေလ။
အဲလိုယုတ္မာတဲ့သူေတြလည္း ၾကာၾကာသက္ဆိုးမရွည္ နိင္ပါဘူး။လူေတြက တရားခံမိတာနဲ႔ အေသသတ္ၾကမယ့္ ယုတ္မာမႈမ်ဳိးပါပဲ။

ေကာင္းကင္ျပာ said...

ခံစားျပီးဖတ္သြားတယ္၊ ေရးထားတာ ေကာင္းလိုက္တာ း)

ၾကည္ျဖဴပိုင္ said...

သနားဖို႔ေကာင္းလိုက္တာေနာ္..အဲလုိအျဖစ္မ်ိဳးေတြအျပင္မွာလည္းတကယ္ရွိႏိုင္တယ္ ေမာင္ရန္ကုန္သားရဲ႕။တို႔ေတာ့အရူးထီးပဲျမင္ဖူးတယ္။အရူးမဇာတ္လမ္းေတြေတာ့ဖတ္ဖူးရဲ႕အျပင္မွာေတာ့မျမင္ဖူး

ကိုလူေထြး said...

ကံဆိုးမသြားတဲ့ေနာက္ကို
ဘာလို႕ အဲဒီမိုးက အျမဲလိုက္ရြာေနရတာလဲ...

း(

Chitpalonelay said...

ဇာတ္အိမ္ေရာအေရးအသားေရာ ေတာ္ေတာ္ေကာငး္တယ္ဗ်ာ။ ဘယ္လိုျဖစ္သြားမွန္းကုိမသိဘူး။ စိတ္ထဲမွာေတာ္ေတာ္မေကာင္းဘူး။ တရားခံကုိ ေပးမိလိုက္ပါလားလို႔ေနာ္။ ဆိုကၠားသမားပဲဆိုရင္ အဲ့ဆိုကၠားသမားကအရင္ေသရမယ့္ဟာကုိ သူအရင္ေသရင္ တရားခံကေပၚၿပီ တကယ္ကုိ စိတ္မေကာင္းဘူးဗ်ာ။
ခင္မင္လွ်က္
ညီမေလး ပါးလံုး

may16 said...

ေကာင္း၏ လုိ႕ပဲေျပာတတ္ပါယတ္ ရန္ကုန္သားေရ

စိမ္း... said...

ဖတ္ၿပီးေတာ့ စိတ္မေကာင္းဘူး.... စိမ္းတို႔ ရပ္ကြက္ထဲမွာလည္းရွိတယ္... အဲ့လိုအျဖစ္မ်ိဳး ဒါေပမယ့္ အဲ့အရူးမေလးကေတာ့ ခုထိရွိေသးတယ္ တစ္ခါတစ္ေလလည္း ကေလးခ်ီလို႔.... စိမ္းကေတာ့ ကေလးကိုပိုလို႔ေတာင္ သနားမိတယ္... သူ႔ခမ်ာ မေမြးခင္ကတည္းက လူ႔ဘ၀တေလွ်ာက္လံုး ခံစားရမယ့္ ေလာကဓံေတြက ပညတ္ထားၿပီးသားလိုျဖစ္ေနမွာ အေမကရူး အေဖဘယ္သူမွန္းမသိ ... ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း ေကာင္းတဲ့သူတစ္ေယာက္ အဆိုး ၉၉ ဆုိေတာ့ အင္း ေတြးမိရင္ ေတာ္ေတာ္ေလး ရတက္မေအးျဖစ္ရတယ္...

maylay said...

ကိုရန္ကုုန္သားေရ ဖတ္ရင္း နင့္သြားတာပါပဲ။ သိပ္မမန္႔ျဖစ္ဘူး။ ေရာက္တယ္။ ခုလည္းေလ ဖတ္ရင္း ေမေလးၾကည့္ဖူးတဲ့ (ေက်ာ္ဟိန္း၊ေဒြး။ေမသန္းနု တို႔ ပါဝင္တဲ့) ဘယ္ပန္းခ်ီေရးလို႔မမွီ ရုပ္ရွင္ကို ျပန္ျမင္တယ္။ ရုပ္ရွင္ထဲပဲ ရွိေနတာမွ မဟုတ္ဘဲေနာ္။ ဘဝေတြ ဘဝေတြ ရူးသြပ္ျခင္းကင္းေဝးၾကပါေစ။ ဇာတ္အိမ္ဖြဲ႔တာေရာ ေရးတာပါ ေကာင္းေနတာပါပဲ။ ေျပးျမင္ေနေအာင္ ေရးတတ္တယ္။ အရူးကိုသာမက လူမမည္ေသးတဲ့ ငါးနွစ္သမီးေလးကိုေတာင္ ျပဳမူသူ ရွိေနေတာ့ အင္း။။။။။ဖတ္ရေကာင္းတာနဲ႔ အမ်ားၾကီးေတြး ေရးျဖစ္ေနတယ္။ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ပါေစေနာ္

သားၾကီး said...

ဒီကမၻာမွာအယဥ္ေက်းဆံုးဆိုတဲ့ သတၱဝါဟာလည္း လူပါပဲ
ကမ္းကုန္ေအာင္မိုက္ရမ္းတတ္တာလည္း လူပါပဲ
ျပံဳးျခင္း မဲ့ျခင္း ငိုျခင္း ရယ္ျခင္းကို လူဆိုတဲ့သတၱဝါေတြကပဲ လုပ္ၾကတာ
ေမေလးမန္႔သြားသလိုပဲ ဘယ္ပန္းခ်ီေရးလို႔မမွီဆိုတဲ့ နာမည္ၾကီးဇာတ္ကားကိုသတိရတယ္
ေနာက္ျပီး အျပင္မွာလည္း ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးေတြက ဒုနဲ႔ေဒး႐ွိေနမွာပါ
အစန္းဆိုတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ဟာ အျပင္ကလား
စာေရးသူ ကိုရန္ကုန္သားရဲ့ စိတ္ကူးထဲက ဇာတ္ေကာင္လားဆိုတာ ေသခ်ာမသိရေပမယ့္ ဖတ္ရင္းနဲ႔ စာနာမိရပါတယ္ အယုတ္တမာေကာင္ကိုလည္း က်ိန္ဆဲမိတယ္
ကိုယ္ျပဳေသာကံ ကိုယ့္ထံျပန္လာမွာပါပဲေလ
က်ေနာ္လည္း ကိုေမာင္ေလးတို႔ မေအးသြယ္တို႔နဲ႔အတူ လိုက္႐ြတ္လိုက္ပါတယ္.......
“န ဥမၼတၱကံ န မူဠကံ မႏုေႆဟိ အမႏုေႆဟိ န ဟိ ံသကာ”

သက္ပိုင္သူ said...

အေရးအသား အရမ္းေကာင္းပါတယ္။ အရူးမမွန္ရင္ ဗိုက္ၾကီးတတ္တာ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္တာ သာမန္လို ျဖစ္ေနလို႔ သိပ္ပီး အထူးအဆန္းေတာ့ မရွိလွပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ ကေလာင္စြမ္းကေတာ့ အေတာ့္ကို ပညာပါတယ္

ေမာင္ေႏြသစ္ said...
This comment has been removed by the author.
ေမာင္ေႏြသစ္ said...

စကားတစ္ခြန္းၾကားဘူးတယ္....
အယဥ္ေက်းဆံုးကလဲလူ
အမိုက္ရိုင္းဆံုးကလဲလူ....
အလိမၼာဆံုးကလဲလူ
အယုတ္မာဆံုးကလဲ လူပဲတဲ့....
အင္းေလ....လူအမ်ိဳးမ်ိဳး စိတ္အေထြေထြမွာ ညစ္ေပေနတာေတြက အမ်ားႀကီးပါ...
ေရးပံုသားပံုေလးကိုေတာ့ သေဘာက်တယ္ဗ်ာ..။

pandora said...

အေရးအသားေရာ ဇာတ္လမ္းေလးေရာ အရမ္းကုိႏွစ္သက္သေဘာက်စြာ ခံစားသြားပါတယ္။

ေရႊျပည္သူ said...

ကံဆိုးလိုက္တဲ့ အစန္းေလး။ ဒီလုိအျဖစ္မ်ိဳးေတြက အျပင္မွာလည္း တကယ္ျဖစ္တတ္တာေတြ ဆိုေတာ့ ပိုရင္နင့္ရပါတယ္။

အေရးအသားသိပ္ကိုေကာင္းတာပဲ ေမာင္ေလး ရန္ကုန္သားေရ...

nanwarwarmg said...

အရမ္းဖတ္လို႔ေကာင္းပါတယ္ ေမာင္ရန္ကုန္ေရ.
ပ်င္းပ်င္းနဲ႔စာလာရွာဖတ္သြားပါတယ္။

မၾကီး၀ါ